Лестер Хортон: Американдық биші және хореографтың өмірі мен шығармашылығы
Lester Horton
Лестер Хортон (1906-1953) – американдық биші, хореограф және педагог. Оның шығармашылығына американдық үнді мәдениеті үлкен әсер еткен. Би өнері туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық биші және хореограф (1906–1953)
American dancer and choreographer (1906–1953)
Лестер Ираделл Хортон (23 қаңтар 1906 – 2 қараша 1953) – американдық биші, хореограф және педагог.
Lester Iradell Horton (January 23, 1906 – November 2, 1953) was an American dancer, choreographer, and teacher.
Алғашқы жылдар және білім
Лестер Ираделл Хортон 1906 жылғы 23 қаңтарда Индианаполис қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы Ираделл мен Полианна Хортон болды. Биге деген қызығушылығы, бастысы, «Уайлд Вест» шоуында тайпалық билерді көргеннен кейін американдық үнді мәдениетіне деген құштарлығынан пайда болды. Ол ирокездер, Қызыл өзен үндістері, сондай-ақ Пенобскот және Оджибва тайпаларын зерттеді. Ол Индианаполистегі жергілікті мұғалім Тео Хьюзден екі жыл бойы балет сабақтарын алды. Сол кезде ол Херрон өнер институтында оқыды және Индианаполис кішкентай театрында жұмыс істеді. «Денишан» труппасының қойылымын тамашалау оған үлкен әсер етті.
Lester Iradell Horton was born in Indianapolis, Indiana on January 23, 1906. His parents were Iradell and Pollyanna Horton. His interest in dance was mainly stimulated by his fascination with American Indian culture after watching tribal dances in a Wild West show. He studied the Iroquois and Red River Indians, and Penobscot and Ojibwa tribes. He studied ballet for two years with a local teacher in Indianapolis, Theo Hewes. At that time he also took classes at the Herron Art Institute and worked with the Indianapolis Little Theater. Seeing a performance of the Denishawn company had a great impact on him.
Мансап
Хортон 1929 жылы Калифорнияға Лонгфеллоудың өлеңіне негізделген Клара Бейтстің би-спектаклі "Хиаватаның әнін" Эйгл-Рок қаласындағы табиғи амфитеатр "Аргус Боулда" қоюға келді. Ол заманауи бидің орталығы саналған Нью-Йорк емес, Калифорнияда жұмыс істеуді жөн көрді. 1931 жылы Хортон өзінің алғашқы жеке концерттік хореографиясын – "Кутенаи соғыс биін" жасады. Сол жылы ол Лос-Анджелес Олимпиадасында осы биді және жаңа хореографиялық қойылым "Вуду рәсімін" орындауға шақырылды. Оның жетістігі екі аптаға Джуди Гарланд пен Гарланд әпкелерімен бірге Paramount театрында өнер көрсетуге мүмкіндік берді. 1932 жылы Лестер Хортон өзінің "Лестер Хортон бишілері" деп аталатын жеке би тобын құрды. Бұл топ қысқа уақыттан кейін "Лестер Хортон Калифорния балеттері" (1934) болып, содан соң "Хортон би тобы" (1934) аталып, өзгерді. Фильмдерде "Лестер Хортон бишілері" деп танылған "Хортон би тобы" 1944 жылдың басына дейін өмір сүрді. Кейін Хортон Шығыс жағалауында биші Соня Шоу үшін топ құруға тырысты, бірақ Шоудың күйеуі қаржыны тоқтатқандықтан, компания бірде-бір қойылым өткізбей тарап кетті. 1946 жылы, қысқа үзілістен кейін, Хортон ұзақ жылдар бойы жетекші бишісі болған Белла Левицкимен бірге "Лос-Анджелес би театрын" құрды. Ол репетициялар, қойылымдар мен сабақтар үшін Батыс Голливудта орын сатып алды. Бұл мектеп, театр және Лос-Анджелестегі заманауи биге арналған алғашқы арнайы алаң болды. Левицкимен серіктестік 1950 жылы оның кеткенімен аяқталды, бірақ Хортонның соңғы тобы 1960 жылға дейін Франк Энгтің басшылығымен жұмыс істеді. Мектеп пен түрлі би топтарын қаржыландыру үшін Хортон 1942 жылы "Хаванадағы айшырақ" қойылымынан бастап Голливудтағы бірнеше мюзиклдерге хореография қойды. Көптеген фильмдер, мысалы, Мария Монтездің "Ақ жабайысы" (1943) Universal өндірісі болды, олар MGM немесе Fox-тың бюджеттік мүмкіндіктерімен бәсекелесе алмады, бірақ олардың көпшілігі Technicolor-да түсірілді; ең танымал – Артур Любиннің "Операның шайыры" (1943) еді. Хортонның бишілері сондай-ақ Нью-Йорктегі "Фоли Бержере" және Лос-Анджелестегі "Эрл Кэрролл театры мен мейрамханасы" сияқты клубтарда жиі жұмыс істеді. Хортонның ең танымал туындылары, оны "хореодрамалар" деп атады – "Саломе" (Хортонды шамамен екі он жыл бойы мазалады) және "Сүйікті". Би театры Хортонның өмірінің соңғы жылында Нью-Йоркте бір рет ғана өнер көрсетті. Труппа Нью-Йорк қаласындағы Шығыс 92-ші көшедегі Еврей ерлер мен әйелдер қауымдастығының беделді театрында өнер көрсетуге жоспарланған еді. Келгеннен кейін труппа бұл орынның жарнамалық қолдау көрсетпегенін анықтады, сондықтан қойылым көбіне беймәлім және жақсы толылмады. Сенбі күнгі кешкі қойылымға 300-ге жуық адам келді, ал жексенбі күнгі түскі қойылымға 200-ге жуық билет сатылды. Бұл компанияға барлығы 100 доллар табыс әкелді. Барлық сын-пикирлердің бірінен басқасы жақсы болды. Бір журнал "тамаша бишілер" деп мақтап, бірақ "бір техникалық және тиімді трюк екіншісінен кейін келеді, бірақ хореографиялық сабақтастық көбінесе байқалмайды" деп шағымданады. Нью-Йорктен үйге қайтуға жеткілікті ақша болмады және Хортон сол жазда "Джейкобс Пиллоуға" баруға компанияның қаржылық мүмкіндігіне күмән келтірді. Хортонның агенті труппаны үйге қайтару үшін Хортонға ақша жіберді. Сол кезде Хортон көп ішіп, денесі мен жаны ауырған еді. Лос-Анджелеске оралғаннан кейін ол Мулхолланд драйвындағы үйге көшті, онда оған ата-анасы мен достары күтім жасады. "Джейкобс Пиллоу" фестивалінде өнер көрсетуді қалаған топ Беркширге көлікпен сапарлады. Қойылым сәтті өтті, бірақ Хортон труппаны фестивальге ертіп бара алмады. Фестивальдегі жетістігіне байланысты труппадан Джонни Десмондтың алдында күзде өнер көрсетуді сұрады; олар соншалықты танымал болды, сондықтан оларды тағы екі апталық келісімге шақырды. Сонымен қатар "Америкалық би театры мен мектебіне" де шақырылды.
Horton arrived in California in 1929 to perform The Song of Hiawatha, a dance pageant by Clara Bates based on Longfellow's poem, at the Argus Bowl, a natural amphitheater in Eagle Rock. He chose to work in California instead of New York City, which was considered the center of modern dance at the time. In 1931, Horton created his first solo concert choreography, Kootenai War Dance. That same year he was invited to perform this dance along with a new choreography Voodoo Ceremonial at the Los Angeles Olympics. His success garnered an invitation to perform at the Paramount Theatre on the same bill as Judy Garland and the Garland sisters for a two week run. In 1932, Lester Horton formed his own dance company called the Lester Horton Dancers. That company evolved into what was briefly known as the Lester Horton California Ballets (1934) and then the Horton Dance Group (1934). The Horton Dance Group, billed in its film appearances as the Lester Horton Dancers, lasted until early 1944. Later, Horton attempted to develop a company on the East Coast for dancer Sonia Shaw, but Shaw's husband stopped underwriting the venture and the company collapsed before it could give any public performances. In 1946, after a brief hiatus, Horton formed the Dance Theater of Los Angeles with his longtime leading dancer, Bella Lewitzky. He purchased a location in West Hollywood for rehearsals, performances, and teaching. It was a school, a theater, and the first space in Los Angeles dedicated to modern dance. The partnership with Lewitzky ended when she left in 1950, but Horton's final company continued until 1960 under the direction of Frank Eng. In order to finance his school and various dance companies, Horton choreographed a number of Hollywood musicals, beginning with Moonlight in Havana (1942). Many of the films, like the Maria Montez vehicle White Savage (1943), were Universal productions, which could not rival the budgetary extravagance of MGM or Fox, though many were in Technicolor; the most notable was Arthur Lubin's Phantom of the Opera (1943). Horton's dancers also frequently worked at clubs, including the Folies Bergère in New York and Earl Carroll Theatre and Restaurant in Los Angeles. Horton's best known works, which he called "choreodramas," are Salome (which occupied Horton for nearly two decades) and The Beloved. Dance Theater made only one appearance in New York, during the last year of Horton's life. The troupe was scheduled to perform at the reputation making theater of the Young Men's and young Women's Hebrew Association on East Ninety second street in New York City. Upon arriving the troupe discovered the venue did not provide publicity and so the performance was largely unknown and not well attended. Only about 300 people showed for the Saturday night performance and only about 200 tickets were sold for the Sunday matinee. This netted the company a total of 100 dollars. All but one of the reviews were good. One magazine praised the "superb dancers" but complained that "one technical and effective stunt follows another with hardly ever any sustained choreographic continuity." There was not enough money to return home from New York and Horton had doubts about the company's financial ability to attend Jacob's Pillow later that summer. Horton's agent wired Horton the money to get the troupe home. At the time, Horton was drinking heavily and was emotionally and physically ill. Upon returning to Los Angeles he moved into a house on Mulholland Drive where he was attended to by his parents and friends. Determined to perform at the Jacob's Pillow festival, the group travelled to the Berkshires by car. The show was a success, though Horton could not afford to accompany the troupe to the festival. Riding on their success at the festival, the troupe was asked to open for Johnny Desmond in the fall; they were so popular that they were invited back for another two week engagement. as well as the Alvin Ailey American Dance Theatre and School.