Изадора Дункан: Американдық биші және хореографтың өмірі мен шығармашылығы
Isadora Duncan
Изадора Дункан (1877-1927) – американдық биші және хореограф, қазіргі заманауи бидің негізін салушы. Еуропа мен АҚШ-та кең танылды. Би өмірі мен трагикалық өлімі туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық биші және хореограф (1877–1927)
American dancer and choreographer (1877–1927)
Анжела Изадора Дункан (26 мамыр 1877 немесе 27 мамыр 1878 – 14 қыркүйек 1927) – Америкада туған биші және хореограф, қазіргі заманғы бидің негізін салушы және бүкіл Еуропа мен АҚШ-та зор табысқа ие болды. Калифорнияда туып өскен ол 22 жасынан бастап Батыс Еуропа, АҚШ және Кеңес Ресейінде өмір сүрді және би биледі. Францияның Ницца қаласында саяхаттап бара жатқан көлігінің дөңгелегіне шапан ілініп, осы оқиғадан қаза тапты.
Angela Isadora Duncan (May 26, 1877 or May 27, 1878 – September 14, 1927) was an American born dancer and choreographer, who was a pioneer of modern contemporary dance and performed to great acclaim throughout Europe and the US. Born and raised in California, she lived and danced in Western Europe, the US and Soviet Russia from the age of 22. She died when her scarf became entangled in the wheel and axle of the car in which she was travelling in Nice, France.
Ерте өмір
Анджела Изадора Дункан Сан-Францискода, банкир, тау-кен инженері және өнерді білуші Джозеф Чарльз Дунканның (1819–1898) және Мэри Изадора Грейдің (1849–1922) төрт баласының ең кішісі ретінде дүниеге келді. Оның ағалары – Аугустин Дункан және Реймонд Дункан. Изадора туылғаннан кейін көп ұзамай, әкесі оның жеке инвестицияларын қаржыландыру үшін көмектескен екі банктің қаражатын қолданғаны анықталды. Ол түрмеге түспесе де, Изадораның анасы (оның адалсыздықтары мен қаржылық дауына ашуланған) одан ажырасып, содан бері отбасы кедейлікпен күресіп келді. Джозеф Дункан үшінші әйелі мен қызымен бірге 1898 жылы британдық SS Mohegan кемесі Корнуолл жағалауында құлағанда қаза тапты. Әке-шешесі ажырасқаннан кейін Изадора анасымен бірге отбасы Калифорния штатының Окленд қаласына көшіп, анасы тігінші және фортепиано сабақтарын беруші ретінде жұмыс істеді. Изадора алтыдан он жасқа дейін мектепке барды, бірақ оны шектеулі деп ойлап, тастады. Ол үш бауырымен бірге жергілікті балаларға би үйретіп ақша тапты.
Angela Isadora Duncan was born in San Francisco, the youngest of the four children of Joseph Charles Duncan (1819–1898), a banker, mining engineer and connoisseur of the arts, and Mary Isadora Gray (1849–1922). Her brothers were Augustin Duncan and Raymond Duncan; Soon after Isadora's birth, her father was found to have been using funds from two banks he had helped set up to finance his private stock speculations. Although he avoided prison time, Isadora's mother (angered over his infidelities as well as the financial scandal) divorced him, and from then on the family struggled with poverty. Joseph Duncan, along with his third wife and their daughter, died in 1898 when the British passenger steamer SS Mohegan ran aground off the coast of Cornwall. After her parents' divorce, Isadora's mother moved with her family to Oakland, California, where she worked as a seamstress and piano teacher. Isadora attended school from the ages of six to ten, but she dropped out, having found it constricting. She and her three siblings earned money by teaching dance to local children.
Жұмыс
Дунканның биге деген жаңа көзқарасы жасөспірім кезінен бері көзге түсіп тұрды, ол "қиялын еріп, ойына келген әдемі нәрсені үйретіп, импровизация жасады". Саяхаттауға деген құштарлығы оны Чикагоға жеткізді, онда ол көптеген театр компанияларына сынақтан өтіп, ақырында Огюстин Дейлидің труппасында орын тапты. Бұл оны Нью-Йоркке алып келді, онда оның бірегей би өнері театр компанияларының танымал пантомималарымен қайшылыққа түсті. Нью-Йоркте Дункан Мари Бонфантиден сабақ алды, бірақ балетке тез көңілі тоймады. Америкада өзін бақытсыз және бағаланбаған сезінген Дункан 1898 жылы Лондонға көшіп кетті. Ол байлардың салондырында өнер көрсетті, шабытты британдық мұражайдағы грек вазалары мен барельефтерінен алды. Осы өнер көрсетулерден түскен табыс оған студия жалдауға мүмкіндік берді, соның арқасында ол өзінің жұмысын дамытып, сахнада ірі қойылымдар жасады. Лондоннан ол Парижге сапар шекті, онда Лувр мен 1900 жылғы Көрме оған шабыт берді, ал ол Маргарита де Сен-Марсо мен Принцесса Эдмонд де Полиньяк салондырында би биледі. Францияда да, басқа жерлерде де Дункан көрермендерін қуантты. 1902 жылы Лои Фуллер Дунканды өзімен бірге гастрольдік сапарға шақырды. Бұл Дунканды Еуропаның түкпір-түкпіріне алып барды, ол өзінің инновациялық техникасын қолдана отырып, жаңа туындылар жасады, ол дәстүрлі балеттің қатаңдығына қарама-қайшы, табиғи қозғалысқа баса назар аударды. Ол өмірінің қалған бөлігін осылай Еуропа мен Американы аралап өткізді. Сыншылардың әртүрлі пікірлеріне қарамастан, Дункан өзінің ерекше стилімен танымал болды және Антуан Бурделл, Дам Лора Найт, Огюст Роден, Арнольд Роннебек, Андре Дюнуайер де Сегонзак және Абрахам Уолковиц сияқты көптеген суретшілерді одан шабыт алып туындылар жасауға ықпал етті. 1910 жылы Дункан оккультист Алестер Кроулимен бір кеште кездесті, бұл оқиға Кроулидің "Жазбаларында" баяндалған. Ол Дунканды "Лавиния Кинг" деп атады және 1929 жылы жарық көрген "Ай баласы" романында (1917 жылы жазылған) осы ойдан туған есімді пайдаланды. Кроули Дункан туралы былай жазды: "Оның өте жоғары деңгейде ишарат жасау қабілеті бар. Оқырман оның биін, мүмкін болса, көпшілік емес, жеке түрде зерттесін және керемет 'белгісіздікті' – яғни, сиқырлы сананы – ол әрекетті әуенге қалай сәйкес келтіретінін үйренсін". Шындығында, Кроули Дунканның богемиялық серігі Мэри Демпсиге (Мэри Д'Эсте немесе Дести) көбірек қызығушылық танытты, ол онымен махаббатқа түсті. Дести 1901 жылы Парижге келді, ол көп ұзамай Дунканмен танысты, екеуі ажырамас дос болды. Дести, сондай-ақ, "Ай баласында" ("Лиза ла Джуффриа" рөлінде) пайда болды және Кроулидің оккульттік орденінің мүшесі болды, кейіннен Дунканмен болған тәжірибелері туралы естелік жазды. 1911 жылы француз сәнгері Пол Пуаре Ла-Сель-Сен-Клаудтағы Павильон-дю-Бутард сарайын жалға алып, сәнді кештер ұйымдастырды, соның ішінде әйгілі гранд-фетилердің бірі – 1912 жылғы 20 маусымда өткен Бахус мерекесі. Изадора Дункан Пуаре жасаған грек кешкі көйлегін киіп, 300 қонақтың арасында үстелдерде би биледі; таң атқанға дейін 900 бөтелке шампан ішілді. ), Дунканның мұрасын жалғастырған шәкірттері. Дункан 1919 жылы барлық алты қызды заңды түрде асырап алды, олар оның тегін алды. Берлинде он жылдай тұрғаннан кейін Дункан Парижде мектеп ашты, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін ол көп ұзамай жабылды. 1914 жылы Дункан АҚШ-қа көшіп, мектебін де сол жерге ауыстырды. Грамерси паркіндегі таунхаус оның пайдалануына берілді, ал студиясы жақын жерде, 23-ші көше мен Төртінші авенюдің (қазіргі Парк-авеню Оңтүстік) солтүстік-шығыс бұрышында орналасқан. Отто Кан, Кун, Лоеб және компанияның басшысы, Дунканға өзінің қойылымдары мен туындылары үшін Батыс 60-шы көшедегі және Орталық парк батысындағы заманауи Century театрын пайдалануға рұқсат берді, оған Дунканның барлық серіктері мен достары қатысқан Эдип Рекс қойылымы да кірді. Нью-Йоркте болған кезінде Дункан фотограф Арнольд Генттің суреттеріне позир берді. Дункан 1915 жылы RMS Lusitania кемесімен Америка Құрама Штаттарынан кетуді жоспарлаған, бірақ тарихшылар оның сол кездегі қаржылық жағдайы оны қарапайым сапарды таңдауға итермеледі деп санайды. 1921 жылы Дунканның солшыл көзқарастары оны Кеңес Одағына алып барды, онда ол Мәскеуде мектеп құрды. Алайда, Кеңес үкіметі оның жұмысын қолдау туралы уәделерін орындамағандықтан, ол Батысқа оралып, мектепті өзінің шәкірті Ирмаға қалдырды. 1924 жылы Дункан "Варшавянка" атты би кезеңін жасады, ол поляк революциялық әнінің әуеніне қойылған.
Duncan's novel approach to dance had been evident since the classes she had taught as a teenager, where she "followed [her] fantasy and improvised, teaching any pretty thing that came into [her] head". A desire to travel brought her to Chicago, where she auditioned for many theater companies, finally finding a place in Augustin Daly's company. This took her to New York City where her unique vision of dance clashed with the popular pantomimes of theater companies. While in New York, Duncan also took some classes with Marie Bonfanti but was quickly disappointed by ballet routine. Feeling unhappy and unappreciated in America, Duncan moved to London in 1898. She performed in the drawing rooms of the wealthy, taking inspiration from the Greek vases and bas reliefs in the British Museum. The earnings from these engagements enabled her to rent a studio, allowing her to develop her work and create larger performances for the stage. From London, she traveled to Paris, where she was inspired by the Louvre and the Exposition Universelle of 1900 and danced in the salons of Marguerite de Saint Marceaux and Princesse Edmond de Polignac. In France, as elsewhere, Duncan delighted her audience. In 1902, Loie Fuller invited Duncan to tour with her. This took Duncan all over Europe as she created new works using her innovative technique, which emphasized natural movement in contrast to the rigidity of traditional ballet. She spent most of the rest of her life touring Europe and the Americas in this fashion. Despite mixed reaction from critics, Duncan became quite popular for her distinctive style and inspired many visual artists, such as Antoine Bourdelle, Dame Laura Knight, Auguste Rodin, Arnold Rönnebeck, André Dunoyer de Segonzac, and Abraham Walkowitz, to create works based on her. In 1910, Duncan met the occultist Aleister Crowley at a party, an episode recounted by Crowley in his Confessions. He refers to Duncan as "Lavinia King", and used the same invented name for her in his 1929 novel Moonchild (written in 1917). Crowley wrote of Duncan that she "has this gift of gesture in a very high degree. Let the reader study her dancing, if possible in private than in public, and learn the superb 'unconsciousness' – which is magical consciousness – with which she suits the action to the melody." Crowley was, in fact, more attracted to Duncan's bohemian companion Mary Dempsey ( Mary D'Este or Desti), with whom he had an affair. Desti had come to Paris in 1901 where she soon met Duncan, and the two became inseparable. Desti, who also appeared in Moonchild (as "Lisa la Giuffria") and became a member of Crowley's occult order, later wrote a memoir of her experiences with Duncan. In 1911, the French fashion designer Paul Poiret rented a mansion – Pavillon du Butard in La Celle Saint Cloud – and threw lavish parties, including one of the more famous grandes fêtes, La fête de Bacchus on June 20, 1912, re creating the Bacchanalia hosted by Louis XIV at Versailles. Isadora Duncan, wearing a Greek evening gown designed by Poiret, danced on tables among 300 guests; 900 bottles of champagne were consumed until the first light of day. ), Duncan's protégées who would continue her legacy. Duncan legally adopted all six girls in 1919, and they took her last name. After about a decade in Berlin, Duncan established a school in Paris that soon closed because of the outbreak of World War I. In 1914, Duncan moved to the United States and transferred her school there. A townhouse on Gramercy Park was provided for its use, and its studio was nearby, on the northeast corner of 23rd Street and Fourth Avenue (now Park Avenue South). Otto Kahn, the head of Kuhn, Loeb & Co., gave Duncan use of the very modern Century Theatre at West 60th Street and Central Park West for her performances and productions, which included a staging of Oedipus Rex that involved almost all of Duncan's extended entourage and friends. During her time in New York, Duncan posed for studies by the photographer Arnold Genthe. Duncan had planned to leave the United States in 1915 aboard the RMS Lusitania on its ill fated voyage, but historians believe her financial situation at the time drove her to choose a more modest crossing. In 1921, Duncan's leftist sympathies took her to the Soviet Union, where she founded a school in Moscow. However, the Soviet government's failure to follow through on promises to support her work caused her to return to the West and leave the school to her protégée Irma. In 1924, Duncan composed a dance routine called Varshavianka to the tune of the Polish revolutionary song known in English as Whirlwinds of Danger.
Философия және техника
Дункан конвенциядан бас тартып, биді киелі өнер ретінде түбіне дейін іздегенін көзге елестетеді. Ол осы ойдан классикалық грек өнерінен, халық билерінен, қоғамдық билерден, табиғаттан және табиғи күштерден шабыттанған еркін және табиғи қозғалыстар стилін қалыптастырды, сондай-ақ секіру, жүгіру, домалап секіру, ұзын секіру және лақтыру сияқты жаңа американдық дене шынықтыруға деген көзқарасын дамытты. Дункан американдық би туралы: «Олар үлкен қадамдармен, секіріп-құлап, көтеріңкі маңдаймен және кең жайылған қолдармен билеуге шығуға тиіс» деп жазды. Оның табиғи қозғалысқа назар салуы, балет техникасының шеңберінен шығып, секіру сияқты қадамдарды ерекше атап көрсетті. Дункан қозғалысына алғашқы шабытты теңізден алғанын айтты және қозғалыстың күн өрісінен басталатынына сенді. Ол бидің өмірдің барлық сыйларын – қуаныш пен қайғыны қамтуға тиіс екенін сенді. Дункан ежелгі Грекиядан шабыттанып, оны еркіндікке құштарлықпен үйлестірді. Бұл оның грек стиліндегі ақ көйлек пен жалаңаяқ киімінде айқын көрінеді. Грек пішіндерінен шабыттанған оның көйлектері балет костюмдері мен пуант туфлілеріне тән қозғалыс шектеулерін жойды. Дункан Грекиядан тек костюмдер ғана емес, сонымен қатар ежелгі грек өнерінен де шабыттанды және оның кейбір элементтерін өзінің биінде пайдаланды (фотосуреттерде көрсетілгендей).
Breaking with convention, Duncan imagined she had traced dance to its roots as a sacred art. She developed from this notion a style of free and natural movements inspired by the classical Greek arts, folk dances, social dances, nature, and natural forces, as well as an approach to the new American athleticism which included skipping, running, jumping, leaping, and tossing. Duncan wrote of American dancing: "let them come forth with great strides, leaps and bounds, with lifted forehead and far spread arms, to dance." Her focus on natural movement emphasized steps, such as skipping, outside of codified ballet technique. Duncan also cited the sea as an early inspiration for her movement, and she believed movement originated from the solar plexus. She believed dance was meant to encircle all that life had to offer—joy and sadness. Duncan took inspiration from ancient Greece and combined it with a passion for freedom of movement. This is exemplified in her revolutionary costume of a white Greek tunic and bare feet. Inspired by Greek forms, her tunics also allowed a freedom of movement that corseted ballet costumes and pointe shoes did not. Costumes were not the only inspiration Duncan took from Greece: she was also inspired by ancient Greek art, and utilized some of its forms in her movement (as shown on photos).
Жеке өмір
Дункан кәсіби және жеке өмірінде дәстүрлі мәдени стандарттарды бұзды.
In both professional and private life, Duncan flouted traditional cultural standards.
Балалар
Дунканның үш баласы болған, барлығы заңды емес. Дирдре Беатрис 1906 жылдың 24 қыркүйегінде дүниеге келді. Оның әкесі – театр суретшісі Гордон Крейг. Патрик Август 1910 жылдың 1 мамырында дүниеге келді, оның әкесі – тігін машинасының магнаты Исаак Сингердің көптеген ұлдарының бірі, Париж Сингер. Дирдре мен Патрик екеуі де 1913 жылы суға батып қайтыс болды. Олар күтімшімен бірге көлікпен келе жатқанда, көлік Сень өзеніне апатты түрде құлап түсті. 1914 жылдың 13 тамызында ол ұл туды, бірақ ол туғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды.
Duncan bore three children, all out of wedlock. Deirdre Beatrice was born September 24, 1906. Her father was theatre designer Gordon Craig. Patrick Augustus was born May 1, 1910, fathered by Paris Singer, one of the many sons of sewing machine magnate Isaac Singer. Deirdre and Patrick both died by drowning in 1913. While out on a car ride with their nanny, the automobile accidentally went into the River Seine. She gave birth to a son on August 13, 1914, but he died shortly after birth.
Қарым-қатынастар
Дункан Элеонора Дюземен Виареджио теңіз жағалауындағы курортында болған кезде, Дюзе бүлікшіл және андрогинге ұқсайтын жас феминист Лина Полеттимен қарым-қатынасын аяқтаған еді. Бұл Дункан мен Дюзе арасындағы қарым-қатынастың мәні туралы әртүрлі болжамдар тудырды, бірақ екеуінің махаббатқа қатысы болғанына ешқандай дәлел табылмады. Дункан өте мейірімді мінезді болған, анасымен, бауырларымен және барлық ер және әйел достарымен жақын қарым-қатынаста болды. Кейін, 1921 жылы Ресей революциясынан кейін Дункан Мәскеуге көшіп, онда өзінен он сегіз жас кіші ақын Сергей Есенинмен танысты. 1922 жылдың 2 мамырында олар үйленді, ал Есенин оны Еуропа мен Америка Құрама Штаттарына гастрольдік сапарға алып жүрді. Бірақ, бір-бірін жақсырақ таныған сайын, олардың арасы суынып, некелері ұзаққа соқпады. 1923 жылдың мамыр айында Есенин Мәскеуге қайтып келді. Екі жыл өткен соң, 1925 жылдың 28 желтоқсанында ол Ленинградтағы (бұрынғы Санкт-Петербург және Петроград) «Англия» қонақ үйінің бөлмесінде өлі күйде табылған, бұл өз-өліміне ұқсас жағдай болды. Дункан ақын және драматург Мерседес де Акостамен де қарым-қатынаста болған, олардың бір-біріне жазған көптеген құпия хаттарында бұл жайлы айтылған. Солардың бірінде Дункан: «Мерседес, кішкентай, күшті қолдарыңмен мені жетекте, мен сенің артыңнан таудың шыңына дейін, әлемнің соңына дейін, қалаған жеріңе дейін барамын» деп жазған.
When Duncan stayed at the Viareggio seaside resort with Eleonora Duse, Duse had just left a relationship with the rebellious and epicene young feminist Lina Poletti. This fueled speculation as to the nature of Duncan and Duse's relationship, but there has never been any indication that the two were involved romantically. Duncan was loving by nature and was close to her mother, siblings and all of her male and female friends. Later on, in 1921, after the end of the Russian Revolution, Duncan moved to Moscow, where she met the poet Sergei Yesenin, who was eighteen years her junior. On May 2, 1922, they married, and Yesenin accompanied her on a tour of Europe and the United States. However, the marriage was brief as they grew apart while getting to know each other. In May 1923, Yesenin returned to Moscow. Two years later, on December 28, 1925, he was found dead in his room in the Hotel Angleterre in Leningrad (formerly St Petersburg and Petrograd), in an apparent suicide. Duncan also had a relationship with the poet and playwright Mercedes de Acosta, as documented in numerous revealing letters they wrote to each other. In one, Duncan wrote, "Mercedes, lead me with your little strong hands and I will follow you – to the top of a mountain. To the end of the world. Wherever you wish."
Кейінгі жылдар
1920-ші жылдардың аяғына қарай Дункан үш кішкентай баласының қазасына осыншалықты қайғырып, өнер жолына қадамы басылмады. АҚШ-та гастрольдік сапарда кездескен ересек ер адамдардың ашкөздігіне қыздарының, ол асыраған "Адорэбл" қыздарының бірінің де ұшырағанына да қатты ренжіді. Ол қаржылық қиындықтарымен, даулы махаббат өмірімен және көпшілік ортада мас болуымен әйгілі болды. Өмірінің соңғы жылдарын Париж мен Жерорта теңізі арасында көшіп-қонып, қонақүйлерде қарызға батты. Оның "Менің өмірім" атты автобиографиясы 1927 жылы, қайтыс болғаннан кейін жарық көрді. Австралиялық композитор Перси Грейнджер оны "өмірді байытатын шедевр" деп атады. Дунканмен өмірінің соңғы жылдарында танысқан Сьюэлл Стоукс өзінің "Изадора, жақын портрет" атты кітабында оның ерсілі-қарсылығын сипаттады. Зелда Фицджеральд естелік очеркінде күйеуі, жазушы Ф. Скотт Фицджеральдпен бірге Париж кафесінде мас Дунканды қалай бақылағанын жазды. Ол оқиғаның қаншалықты есте қаларлық болғанын айтса, Зелданың есінде қалғаны – баршаның назары Дунканға тіккенде, ол үстелден тұздық пен бұрыш шашыратқышты ұрлап алғаны болды.
By the late 1920s, Duncan was so extremely depressed by the deaths of her three young children that her performing career had dwindled. She was also distraught by feeling that she had lost her daughters, some of the Adorables whom she had adopted, to the greedy wiles of the older men they had encountered while touring in the US. She became notorious for her financial woes, scandalous love life and public drunkenness. She spent her final years moving between Paris and the Mediterranean, running up debts at hotels. Her autobiography My Life was published in 1927 shortly after her death. The Australian composer Percy Grainger called it a "life enriching masterpiece." In his book Isadora, An Intimate Portrait, Sewell Stokes, who met Duncan in the last years of her life, described her extravagant waywardness. In a reminiscent sketch, Zelda Fitzgerald wrote how she and her husband, author F. Scott Fitzgerald, sat in a Paris cafe watching a somewhat drunken Duncan. He would speak of how memorable it was, but all that Zelda recalled was that while all eyes were watching Duncan, she was able to steal the salt and pepper shakers from the table.
Өлім
1927 жылы 14 қыркүйекте Францияның Ницца қаласында Дункан француз-итальяндық механикке тиесілі Amilcar CGSS көлігінде жолаушы болып келе жатқан. Ол орыс суретшісі Роман Чатов салған, ұзын, ағып тұрған, қолмен боялған жібек шарф киген, бұл оның досы, американдық кинорежиссер Престон Стерджестің анасы Мэри Дестидің сыйы еді. Дунканды шығарып салып жатқан Дести, суық болғандықтан ашық көлікте плащ киюін өтінді, бірақ ол тек шарф киюге келісті. Көлік кетіп бара жатқанда, ол Дести мен серіктеріне: "Адию, mes amis. Je vais à la gloire!" ("Қош болыңдар, достарым. Мен даңққа қадам басамын!") деді деген хабар бар; бірақ американдық жазушы Гленвей Вескотттың айтуынша, кейін Дести Дунканның нақты қоштасу сөздері "Je vais à l'amour" ("Мен махаббатқа қадам басамын") болғанын айтқан. Дести бұл сөзді ұятты деп санады, себебі ол Фальчеттомен бірге қонақ үйіне бара жатқанын білдіреді. Оның мойнына оралған жібек шарф ашық спицалы дөңгелектер мен артқы осьтің арасында ілініп, оны көліктен тартып, мойнын сындырды. Басқа деректерде шарфтың кенеттен тартылуынан басы кесіліп қалғаны да айтылады. Осы оқиғадан кейін Гертруда Штайн "әсте салдану қауіпті болуы мүмкін" деген пікір білдірді. Дункан қайтыс болған кезде Кеңес Одағының азаматы еді. Оның өсиеті АҚШ-та расталған алғашқы кеңестік азаматтың өсиеті болды.
On September 14, 1927, in Nice, France, Duncan was a passenger in an Amilcar CGSS automobile owned by fr, a French Italian mechanic. She wore a long, flowing, hand painted silk scarf, created by the Russian born artist Roman Chatov, a gift from her friend Mary Desti, the mother of American filmmaker, Preston Sturges. Desti, who saw Duncan off, had asked her to wear a cape in the open air vehicle because of the cold weather, but she would agree to wear only the scarf. As they departed, she reportedly said to Desti and some companions, "Adieu, mes amis. Je vais à la gloire! " ("Farewell, my friends. I go to glory! "); but according to the American novelist Glenway Wescott, Desti later told him that Duncan's actual parting words were, "Je vais à l'amour" ("I am off to love"). Desti considered this embarrassing, as it suggested that she and Falchetto were going to her hotel for a tryst. Her silk scarf, draped around her neck, became entangled in the wheel well around the open spoked wheels and rear axle, pulling her from the open car and breaking her neck. Other sources noted that she was almost decapitated by the sudden tightening of the scarf around her neck. The accident gave rise to Gertrude Stein's remark that "affectations can be dangerous". At the time of her death, Duncan was a Soviet citizen. Her will was the first of a Soviet citizen to undergo probate in the U. S.
Дунканның денесі кремацияланды, күлі Париждегі Пэр-Лашез зиратындағы балаларының қабіріне қойылды. Оның қабіртасына "École du Ballet de l'Opéra de Paris" ("Париж операсының балет мектебі") деп жазылған.
Duncan was cremated, and her ashes were placed next to those of her children in the columbarium at Père Lachaise Cemetery in Paris. On the headstone of her grave is inscribed École du Ballet de l'Opéra de Paris ("Ballet School of the Opera of Paris").
Мұра
Дунканды "Бидің анасы" деп атайды. Еуропадағы мектептері ұзаққа созылмаса да, Дунканның туындылары өнерге әсер етті және оның стилі бүгінгі күнге дейін Мария Тереза Дункан, Анна Дункан және Ирма Дункан берген нұсқауларға негізделген. Асырап алу процесі расталмаған, бірақ Изадораның алты бишісінің барлығы да тегін Дунканға өзгертті. Дунканның тәсілі оның қарындасы Элизабет арқылы Прагадан Джармила Ерабковаға жетті, оның мұрасы қазірге дейін сақталып келеді. 1913 жылға қарай оны жағынан тойлап жатысқан. Théâtre des Champs Élysées салынғанда, Дунканның суреті мүсінші Антуан Бурделлдің кіреберісіндегі бас рельефінде бейнеленді және Морис Денидің аудиториядағы тоғыз музаның суреттеріне енгізілді. 1987 жылы ол Ұлттық Би Мұражайының және Даңқ Залының мүшесі атанды. Изадора Дунканның алғашқы мектебінің оқушылары Анна, Лиза, Тереза және Ирма Нью-Йорк пен Парижде Изадораның туындыларының эстетикалық және педагогикалық принциптерін жалғастырды. Хореограф және биші Джулия Левиен де 1950 жылдары Дункан Би Гильдиясын құру және 1977 жылы Дунканның жүз жылдық компаниясын құру арқылы Дунканның жұмысын дамытуға үлкен үлес қосты. Дунканның би техникасын жеткізудің тағы бір жолы – Мигнон Гарландтың Изадора Дункан Мұра Қоғамын құруы болды, оған Дунканның екі маңызды шәкірті би үйреткен. Гарланд оның жанкүйері болғандықтан, кейіннен Дункан тұрған ғимаратта тұрып, кіреберісіне ескерткіш тақта орнатып, ол 2016 жылға дейін сол жерде тұрды. Гарланд сондай-ақ Сан-Францискода Аделаида Плейс аллеясын сол блоктан Изадора Дункан Лейні деп өзгертуге қол жеткізді. Медицинада Изадора Дункан синдромы – мойынға тағылатын әшекейдің дөңгелек немесе басқа механизмге ілігіп, жарақаттануға немесе өлімге әкелуі.
Duncan is known as "The Mother of Dance". While her schools in Europe did not last long, Duncan's work had an impact on the art and her style is still danced based upon the instruction of Maria Theresa Duncan, Anna Duncan, and Irma Duncan, three of her six adopted daughters. The adoption process was never verified, but all six of Isadora's dancers did change their last name to Duncan. Through her sister, Elizabeth, Duncan's approach was adopted by Jarmila Jeřábková from Prague where her legacy persists. By 1913 she was already being celebrated. When the Théâtre des Champs Élysées was built, Duncan's likeness was carved in its bas relief over the entrance by sculptor Antoine Bourdelle and included in painted murals of the nine muses by Maurice Denis in the auditorium. In 1987, she was inducted into the National Museum of Dance and Hall of Fame. Anna, Lisa, Theresa and Irma, pupils of Isadora Duncan's first school, carried on the aesthetic and pedagogical principles of Isadora's work in New York and Paris. Choreographer and dancer Julia Levien was also instrumental in furthering Duncan's work through the formation of the Duncan Dance Guild in the 1950s and the establishment of the Duncan Centenary Company in 1977. Another means by which Duncan's dance techniques were carried forth was in the formation of the Isadora Duncan Heritage Society, by Mignon Garland, who had been taught dance by two of Duncan's key students. Garland was such a fan that she later lived in a building erected at the same site and address as Duncan, attached a commemorative plaque near the entrance, which is still there as of 2016. Garland also succeeded in having San Francisco rename an alley on the same block from Adelaide Place to Isadora Duncan Lane. In medicine, the Isadora Duncan Syndrome refers to injury or death consequent to entanglement of neckwear with a wheel or other machinery.