Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фонтенблодағы суретшілер қозғалысы 1530-жылдар 1610
Art movement by artists active at Fontainebleau 1530s 1610
Фонтенбло мектебі (шамамен 1530 – шамамен 1610) – Францияның соңғы Ренессанс кезеңіндегі, Фонтенбло корольдік сарайы төңірегінде дамыған екі маңызды кезеңді білдіреді. Бұл кезеңдер Солтүстік манернизмнің қалыптасуына үлкен үлес қосты және Францияда итальян манернистік өнерінің алғашқы ірі жетістіктерінің бірі болды. "Фонтенблоның бірінші мектебі" ғасыр соңындағы Екінші мектептен әлдеқайда маңыздырақ болды. Ол 1531 жылдан 1547 жылға дейін шатода орналасқан, содан кейін кейбір суретшілер Парижге немесе басқа жерлерге көшіп кетті.
The School of Fontainbleau (c. 1530 – c. 1610) refers to two periods of artistic production in France during the late French Renaissance centered on the royal Palace of Fontainebleau that were crucial in forming Northern Mannerism, and represent the first major production of Italian Mannerist art in France. The "First School of Fontainebleau", much more important than the Second School at the end of the century, was based in the chateau from 1531 to 1547, after which some artists moved to Paris or elsewhere.
Фонтенблоның бірінші мектебі (1531 жылдан бастап)
1531 жылы флоренциялық суретші Россо Фиорентино 1527 жылы Римді тонау кезінде мүлкінің көп бөлігін жоғалтқаннан кейін Франсуа I оны Францияға шақырды, онда ол Фонтенбло сарайы үшін ауқымды сәндік жобаны бастады. 1532 жылы оған тағы бір итальян суретшісі, Франческо Приматиччо (Болоньядан) қосылды. Россо 1540 жылы Францияда өз-өзіне қол жұмсады. Приматиччоның кеңесімен 1552 жылы Франсуадың ұлы Генри II Моденадан Николо делл’Абаттені Францияға шақырды. Бұл суретшілер Фонтенблодағы жұмыстарымен танымал болғанымен, сол кездегі басқа да ақсүйек отбасылары үшін де өнер туындыларын жасауға шақырылды және олар өте құрметті және жақсы төленді. Бұл «Фонтенблоның бірінші мектебінің» туындылары шымшық (өрнектер мен сурет рамалары) пен фрескаларды кеңінен пайдаланумен, сондай-ақ күрделі (көбінесе құпия) аллегориялар мен мифологиялық иконография жүйесімен ерекшеленеді. Ренессанс дәуірінің сәндік мотивтері, мысалы гротесктер, ленталар және путтилер жиі кездеседі, сондай-ақ белгілі бір дәрежеде эротизм де бар. Фигуралар әдемі және Микеланджело, Рафаэль және әсіресе Пармиджаниноның итальяндық маньеризм техникасының ықпалын көрсетеді. Приматиччо патша үшін ежелгі римдік мүсіндердің көшірмелерін жасауға да бағытталды, осылайша классикалық мүсін өнерінің ықпалы тарады. Россо, Приматиччо және делл’Абатедің көптеген туындылары сақталмаған; шатоның бөліктері әртүрлі уақытта қайта жаңартылды. Топтың суреттері баспа түрінде, көбінесе гравюра түрінде көбейтілді, олар бастапқыда Фонтенблода, кейін Парижде жасалды. Олар бұл стильді Францияда және одан тыс жерлерде таратып, сондай-ақ сақталмаған бірнеше суреттерді тіркеді. Фонтенбло мектебінің маньеризм стилі француз суретшілеріне (италиялықтармен бірге жұмыс істеген) әсер етті, мысалы, суретші Жан Кузен Үлкен, мүсіншілер Жан Гужон және Жермен Пилон, сондай-ақ шамалы дәрежеде суретші және портретші Франсуа Клуэ, Жан Клуэдің ұлы.
In 1531, the Florentine artist Rosso Fiorentino, having lost most of his possessions at the Sack of Rome in 1527, was invited by François I to come to France, where he began an extensive decorative program for the Château de Fontainebleau. In 1532 he was joined by another Italian artist, Francesco Primaticcio (from Bologna). Rosso killed himself in France in 1540. On the advice of Primaticcio, Niccolò dell'Abbate (from Modena) was invited to France in 1552 by François's son Henri II. Although known for their work at Fontainebleau, these artists were also invited to create works of art for other noble families of the period and were much esteemed and well paid. The works of this "first school of Fontainebleau" are characterized by the extensive use of stucco (moldings and picture frames) and frescos, and an elaborate (and often mysterious) system of allegories and mythological iconography. Renaissance decorative motifs such as grotesques, strapwork and putti are common, as well as a certain degree of eroticism. The figures are elegant and show the influence of the techniques of the Italian Mannerism of Michelangelo, Raphael and especially Parmigianino. Primaticcio was also directed to make copies of antique Roman statues for the king, thus spreading the influence of classical statuary. Many of the works of Rosso, Primaticcio and dell'Abate have not survived; parts of the Chateau were remodelled at various dates. The paintings of the group were reproduced in prints, mostly etchings, which were apparently produced initially at Fontainebleau itself, and later in Paris. These disseminated the style through France and beyond, and also record several paintings that have not survived. The Mannerist style of the Fontainebleau school influenced French artists (with whom the Italians worked) such as the painter Jean Cousin the Elder, the sculptors Jean Goujon and Germain Pilon, and, to a lesser degree, the painter and portraitist François Clouet the son of Jean Clouet.
Баспа шеберханасы
Бұл туралы нақты дәлел болмаса да, көптеген ғалымдар Фонтенбло сарайының өзінде гравюра шеберханасы болған деген пікірде. Онда сарайдағы суретшілердің эскиздері көбейтіліп, олар жасаған басқа да композициялар дамытылған. Ең өнімді гравюрашылар Леон Давент, Антонио Фантуцци және Жан Миньон болды, олардан кейін өзінің монограммасынан "Мастер I♀V" деп танылған "сырлы" суретші келді (♀ - баспа табақтары жасалған мысқа арналған алхимиялық символ), ал шеберхана шамамен 1542 және 1548 жылдар аралығында жұмыс істеген сияқты. Франсуа I 1547 жылдың наурызында қайтыс болды, содан кейін сарайға қаржы тоқтатылып, мектеп таратылды. Бұл Францияда жасалған алғашқы гравюралар еді, және олар Германияда пайда болған техниканың алғашқы итальяндық қолданыстарынан көп артта қалмады. Фонтенбло гравюраларының ең ерте нұсқалары қоңыр бояумен басылған, олардың мақсаты көбінесе көшірме жасау болған. Шеберхананың мақсаты сарайда дамыған жаңа стильді Францияда және Италиядағы суретшілердің әріптестеріне кеңінен тарату болды. Бұл бастама патшадан немесе басқа демеушілерден, немесе суретшілердің өздерінен шыққан-шықпағаны белгісіз. Дэвид Ландау Приматиччоның осы істің қозғаушы күші болғанына сенеді; ол 1540 жылы Россо Фиорентиноның өзін-өзі өлтіргенінен кейін Фонтенблодағы жұмыстардың директоры болды. Кәсіпорын нарықты табу тұрғысынан "сәл ертерек" болған сияқты. Гравюраланған баспалар көбінесе шеберхананың тәжірибесіздігінің және кейде гравюралау техникасындағы шеберліксіздігінің белгілерін көрсетті. Сью Уэлш Ридтің айтуынша: "Бұл табақтардан аз ғана нұсқа сақталған, және көптегенінің басылғаны күмәнді. Олар көбінесе сызылып, жақсы жылтыратылмаған, тазаланбаған. Кейбіреулері мыс сияқты жұмсақ металлдан, мысалы, қалайыдан жасалған болуы мүмкін". Баспа нарығының кеңеюі Николас Беатризеттің "мұқият өңделген текстураларын" қалай бастады, ал кейінірек Рене Бойвин және Пьер Милан сияқты "білікті, бірақ соңында шабыттанбаған" гравёрлерді ұната бастады.
Although there is no certain proof, most scholars have agreed that there was a printmaking workshop at the Palace of Fontainebleau itself, reproducing the designs of the artists for their works in the palace, as well as other compositions they produced. The most productive printmakers were Léon Davent, Antonio Fantuzzi, and Jean Mignon, followed by the "mysterious" artist known from his monogram as "Master I♀V" (♀ being the alchemical symbol for copper, from which the printing plates were made), and the workshop seems to have been active between about 1542 and 1548 at the latest; François I died in March 1547, after which funding for the palace ended, and the school dispersed. These were the first etchings made in France, and not far behind the first Italian uses of the technique, which originated in Germany. The earliest impressions of all the Fontainebleau prints are in brown ink, and their intention seems to have been essentially reproductive. The intention of the workshop was to disseminate the new style developing at the palace more widely, both to France and to the Italians' peers back in Italy. Whether the initiative to do this came from the king or another patron, or from the artists alone, is unclear. David Landau believes that Primaticcio was the driving force; he had stepped up to become the director of the work at Fontainebleau after the suicide of Rosso Fiorentino in 1540. The enterprise seems to have been "just slightly premature" in terms of catching a market. The etched prints were often marked by signs of the workshop's inexperience and sometimes incompetence with the technique of etching, and according to Sue Welsh Reed: "Few impressions survive from these plates, and it is questionable whether many were pulled. The plates were often poorly executed and not well printed; they were often scratched or not well polished and did not wipe clean. Some may have been made of metals soft as copper, such as pewter." A broadening market for prints preferred the "highly finished textures" of Nicolas Beatrizet, and later "proficient but ultimately uninspired" engravers such as René Boyvin and Pierre Milan.
Фонтенблоның екінші мектебі (1594 жылдан бастап)
1584 жылдан 1594 жылға дейін Дін соғыстары кезінде Фонтенбло шатосы тасталып қалды. Генри IV таққа отырғаннан кейін, Фонтенбло ғимараттарын жаңарту үшін суретшілер тобын шақырды: фламанд Амброаз Дюбуа (Антверпеннен), париждік Туссен Дубрейль және Мартин Фреминет. Оларды кейде «Фонтенблоның екінші мектебі» деп атайды. Олардың кеш манеризм үлгісіндегі туындыларының көпшілігі жоғалып кеткен, бірақ олар созылған, толқынды формаларды және тығыз композицияларды пайдалануды жалғастырды. Олардың көптеген сюжеттері итальяндық Торквато Тассоның және ежелгі грек жазушысы Хелиодор Эмесаның мифологиялық көріністері мен көркем шығармаларынан алынған сахналарды қамтиды. Олардың стилі 17 ғасырдың басында суретшілерге әсерін тигізе берді, бірақ басқа өнер ағымдары (Питер Пауль Рубенс, Караваджо, голланд және фламанд натуралистік мектептері) оларды озып кетті.
From 1584 to 1594, during the Wars of Religion the château of Fontainebleau was abandoned. Upon his accession to the throne, Henri IV undertook a renovation of the Fontainebleau buildings using a group of artists: the Flemish born Ambroise Dubois (from Antwerp) and the Parisians Toussaint Dubreuil and Martin Fréminet. They are sometimes referred to as the "second school of Fontainebleau". Their late mannerist works, many of which have been lost, continue in the use of elongated and undulating forms and crowded compositions. Many of their subjects include mythological scenes and scenes from works of fiction by the Italian Torquato Tasso and the ancient Greek novelist Heliodorus of Emesa. Their style continued to have an influence on artists through the first decades of the 17th century, but other artistic currents (Peter Paul Rubens, Caravaggio, the Dutch and Flemish naturalist schools) soon eclipsed them.