Уэстминстер аббаттығындағы Генрих VII капелласы – Англия тарихындағы маңызды орын. Тұрған жері, архитектурасы, және бірнеше монархтардың қабірлері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вестминстер аббаттығындағы Марияға арналған шапел
Chapel to Mary in Westminster Abbey
Генрих VII ханымның шапелі, қазір көбінесе Генрих VII шапелі деп аталады, Англияның Вестминстер аббаттығының шығыс жағындағы үлкен ханымдар шапелі. Ол король Генрих VII-нің өсиетімен салынған. Шапел аббаттың қалған бөлігінен мыс есіктер мен баспалдақпен бөлінген. Шапелдің құрылымы – төрт бөлімнен тұратын үш дәлізді негізгі зал, ол алтарь орналасқан апсиске алып келеді, ал оның артында Генрих VII және оның әйелі Елизавета Йорк, сондай-ақ Джеймс I-нің қабірлері орналасқан. Бес апсидалық шапел бар. Генрих VII, Эдуард VI, Мэри I, Елизавета I, Джеймс I, Карл II және Шотландия королевасы Мэри сияқты бірнеше монархтардың қабірлері осы шапелде сақталған. 1725 жылдан бері шапел ванна орденінің бас шіркеуі болып табылады, ал орден мүшелерінің тулары орындықтардың үстіне ілінген.
The Henry VII Lady Chapel, now more often known just as the Henry VII Chapel, is a large Lady chapel at the far eastern end of Westminster Abbey, England, paid for by the will of King Henry VII. It is separated from the rest of the abbey by brass gates and a flight of stairs. The structure of the chapel is a three aisled nave composed of four bays, leading to an apse, which contains the altar, and behind that the tombs of Henry VII and his wife Elizabeth of York as well as of James I. There are five apsidal chapels. The tombs of several monarchs including Henry VII, Edward VI, Mary I, Elizabeth I, James I, Charles II and Mary, Queen of Scots are found in the chapel. The chapel has also been the mother church of the Order of the Bath since 1725, and the banners of members hang above the stalls.
Тарих
13 ғасырда Мәриямға деген құлшылықтың күшеюі Еуропа бойынша оның құрметіне шағын шіркеулер салуға себеп болды. Генрих III-нің Вестминстер аббаттығындағы әйелдер шіркеуі осы үрдістің бір бөлігі еді. 1502 жылы Генрих VII жаңа шіркеу салуды жоспарлады. Ескі шіркеу 1502 жылы бұзылып, жаңа негіздің құрылысы 1503 жылдың 24 қаңтарында басталды. Генрих VII шіркеуін жоспарлауда үш мақсат қойды. Біріншісі – Генрих VI-ның денесін сақтап, оны қасиетті санауға дайындалған киелі орын салу. Бірақ қасиеттілік мәртебесі берілмеді, Генрих VII және оның әйелі Йорктан шыққан Елизавета Генрих VI үшін арналған қабірге жерленді. Екіншіден, Генрих VII ескі, қарапайым ғимаратты алмастыру үшін Қасиетті Марияға арналған сәндірек шіркеуді құрғысы келді; үшіншіден, ол өзіне, отбасына және ұрпақтарына арналған патшалық мавзолейді қалаған.
In the 13th century, a movement toward devotion to the Virgin Mary inspired the building of chapels in her honour across Europe. Henry III’s Lady Chapel at Westminster Abbey was part of this trend. In 1502, Henry VII planned a new chapel. The old one was demolished in 1502 and construction of the new foundation began January 24, 1503. Henry VII had three goals when planning his chapel. The first was to build a shrine to honour and hold the body of Henry VI, who was expected to be canonized. Ultimately, canonization did not occur and Henry VII and his wife, Elizabeth of York, were interred in the tomb intended for Henry VI. Second, Henry VII wished to dedicate a more elaborate chapel to the Virgin to replace the older, simpler structure; and third, he wanted a royal mausoleum for him, his family, and his heirs
Генрих VII 1503 және 1509 жылдар аралығында оның құрылысына 14 000 фунт стерлингтен астам қаржы бөлді. 18 ғасырда бір бақылаушы былай деп мәлімдеді: «Осы шіркеу, айтуынша, тек патшалық қан тамырындағы адамдар ғана жерленетіндей қабір ретінде жоспарланған; сәйкесінше, негізін қалаушының қалауынша, қазірге дейін қабылданғандардың барлығы жоғары текті және олардың шежіресі біздің ежелгі патшаларымыздың бірінен басталады». Арадағы жылдарда аристократиялық тектен емес, Оливер Кромвелл сияқты бірнеше адамдар онда жерленді, бірақ монархия қалпына келтірілген кезде олардың көпшілігі қайтадан жерден шығарылды.
Henry VII allocated more than £14,000 for its construction between 1503 and 1509. In the eighteenth century, one observer commented that “[t]his chapel, it has been said, was designed as a sepulchre in which none but such as were of the royal blood should ever be interred; accordingly the will of the founder has been so far observed, that all that have hitherto been admitted are of the highest quality, and can trace their descent from some or other of our ancient kings.” In the intervening years, some people not of aristocratic descent, including Oliver Cromwell, were buried there, but during the Restoration of the monarchy many of those people were disinterred.
Айналып тұрған желдеткіш
Генрих VII капелласы ең танымал аспалы желдеткіш күмбезді төбесімен белгілі. Эндрю Рейнольдс бұл күмбезді "тікбұрышты кезеңдегі ең амбициялық күмбез түрі – салғышты желдеткіш күмбез" деп атайды. Атап айту керек, бұл төбе салғыштарды желдеткіш күмбезбен біріктірген алғашқы төбе болды. Желдеткіш күмбез ең алдымен төбені қақпақпен бекітілген бөліктерге бөлу арқылы жасалады. Бұл жамбас күмбездері қабырға бойындағы аркалар мен капелланың нефіне көпір салатын үлкен көлденең аркалардың үйлесімінен құрылған. Генрих VII капелласындағы желдеткіш күмбездің бөліктері формасы жағынан төртбұрышты. Содан кейін бөліктер қабырғаланып, панельдермен жабылады. Бірдей қисықтығы мен мөлшері бар қабырғалар бір-бір тастан кесіліп, панельдерге дұрыс орналасу үшін ойылып жасалған. Қабырғадағы бір нүктеден басталатын қисық қабырғалар бір-бірінен тең қашықтықта орналасқан, конус тәрізді пішіндерді құрайды. Дегенмен, алынған конустар пішінін сақтау үшін үлкен қысым күші қажет. Генрих VII капелласында бұл шпандельдер ілініп тұратын салғыштармен алмастырылған. Бұл салғыштар конустарды қолдау үшін қажетті қысымды қамтамасыз етеді және бөлменің эстетикалық келбетіне күрделілік қосады. Сондай-ақ салғыштар қосымша құрылымдық мақсатқа да қызмет етеді. Олар бір тастан кесіліп, көлденең аркаларға тік тастар ретінде орнатылады.
The Henry VII Chapel is best known for its combination of pendant fan vault ceiling. Andrew Reynolds refers to the vault as “the most perfect example of a pendant fan vault, the most ambitious kind of vaulting current in the perpendicular period.” Notably, this ceiling was also the first to combine pendants with fan vaulting. The fan vault is created by first dividing the ceiling into groin vaulted compartments. These groin vaults are created by the combination of arches along the wall and larger, transverse arches bridging the nave of the chapel. In the fan vault at the Henry VII Chapel, the compartments are nearly square in shape. The compartments are then ribbed and paneled. Ribs, of the same curve and size, are cut from single pieces of stone and rebated so to best fit with the panels. The curved ribs, extending from the same point on the wall, are spaced equidistant from each other, forming conoid shapes. The resulting conoids, however, require great compressive forces to keep shape. In the Henry VII Chapel, these spandrels are replaced with hanging pendants. The pendants still provide the compression necessary to support the conoids and add complexity to the aesthetics of the room. The pendants serve an additional structural purpose. The pendants are cut from single stones and inserted as wedge stones in the transverse arches.
Басқа сәулет ерекшеліктері
Шәулетшісі белгісіз, бірақ құрылыстың көп бөлігін Роберт Джэйнс кіші жасаған деп саналады. Шапелдің құрылымы төрт бөліктен тұратын үш қанатты нефтен тұрады. Қанаттар магонидан жасалған қатарлы орындықтармен солтүстік, оңтүстік және орталыққа бөлінген. Олардың барлығында көптеген ескерткіштер мен түрлі ақсүйектерге арналған еден тастары орналасқан. Орындықтардың үстінде, трифорий деңгейінде көптеген мүсіндер бар. Мүсіндер арасында Баня орденінің рыцарларының геральдикалық тулары ілінген. Одан жоғарыда үш қатарлы кіші терезелері бар көпіршік қабаты орналасқан. Терезелердің ою-өрнегі әр бөлікте төрт үлкен терезеден тұрады, олардың әрқайсысы осы үш қатардағы кіші терезелерден құралған. Түпнұсқа шынының көп бөлігі Англия Коммонвелт кезінде жойылғандықтан, орталық апсидалық шапелдің үстіндегі Шығыс терезесі, сондай-ақ (батыс жағындағы) Донор терезелері, шапелдердің өзінде 2000 және 1995 жылдары орнатылған жаңа қосымшалар. Соңғысы – корольдік гербтарын бейнелейтін батыс терезесі, оны Джон Лоусон жобалап, Годдард пен Гиббс жасаған. 2013 жылы Хьюи О'Донохью жобалаған екі жаңа витраждық терезе Шығыс терезесінің екі жағына орнатылды. Шапелдің апсидасында алтарь орналасқан, ал оның артында Генрих VII және оның әйелі, сондай-ақ Джеймс I қабірлері тұр. Бес апсидалық шапел бар. Бұл шапелдерде бастапқыда алтарлар болған – олар қоршалған және корольдік отбасының мүшелері үшін жеке дұға етуге арналған, бірақ олардың арналуы қазір белгісіз. Шапелге кіргенде, адам күрделі өрнектелген қола қақпалардан өтеді, олар Генрих VII-нің Англия тәжіне деген барлық мүмкін талаптарын көрсетуге деген қатыгез ниетін көрсетеді. Қақпалар оның билігін заңдыландыруға қызмет ететін көптеген корольдік гербтарымен безендірілген. Ішке кіргенде, магонидан жасалған орындықтар қабырға мен төбедегі ақшыл тасқа қарағанда көз тартады. Орындықтар интерьердің тік өсуіне де үлес қосады. Олардың жасалған уақыты әртүрлі; кейбіреулері түпнұсқа, ал кейбіреулері Баня орденінің рыцарларының санының артуына байланысты кейінірек қосылған. Орындықтар Баня орденінің ең құрметті орденінің барлық тірі рыцарларына арналған. Рыцарь орнатылғанда, ол содан кейін оның гербімен, елтаңбасымен және геральдикалық туымен әшекейленген орындық алатын болған, соңғысы рыцарь қайтыс болғаннан кейін де шапелде қалатын. Осы тулар шапелді безендіру үшін сақталған. XIX ғасырда шапелде орын алуға жеткілікті рыцарь болмағандықтан, ХХ ғасырға дейін ешкім орнатылмады. Қазіргі уақытта шапелде тек ең жоғары дәрежедегі рыцарьларға ғана орын беріледі. Альтарь мен Генрих VII қабірін бір итальяндық суретші, Пьетро Торриджано жасаған. Генрих VII қабірі 1512 жылы басталып жасалған. Қабірді Флоренция Ренессансының суретшісі жасағандықтан, стилі ағылшын өнерінен ерекшеленеді. Бұрыштардағы путтилер ерекше ерекшеліктерге ие. Альтарь 1517 жылы басталды, бірақ Торриджано оны аяқтай алмай елден кетті; Бенедетто да Ровеццано оны 1526 жылы аяқтады. Бастапқыда терракотадан, ақ мәрмәрден және алтын қоладан жасалған, ол Коммонвелт кезінде жойылған. Қазіргі альтарь түпнұсқаның суреттеріне негізделген. Қайта құрылған альтарьды қолдау үшін екі сақталған және екі жаңадан салынған бағана бар. Трифорийді әшекейлейтін жоғарыда аталған мүсіндер де маңызды. Мүсіндер қасиеттілер мен апостолдардың бейнесін көрсетеді. Линдлидің айтуынша, "Генрих VII-нің 'Періштелерге, Архангелдерге, Патриархтарға, Пайғамбарларға, Апостолдарға, Евангелистерге, Шейіттерге, Мойындаушыларға және Виргиндерге' деген сенімі" шапелді салуға деген оның ниетін түсіну үшін маңызды: "Генрихтің 'аралықтар мен дұғалардың' тиімділігіне сенімі" оның мақсаты үшін маңызды. Яғни, ол шапелді салып, оны көптеген маңызды діни тұлғалардың мүсіндерімен әшекейлеген, көбінесе жұмаққа қабылданғанын қамтамасыз ету үшін.
The chapel's architect is unknown, but it is believed that Robert Janyns the Younger was responsible for the design of much of the structure. The structure of the chapel is a three aisled nave composed of four bays. The aisles are divided by rows of mahogany stalls into the North, South, and Central aisles. All contain numerous monuments and floor stones dedicated to various nobles. Above the stalls, at the triforium level, are many sculptures. Interspersed between the sculptures are the heraldic banners of the Knights of the Order of the Bath. Above this is the clerestory, with three rows of smaller windows. The window tracery articulates four larger windows, one in each bay, each composed of these three rows of smaller lancet windows. As much of the original glass was destroyed during the English Commonwealth, the East Window, over the centre apsidal chapel, as well as the Donor Windows (in the west), in the chapels themselves, are new additions, installed in 2000 and 1995, respectively. The latter is the west window which depicts royal coats of arms, and was designed by John Lawson and made by Goddard & Gibbs. In 2013, two new stained glass windows designed by Hughie O'Donoghue were installed on either side of the East Window. The apse of the chapel contains the altar, and behind that, the tombs of Henry VII and his wife as well as of James I. There are five apsidal chapels. These chapels originally contained altars—they were screened off and intended for private prayer for members of the royal family—but their dedication is no longer known. Upon entering the chapel, one passes through a set of bronze gates, which are elaborately crafted and “illustrate the intense determination of Henry VII to put to the forefront every possible indication of his claims to the crown of England.” The gates are decorated with numerous royal crests that serve to legitimize his rule. Once inside, the mahogany stalls stand out to the viewer as they contrast with the light colored stone of the walls and ceiling. The stalls also contribute the verticality of the interior. They date from different times; while some are original others were added later to accommodate the increasing number of Knights of the Order of the Bath. The stalls were designated for all living Knights of the Most Honourable Order of the Bath. When a knight was installed, he received a stall that was subsequently adorned with his crest, coat of arms, and heraldic banner, the last of which remained in the chapel even after the knight's death. These banners all remain to decorate the chapel. During the nineteenth century, there were too many knights to accommodate in the chapel and no more were installed until the twentieth century. Currently, only the most senior knights are assigned stalls in the chapel. The altar and Henry VII's tomb were crafted by the same Italian artist, Pietro Torrigiano. The Henry VII tomb was created first, beginning in 1512. The tomb was sculpted by a Florentine Renaissance artist, thus, the style is atypical of English art. The putti on the corners are particularly uncharacteristic. The altar was begun in 1517, but Torrigiano left the country before it was completed; Benedetto da Rovezzano finished its construction in 1526. Originally made of terracotta, white marble, and gilt bronze, it was destroyed during the Commonwealth. The current altar is based on images of the original. Two surviving pillars and two newly constructed ones support the reconstructed altar. Also significant are the aforementioned sculptures that adorn the triforium. The statues are of saints and the Apostles. According to Lindley, that “Henry VII’s will declares his trust in ‘Aungels, Archaungels, Patriarchs, Prophets, Apostels, Evangelists, Martirs, Confessours and Virgyns’” is critical to understanding his motivation in building the chapel: “Henry’s belief in the efficacy of ‘mediacions and prayers’ in his progress through purgatory is crucial to his purpose.” That is to say, he built the chapel and adorned it with numerous sculptures of important religious figures in part to ensure his acceptance into Heaven.
Корольдік әуе күштері шіркеуі
Шығыстың ең шеткі жағында 1940 жылдың шілдесі мен қазаны аралығында Британия шайқасында қаза болған Корольдік әуе күштері мен одақтас әскерлерінің құрметіне салынған RAF шіркеуі орналасқан.
At the far eastern end is the RAF Chapel, dedicated to the men of the Royal Air Force and allied forces who died in the Battle of Britain between July and October 1940.