"Dreams Die Hard" кітабы – Вьетнам соғысына қарсы белсенді Дэвид Харрис өмірі мен 1960-жылдардың саяси трагедиясы. Қатілдік, саяси күйреу, гомофобия тақырыбы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Dreams Die Hard – 1982 жылы жарық көрген және 1993 жылы қайта басылған Дэвид Харристің автобиографиялық кітабы. Кітап 1960 жылдардағы саяси және әлеуметтік дауылды кезеңде үш адамның (Харрис, Аллард Лоуэнштейн және Деннис Суини) өмірін, сондай-ақ осы оқиғалардың салдары мен әсерін баяндайды. Атап айтқанда, параноидтық шизофрения және жиырма жыл бойы жинақталған көңіл көшірушілік және гомофобия салдарынан психикалық тұрақсыздыққа ұшыраған Суини Лоуэнштейнді өлтірді. «Дүниедегі ең ескі студент-белсенді» атанған Конгрессмен Лоуэнштейн, өмірінің қырық жылдығына дейін түрлі саяси ареналарда ондаған жылдар бойы өмір сүрді. Аллард 1968 жылғы «Джонсонды ығыстыру» науқанына дейін, Миссисипидегі «Азаттық жазы» жобасынан бастап либералдық айналымдарда ынталы және байланысты болды. Ол бұл термин пайда болғанға дейін бісексуалды қалаулары болған болуы мүмкін. Харристің әрбір кейіпкердің өмірін түсіндіруге бағытталған егжей-тегжейлі және тарихи баянында үш белсендінің Стэнфорд университетінде қалай танысқаны және одан кейінгі дауылды он жылдық қалай жалғасқаны талқыланады. Лоуэнштейннің сексуалдық бағдары кітап бойына қайта-қайта айтылады және үш басты кейіпкердің арасындағы көптеген байланыстардың бірі болып табылады: Харрис пен Суини екеуі де Лоуэнштейннің тікелей ұсыныстарын қабылдамады; Харристің реакциясы ойлы, мейірімді және сөзді болды; ал Суинидің реакциясы анық түрде иррационалды және физикалық болды, бұл кісі өлтіруге әкеп соқты. Dreams Die Hard Джон Биндердің сол аттас екі актілі пьесасы негізінде жазылды, алғаш рет 1995 жылы Голливудтағы Мет театрында қойылды.
Dreams Die Hard is an autobiographical book published in 1982 and re issued in 1993 by David Harris, a prominent anti Vietnam War activist during the 1960s. The book chronicles the experiences of three men (Harris, Allard Lowenstein, and Dennis Sweeney) amid the political and social tumult of the 1960s, as well as the aftermath of these experiences. Specifically, paranoid schizophrenia and two decades of accumulated disillusionment and homophobia eventually led a deranged Sweeney to murder Lowenstein. One term Congressman Lowenstein, "the world's oldest student activist," had, by his forties, lived decades in various political arenas. From the Mississippi Freedom Summer project in the Deep South, to the Dump Johnson campaign of 1968, Allard was passionate and well connected in liberal circles. He was most likely bisexual before the word was current. Harris's detailed and historical narration, written in an attempt to explain the lives of each of the characters, discusses how the three activists began their affiliations at Stanford University, and continued through the turbulent decade. Lowenstein's sexual orientation reappears throughout the book and serves as one of many connections between the three main figures: both Harris and Sweeney rejected overt passes from Lowenstein; Harris's reaction was thoughtful, empathetic, and verbal; but Sweeney's reaction was decidedly irrational and physical and ended in murder. Dreams Die Hard was adapted into a two act play of the same name by John Binder which was first produced at the Met Theater in Hollywood in 1995.