Сицилиядағы соғыс қылмысы: Бискари қырқыны

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сицилиядағы соғыс қылмысы

Бискари қырғыны – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясының әскери қызметкерлері жасаған соғыс қылмысы. Ол 1943 жылдың 14 шілдесінде Италияның оңтүстігіндегі Сицилиядағы Калтагироне қаласының жанындағы Санто-Пьетро шағын ауылындағы Регия Аэронавтиканың 504 әуе базасында 71 қарусыз итальяндық және 2 неміс соғыс тұтқындарын өлтіруге қатысқан екі оқиғаны қамтиды.

Өмірбаян

Сицилияға қарсы одақтас әскерлердің шабуылының бір бөлігі ретінде, генерал-лейтенант Джордж С. Паттон басқаратын АҚШ-тың жетінші армиясы және генерал сэр Бернард Л. Монтгомери басқаратын британдық сегізінші армия 1943 жылғы 10 шілдеде аралдың оңтүстік-шығыс бөлігіне шабуыл жасады. Құрғақ жерге түскеннен кейін, АҚШ бөлімшелері бірден аралдың оңтүстік бөлігінде орналасқан әуежайларға бет алды, сонымен қатар азаматтық тұрғындардың жаппай қырғынына ұшыраған жағдайлар тіркелді. Олардың бірі Витторияда болды, онда 12 итальяндық қаза тапты, оның ішінде Акате қаласының мэрі Джузеппе Мангано және оның он жеті жасар ұлы Валерио, бетіне штыкпен шабуыл жасап өлтірілді. Генерал-лейтенант Омар Н. Брэдлидің II корпусының құрамындағы 45-ші жаяу әскер дивизиясына, шабуылға қатысқан дивизиялардың ішінде бұрынғы жауынгерлік тәжірибесі жоқ, «жасыл» дивизия болғанына қарамастан, қиын міндет жүктелді. 45-ші дивизияның 157-ші және 179-шы жаяу әскер полктеріне 1-ші канадтық жаяу әскер дивизиясымен байланысу алдында бірнеше жағалау қалаларын және Комисо әуежайын басып алу міндеті берілді. 180-ші жаяу әскер полкіне Бискари әуежайын басып алу және АҚШ-тың 1-ші жаяу әскер дивизиясымен байланысу міндеті жүктелді. 180-ші жаяу әскер полкі десанттың алғашқы 48 сағатында нашар өнім көрсеткендіктен, генерал-майор Трой Миддлтон оның командирін алмастыруды қарастырды. Оның орнына, полкке тығыз бақылау жасау үшін дивизия командирінің орынбасары жіберілді. 1943 жылғы 14 шілдеде Бискари әуежайын басып алу кезінде 180-ші жаяу әскер полкінің әскерлері екі оқиғада 71 итальяндық және екі неміс әскери тұтқынды өлтірді. Бірінші оқиғада 35 итальяндық пен екі неміс қаза тапты, ал екінші оқиғада 36 итальяндық қаза тапты.

Батыс оқиғасы

1943 жылдың 14 шілдесінде АҚШ-тың 180-шы жаяу әскер полкінің сарбаздары Санто-Пьетро әуежайының жанында қарсыластың күшті қарсылығына тап болды. Сағат 10:00-ге қарай олар 45 итальяндық және 3 неміс, барлығы бірнеше тұтқынды алды. 180-шы жаяу әскер полкінің 1-ші батальонының штаб офицері, майор Роджер Денман, 33 жастағы сержант Хорас Т. Уэстке осы тұтқын топты "артқа, жолдан алыс, көзге түспейтін жерге алып барып, сұраққа алу үшін ұстап тұруды" бұйырды. Тұтқындар аяқ киім мен көйлексіз болды, бұл қашуға тырысудың алдын алу үшін жиі қолданылатын тәжірибе еді. Сержант Уэст, оған бірнеше американдық сарбаздар көмектесіп, тұтқындарды шамамен бір шақырымдай жетелегеннен кейін, топты тоқтатты және сегіз немесе тоғыз тұтқынды қалғандарынан бөліп, полктің барлау офицеріне (S 2) сұраққа алу үшін жіберді. Содан кейін Уэст қалған тұтқындарды "жолдан алып, қатарға тізіп, компанияның аға сержантынан (компаниядағы аға NCO) "Томпсон" автоматтарына қарыз сұрады". Бірінші сержант Уэсттен не үшін қажет екенін сұрағанда, Уэст "соларды өлтіремін" деп жауап берді. Уэст тұтқындарды күзетіп тұрған сарбаздарға: "Көргің келмесе, кері бұрылыңдар" деді. Одан кейін ол автоматтарымен тұтқындарды атып өлтірді. Отыз минуттан кейін денелер табылғанда, әр тұтқынның жүрегіне оқ тигені анықталды, бұл оқ жақыннан атылғанын көрсетті. Тергеушілер кейін Уэст "Томпсонды" тұтқындар тобына босатып, "қайтадан оқ толтырып, содан кейін қанға малшынған денелер арасында жүріп, әлі де қимылдап тұрғандарының жүрегіне бір-бір оқтан атқан" дегенді білді. Келесі күні 37 дене полковник Уильям Э. Кингтің назарына ілікті. Ол оқиға туралы жоғары офицерлеріне хабарлады, олар бастапқыда жағдайды жария еткен жағдайда жаман жаңалықтардан қауіптеніп, оны елемеді; алайда, оларды сендіргеннен кейін, кісі өлтіру ісі бойынша сотқа баруға келісті.

On 14 July 1943, soldiers with the U. S. 180th Infantry Regiment were facing stiff enemy resistance near the Santo Pietro airfield, and by 10:00, they had taken a number of prisoners, including 45 Italians and 3 Germans. The executive officer for the 1st Battalion, 180th Infantry Regiment, Major Roger Denman, ordered a noncommissioned officer (NCO), Sergeant Horace T. West, 33 years old, to take that group of prisoners "to the rear, off the road, where they would not be conspicuous, and hold them for questioning." The POWs were without shoes and shirts, which was a common practice to discourage escape attempts. After Sergeant West, with several other U. S. soldiers assisting him, had marched the POWs about a mile, he halted the group and directed that eight or nine of them be separated from the rest and taken to the regimental intelligence officer (the S 2) for questioning. West then took the remaining POWs "off the road, lined them up, and borrowed a Thompson submachine gun" from the company first sergeant (the senior NCO in the Company). When the First Sergeant asked West what he wanted it for, West responded that he was going to "kill the sons of bitches." West then told the soldiers guarding the POWs to "turn around if you don't want to see it." He then killed the POWs by shooting them with the submachine gun. When the bodies were discovered thirty minutes later, it was noted that each POW had been shot through the heart, which indicated that it had been close range. Investigators later learned that after West had emptied the Thompson into the group of POWs, he "stopped to reload, then walked among the men in their pooling blood and fired a single round into the hearts of those still moving." The next day, the 37 bodies caught the attention of a chaplain, Lieutenant Colonel William E. King. He reported the event to his senior officers, who at first dismissed it because of the bad press if it were to go public; however, after some convincing, they agreed to go to court for murder.

Комптон оқиғасы

180-ші жаяу әскер полкінің 1-ші батальоны C ротасының командирі капитан Джон Т. Комптон Акат өзенінің оңтүстігіне түскен кезде сирегіп келетін миномет және жеңіл қарудың атысына тап болды. Алғашқы мақсатына жету үшін ол ротасын 115-ші тас жолға қарай жылжытып, 82-ші әуе десант дивизиясының десантшыларымен бірікті және бірнеше неміс бекінісіне шабуыл жасады. Комптон басылған күндердің алғашқы үш күнінде ұйықтаған жоқ. Ол жай ғана "ұйықтауға тым қызығушылық танытты". Төртінші күні Бискари әуежайына шабуыл жасамас бұрын шамамен бір жарым сағат ұйықтады. Сағат 23:00-де C ротасы жолға шықты және 1943 жылдың 14 шілдесінде шамамен 11:00-де әуежайға жетті. Дәл сол кезде артиллерия, миномет және снайпер оқтарына ұшырады. Снайперлердің атысы ең қауіптісі болды. Жақын жердегі жасырын қуыстан снайперлер жараланған американдық сарбаздарды және оларға көмектесуге тырысқан санитарларды нысанаға алды. Комптонның 2-ші взводындағы 34 сарбаздың 12-сі жараланды (WIA) немесе қаза тапты (KIA). Снайперлердің ату орнын анықтау үшін жеке сарбаз Реймонд С. Марлоу жақын маңдағы қуысқа түсті. Ол қуысқа шамамен 25 метрдей енгенде, мылтық ұстаған итальяндық сарбазды көрді. Марлоу мылтығын көтеріп, итальяндыққа бұйрық берді. Италиялық қашып, қуыстың ішіндегі бір дуңғаға кірді. Бір-екі минуттан кейін итальяндық сарбаз тағы 35 адаммен бірге шықты, олардың көпшілігі азаматтық киім киген еді. Марлоу оларды өз бекетіне алып барып, взвод командирі, сержант Хайрге хабарлады. "Мен оған артиллерия атысынан шығып жатқанда бізге атқандарды ұстап алғанымды айттым", - деді Марлоу. Аудармашы ретінде әрекет еткен жеке сарбаз Джон Газетти тұтқындардан олардың мергендер ретінде әрекет еткен-емесін сұрады. Ол жауап алмады. Хайр тұтқындарды қуыстан шығарып, бірінші лейтенант Бланкстен олармен не істеу керектігін сұрады. Бланкс өз кезегінде Комптоннан нұсқау сұрады. Комптон Бланкстен олардың бүкіл күні бойы оларға атқан сол мергендер екеніне сенімді ме деп сұрады. Бланкс "иә" деп жауап бергенде, Комптон тікелей айтты: "Оларды атып тастаңдар". Бланкс ойланбастан Хайрге ату отрядын жинап, тұтқындарды атуға бұйырды. Комптон шамамен 11 адамнан тұратын ату отрядын қуысқа қарап тұрған төбеге ертіп барды. Ол американдық сарбаздарға қатар тұруға бұйырды, олар тұтқындардан шамамен екі метрдей қашықтықта орналасты. Тұтқындар оларды атуды тоқтатуды өтінді. Газетти, аудармашы, Комптоннан тұтқындарға айтары бар ма деп сұрады. Комптон оларға сұрағысы келген ештеңесі болмады. Комптон сарбаздарға оның бұйрығымен атуды бастауға бұйырды және "атыс аяқталғаннан кейін ешкім тірі қалмасын" деді. Олардың тағдыры шешілгенін түсінген бірнеше тұтқын қашуға тырысты. Ату отряды барлық тұтқындарды өлтіріп, атуды бастады.

As commander of C Company, 1st Battalion, 180th Infantry Regiment, Captain John T. Compton landed south of the Acate River amidst sporadic mortar and small arms fire. Pursuing his first objective, he pushed his company towards Highway 115, joined with some 82nd Airborne Division paratroopers, and attacked several German positions. Compton did not sleep during the first three days of the invasion. He was simply "too excited to sleep." On the fourth day, he managed about an hour and a half of sleep before the attack on the Biscari airfield. Around 23:00, C Company set off and reached the airfield around 1100 on 14 July 1943. Immediately they began to receive artillery, mortar, and sniper fire. The sniper fire was especially deadly. From a concealed position in a nearby draw, the snipers targeted wounded American soldiers as well as the medics attempting to aid them. Out of the 34 men in Compton's 2nd Platoon, 12 were either wounded in action (WIA) or killed in action (KIA). In an attempt to locate the snipers' firing position, Private Raymond C. Marlow crept down into a nearby draw. He had gone only about 25 yards into the draw before he spotted an Italian soldier with a rifle. Marlow raised his rifle and shouted at the Italian. The Italian ran away and entered a dugout farther in the draw. After a minute or two, the Italian soldier emerged with 35 others, several of whom were in civilian clothing. Marlow walked them up the hill to his outpost and reported to his squad leader, Sergeant Hair. "I told him that I had gotten those fellows that were shooting at us while we were getting out from under that artillery fire," Marlow reported. Acting as an interpreter, Private John Gazzetti asked the prisoners if they had been acting as snipers. He got no response. Hair herded the prisoners out of the draw and asked 1st Lieutenant Blanks what he should do with them. Blanks, in turn, asked Compton for instructions. Compton asked Blanks if he was sure that they were the same snipers that had been shooting at them all day. When Blanks answered in the affirmative, Compton said bluntly, "Get them shot." Without hesitation, Blanks ordered Hair to assemble a firing squad and shoot the prisoners. Compton accompanied the firing squad of about 11 men to the ridge overlooking the draw. He told the American soldiers to line up and they positioned themselves about six feet away from the prisoners. The prisoners started pleading for them not to shoot. Gazzetti, the interpreter, asked Compton if he had anything to say to the prisoners. Compton did not have anything that he wanted to ask them. Compton told the men to start firing on his order and stated that he "didn't want a man left standing when the firing was done." Seeing that their fate was sealed, a few of the prisoners began to run. The firing squad opened fire and killed all of the prisoners.

Салдары

1943 жылдың 15 шілдесінде генерал Омар Брэдли генерал Джордж Паттонға АҚШ әскерлерінің 50-70 тұтқынды қырғынмен өлтіргенін хабарлады. Паттон өзінің күнделігінде жауабын жазды: «Брэдлиге бұл, мүмкін, асыра айтылған болар, бірақ кез келген жағдайда офицерге өлгендердің снайперлер болғанын немесе қашуға тырысқанын немесе басқа да бір нәрсені растауын айтсын, әйтпесе бұл баспасөзде қыңыр жағдай тудырады және азаматтарды ашуландырады. Қалай болғанда да, олар өлді, енді ештеңе істеуге болмайды». Брэдли Паттонның ұсынысын қабылдамады. Кейін Паттон пікірін өзгертті. 45-ші дивизияның Бас инспекторы «тұтқындардың ешқандай провокация жасағандығын анықтамады. Олар жазатайым түрде өлтірілді» дегеннен кейін Паттон: «Бұл жандарды соттау керек» деді. АҚШ армиясы сержант Хорасе Т. Уэстті «қасақана, ойластырылған, қылмыстық және заңсыз түрде» 37 әскери тұтқынды алғашқы оқиғада өлтіргені үшін айыптады. 1943 жылдың 2 қыркүйегінде басталған сотта Уэст өзін кінәлі емес деп таныды. Ол кісі өлтіргенін мойындаса да, адвокаты жоқ қорғаушы екі мәселе көтерді. Біріншісі, ол кісі өлтіру кезінде «шаршаған және қатты эмоционалды күйзелісте» болған және іс жасаған кезде уақытша ақылдан адасқан. Алайда, бірінші сержант Хаскелл Й. Браун Уэсттің «Томпсон» автоматтары мен қосымша 30 оқтың патрондарынан қарыз алғанын және суыққандай әрекет еткенін куәландырды. Уэсттің адвокаты қорғаныс ретінде оның тек өзінің қолбасшысының бұйрығын орындағанын айтты, ол Сицилияға шабуыл жасау алдында тұтқындарды тек шектеулі жағдайларда ғана алуға болатынын жариялаған. Уэсттің полк командирі полковник Форрест Э. Куксон генералдың егер жау АҚШ әскерлерінің қорғаныс позициясына 200 метрге жеткеннен кейін қарсылық көрсетуді жалғастырса, сол жау әскерлерінің берілуі қабылданбауы мүмкін екенін айтқандығын куәландырды. Бұл қорғаныспен байланысты мәселе соғыс тұтқындарының бұрыннан берілгені және берілуі қабылданғаны болды. Әскери сот алқасы Уэсті алдын ала жоспарлап кісі өлтіргені үшін кінәлі деп тапты, оны шенінен айырды және өмір бойына бас бостандығынан айырды. Ол Солтүстік Африкада ұсталды, себебі оның федералды түрмеде болуы оған және оның қылмысына қажетсіз жариялылық әкелуі мүмкін деп қорқытылды. Уэсттің сот процесін қарап шыққан Эйзенхауэр оның «өмір бойына бас бостандығынан айырылғаннан кейін белсенді қызметке қайта оралуға болатынын көрсету үшін» «адамға мүмкіндік беруді» шешті. Уэсттің ағасы армияға және оның жергілікті АҚШ өкіліне хат жазғаннан кейін «үрейлі мәселені шешу» туралы шешім қабылданды және Соғыс департаментінің Қоғамдық қатынастар бюросының ұсынысы бойынша Италиядағы одақтас штаб-пәтерлерінің қолбасшысының орынбасары 1944 жылдың 24 қарашасында Уэсттің үкімін жеңілдету туралы бұйрыққа қол қойды. Ол белсенді қызметке қайта оралды және соғыс аяқталғаннан кейін құрметті бостандық алды. Уэст 1974 жылдың қаңтарында Оклахома штатында қайтыс болды. Екінші оқиғаға байланысты капитан Джон Т. Комптон да әскери сотқа тартылып, өзінің қарауындағы 36 тұтқынды алдын ала жоспарлап өлтіргені үшін айыпталды. Ол да өзін кінәлі емес деп таныды және «жоғары тұрған адамның жауапкершілігі» заңдық доктринасына сүйене отырып, өзінің іс-әрекетін тек өзінің бөлімшесінің офицерлеріне сөйлеген сөзінде берген қолбасшысының бұйрығын орындағанын айтып қорғады. 1943 жылдың 23 қазанында әскери сот оны ақтады, бірақ сот адвокатының сот процесін қайта қарауы оның пікірінше, Комптонның әрекеттері заңсыз болды деп мәлімдеді. Комптон 179-шы жаяу әскер полкіне ауыстырылды және 1943 жылдың 8 қарашасында Италияда қаза тапты. Вест пен Комптон атаған қолбасшы генерал Паттон болды. Соғыс департаментінің Бас инспекторының кеңсесі кісі өлтіруді тергеді, тергеу барысында генерал Паттоннан сөз сөйлеу туралы сұрақтар қойылды. Паттон өзінің сөзіндегі пікірлері қате түсіндірілгенін және оның «ең қиялында» айтқан ештеңесінің тұтқындарды өлтіру туралы бұйрық ретінде қабылдануы мүмкін емес екенін мәлімдеді. Тергеу соңында Паттонның кінәсі жоқ деп танылды.

When he was informed of the massacres, General Omar Bradley told General George Patton on the morning of the 15 July 1943 that US troops had murdered some 50 70 prisoners in cold blood. Patton noted his response in his diary:

I told Bradley that it was probably an exaggeration, but in any case to tell the Officer to certify that the dead men were snipers or had attempted to escape or something, as it would make a stink in the press and also would make the civilians mad. Anyhow, they are dead, so nothing can be done about it. Bradley refused Patton's suggestions. Patton later changed his mind. After he learned that the 45th Division's Inspector General found "no provocation on the part of the prisoners They had been slaughtered," Patton is reported to have said, "Try the bastards." The U. S. Army charged Sergeant Horace T. West for "willfully, deliberately, feloniously, [and] unlawfully" killing 37 prisoners of war in the first incident. At his trial, which began on 2 September 1943, West pleaded not guilty. Although he admitted the killings, his non lawyer defense counsel raised two matters in his defense. The first was he was "fatigued and under extreme emotional distress" at the time of the killings and was essentially temporarily insane at the time of the commission of the acts. However, First Sergeant Haskell Y. Brown testified that West had borrowed the Thompson and an additional magazine of 30 rounds and had appeared to act in cold blood. The second defense raised by West's counsel was that he was simply following the orders of his commanding general, who he testified had announced prior to the invasion of Sicily that prisoners should be taken only under limited circumstances. West's regimental commander, Colonel Forrest E. Cookson, testified that the general had stated that if the enemy continued to resist after US troops had come within 200 yards of their defensive position, surrender of those enemy soldiers need not be accepted. The problems with that defense were that the prisoners of war had already surrendered, and the surrender had been accepted. The court martial panel found West guilty of premeditated murder, stripped him of his rank, and sentenced him to life imprisonment. He was detained in North Africa for fear that his presence in a federal penitentiary could bring unwanted publicity to him and to his crime. On reviewing West's record of trial, Eisenhower decided to "give the man a chance" after he had "served enough of his life sentence to demonstrate that he could be returned to active duty". After West's brother wrote to the Army and his local US representative, it was decided to "resolve the worrisome matter" and on the recommendation of the War Department's Bureau of Public Relations, the Deputy Commander of Allied Headquarters in Italy signed an order remitting West's sentence on 24 November 1944. He was restored to active duty and continued to serve during the war at the end of which he received an honorable discharge. West died in Oklahoma in January 1974. In regard to the second incident, Captain John T. Compton was also court martialed and charged with the premeditated murder of 36 POWs under his charge. He also pleaded not guilty, and relying upon the respondeat superior legal doctrine, also defended his actions by claiming that he was merely following orders of his commanding general given in a speech to the officers in his division. On 23 October 1943 the court martial panel acquitted him, but the Judge Advocate's review of the trial declared that in his opinion, Compton's actions had been unlawful. Compton was transferred to the 179th Infantry Regiment and subsequently was killed in action on 8 November 1943 in Italy. The commanding general named by both West and Compton was Patton. The War Department Inspector General's office conducted an investigation into the killings, and in the course of the investigation General Patton was questioned about the alleged speech. Patton stated that his comments in the speech had been misinterpreted and nothing he had said "by the wildest stretch of the imagination" could have been taken as an order to murder POWs. The investigation ultimately cleared Patton of any wrongdoing.