Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Франсиско Канаро (26 қараша 1888 – 14 желтоқсан 1964) – уругвайлық скрипкашы және танго оркестрінің жетекшісі. Канаро 1888 жылы Уругвайдың Сан-Хосе-де-Майо қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы итальяндық иммигранттар болды, кейін, ол 10 жасқа толмағанда, 19 ғасырдың соңында Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласына көшіп келді. Жас кезінде ол бір зауытта жұмыс істеді, онда шеберлігімен бос май бөшкесінен алғашқы скрипкасын жасады. Бастапқыда нашар барларда өнер көрсеткенімен, ол көп жылдарға созылған мансап құрды және оның оркестрі ең көп жазылғандардың бірі болды. 1908 жылы orquesta típica жетекшісі Висенте Греко арқылы ол тангомен танысты, ал 1912 жылы "Pinta brava" ("Жыртқыш көзқарас") шығармасын жазды. Канаро 1915 жылғы аргентиналық "Nobleza gaucha" классикалық фильміне музыка жазды. Кейіннен ол аргентиналық актриса және танго әншісі Ада Фальконмен романтикалық қарым-қатынаста болды, бірақ 1920 жылдардың басында басталган бұл қарым-қатынас, он жылдан кейін ажырасып кетті. 1920 жылы Канаро Азусена Майзаниді тапты, ол тез арада танымал танго жұлдызына айналды. Канаро 1918 жылдан бастап авторлық құқықтарды қорғау ісіне белсенді қатысты және 1935 жылы Аргентина композиторлары мен әншілері қоғамын (SADAIC) құруға үлкен үлес қосты, сондай-ақ оның кеңсесі салынған Буэнос-Айрес қаласының орталық ауданындағы жерді сатып алды. 1925 жылы оркестрімен Парижде өнер көрсетті, жергілікті тыңдаушылардың арасында сәттілікке жетіп, он жыл бойы Еуропада қалды. 1940 жылы Аргентина азаматтығын алғаннан кейін, оның көптеген музыкалық туындылары сол онжылдықтың классикалық салон стилінде жазылған, бірақ ол сонымен қатар ескі буын өкілі саналады, ал кейінірек жазған жазбалары концерттік тангоға көшуге көмектесті. Канароның оркестрі 1940-шы және 1950-ші жылдардың басында Аргентина радиосында жиі ойнады, бірақ көптеген заманауи бишілер мен тыңдаушылар үшін оның алғашқы "алтын ғасыр" жазбалары жанрындағы ең жақсы туындылар болып саналды. Канаро 1956 жылы "Ми 50 años con el tango" ("Менің тангомен өткен 50 жылым") атты естелік кітабын жазды, бірақ кейін Паджет ауруына шалдығып, зейнетке шығуға мәжбүр болды. 1964 жылы Буэнос-Айресте қайтыс болды.
Francisco Canaro (November 26, 1888 – December 14, 1964) was a Uruguayan violinist and tango orchestra leader. Canaro was born in San José de Mayo, Uruguay, in 1888. His parents were Italian immigrants, and later, when he was less than 10 years old, they emigrated to Buenos Aires, Argentina in the late nineteenth century. As a young man he found work in a factory, where an empty oil can, in his skilled hands, became his first violin. Performing in seedy bars initially, he ultimately forged a career that spanned many decades, and his orchestra was one of the most recorded. His introduction to the tango came by orquesta típica leader Vicente Greco in 1908, and in 1912 he composed "Pinta brava" ("Fierce Look"). Canaro composed the music for the 1915 Argentine classic film Nobleza gaucha. He later was romantically attached to Argentine actress and tango vocalist Ada Falcón, but the relationship, which began in the early 1920s, grew apart a decade later. In 1920 Canaro discovered Azucena Maizani, who rapidly developed into a major tango star. Canaro was active in the cause of intellectual property rights from 1918 onwards, and was instrumental in the establishment of the Argentine Society of Composers and Songwriters (SADAIC), in 1935, purchasing the downtown Buenos Aires lot where its headquarters were built. He performed in Paris with his orchestra in 1925, and a success among local audiences, he remained in Europe for a decade. Becoming a naturalized Argentine citizen in 1940, much of his recorded music is in the classic salon style of that decade, but he is also considered a member of the old guard, and some of his later recordings contributed to the transition to concert tango. Canaro's orchestra became a fixture on Argentine radio during the 1940s and early 1950s, though for many contemporary dancers and listeners, his early golden age recordings remained the best in their genre. Canaro authored his memoirs, Mis 50 años con el tango (My Fifty Years with the Tango) in 1956, but later developed Paget's disease, and was forced to retire. He died in Buenos Aires in 1964.