Эдвард Джеймс Ливингстон: Канадтық спорт менеджерінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Канадалық спорт менеджері (1884–1945)

Эдвард Джеймс Ливингстон (12 қыркүйек 1884 – 11 қыркүйек 1945) – канадалық спорт командасының иесі және басқарушысы. Ол «Торонто Шэмрокс» және «Торонто Блюзширц» кәсіби шайбалы хоккей клубтарының, Ұлттық хоккей қауымдастығының (NHA) негізгі иесі болды. Оның басқа иелерімен болған қарым-қатынасы нәтижесінде Ұлттық хоккей лигасы құрылды.

Алғашқы жылдар

Ливингстон Торонтода, Онтарио штатында Дэвид пен Рут Ливингстонның отбасында дүниеге келді. «The Wanderers» және Оттава командалары маусымды бірінші орынды бөлісе отырып аяқтады. NHA басшылығы 4 наурызда жиналып, «The Wanderers» командасының жеңілісін мойындап, оларға «Shamrocks» командасымен ойнауға бұйрық бермеуді шешті («The Wanderers» командасына «Shamrocks» командасына 300 доллар төлеу тапсырылды – ақпан айында Торонтоға барудың қажеті болмағандықтан үнемдеген сома). Оның орнына, чемпионды анықтау үшін Монреаль мен Оттава командалары арасында екі ойындық, жалпы голдар есебімен серия ұйымдастырылды. Лига сондай-ақ Лихтенхайнның Ливингстонды NHA-дан қуу туралы өтінішін қабылдамады. Ливингстон мен Лихтенхайн арасындағы қарым-қатынас жылдар бойы шиеленісіп тұрды. 1916–17 маусымында Лихтенхайнның ашуы соншалық болғандықтан, ол Ливингстонға командасынан кетуі үшін 3000 доллар ұсынды. Ливингстон Лихтенхайнге «The Wanderers» командасын жабу үшін 5000 доллар төлеуді ұсынды. 1915–16 маусымы алдында Фрэнк Робинсон «Toronto Blueshirts» – NHA-ның тағы бір Торонто франшизасын Ливингстонға сатты. NHA лигада бір иеленушіде екі клуб болғанын қаламады, және Ливингстон «Shamrocks» командасын сататынын айтты; алайда, NHA өз лигасымен келісімнен бас тартқаны үшін айыптаған «Pacific Coast Hockey Association» хоккей лигасының Фрэнк Патрик және Лестер Патрик «Blueshirts» командасын басып алып, команданың көптеген ойыншыларымен келісімшарт жасады. Ливингстон өзінің құрамындағы бос орындарды толтыру үшін «Shamrocks» командасының ойыншыларын «Blueshirts» командасына ауыстырды, бірақ бұл оған «Shamrocks» командасын сату үшін аз қалдырды. Ол команданы лига белгілеген 1915 жылдың 20 қарашасына дейін сатпағандықтан, NHA франшизаны тартып алды және оны маусым бойы тоқтатты. Маусым басталғанға дейін Ливингстон «Arena Gardens» иелерімен олардың аренасын пайдалану шарттары туралы дауласып, командасын Бостонға көшірумен қорқытты. NHA бұл қадамға рұқсат бермейтінін мәлімдеді. 1915–16 маусымында Ливингстон Торонто мен Оттава командалары арасындағы ойында алғашқы екі буынды шабуыл шебін алаңға шығарғаны үшін мақталады. 1916–17 маусымы NHA үшін қиын болды. Канада Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуын күшейтті, және көптеген кәсіби және әуесқой хоккейшілер әскери қызметке ерікті түрде жазылды. «228-ші (Northern Fusiliers) батальоны», Канадалық жаяу әскерінің CEF құрамында NHA-да команда құрды, тоқтатқан «Toronto Shamrocks» франшизасының орнын алып, «Arena Gardens» аренасын «Blueshirts» командасымен бөлісті. Сонымен қатар, Ливингстон өзінің бірнеше «Blueshirts» ойыншыларын соғысқа жоғалтты: Гарри Кэмерон, Джордж Макнамара, Говард Макнамара және Перси Лесуэр. Кейтс те «228-ші» батальонға қосылды, және Ливингстон өзінің жұлдызды ойыншысының жоғалуына байланысты лигаға наразылық білдірді. Екі клуб ақырында Китсті «Blueshirts» командасына ЛеСюэрді пайдалану құқығына айырбастау туралы келісімге келді. Ливингстонның тағы бір жұлдызы Сай Денни Оттавадағы үкіметпен толық жұмыс тауып, командаға оны Оттаваға ауыстыра алатынын немесе ол маусымды өткізіп жіберетінін айтты. Ливингстон саудада Фрэнк Найббордан басқа ешкімді қабылдамайтынын айтты, немесе Оттава Денниді 1800 долларға сатып алады – бұл ойыншыны сату бойынша NHA рекордты екі есеге арттырады. Содан кейін ол қараша айында Денниді есеп беруден бас тартқаны үшін жұмыстан босатты. Ливингстон Денни орнына қақпашы Клинт Бенедиктті алуды ұсынды, бірақ бұл ұсынысты да Оттава қабылдамады. 1917 жылдың қаңтар айының соңында Ливингстон Денниді Монреаль «Wanderers» командасына қақпашы Билли Хейгке сатқан сияқты болды – Денни тіпті Монреальмен келісімге қол қойды, бірақ Ливингстон өзінің жауы Сэмми Лихтенхайнмен келісімнен бас тартты. Ливингстон ақырында Денниді Оттаваға сатты, бірақ Оттавадағы Томми Горманның және Монреальдегі Лихтенхайнның ашуын туғызды.

Livingstone was born in Toronto, Ontario to David and Ruth Livingstone, The Wanderers and Ottawa ended the season tied for first place. The NHA executive met on March 4 and decided to recognize the forfeit and not order the Wanderers to play the Shamrocks (the Wanderers were told to pay the Shamrocks $300—the amount they saved by not having to travel to Toronto in February). Instead, a two game, total goals series was scheduled between Montreal and Ottawa to determine the champion. The league also rejected Lichtenhein's request to have Livingstone expelled from the NHA. Livingstone and Lichtenhein would continue to feud for years. At one meeting during the 1916–17 campaign, Lichtenhein grew so infuriated that he offered Livingstone $3,000 to abandon his team. Livingstone countered with a $5,000 bid for Lichtenhein to shut down his Wanderers. Before the 1915–16 season, Frank Robinson sold the Toronto Blueshirts — the NHA's other Toronto franchise — to Livingstone. The NHA did not want one owner to have two clubs in the league, and Livingstone said that he would sell the Shamrocks; however, Frank Patrick and Lester Patrick of the Pacific Coast Hockey Association, who had accused the NHA of reneging on an agreement with their league, raided the Blueshirts and signed away most of the team's players. To fill the holes in his lineup, Livingstone transferred Shamrocks players to the Blueshirts, but that left him with little to sell in the Shamrocks. When he had not sold the team by the November 20, 1915, deadline set by the league, the NHA seized the franchise and kept it dormant for the season. Before the season began, Livingstone argued with the owners of Arena Gardens over the terms for the use of their facility and threatened to move his team to Boston. The NHA said that it would not allow the move. During the 1915–16 season, Livingstone is credited with fielding the first two line forward team in a game between Toronto and Ottawa. The 1916–17 campaign was a stormy one for the NHA. Canada intensified its contribution to World War I, and a number of pro and amateur hockey players volunteered for military service. The 228th (Northern Fusiliers) Battalion, CEF of the Canadian infantry formed a team in the NHA, taking the place of the suspended Toronto Shamrocks franchise and sharing Arena Gardens with the Blueshirts. Meanwhile, Livingstone lost several of his Blueshirts to the war effort: Harry Cameron, George McNamara, Howard McNamara, and Percy LeSueur. Keats had also joined the 228th, and Livingstone protested to the league about the loss of his star player. The two clubs eventually reached an agreement where Keats was returned to the Blueshirts in exchange for the right to use LeSueur. Another of Livingstone's stars, Cy Denneny, had found full time employment with the government in Ottawa and told the team that they could either trade him to Ottawa or he would sit out the season. Livingstone said that he would not accept anyone but Frank Nighbor in a trade, or Ottawa could buy Denneny for $1,800—more than double the NHA record for a player sale. He then suspended Denneny in November for refusing to report. Livingstone also offered to take goaltender Clint Benedict for Denneny, but that offer was also rejected by Ottawa. Late in January 1917, it seemed that Livingstone had traded Denneny to the Montreal Wanderers for goaltender Billy Hague—Denneny even signed an agreement with Montreal—but Livingstone backed out of the deal with his nemesis Sammy Lichtenhein. Livingstone ultimately capitulated and sold Denneny to Ottawa, but not before raising the ire of Tommy Gorman in Ottawa and Lichtenhein in Montreal.

ҰҚА-дан шығару

1917 жылдың 8 ақпанында 228-ші батальонға шетелге аттану туралы бұйрық берілді және олар ОХА мен НХА-дан өз командаларын шығарды. Үш күннен кейін NHA иелері – Ливингстон қатыспаған жиналыста – лигадағы командалардың санын тең ұстау үшін «Блюзширтс» франшизасын тоқтатуға дауыс берді. Торонто ойыншылары лотереяға салынды және басқа командалар оларды иеленді, бірақ франшиза қайта жанданғанда олар Торонтоға қайтарылуы тиіс еді. 13 ақпанда Ливингстон NHA-мен аяқтағанын және «Блюзширтс» франшизасы ең жоғары баға бергенге сатылатынын мәлімдеді. Ливингстон АҚШ-та бірнеше арена ашу және жаңа хоккей лигасы құрумен айналысуға жоспарлаған. Ливингстон лигаға және басқа иелерге қарсы сотқа шағымданып, қалған командаларды лигадан шығаруға тыйым салу үшін сотқа өтініш берді. 1917 жылдың қазан айында Квебек «Булдогс» клубының басқарушысы Майк Куинн Квебек телеграфына Торонто клубына Ливингстоннан бөлінуге үш апта уақыт берілгенін, әйтпесе клуб басқа иелермен Торонтосыз жұмыс істейтінін айтты. Мерзімге дейін жауап келмеді. 1917 жылдың қараша айындағы жылдық жиналыста NHA бес командалық лиганы басқарудағы қиындықтар мен Канададағы әскери шақыру салдарынан маусым арасында туған ойыншылар тапшылығына байланысты қызметін тоқтататынын жариялады. Бір аптадан кейін Ливингстоннан басқа барлық иелері жаңа лига – Ұлттық хоккей лигасы құрғанын мәлімдеді. Ливингстон жаңа лигадан шеттетілді, бірақ НХЛ Торонто франшизасының ойыншыларымен жасалған келісімшарттарды сақтап қалды. «Арена компаниясы» Торонто үшін уақытша НХЛ франшизасын алды және НХЛ-дің 1917-18 жылғы алғашқы маусымында Ливингстонның ойыншыларын белгісіз «жалға алу» шарты бойынша алды. Пресса мен жанкүйерлер «Торонто» немесе «Блюзширтс» деп атаған клуб сәтті маусым өткізіп, Стэнли кубогын жеңіп алды. «Арена компаниясы» ойыншыларға ақы төлемеді, ал Ливингстон ойыншылардың есебінен алынған табысқа талап қойды, ол енді кубоктың жеңісімен өсті. 1918 жылы Ливингстон мен Перси Куинн акционерлердің кезеңдік жиналысын шақыру арқылы NHA-ны қайта іске қосуға тырысты, онда Брансуик компаниясының «Монреаль Канадиенс» командасындағы азшылық үлесі олардың дауысына кедерес келтіріп, дауысты өз жағына бұрады деп үміттенді. NHA иелері 1918 жылдың желтоқсанында NHA иелерінің соңғы отырысында бұл жоспарды қабылдамады, оның орнына NHA-ны толығымен тоқтатуға дауыс берді, бірақ ұйым Канада әскеріне қарсы ағымдағы сот процестері аяқталғанша толығымен таратыла алмады.

On February 8, 1917, the 228th Battalion got its orders to proceed overseas and withdrew its teams from the OHA and the NHA. Three days later, NHA owners—at a meeting that did not include Livingstone—voted to suspend the Blueshirts franchise to keep the number of teams in the league even. Toronto players were put in a lottery and claimed by other teams, although they were to be returned to Toronto when the franchise was reinstated. On February 13, Livingstone issued a statement that he was through with the NHA and that the Blueshirts franchise was available to the highest bidder. Livingstone was going to work on the opening of several arenas and a new hockey league in the United States. Livingstone filed suit against the league and the other owners, and applied for a court injunction to prevent them from moving the remaining teams out of the league. In October 1917, Quebec Bulldogs manager Mike Quinn told the Quebec Telegraph that the Toronto club had been given three weeks to separate itself from Livingstone with the threat that the other owners would operate without Toronto if the club did not comply. There was no response by the deadline. At its annual meeting in November 1917, the NHA announced that it was suspending operations because of the difficulties in running a five team league and the player shortages introduced by conscription in Canada during the off season. About a week later, all of the owners other than Livingstone announced that they had formed a new league, the National Hockey League. Livingstone was shut out of the new league, but the NHL retained the contracts of the Toronto franchise players. The Arena Company was awarded a temporary NHL franchise for Toronto and was assigned Livingstone's players for the NHL's inaugural 1917–18 season on an undetermined 'lease' basis. The club—which the press and fans called the "Torontos" or "Blueshirts"—would have a successful season, and won the Stanley Cup. The Arena Company did not pay for the players and Livingstone filed suit for the revenue earned with the players, now inflated by the Cup success. In 1918, Livingstone and Percy Quinn attempted to force the NHA to restart by forcing a shareholder's meeting, where he hoped that the minority position of the Brunswick Company in the Montreal Canadiens would disallow their vote and swing the vote his way. The NHA owners shot down the plan at what would be the final meeting of the NHA owners in December 1918, voting instead to permanently suspend the NHA, although the organization could not fold completely while it had ongoing legal actions pending against the Canadian military.

Аренамен заңдық күрес

Бұрынғы серіктестерімен байланысын үзгеннен кейін, Ливингстон келесі бірнеше жылды сотта өтіп, франшизасы мен ойыншыларын жоғалтқаны үшін өтемақы алуға тырысты. 1918 жылдың ақпан айында соттар NHA және оның иелері Ливингстонның Торонто хоккей клубының қызметін тоқтатуда дұрыс әрекет етпегенін анықтады. Бұл шешімге шағымданылып, 1919 жылдың 19 қарашасында Канаданың Жоғарғы соты оны қолдады. Даудан туындаған заңдық шығындар «Ареналардың» өз жұлдыздарының көп бөлігін сатуға мәжбүр етті, нәтижесінде 1918–19 маусымда бес ойын жеңіске жетті. «Ареналар» 18-ші ойыннан кейін қызметін тоқтатуға мәжбүр болды. Осы заңдық процестер жүріп жатқанда, «Арена» компаниясы уақытша франшизасын NHL-ге қайтарды, бірақ Ливингстонның ойыншыларын 1918–19 маусымда оған қайтарудан бас тартты. Оның орнына, «Торонто Арена Хоккей Клубы» деген жаңа команда құрылды, ол «Торонто Ареналары» деп танымал болды. Бұл жаңа команда өздігінен жұмыс істей алатын, кез келген заңдық іс-қимылдан тәуелсіз корпорация болды, сондықтан Ливингстонның ықпалына ілікпеді. Жаңа құрылған «Ареналар» NHL-ге толық құқықты мүше ретінде қабылданды және Ливингстонның ойыншыларын пайдалануын жалғастырды. Бұл тағы бір сотқа шағымдануға себеп болды, бұл жолы «Арена Гарденс», Вернкомб және «Арена Хоккей Клубының» бас менеджері Чарли Кверриге қарсы. «Арена Гарденс» Ливингстонның ойыншыларға қатысты NHL құқықтарына ие еместігін және ешқандай зиян шекпегенін мәлімдеді. 1920 жылдың қаңтарында сот Ливингстонның пайдасына шешім шығарып, 1918 жылдың сәуірінен бастап 20 000 доллар өтемақы төледі, бірақ мәселе толық шешілмеді. Жыл соңына дейін, сот шешімінің салмағынан «Арена Гарденс» банкротқа ұшырады. Осы уақытта «Арена Хоккей Клубы» Кверри басқаратын топқа сатылды, ол оны «Торонто Сент-Патрикс» деп атады. 1923 жылдың қазан айында «Арена Гарденс» Торонто хоккей клубының активтеріне сенімгер ретінде өз қызметін теріс пайдаланғаны анықталды – оның ойыншылармен жасалған келісімшарттары, және Ливингстонның пайдасына 100 000 доллар зиян өтеуі белгіленді. Бірақ бұл соңғы шешім болған жоқ, өйткені кейіннен зиян өтеуі 10 000 долларға дейін төмендетілді, ал бұл шешімге де шағымданылды – тіпті құпия кеңеске дейін, ол 1926 жылдың шілдесінде шағымды қабылдамады.

Having been cast aside by his former business associates, Livingstone spent the next several years in court, in a bid to be compensated for the loss of his franchise and his players. In February 1918, the courts ruled that the NHA and its owners had not acted improperly in suspending operations of Livingstone's Toronto Hockey Club. The decision was appealed and upheld by the Supreme Court of Canada on November 19, 1919. Mounting legal bills from the dispute forced the Arenas to sell most of their stars, resulting in a horrendous five win season in 1918–19. The Arenas were forced to suspend operations after their 18th game. While this legal action was playing out, the Arena Company returned its temporary franchise to the NHL, but refused to return Livingstone's players to him for the 1918–19 season. Instead, it formed a new team, the Toronto Arena Hockey Club—popularly known as the Toronto Arenas, with Gardens auditor Hubert Vearncombe as team president. This new team was a self contained corporation that could exist separately from any legal action, and was thus beyond the reach of Livingstone. The newly minted Arenas were readily admitted to the NHL as a full member in good standing, and continued to use Livingstone's players. This resulted in another lawsuit being filed, this one against Arena Gardens, Vearncombe and Arena Hockey Club general manager Charlie Querrie. Arena Gardens argued that Livingstone did not own the NHL rights to the players and could not have suffered any damages. The court ruled in Livingstone's favour in January 1920 and awarded $20,000 in damages back dated to April 1918, but the issue was not settled. Before the end of the year, under the weight of the judgment against it, Arena Gardens went into receivership. Meanwhile, the Arena Hockey Club was sold to a group headed by Querrie, who renamed it the Toronto St. Patricks. In October 1923, a ruling was made that Arena Gardens had abused its position as a trustee of the assets of the Toronto Hockey Club—its player contracts—and finding damages of $100,000 in favour of Livingstone. That still was not the end, as the damages were later reduced to $10,000 and that decision was also appealed—all the way to the privy council, which dismissed the appeal in July 1926.

Бәсекелестік лигаларды ашуға тырысу

1918 жылы ойыншыларына құқықтары оған қайта өткенде Ливингстон НХЛ-ге қарсылас ретінде Канада хоккей қауымдастығын құру жоспарларын жариялады. Лигаға бұрынғы Квебек NHA командасы кіретін болды, ол қазір Перси Куиннге тиесілі, ол Торонто хоккей клубының негізін қалаушы президенті еді. Ливингстонға бұрынғы Торонто Онтарио командасының иесі Том Уолл да қолдау көрсетті. 1920 жылдың жазында Ливингстонның CHA-ны іске қосуы мүмкін деген әңгімелер тағы да қозғалды, әсіресе Перси Куинн 17 маусымда Arena Gardens-тің басқару директоры болып тағайындалғаннан кейін. Ливингстон АҚШ және Канадада франшизалары бар халықаралық хоккей лигасы құруды жоспарлап отырды, бірақ НХЛ өзінің қиындыққа тап болған Квебек франшизасын Ливингстон басты нарық деп санаған Онтарионың Гамильтон қаласына көшірген соң CHA тағы да сәтсіз аяқталды. 1924 жылы Ливингстон Торонто, Оттава, Нью-Йорк, Бруклин және Буффало қалаларында командалары болатын халықаралық лига құратынын тағы да жариялады. Бірақ ол ешқашан іске қосылған жоқ. 1926 жылдың ақпан айында Ливингстон өзінің президенті болған Халықаралық кәсіби хоккей лигасының құрылуын жариялады. IPHL құрамында Торонто, Буффало және Детройт қалаларынан командалар, сондай-ақ Нью-Йорк пен Чикагодан екі команда болуы тиіс еді. Алайда, бұл лигадан ештеңе шықпады.

Америка хоккей қауымдастығы

1926 жылы Ливингстон Чикаго қаласы үшін Америка хоккей қауымдастығының франшизасын, «Чикаго кардиналдары» командасын сатып алды. Ол «Чикаго Колизейінде» ойнауға келісім шарт жасады, дәл сол аренада Ұлттық хоккей лигасының жаңа құрылған «Чикаго Блэк Хокс» командасы өз үй ойындарын өткізетін. 1927 жылдың наурыз айында Ливингстон команданы Чикаголық диірменші Гарри Хериндинге сатуға тырысты, бірақ лига трансферді бекітпеді. Маусым соңына қарай «Колизей» Ливингстонның командасына мұз аренасын беруден бас тартты, себебі жалдау ақысы төленбеген. Ливингстон жаңа клуб иесі жалдау ақысын төлеуге келіскенін мәлімдеді.

Онтарио хоккей қауымдастығы

Ливингстон Торонтоға оралып, кәсіби хоккейден аматорлық хоккейге көшті. 1929-30 жылдары ол Онтарио хоккей қауымдастығындағы «Торонто Викториасы» жасөсперімдер командасын жаттықтыруды бастады.