Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аргентинаның 10-шы президенті Мануэль Педро Кинтана Саэнс (19 қазан 1835 – 12 наурыз 1906) 1904 жылғы 12 қазаннан 1906 жылғы 12 наурызға дейін Аргентина президенті болды. Ол қызмет бабында қайтыс болды.
10th President of Argentina
Manuel Pedro Quintana Sáenz (October 19, 1835 – March 12, 1906) was the President of Argentina from 12 October 1904 to 12 March 1906. He died in office.
Өмірбаян
Мануэль Кинтана 1835 жылы 19 қазанда Эладио де ла Кинтана и Узин мен Мария Мануэла Бернардина Саенц де Гаона и Альзаганың ұлы болып дүниеге келді. Ол 1855 жылы жиырма жасында Буэнос-Айрес университетінен заңгер мамандығы бойынша білім алды және екі жылдан кейін сол университетте азаматтық құқық кафедрасын басқарды. 1861 жылы 14 желтоқсанда Буэнос-Айрестегі Сан-Николас-де-Бари шіркеуінде Мария-дель-Кармен Сусана Родригес Вианаға үйленді, олардың он баласы болды.
Manuel Quintana was born on October 19, 1835, son of Eladio de la Quintana y Uzín, and María Manuela Bernardina Sáenz de Gaona y Álzaga. He received a law degree from the University of Buenos Aires in 1855 at the age of twenty and two years later he directed the chair of civil law at the same university. On December 14, 1861, he married María del Carmen Susana Rodríguez Viana in the Church of San Nicolás de Bari, in Buenos Aires, and they had ten children.
Саяси мансап
Ол жастығынан саясатқа қатысты және 1860 жылы Бартоломе Митре партиясынан Буэнос-Айрес провинциясының заң шығарушы органының депутаты болып сайланды. Кейіннен ол Митренің Буэнос-Айрес қаласын Республиканың астанасы ету жобасына қарсы шығу үшін Адольфо Альсинаның Автономиялық партиясына өтті. 1864 жылы Буэнос-Айрес провинциясынан Аргентина депутаттар палатасының мүшесі болып сайланды және Росарио қаласын ұлттың астанасы ету туралы заң жобасын ұсынды, ол мақұлданғанмен, атқарушы билік вето қойды. 1870 жылы Ұлттық сенатор болып сайланды, ал 1871 жылы президент Сармиенто оны Парагвайға қарсы Үштік одақ соғысын аяқтаған бейбіт келісім шартын келіссөз жүргізу үшін Асунсьонға жіберді. 1873 жылы ол масондыққа қабылданды. Сондай-ақ сол жылы 1874 жылдан бастап Сармиентодан кейін президенттікке үміткер ретінде қатысты, бірақ Николас Авельянедадан жеңіліс тапты. 1877 жылы ол Буэнос-Айрес университетінің ректоры қызметін 1881 жылға дейін атқарды, одан кейін мерзімі аяқталды.
He participated in politics since his youth and in 1860 he was elected deputy of the legislature of the Province of Buenos Aires, by the party of Bartolomé Mitre. Subsequently, he went to the Autonomist Party of Adolfo Alsina to oppose Miter's project to name the City of Buenos Aires Capital of the Republic. In 1864, he was elected member of the Argentine Chamber of Deputies for the province of Buenos Aires and presented a bill to name the City of Rosario as the nation's capital, which would be approved but vetoed by the executive power. In 1870 he was elected National Senator and in 1871 President Sarmiento sent him to Asunción to negotiate the peace treaty that ended the War of the Triple Alliance against Paraguay. In 1873 he became a Freemason. Also in that year he presented himself as a candidate in the presidential elections to succeed Sarmiento from 1874, but he lost to Nicolás Avellaneda. In 1877 he held the title of rector of the University of Buenos Aires until 1881 when his term ended.
Кинтана Англияға Росарионы бомбалауды ұсынады
1876 жылы Санта-Фе үкіметі, сол кезде Сервандо Байо басқарған, және Лондон банкінің Росариодағы филиалы арасында провинция үкіметінің шығарған барлық қағаз ақшаларын алтынға айыртуды талап ететін заңды орындамағандықтан жанжал туды. Осы жағдайдың нәтижесінде филиал директорының қамауға алынуы және филиалға араласуына бұйрық берілді. Кинтана сол кездегі дағдарыс кезінде Ұлттық сенатор және банк кеңесшісі болған, ол "денсаулығына байланысты" банк қызметінен бас тартты. Бірақ Кинтана Лондонға сапар шегіп, Санта-Фе үкіметі банкке араласуын тоқтатса, Ұлыбритания үкіметіне Росарио қаласын бомбалауды ұсынды.
In 1876 there was an incident between the government of Santa Fe, at that time in charge of Servando Bayo, and the branch of the Bank of London in Rosario, for not having followed the law that ordered the conversion to gold of all emissions of paper money made by the government of the province. As a result of this situation, the arrest of the branch manager and the intervention of the branch were ordered. Quintana was a National Senator and the bank's legal advisor at the time of the crisis, and he did not hesitate to resign from his bank for "health reasons." However, Quintana traveled to London, where he proposed to the government of Great Britain the bombing of the city of Rosario if the government of Santa Fe did not cancel the intervention of the bank.
Президент сайлауы
Хулио А. Роканың екінші президенттік мерзімінің соңында Ұлттық автономиялық партия екі топқа бөлінді: Рока басқарған және бұрынғы президент Карлос Пелегрини басқарған. Осы себепті Рока Бартоломе Митренің партиясымен одақ құруға ұмтылды, Митрешіл Мануэль Кинтананы президенттікке кандидат етіп, Рокашыл Хосе Фигероа Алкортаны вице-президенттікке ұсынатын одақ формулатасын ұсынды. 1904 жылғы 10 сәуірдегі президент сайлауында бұл формулата жеңіске жетті және сол жылдың 12 маусымында сайлау коллегиясы оларды Ұлт Президенті және Вице-президенті деп жариялады. Кинтана сол кезде 68 жаста болды.
At the end of the second presidency of Julio A. Roca, the National Autonomist Party was divided into two factions: the one led by Roca and the one led by former president Carlos Pellegrini; For this reason, Roca sought an alliance with Bartolomé Mitre's party, proposing an alliance formula that would lead a Mitrist, Manuel Quintana, as a candidate for president, accompanied by the roquista José Figueroa Alcorta. In the presidential elections of April 10, 1904, this formula was triumphant, and they were proclaimed President and Vice President of the Nation on June 12 of the same year by the electoral college. Quintana was 68 years old at the time.
Төрағалық
Оның президенттік мерзімі "Либералды республика" немесе "Консервативті республика" деп аталатын кезеңде өтті, бұл кезең Ұлттық автономиялық партияның элиталық үкіметімен және сайлаудағы алаяқтықтармен сипатталды. Кинтана үкіметі бұрынғы үкіметтердің тікелей жалғасы болды: оның сыртқы және экономикалық саясаты Роканың бағыттарын ұстанды; экономика сауданың өсуі мен теміржол желісінің кеңеюінің нәтижесінде дамып, жақсара берді.
His presidency took place within the scope of the period called the "Liberal Republic" or "Conservative Republic", marked by the elitist government of the National Autonomist Party and electoral fraud. The Quintana government was a mere continuation of the previous ones: its foreign and economic policies followed the guidelines of Roca's; the economy continued to improve, driven by increased trade and the rail network continued to expand.
Мемлекеттік жұмыстар
Оның үкіметтік шараларының арасында Ла-Плата университетін ұлттықтандыру, еркін кәсіптерді жүзеге асыруды реттеу, социалистік депутат Альфредо Паласиос ұсынған сенбі күнгі демалыс заңын бекіту және провинцияларда бастауыш мектептер ашуға бағытталған "Лайнез заңы" ерекше атап өтуге лайық. Кинтана 1901 жылғы сайлау заңымен орнатылған бір мандатты жүйемен келіспеді, себебі қамқорлық жүйесі мен сайлаушыларға жасалатын қысым өзгертілмеген еді. Сондықтан ол Конгреске заң жобасын ұсынып, әскери қызмет туралы мәліметтерге негізделген бірыңғай және жалпы тізімді, сондай-ақ дауыс беруді міндетті етуді ұсынды. Алғашқы жоба президент ұсынған нұсқадан тек бір мандатты жүйені жою тұрғысынан ортақ нәрсеге ие болды; ол барлық кемшіліктерімен бұрынғы жүйеге толыққанды оралды.
Among his government efforts, it is worth highlighting the nationalization of the University of La Plata, the regulation of the exercise of the liberal professions, the sanction of the Sunday rest law, proposed by the socialist deputy Alfredo Palacios, and the "Lainez Law" for the creation of elementary schools in the provinces. Quintana did not agree with the uninominal system, established by the electoral law of 1901, since the system of patronage and the pressure on voters had not been modified. So he sent a bill to Congress, proposing a single and universal registry –based on military service records– and the mandatory nature of voting. The original project was so modified that the only thing it had in common with the one presented by the president was the elimination of the single member system; it was a complete return to the previous system, with all its flaws.
1905 жылғы радикалды революция
1893 жылғы жеңілістен кейін, тіпті "бернардистер" мен Иполито Иригоеннің жақтастары арасындағы тартыстан соң да ешкім Unión Cívica Radical партиясын билікке жете алатын күш ретінде қарастырмады. Бірақ, кенеттен UCR қайтадан жосық саяси және аумақтық ұйымдамамен, билеуші партиядан әлдеқайда басым күш көрсетіп, 1905 жылғы радикалдық революцияда зор революциялық ерік танытты. Бұл революцияға Армияның бірнеше бөлімдері қатысты. Сол жылдың 4 ақпанында басталып, Буэнос-Айрес, Росарио, Кордоба, Бахия-Бланка және Мендосада белгілі бір табысқа жетті, бірақ оқиға тез арада басылды.
Since the defeat of 1893, and even more since the division between "bernardistas" and followers of Hipólito Yrigoyen, no one seriously considered the Unión Cívica Radical as a party with the possibility of accessing power. But, suddenly, the UCR reappeared showing a political and territorial organization far superior to that of the ruling party, and a great revolutionary decision, in the radical revolution of 1905, in which several units of the Army were involved. Exploded on February 4 of that year, it was relatively successful in Buenos Aires, Rosario, Córdoba, Bahía Blanca and Mendoza, but was quickly put down.
Өмірін жоюға әрекет
1905 жылғы 11 тамызда Кинтана мен оның әйелі Сусана Родригес Виананың өміріне қастандық жасалды. Каталондық анархист Сальвадор Планас и Вирелла президенттік көлікке оқ атқан, бірақ қолданған тапаншасының істен шығуына байланысты мақсатына жете алмады. Планас өздігінен әрекет еткенін және сол жылдың 21 мамырындағы демонстрацияда қаза болған жұмысшылардың құрметі үшін осы қастандықты жасағанын мәлімдеді. Ол тұтқындалды, ал 1907 жылғы қыркүйекте өткен сотта қорғау тарапы оның психикалық тұрақсыз екенін айтты. Планас кісі өлтіруге талпыныс жасағаны үшін 10 жылға сотталды. 1911 жылғы 6 қаңтарда ол Кинтананың ізбасары, президент Хосе Фигероа Алкортаға шабуыл жасаған анархист Франсиско Солано Региспен бірге Буэнос-Айрес ұлттық түрмесінен қашып кетті.
On August 11, 1905, Quintana and his wife, Susana Rodríguez Viana, suffered an attack against their lives, when Salvador Planas y Virella, a Catalan anarchist, shot at the presidential vehicle, but he could not carry out his task due to a failure in the pistol he used. Planas declared that he acted alone and that his motivation was to avenge the workers killed during the demonstration on May 21 of that year. He was arrested and during the trial in September 1907 the defense alleged mental instability. Planas was sentenced to 10 years in prison for attempted murder. On January 6, 1911, he fled the Buenos Aires National Penitentiary with the anarchist Francisco Solano Regis, who had attacked President José Figueroa Alcorta, Quintana's successor.
Денсаулық және қайтыс болу
Революция кезінде президент бастан өткерген стресс және одан кейін оның өміріне жасалған қастандық оның денсаулығына зиян келтірді. Осының салдарынан ол жұмыс уақытын ең төменгі деңгейге дейін азайтты, бұл оның басқаруын қиындатты. Барлық тырысқандарына қарамастан, Кинтананың денсаулығы нашарлай берді, сондықтан 1906 жылдың 25 қаңтарында Кинтана қызметтен жарық алуға (лицензия алуға) шешім қабылдады, лауазымды уақытша вице-президент Фигероа Алкортаға жүктеді. Кинтана қазіргі Белграно ауданындағы шаруашылыққа зейнетке шығып, денсаулығын жақсартуға тырысты. Бірақ Кинтананың жасы ұзын болғандықтан, ол 1906 жылдың 12 наурызында қайтыс болды, Аргентинаның билікте қайтыс болған тұңғыш президенті атанды. Оның мәйіті Реколета зиратында жатыр.
The stress suffered by the president during the revolution and the subsequent attempt on his life damaged his health. As a consequence, he reduced his working hours to a minimum, which complicated his administration. Despite all attempts, Quintana's health continued to deteriorate, so on January 25, 1906, Quintana decided to take a license, delegating the position on an interim basis to Vice President Figueroa Alcorta. Quintana retired to a farm in the current Belgrano neighborhood, to rest and try to improve his health. However, Quintana was already very old, and finally died on March 12, 1906, becoming the first Argentine president to die in office. His remains rest in the Recoleta Cemetery.
Мұра
Кинтананың суреті Аргентинада 1989-1991 жылдар аралығындағы жоғары инфляция кезінде айналымда болған бес жүз мың австральдық банкнотада бейнеленген.
Quintana's portrait was featured on the five hundred thousand austral banknote that circulated during the hyperinflation in Argentina from 1989 to 1991.