Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс философы (1897–1973)
German philosopher (1897–1973)
Карл Лёвиф (9 қаңтар 1897 – 26 мамыр 1973) – феноменологиялық дәстүрдегі неміс философы. Гуссерл мен Хайдеггердің шәкірті болған ол ХХ ғасырдың ең өнімді неміс философтарының бірі еді. Ол ең белгілі еңбектері – «Гегельден Ницшеге дейін» кітабы, онда неміс классикалық философиясының төмендеуі сипатталады, және «Тарихтағы мағына» кітабы, ол тарихтың қазіргі заманғы, дінсіз прогрессивті түсіндірмесіне қарсы шығып, тарихтың мағынасын өзінен іздеуге тырысады.
Karl Löwith (9 January 1897 – 26 May 1973) was a German philosopher in the phenomenological tradition. A student of Husserl and Heidegger, he was one of the most prolific German philosophers of the twentieth century. He is known for his two books From Hegel to Nietzsche, which describes the decline of German classical philosophy, and Meaning in History, which challenges the modern, secular progressive narrative of history, which seeks to ground the meaning of history in itself.
Өмір
Ловит Мюнхенде еврей тегіндес христиан отбасында дүниеге келген. Ол Хайдеггердің жетекшілігімен феноменологияны оқыды, және олар тығыз дос болды. Бірақ, Хайдеггердің нацизммен байланысы салдарынан бұл қарым-қатынас уақытша үзіліске ұшырады, сондықтан Лёвит 1934 жылы нацистік режимнен қашып Германиядан эмиграцияға кетті. 1936 жылы ол Гейдегердің нацизмге адалдығын куәландырды. Ол Италияға, ал 1936 жылы Жапонияға барды (Емил Брунер [1889-1966] сияқты тұлғалар да барды), онда өзінің феноменология дәстүрі бар Тохоку университетінде дәріс оқыды. Алайда, Үшінші рейх пен Жапония арасындағы одаққа байланысты ол 1941 жылы Жапониядан кетуге мәжбүр болды және АҚШ-қа барып, 1941 жылдан 1952 жылға дейін Хартфорд теологиялық семинариясында және Жаңа әлеуметтік зерттеулер мектебінде оқытты. 1952 жылы ол Германияға оралып, Хайдельбергте философия профессоры болып жұмыс істеді, сонда қайтыс болды.
Löwith was born in Munich to a Christian family of Jewish descent. He was trained in phenomenology under Heidegger, and they developed a close friendship. However this relationship became estranged with Heidegger's affiliation with Nazism, therefore Löwith had to emigrate from Germany in 1934 because of the Nazi regime. He was an important witness in 1936 to Heidegger's continuing allegiance to Nazism. He went to Italy and in 1936 he went to Japan (as did figures like Emil Brunner [1889 1966]) where he lectured at Tohoku University, which had its own tradition of phenomenology. But because of the alliance between the Third Reich and Japan he had to leave Japan in 1941 and went to the United States. From 1941 to 1952, he taught at the Hartford Theological Seminary and The New School for Social Research. In 1952 he returned to Germany to teach as professor of Philosophy at Heidelberg, where he died.
Ойлау
Оның негізгі ықпалдары Хайдеггер, Гегель, Ницше және Кьеркегор болып табылады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жазбаларын 20 ғасырдың басқа христиан философтары мен дінтанушыларының туындыларымен бірдей бағытта оқуға болады. Көбінесе "дағдарысқа" жауап ретінде танылған, осы дәуірдегі христиан зиялылары, мысалы, Карл Барт (протестант), Флоровский (православ), және Эрих Привара (рим католиктері), ғылымилық, секуляризм және күмәндік тудырған мәселелерге жауап ретінде христиандық сенімді түсіндіруге тырысты.
His main influences include Heidegger, Hegel, Nietzsche, and Kierkegaard. His writing after WWII can be read in the same vein as other Christian philosophers and theologians of the 20th century. Often called responses to "crisis", Christian intellectuals of this era, such as Karl Barth (Protestant), Florovsky (Orthodox), and Erich Przywara (Roman Catholic), attempted to articulate an understanding of Christian faith in response to the challenges of scientism, secularism, and skepticism.
Тарихтағы мәні
Ловиттің "Тарихтағы мағына" еңбегінде батыстың тарихқа қатысты көзқарасы христиандық сенім мен христиандық емес, заманауи көзқарас арасындағы байланыспен шатастырылады. Заманауи көзқарас прогрессивті, яғни тарих траекториясы рационалды және технологиялық құралдар арқылы әлемді жақсартуға қарай бағытталған деп санайды. Лёвиттің пікірінше, заманауи көзқарас – христиандық "ерес", себебі ол гректердің тарихқа қатысты циклдік көзқарасына қарсы, тарихтың сызықтық қозғалысын теологиялық тұрғыдан қабылдайды. Оның айтуынша, Киелі кітапта тарих философиясының ең аз белгісі де табылмаған. Осымен ол, тарихқа шын теологиялық көзқарас – жақын мақсатқа ұмтылыс емес, әлемнің толық аяқталуына қатысты трансценденттік эсхатологиялық үміт екенін білдіреді. Бұл тарихтың қозғалысын жүйелеуге тырысатын "философия" емес. Бұл ой "Тарихтағы мағына" еңбегінің эпилогында айқын көрінеді, онда ол: "Тарих философиясының орындалу мен құтқарылудың эсхатологиялық тарихына тәуелділігін түсіндіруге тырысу тарихи ойлау мәселесін шешпейді" дейді. Мұнда ол прогрессивті көзқарас сияқты, тарих оқиғаларын Құдайдың іс-әрекетімен теңеуге тырысатын кез келген теологиялық көзқарас жеткіліксіз екенін көрсетеді, бұл оның нақты аргументін ашады: тарихтың оқиғаларын ақылмен түсіну мүмкін емес. Барт сияқты Лёвиттің де және басқалардың дүниежүзілік соғыс дағдарысы тұсында христиандық сенімді қайта қарастыруға тырысқанын еске ала отырып, Лоуиттің басты уайымы – сенім мен ақылдың, нақтырақ айтқанда, сенім мен тарихтың арақатынасы. Ол былай деп жазады: "Христиандық үміт – бұл дүниелік тілек пен бірдеңе болуы мүмкін деген күту емес, Құдайдың құтқару мақсатына деген шарты жоқ сенімге негізделген сана. Сондықтан, шынайы үміт сенімнің өзі сияқты еркін және абсолютті. Үміт пен сенім – инабаттың христиандық қасиеттері. Мұндай үміт пен сенімнің себептері олардың ақылға қонымдылығын рационалды есептеу арқылы негізделе алмайды. Сондықтан үміт, со-аталған фактілермен жоққа шығарылмайды; оны растаған тәжірибе де, жоққа шығарған тәжірибе де нақтылай алмайды". Оның сенім мен тарихтың байқалатын оқиғалары арасындағы қарым-қатынасты талдауы – толық байланыссыздық, бұл идеяны ол Киркегордың "Христиандық тәжірибеде" атты еңбегіндегі ұқсас аргументтен қабылдағандай көрінеді. Лоуиттің заманауилықтың өзгеруіне берген жауабы – христиандық діннің тарихпен немесе ақылмен ешқандай қатысы жоқ, ол сенімнің сыйлануы, ол адамда үмітке айналады. Ол былай деп жазады: "Сұрақ, абсолютті үміт пен сенімнің салыстырмалы ақылға қонымдылығымен емес, мұндай шарты жоқ үміт пен сенім Құдай мен Құдайдың адам баласына емес, адамға берілуі мүмкін бе дегенде жатыр. Үміт тек өзін-өзі ақтаған сенім арқылы ғана ақталады". Осылайша, оның замандастарының "либералды" христиандығы сенімді ақылмен үйлестіруге тырысқанда, Лёвит сенімнің өзін-өзі ақтайтынын мәлімдейді.
Löwith's argument in Meaning in History is that the western view of history is confused by the relationship between Christian faith and the modern view, which is neither Christian nor pagan. The modern view is progressive, which is to say that it believes that the trajectory of history is moving towards a fulfillment in the bettering of the world by rational and technological means. Löwith believes that the modern view is a sort of Christian "heresy" insofar that this depends on the theology that history has a linear movement, in contrast to Greek pagan cyclical view of history. He argues that the closer we get to the Biblical vision of history, " I cannot discover the slightest hint of a "philosophy of history". By this he means that a truly theological view of history is not movement to an immanent end, but a transcendent eschatological hope in the consummation of the world. It is not a "philosophy" or attempt to systematize the movement of history. This point is clear in the epilogue of Meaning in History where he says, "The attempt at elucidation of the dependence of the philosophy of history on the eschatological history of fulfillment and salvation does not solve the problem of historical thinking." Here he seems to argue that like the progressive view any theological view that tries to equate the happenings of history with God's action is inadequate, which reveals his true argument: We cannot understand the happening of history by reason. Returning to the idea that Löwith, like Barth, and others was trying to rethink Christian faith in light of the crisis of world war, Lowith's real concern is the relationship between faith and reason or more specifically faith and history. He writes, "The Christian hope is not a worldly desire and expectation that something will probably happen but a cast of mind based on an unconditional faith in God's redemptive purpose. Genuine hope is, therefore, as free and absolute as the act of faith itself. Both hope and faith are Christian virtues of Grace. The reasons for such an unconditional hope and faith cannot rest on rational calculation of their reasonableness. Hence hope can never be refuted by so called facts; it can neither be assured nor discredited by an established experience." His analysis of the relationship between faith and the observable events of history is one of absolute disconnect, which is an idea he seems to adopt from Kierkegaard's similar argument in Practice in Christianity. Lowith's answer to the change of modernity is to say that Christianity has nothing at all to do with history or reason, rather it is about being given faith, which becomes hope in the God man. He writes, "The question is therefore not the justification of absolute hope and faith by their relative reasonableness, but whether such an unconditional hope and faith can be put into man instead of God and the God man. Hope is justified only by faith which justifies itself." So, whereas the "liberal" Christianity of his contemporaries tried to accommodate or assimilate faith with reason, Löwith maintains that faith justifies itself.