Америка революциясындағы Дэвид Салисбери Франкс өмірі мен қызметі

Кіріспе

Континентальдық армияның штаб офицері, Америка революциялық соғысының роялисті

Дэвид Солсбери Фрэнкс (1740–1793) Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде генерал Бенедикт Арнольдтың адъютанты болды.

Өмірбаян

Филадельфияда (Пенсильвания) дүниеге келген Дэвид Салсбери Фрэнкс, Америка революциясы басталған кезде ата-анасымен бірге Квебекте тұрып жатқан. 1775 жылы Фрэнкс еврей болып, Монреальдегі испан және португал синагогасының президенті болды – бұл Канададағы ең көне еврей қауымы, бірақ он жылға жетпеген (Фрэнкстің қауымын Нью-Йорктегі ұқсас атаумен аталатын қауыммен шатастырмау керек). Кейіннен тарихшы Джейкоб Радер Маркус айтқандай, Фрэнкс король Георг III-ті Папамен салыстырып, оны ақымақ деп атауға наразылық білдірушінің құқығын ашық қорғады, содан кейін 16 күнге түрмеге қамалды. Бұл оқиға оны патриоттардың жағына қосылуға ықпал етті, ал 1775 жылы Бенедикт Арнольд пен Ричард Монтгомери басқарған американдық экспедиция Квебекке басып кірген кезде Фрэнкс олармен бірге болды. Ол Квебектегі Континентальдық армияның жалақы төлеушісі болып тағайындалды және американдық еріктілердің жалақысын төлеу үшін жеке қаражатын жұмсады. Фрэнкс майор дәрежесіне көтеріліп, Арнольдтың көмекшісі болып бекітілді. Канададағы американдық науқан сәтсіз аяқталғаннан кейін, 1776 жылдың шілдесінде Фрэнкс Филадельфияға қайтып, Континентальдық армияға қосылып, 1777 жылдың қазанына дейін қызмет етті. Француз тілін білгендіктен, Фрэнкс американдық жақта соғысқан француз теңіз күштерінің қолбасшысы граф д’Эстенге байланыс офицері ретінде тағайындалды. Фрэнкс Арнольдтың фортты британдықтарға тапсыруға тырысқан кезінде Вест-Пойнтта Арнольдтың көмекшісі болды. Ол және тағы бір бағыныштысы Ричард Варик Арнольдтың опасыздығына қатысы болмады деп танылды. Фрэнкс қайтадан активтік қызметке оралғаннан кейін, генерал Джордж Вашингтон оны өзінің штабына қосты. Фрэнкстің полкінің басқа офицерлері оған қарсы сыбыр науқанын бастады. Өз атын толық ақтау үшін Фрэнкс генерал Вашингтоннан оған тағылған жалаларды қарау үшін тағы бір сот отырысын ашуды сұрады. Бір айлық тергеуден кейін сот Фрэнксті толық ақтаған толыққанды есеп дайындады. Сонымен бірге, оған шен беру туралы шешім қабылданды. Фрэнкске Париждегі Бенджамин Франклинге және Мадридтегі Джон Джейге жоғары құпия құжаттарды жеткізу тапсырылды. 1783 жылы Фрэнкс Филадельфияға оралды, бірақ көп ұзамай Франклинге соғысты аяқтаған және Американың тәуелсіздігін мойындаған бейбіт келісімнің ресми көшірмесін жеткізу үшін Парижге аттанды. Оның сөзіне сенесіз болса, Фрэнкс өзінің шығындарын жас мемлекеттің өтеуге шамасы келмейтін деңгейде көптеп төлеген. Соғыс аяқталғаннан кейін Фрэнкс Марсельде американдық вице-консул болып тағайындалды. 1786 жылы ол АҚШ пен Марокко билеушілері арасындағы келісім келіссөздерінде американдық елші ретінде қызмет етті. Толық ақталуына, Вашингтонның сеніміне және елге ұзақ жыл қызмет еткеніне қарамастан, Джефферсондық республикашылар Фрэнкске Арнольдпен байланысы үшін қатыгез шабуылдар жасады. 1786 жылы шабуылдар сәтті аяқталып, Фрэнкс дипломатиялық корпустан шығарылды. Ол АҚШ-қа банкрот күйінде оралды. Фрэнкске қызметтері үшін жер берілді және Америка Құрама Штаттарының банкісінде лауазым ұсынылды, бірақ ол кедейлікте қайтыс болды. 1793 жылы Филадельфиядағы сары қызылша эпидемиясында қайтыс болғаннан кейін, оны көршісі кедейлерге арналған қабірден құтқарып, Крайст-Ширш зиратында жерледі. Фрэнкс Цинциннати қоғамының мүшесі болды.

Born in Philadelphia, Pennsylvania, David Salisbury Franks was living in Quebec with his parents when the American Revolution broke out. A Jew, Franks in 1775 was president of the Spanish and Portuguese Synagogue of Montreal, the oldest Jewish congregation in Canada, but then less than a decade old (Franks' congregation should not be confused with a similarly named congregation in New York). According to the late historian Jacob Rader Marcus, Franks publicly defended the right of a protester to compare King George III to the Pope and call him a fool, and was subsequently jailed for 16 days. The experience convinced him to join the Patriot cause, and, when an American expedition led by Benedict Arnold and Richard Montgomery invaded Quebec in 1775, Franks joined them. He was appointed paymaster of the Continental Army in Quebec and apparently expended his own funds to pay the salaries of the American volunteers. Franks was promoted to major and was assigned as Arnold's aide de camp. On the failure of the American campaign in Canada, Franks withdrew in July 1776 to Philadelphia, where he joined the Continental Army and served until October 1777. Because he spoke French, Franks was then assigned as liaison officer to the Comte d'Estaing, commander of the French naval forces fighting on the American side. Franks served as aide de camp to Arnold at West Point at the time of Arnold's attempt to hand over the fort to the British. He and another subordinate, Richard Varick, were both cleared of complicity in Arnold's treachery. After Franks was returned to active duty, General George Washington had him assigned to his command. The other officers of Franks's own regiment started a whispering campaign against him. Seeking to clear his name definitively, Franks asked General Washington to initiate another court martial, one that would investigate—rather than simply drop—the scurrilous charges against him. After a month long investigation, the court issued a thorough report completely exonerating Franks. A promotion in rank immediately followed. Franks was entrusted to carry highly secret documents to diplomats Benjamin Franklin in Paris and John Jay in Madrid. In 1783, Franks returned to Philadelphia, but soon left for Paris to deliver to Franklin the official copy of the peace treaty that ended the war and granted American independence. According to his accounts, Franks often paid more of his expenses than his young nation could afford to reimburse. At war's end, Franks was made American vice consul at Marseilles. In 1786, he served as American envoy in the treaty negotiations between the United States and the potentates of Morocco. Despite his complete exoneration, the trust of Washington, and his long service to his country, Jeffersonian Republicans launched vicious attacks on Franks for his association with Arnold. In 1786, the attacks succeeded and Franks was dismissed from the diplomatic corps. He returned to the United States discredited and bankrupt. Franks was given a grant of land for his services and a position in the Bank of the United States, but he died in poverty. After he succumbed to yellow fever in the great epidemic of 1793 in Philadelphia, he was saved from a pauper's grave by a neighbor, who had him interred in Christ Church Burial Ground. Franks was a member of the Society of the Cincinnati.