Адам Смиттің «Ұлттар байлығы» (1776) – экономиканың негізгі еңбегі. Еңбек бөлінісі, өнімділік, еркін нарықтар талданған. Классикалық экономиканың қайнар көзі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адам Смиттің экономика саласындағы 1776 жылғы еңбегі, «Халықтардың байлығы» деген қысқартылған атауымен танымал «Халықтардың байлығының табиғаты мен себептерін зерттеу» кітабы – шотланд экономисі және моральдық философ Адам Смиттің (1723–1790) ең маңызды туындысы болып саналады. 1776 жылы тұңғыш рет жарық көрген бұл кітап, елдердің байлығын қалай құруға болатыны туралы әлемдегі алғашқы жүйелі еңбектердің бірі және классикалық экономиканың негізгі туындысы болып табылады. Өнеркәсіптік революцияның бастапқы кезеңінде экономиканы талдаған Смит еңбектің бөлінуі, өнімділік және еркін нарық сияқты мәселелерге тоқталады.
1776 work on economics by Adam Smith
the book by Adam Smith
An Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations, generally referred to by its shortened title The Wealth of Nations, is the magnum opus of the Scottish economist and moral philosopher Adam Smith (1723–1790). First published in 1776, the book offers one of the world's first connected accounts of what builds nations' wealth, and has become a fundamental work in classical economics. Reflecting upon economics at the beginning of the Industrial Revolution, Smith addresses topics such as the division of labour, productivity, and free markets.
Тарих
Ұлттар байлығы екі томдық түрінде 1776 жылдың 9 наурызында жарық көрді (бірінші томға I–III кітаптар, екінші томға IV және V кітаптар енді), бұл Шотландиялық ағарту дәуірі мен Шотландиялық ауыл шаруашылығы революциясы кезінде болды. Ол Карл Маркс сияқты көптеген авторлар мен экономистерге, сондай-ақ үкіметтер мен ұйымдарға әсер етті, келесі бір жарым ғасырға арналған экономикалық пікірталас пен талқылаудың негізін қалады. Мысалы, Александр Гамильтон Смиттің саясатына қарсы пікір білдіре отырып, «Өндіріс туралы есеп» атты еңбегін жазуға «Ұлттар байлығынан» шабыттанды. Гамильтон бұл есептің көп бөлігін Жан Батист Колбердің идеяларына негіздеді, ал Смит «Ұлттар байлығы» арқылы Колбердің идеяларына жауап берді және сынады. «Ұлттар байлығы» он жеті жылдық жазбалар мен бұрынғы зерттеулердің, сондай-ақ сол кездегі экономистердің (Николас Магенс сияқты) экономикалық және әлеуметтік жағдайлар туралы пікірталастарының нәтижесі болды. Ол индустриалды прогресс пен инновация кезінде маңыздылығы азайып бара жатқан меркантилистік және физиократиялық экономикалық теорияларды алмастыру үшін реформаланған экономикалық теорияны практикалық тұрғыда қолдануға бағытталған трактат болды. Ол экономистер, саясаткерлер, математиктер және барлық салалардағы ойшылдар үшін негіз құрады. Тарихи әсеріне қарамастан, «Ұлттар байлығы» экономика саласындағы нақты парадигмалық өзгерісті білдірді, бұл философия үшін Иммануил Канттың «Таза акыл-естің сын-тексеруі» сияқты болды. Смиттің өмірінде «Ұлттар байлығының» бес басылымы жарық көрді: 1776, 1778, 1784, 1786 және 1789 жылдары. Смит 1790 жылы қайтыс болғаннан кейін көптеген басылымдар жарық көрді. Смиттің жұмысының эволюциясын жақсырақ түсіну үшін Эдвин Каннан басқарылған команда алғашқы бес басылымды жинақтады. 1904 жылы айырмашылықтар редакцияланған алтыншы басылыммен бірге жарияланды. Олар бірінші және екінші басылымдар арасындағы шағын, бірақ көптеген айырмашылықтарды (соның ішінде көптеген түсіндірмелердің қосылуын) анықтады; екінші және үшінші басылымдар арасындағы айырмашылықтар маңызды. 1784 жылы Смит доктор Адам Смиттің «Ұлттар байлығының табиғаты мен себептері туралы» зерттеуінің бірінші және екінші басылымдарына «Қосымшалар мен түзетулер» жариялау арқылы бұл алғашқы екі басылымды біріктірді. Ол сондай-ақ «Ұлттар байлығының» үш томдық үшінші басылымын жариялады, ол «Қосымшалар мен түзетулерді» және алғаш рет алфавиттік көрсеткішті қамтыды. Басқа нәрселермен қатар, «Қосымшалар мен түзетулер» 4-кітаптың 4-ші және 5-ші тарауларына, 5-кітаптың 1-ші тарауына және 4-кітаптағы «Коммерциялық жүйенің қорытындысы» деген қосымша 8-ші тарауға толығымен жаңа бөлімдерді қамтыды. Соңында Каннан төртінші және бесінші басылымдар арасындағы ұсақ-түйек айырмашылықтарды атап өтті – төртінші басылымнан қателердің жиынтығы алынып тасталды және басқа қателер жиынтығы енгізілді.
The Wealth of Nations was published in two volumes on 9 March 1776 (with books I–III included in the first volume and books IV and V included in the second), during the Scottish Enlightenment and the Scottish Agricultural Revolution. It influenced several authors and economists, such as Karl Marx, as well as governments and organizations, setting the terms for economic debate and discussion for the next century and a half. For example, Alexander Hamilton was influenced in part by The Wealth of Nations to write his Report on Manufactures, in which he argued against many of Smith's policies. Hamilton based much of this report on the ideas of Jean Baptiste Colbert, and it was, in part, Colbert's ideas that Smith responded to, and criticised, with The Wealth of Nations. The Wealth of Nations was the product of seventeen years of notes and earlier studies, as well as an observation of conversation among economists of the time (like Nicholas Magens) concerning economic and societal conditions during the beginning of the Industrial Revolution, and it took Smith some ten years to produce. The result was a treatise which sought to offer a practical application for reformed economic theory to replace the mercantilist and physiocratic economic theories that were becoming less relevant in the time of industrial progress and innovation. It provided the foundation for economists, politicians, mathematicians, and thinkers of all fields to build upon. Irrespective of historical influence, The Wealth of Nations represented a clear paradigm shift in the field of economics, comparable to what Immanuel Kant's Critique of Pure Reason was for philosophy. Five editions of The Wealth of Nations were published during Smith's lifetime: in 1776, 1778, 1784, 1786 and 1789. Numerous editions appeared after Smith's death in 1790. To better understand the evolution of the work under Smith's hand, a team led by Edwin Cannan collated the first five editions. The differences were published along with an edited sixth edition in 1904. They found minor but numerous differences (including the addition of many footnotes) between the first and the second editions; the differences between the second and third editions are major. In 1784, Smith annexed these first two editions with the publication of Additions and Corrections to the First and Second Editions of Dr. Adam Smith's Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations, and he also had published the three volume third edition of the Wealth of Nations, which incorporated Additions and Corrections and, for the first time, an index. Among other things, the Additions and Corrections included entirely new sections, particularly to book 4, chapters 4 and 5, and to book 5, chapter 1, as well as an additional chapter (8), "Conclusion of the Mercantile System", in book 4. Finally, Cannan notes only trivial differences between the fourth and fifth editions—a set of misprints being removed from the fourth and a different set of misprints being introduced.
Ұзақ мерзімді экономикалық өсім
Адам Смит осы мысалды ұзақ мерзімді экономикалық өсімді түсіндіру үшін пайдаланады. Смит былай дейді: "Тіршілік ету қажеттілігі табиғаты бойынша ыңғайлылық пен сәндік заттардан бұрын келеді, сондықтан оларды қамтамасыз ететін еңбек, екіншісіне қызмет ететін еңбекке дейін болуы керек". Өнеркәсіптік жетістікке қол жеткізу үшін алдымен ауылдан күнкөріс керек. Өнеркәсіп және сауда қалаларда, ал егіншілік ауылда жүзеге асырылады.
Adam Smith uses this example to address long term economic growth. Smith states, "As subsistence is, in the nature of things, prior to conveniency and luxury, so the industry which procures the former, must necessarily be prior to that which ministers to the latter". In order for industrial success, subsistence is required first from the countryside. Industry and trade occur in cities while agriculture occurs in the countryside.
Ауыл шаруашылығындағы жұмыс орындары
Ауыл шаруашылығындағы еңбек, өндірістік еңбекке қарағанда артыққы жағдай, себебі иесі толық бақылауда болады. Смит мынадай пікір білдіреді: Солтүстік Америкадағы біздің колонияларымызда, өңделмеген жерді әлі де оңай шарттармен алуға болады, олардың ешбір қаласында алыс сатуға арналған өндіріс орнатылмаған. Егер шебер көрші елді қамтамасыз ету үшін қажеттіден сәл артық капитал жинаса, ол Солтүстік Америкада оны алыс сатуға фабрика ашуға тырыспайды, оның орнына оны өңделмеген жерді сатып алуға және жақсартуға жұмсайды. Ол қолөнершіден егіншіге айналады, және сол елдің қолөнершілерге ұсынатын жоғары жалақысы мен оңай күнкөрісі де оны өзіне емес, басқаларға жұмыс істеуге көндіре алмайды. Ол қолөнершінің өз клиенттерінің қызметшісі екенін, олардан күнкөрісін табатынын сезінеді, бірақ өз жерін өңдеп, өз отбасының еңбегінен күнкөрісін табатын егінші – шын мәнінде қожайын және бүкіл әлемге тәуелсіз.
Agricultural work is a more desirable situation than industrial work because the owner is in complete control. Smith states that: In our North American colonies, where uncultivated land is still to be had upon easy terms, no manufactures for distant sale have ever yet been established in any of their towns. When an artificer has acquired a little more stock than is necessary for carrying on his own business in supplying the neighbouring country, he does not, in North America, attempt to establish with it a manufacture for more distant sale, but employs it in the purchase and improvement of uncultivated land. From artificer he becomes planter, and neither the large wages nor the easy subsistence which that country affords to artificers, can bribe him rather to work for other people than for himself. He feels that an artificer is the servant of his customers, from whom he derives his subsistence; but that a planter who cultivates his own land, and derives his necessary subsistence from the labour of his own family, is really a master, and independent of all the world.
Зиялылар, сыншылар және сыншылар
Кітаптың бірінші басылымы алты айда сатылып бітті. Принтер Уильям Стрехан 1776 жылғы 12 сәуірде Дэвид Юмның «Халықтардың байлығы» Эдвард Гиббонның «Рим империясының құлдырауы мен жоғалу тарихы» сияқты танымал болу үшін тым көп ой-толғаныс қажет ететінін жазды. Стрехан сондай-ақ былай деп жазды: «Гиббон мырза мен доктор Смит кітабы туралы сіз айтқан дұрыс. Біріншісі – ең танымал еңбек; бірақ екіншісінің сатылымы, тіпті соншалықты жылдам болмаса да, мақсатқа жету үшін көп ойлау мен зерде салуды қажет ететін еңбек үшін күткеннен артық болды (қазіргі оқырмандардың арасында сирек кездесетін қасиеттер)». Гиббон Адам Фергюсонға 1 сәуірде былай деп жазды: «Біздің ортақ досымыз Адам Смит мырза жұртшылықты байытқан керемет жұмысты жасады! Бір кітапта кең ғылым, ал ең терең ойлар ең түсінікті тілмен жеткізілген». Жылдық тіркелімдегі кітапқа жазылған шолуды, мүмкін, вигтік парламент депутаты Эдмунд Берк жазған. 1791 жылы ағылшын радикалы Томас Пэйн «Адам құқықтары» еңбегінде былай деп жазды: «Егер Берк мырза «Халықтардың байлығы» авторы сияқты талантқа ие болғанда, ол конституцияны құрайтын және оны құрастыратын барлық бөліктерді түсіне алар еді». 1800 жылы «Анти-Якобинский шолуы» «Халықтардың байлығы» еңбегін сынады. 1803 жылы «Таймс» Испаниямен соғысқа қарсы пікір білдірді: «Олар біздің ең жақсы клиентіміз; және сауданың жұмсақ және бейбіт ағысы арқылы жаңа әлемнің қазыналары ең табысты соғыстан гөрі сенімдірек түрде ағылшын резервуарларына ағып келеді. Олар өндірісімізді қолдауға, өнеркәсіпті дамытуға, кедейлерді тамақтандыруға, салық төлеуге, тапқырлықты марапаттауға және барлық топтардың арасында байлықты таратуға келеді. Алайда, осы байлықтың пайдалы айналымын толық түсіну үшін доктор Адам Смиттың теңдесі жоқ трактатына жүгінуіміз керек». 1810 жылы Publicola псевдонимімен жазған тілші Смиттің «Эксклюзивті компаниялар барлық жағынан да зиянды» деген сөзін хатының басына қойды және оны «сол білімді жазушы» деп атады. 1812 жылы «Шаршылық шолу» журналының авторы Роберт Саути «Халықтардың байлығы» кітабын «керексіз және қатал кітап» деп айыптады. 1826 жылы ағылшын радикалы Уильям Коббет өзінің «Ауылдық саяхаттарында» саяси экономистердің Кедейлер заңына деген қарсылығын сынады: «Бұл қиындықтардың арасында бір жақсы нәрсе бар; Шотландияның саяси экономикасы шайтанға ұшырады, ал Эдинбург шолуы және Адам Смит онымен бірге». 1829 жылы Томас Карлайл Смитты «біздің бақытымыз толығымен сыртқы жағдайларға байланысты» деп үйреткен және «барлығы тыныш жұмыс істейтін болса, бәрі жақсы» деген көзқарасқа ие болған дәуірдің философтарының бірі деп атады. Либералды мемлекет қайраткері Уильям Эварт Гладстон «Халықтардың байлығы» кітабының жарық көргеніне 100 жыл толуын атап өту үшін «Саяси экономика клубының» отырысын төрағалық етті. Либералды тарихшы Лорд Актон «Халықтардың байлығы» либералды сезімге «ғылыми негіз» берді және ол «тарихтың классикалық ағылшын философиясы» болды деп сенді.
The first edition of the book sold out in six months. The printer William Strahan wrote on 12 April 1776 that David Hume said The Wealth of Nations required too much thought to be as popular as Edward Gibbon's The History of the Decline and Fall of the Roman Empire. Strahan also wrote: "What you say of Mr. Gibbon's and Dr. Smith's book is exactly just. The former is the most popular work; but the sale of the latter, though not near so rapid, has been more than I could have expected from a work that requires much thought and reflection (qualities that do not abound among modern readers) to peruse to any purpose." Gibbon wrote to Adam Ferguson on 1 April: "What an excellent work is that with which our common friend Mr. Adam Smith has enriched the public! An extensive science in a single book, and the most profound ideas expressed in the most perspicuous language". The review of the book in the Annual Register was probably written by Whig MP Edmund Burke. In 1791, the English born radical Thomas Paine wrote in his Rights of Man that "Had Mr. Burke possessed talents similar to the author 'On the Wealth of Nations,' he would have comprehended all the parts which enter into, and, by assemblage, form a constitution." In 1800, the Anti Jacobin Review criticized The Wealth of Nations. In 1803, The Times argued against war with Spain: She is our best customer; and by the gentle and peaceable stream of commerce, the treasures of the new world flow with greater certainty into English reservoirs, than it could do by the most successful warfare. They come in this way to support our manufactures, to encourage industry, to feed our poor, to pay taxes, to reward ingenuity, to diffuse riches among all classes of people. But for the full understanding of this beneficial circulation of wealth, we must refer to Dr. Adam Smith's incomparable Treatise on the Wealth of Nations. In 1810, a correspondent writing under the pseudonym of Publicola included at the head of his letter Smith's line that "Exclusive Companies are nuisances in every respect" and called him "that learned writer". In 1812, Robert Southey of the Quarterly Review condemned The Wealth of Nations as a "tedious and hard hearted book". In 1826, the English radical William Cobbett criticised in his Rural Rides the political economists' hostility to the Poor Law: "Well, amidst all this suffering, there is one good thing; the Scotch political economy is blown to the devil, and the Edinburgh Review and Adam Smith along with it". In 1829, Thomas Carlyle named Smith as one of the philosophers of the age who taught that "our happiness depends entirely on external circumstances" and to whose eye "all is well that works quietly." The Liberal statesman William Ewart Gladstone chaired the meeting of the Political Economy Club to celebrate the centenary of the publication of The Wealth of Nations. The Liberal historian Lord Acton believed that The Wealth of Nations gave a "scientific backbone to liberal sentiment" and that it was the "classic English philosophy of history".
Мемлекеттік саясат
Смиттің өмірбаясын жазған Джон Рей «Халықтардың байлығы» жарықтанғаннан кейін үкімет саясатына тез әсер еткенін айтты. «Халықтардың байлығы» алғаш рет 1783 жылғы 11 қарашада парламентте Уиг партиясының жетекшісі Чарльз Джеймс Фокс тарапынан аталып өтті: «Халықтардың байлығы» туралы керемет кітапта қарапайымдылығы үшін сыналған, бірақ оның рас екені даусыз болған қағида жазылған. Кітапта байырудың жалғыз жолы – кірістің шығыстан асып түсуін қамтамасыз ету екені айтылған. Бұл қағида жеке адамға да, мемлекетке де қатысты. Сондықтан дұрыс әрекет – жақсы жоспарланған экономика арқылы барлық қазіргі шығындарды қысқарту және бейбіт уақытта мүмкіндігінше көп үнемдеу. Алайда, Фокс 1785 жылдан кейін Чарльз Батлерге кітапты ешқашан оқымағанын және «Бұл мәселелердің бәрінде менің түсінігімнен асып түсетін нәрсе бар; мен оларды қабылдай алмайтын және оны жасаған адамды таба алмайтын кең нәрсе бар» деді. 1796 жылы Фокс Лорд Лаудердейлмен бірге тамақтанғанда, Лаудердейл Адам Смит жазғанға дейін саяси экономика туралы ештеңе білмейтінін айтты. «Ах, – деді Фокс, – сіздің Адам Смиттеріңіз ештеңе емес, бірақ…» (ол компанияға бұрылып) «Бұл оның махаббаты, біз оны сақтауымыз керек». Лаудердейл: «Менің ойымша, ол барлығы», – деп жауап берді, ал Фокс: «Бұл сіздің сүйіспеншілігіңіздің үлкен дәлелі». 1787 жылы Роберт Торнтон парламентте Франциямен сауда шартын қолдау үшін «Халықтардың байлығы» туралы айтты. Сол жылы Джордж Демпстер депутаты оны жылқыға салық салу туралы ұсыныстың талқылауында, ал 1788 жылы мырза Хасси жүн экспорты туралы заң жобасында атады. Сол жылы оны Сэмюэл Уитбрейд және Фокс (еңбек бөлінісі туралы) Ресейге қарсы қарулану туралы пікірталаста, сондай-ақ Уильям Уилберфорс құл саудасына қарсы заң жобасын ұсынғанда келтірді. 1793 жылға дейін кітап Лордтар палатасында Франциядағы революциялық принциптер туралы Лорд Лансдаун мен Лорд Лафборо арасындағы пікірталасқа дейін талқыланбады. 1797 жылғы 16 мамырда Питт Англия банкінің қолма-қол ақша төлеуін тоқтату туралы пікірталаста Смиттің «сол ұлы автор» екенін, бірақ оның «әрқашан да тапқыр» болған аргументтері «кейде ақылсыз» болғанын айтты. 1798 жылы генерал-солиситор сэр Джон Митфорд осы кітапты басқа вексельдерге қарастырылған вексельдерді сынағанда пайдаланды. 1800 жылы жүгері бағасы туралы пікірталас кезінде лорд Уорвик былай деді: «Заң бойынша, азық-түлік емес, олардың сатылуына қатысты шектеулер мен ережелер енгізілмеген мүлік түрі болған жоқ. Бұл, әрине, белгілі және қабілетті жазушы доктор Адам Смиттің барлық нәрсені өз деңгейіне қалдыру керектігін айтқан қағидаларына негізделген. Ол оның жүрегі оның басы сияқты салауатты екенін білетін джентльмен, және ол осы күнге дейін өмір сүрген және ел қазір төмендетілген, ол қасіретті жағдайды көргенде, сол Ұлы адам оның белгілеген кейбір ілімдері үшін ұялуы керек. Ол қазір осы бағаны арттырудың барлық жасанды құралдарын, оны зиянды деп санамаған, ең алаңдатарлық деңгейде жүзеге асырылып жатқанын байқауға мол мүмкіндіктерге ие болады. Ол шаруалардың кедейлер барлық қиыншылықтарға ұшырағанда өнімді сақтап отырғанын көреді, ал ол орта аралықтар, Forestallers, Regraters және олардың барлық түрлері үлкен пайда табады». Лорд Гренвилл былай деп жауап берді: «[W] сол ұлы адам өмір сүрген кезде, оның кітабы алғаш рет екі немесе үш маусым үлкен ашаршылық пен қиындықтар болған кезеңде жарық көрді; және сол маусымдарда сансыз болжамшылар болды, олар әр заттың белгілі бір бағасын белгілеуді ұсынды: бірақ олардың барлық жоспарлары даналықпен қабылданбады, ал көп ұзамай шыққан «Халықтардың байлығы» трактаты олардың қаншалықты ақымақтық пен пайдасыз екенін айқын көрсетті». Кобден астық заңдарына қарсы күресі кезінде еркін сауданы жақтады. 1843 жылы Кобден Смиттің «әр адамның еңбегімен алынған ең қасиетті меншігін» «ашық бұзуға» қарсы наразылығын келтірді. 1844 жылы ол Смиттің құл еңбегіне қарсылығын айтты және протекционистер Смитті монополист ретінде бұрмалап көрсеткенін мәлімдеді. 1849 жылы Кобден «Адам Смитпен бірге еркін сауда қағидаларын қорғау үшін осы елдің ұзындығы мен енін аралап шықтым» деді. Ол сондай-ақ «Адам Смит пен осы тақырыпта жазған әрбір адам қаржы жүйесінің адамзатқа зиянды екенін көрсеткен дәлелдерді осы елдің және континенттің халқына түсіндіруге тырыстым». Кобден соғысқа жұмсалатын ақшаны қарызға берудің әдепсіз екенін сенді. 1849 жылы, «The Times» саяси экономистер Кобденге қарсы екенін мәлімдегенде, Кобден: «Мен Адам Смиттен цитата келтіре аламын, оның билігі интеллектуалдық айналымда сөзсіз, ол ғылымның негізін береді, оған моральдық сезімдерге шақыруға болады» деп жазды. 1850 жылы, Ресей үкіметі Венгрияға қарсы соғысынан туған дефицитті жабу үшін қарыз алуға тырысқанда, Кобден: «Мен Адам Смит және саяси экономика бойынша басқа да ұлы авторитеттер мұндай қарыздардың өзіне қарсы екенін айту үшін ең мықты негізге сүйенемін» деді. 1863 жылы Кобденнің «The Times» газетімен, оның әріптесі Радикал Джон Брайт байлардың жерін кедейлер арасында бөліп беруді қалағаны туралы талас кезінде Кобден досқа «Халықтардың байлығындағы» примогенитура мен мұрагерлікке сын айтқан жолдарды оқыды. Кобден Брайт Смиттей ашық сөйлесе, «оның өрт қойғыш және социалист екеніне қаншалықты айыпталар еді» деді. 1864 жылы Кобден: «Егер мен жиырма бес немесе отыз жаста болсам, мен Адам Смиттен бастап, Жерде еркін сауда үшін лига құрар едім, біз Астық саудасындағы еркін сауда үшін лига құрғандай». «Адам Смитте олар үшін де, бұл үшін де бірдей билік бар екенін көресіз».
Smith's biographer John Rae contended that The Wealth of Nations shaped government policy soon after it was published. The Wealth of Nations was first mentioned in Parliament by the Whig leader Charles James Fox on 11 November 1783: There was a maxim laid down in an excellent book upon the Wealth of Nations which had been ridiculed for its simplicity, but which was indisputable as to its truth. In that book it was stated that the only way to become rich was to manage matters so as to make one's income exceed one's expenses. This maxim applied equally to an individual and to a nation. The proper line of conduct therefore was by a well directed economy to retrench every current expense, and to make as large a saving during the peace as possible. However Fox once told Charles Butler sometime after 1785 that he had never read the book and that "There is something in all these subjects which passes my comprehension; something so wide that I could never embrace them myself nor find any one who did." When Fox was dining with Lord Lauderdale in 1796, Lauderdale remarked that they knew nothing of political economy before Adam Smith wrote. "Pooh," replied Fox, "your Adam Smiths are nothing, but" (he added, turning to the company) "that is his love; we must spare him there." Lauderdale replied: "I think he is everything", to which Fox rejoined: "That is a great proof of your affection". The Wealth of Nations was next mentioned in Parliament by Robert Thornton MP in 1787 to support the Commercial Treaty with France. In the same year George Dempster MP referenced it in the debate on the proposal to farm the post horse duties and in 1788 by a Mr. Hussy on the Wool Exportation Bill. In the same year it was quoted by Samuel Whitbread MP and Fox (on the division of labour) in the debate on the armament against Russia and also by William Wilberforce in introducing his Bill against the slave trade. The book was not mentioned in the House of Lords until a debate in 1793 between Lord Lansdowne and Lord Loughborough about revolutionary principles in France. On 16 May 1797, Pitt said in the debate on the suspension of cash payments by the Bank of England that Smith was "that great author" but his arguments, "though always ingenious", were "sometimes injudicious". In 1798, Sir John Mitford, the Solicitor General, cited the book in his criticism of bills of exchange given in consideration of other bills. During a debate on the price of corn in 1800 Lord Warwick said: There was hardly any kind of property on which the law did not impose some restraints and regulations with regard to the sale of them, except that of provisions. This was probably done on the principles laid down by a celebrated and able writer, Doctor Adam Smith, who had maintained that every thing ought to be left to its own level. He knew something of that Gentleman, whose heart he knew was as sound as his head; and he was sure that had he lived to this day and beheld the novel state of wretchedness to which the country was now reduced ; that Great Man would have reason to blush for some of the doctrines he had laid down. He would now have abundant opportunities of observing that all those artificial means of enhancing the price of provisions, which he had considered as no way mischievous, were practised at this time to a most alarming extent. He would see the Farmer keeping up his produce while the poor were labouring under all the miseries of want, and he would see Forestallers, Regraters, and all kinds of Middle men making large profits upon it. Lord Grenville replied: <blockquote>[W]hen that great man lived, his book was first published at a period, previous to which there had been two or three seasons of great dearth and distress; and during those seasons there were speculators without number, who proposed that a certain price should be fixed on every article: but all their plans were wisely rejected, and the Treatise on the Wealth of Nations, which came forward soon after, pointed out in the clearest light how absurd and futile they must have been. Cobden campaigned for free trade in his agitation against the Corn Laws. In 1843, Cobden quoted Smith's protest against the "plain violation of the most sacred property" of every man derived from his labour. In 1844, he cited Smith's opposition to slave labour and claimed that Smith had been misrepresented by protectionists as a monopolist. In 1849, Cobden claimed that he had "gone through the length and breadth of this country, with Adam Smith in my hand, to advocate the principles of Free Trade." He also said he had tried "to popularise to the people of this country, and of the Continent, those arguments with which Adam Smith and every man who has written on this subject, have demonstrated the funding system to be injurious to mankind." Cobden believed it to be morally wrong to lend money to be spent on war. In 1849, when The Times claimed political economists were against Cobden on this, Cobden wrote: "I can quote Adam Smith whose authority is without appeal now in intellectual circles, it gives one the basis of science upon which to raise appeals to the moral feelings." In 1850, when the Russian government attempted to raise a loan to cover the deficit brought about by its war against Hungary, Cobden said: "I take my stand on one of the strongest grounds in stating that Adam Smith and other great authorities on political economy are opposed to the very principle of such loans." In 1863, during Cobden's dispute with The Times over its claims that his fellow Radical John Bright wanted to divide the land of the rich amongst the poor, Cobden read to a friend the passage in the Wealth of Nations which criticized primogeniture and entail. Cobden said that if Bright had been as plain speaking as Smith, "how he would have been branded as an incendiary and Socialist". In 1864, Cobden proclaimed, "If I were five and twenty or thirty, I would take Adam Smith in hand, and I would have a League for free trade in Land just as we had a League for free trade in Corn. You will find just the same authority in Adam Smith for the one as for the other."
Америка Құрама Штаттары
1760 жылы Француз және үндістер соғысы кезінде Жаңа Францияның басып алынуынан кейін Чарльз Тауншенд американдық отаршылар соғыс қарызын төлеу үшін шайға қосымша салық төлеу арқылы көмек көрсетуді ұсынды. Осы кезде Адам Смит Тауншенд үшін жұмыс істеп, Бенджамин Франклинмен қарым-қатынас орнатты, ол Смиттың «Халықтардың байлығы» кітабы жарықтанғаннан үш ай кейін Америка революциясында маңызды рөл атқарды. Джеймс Мэдисон 1791 жылғы 2 ақпанда Конгресте жасаған сөйлеуінде ұлттық банкқа қарсы шығып, «Халықтардың байлығы» кітабына сілтеме жасады: «Басты кемшіліктер мынада: 1. бағалы металдарды олардың қызметін атқару үшін басқа құралмен алмастыру арқылы олардан айырылу; Бұл салдардан қашу мүмкін емес. Бұл банктердің ең сауатты қолдаушылары, әсіресе Смит «Халықтардың байлығы» еңбегінде мойындады». Томас Джефферсон 1807 жылғы 14 маусымда Джон Норвеллге жазған хатында «ақша және сауда мәселелерінде Смиттың «Халықтардың байлығы» ең жақсы кітап, егер Саидің «Саяси экономика» кітабы қолжетімді болмаса, ол осы тақырыпты сол қағидалар бойынша, бірақ қысқа да, түсінікті де қарастырады» деді.
After the conquest of New France in 1760 during the French and Indian War, Charles Townshend suggested that the American colonists provide help to pay for the war debt by paying an additional tax on tea. During this time, Adam Smith was working for Townshend and developed a relationship with Benjamin Franklin, who played a vital role in the American Revolution three months after Smith's The Wealth of Nations book was released. James Madison, in a speech given in Congress on 2 February 1791, cited The Wealth of Nations in opposing a national bank: "The principal disadvantages consisted in, 1st. banishing the precious metals, by substituting another medium to perform their office: This effect was inevitable. It was admitted by the most enlightened patrons of banks, particularly by Smith on the Wealth of Nations." Thomas Jefferson, writing to John Norvell on 14 June 1807, claimed that on "the subjects of money & commerce, Smith's Wealth of Nations is the best book to be read, unless Say's Political Economy can be had, which treats the same subject on the same principles, but in a shorter compass & more lucid manner."