Кіріспе

Белгілі бір токсинді заласыздандыру қабілеті бар антиденелер, бактериялар өндіретін антитоксиндер.

Антитоксин – белгілі бір токсинді заласыздандыру қабілеті бар антидене. Антитоксиндер кейбір жануарлар, өсімдіктер және бактериялар токсинге ұшыраған жағдайда шығарады. Олар токсиндерді заласыздандыруда өте тиімді болғанымен, бактериялар мен басқа микроорганизмдерді де өлтіре алады. Антитоксиндер организмдердің ішінде түзіледі және жұқпалы ауруларды емдеу үшін басқа организмдерге, оның ішінде адамдарға инъекциялауға болады. Бұл процедура жануарға белгілі бір токсиннің қауіпсіз дозасын енгізуді қамтиды. Жануардың денесі содан кейін токсинді заласыздандыру үшін қажетті антитоксинді өндіреді. Кейіннен жануардан қан алынады. Антитоксин қаннан алынғаннан кейін тазартылып, адамға немесе басқа жануарға инъекцияланады, бұл уақытша пассивті иммунитетті қамтамасыз етеді. Сарысу ауруының алдын алу үшін көбінесе бір түрден алынған антитоксинді пайдалану ұсынылады (мысалы, адамдарды емдеу үшін адам антитоксинін қолдану). Антитоксин препараттарының көпшілігі токсинге қарсы антиденелердің жоғары концентрациясы бар донорлардан дайындалады, осылайша олар гипериммунды глобулиндерге айналады.

Антитоксиннің қолданылу тарихы

Дифтерия және тетанус токсиндеріне қарсы антитоксиндерді 1890 жылдан бастап Эмиль Адольф фон Беринг және оның әріптестері жасады. "Ланцет" журналы дифтерияны емдеу үшін дифтерияға қарсы антитоксиннің қолданылуын "[19 ғасырдағы] жедел инфекциялық ауруларды медициналық емдеудегі ең маңызды жетістік" деп санады. 1888 жылы Беринг қысқа мерзімге Әскери медицина академиясына Берлинге жіберілді. 1889 жылы ол Роберт Кох басқарған Берлин университетінің Гигиена институтына қосылды. 1889 мен 1895 жылдар аралығында Беринг сарысу терапиясы және антитоксиндер теориясы бойынша жаңа идеяларын дамытты. 1887 жылдың басында Бонн қаласында Беринг тетанусқа иммунитеті бар ақ егеуқұйрықтардың сарысуында көкжұпар бациллаларын залалсыздандыратын зат бар екенін анықтады. Ол оны олардың "тұрақтылығының" себебі деп түсінді.