Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аргилл Робертсон оқушылары (AR оқушылары) – екі жақты кішкентай оқушылар, жақын мақсатқа қарағанда (яғни, бейімделеді) кішірейеді, бірақ жарқын жарыққа ұшырағанда тарылмайды (яғни, реакция көрсетпейді). Олар нейросифилис ауруының өте ерекше белгісі болып табылады; алайда, Аргилл Робертсон оқушылары диабеттік нейропатияның да белгісі болуы мүмкін. Жалпы, бейімделетін, бірақ реакция көрсетпейтін оқушылар жарыққа және жақын араға диссоциацияны көрсетеді (яғни, тікелей және консенсуалды түрде жарыққа миотикалық реакцияның болмауы, жақын стимулға (бейімделу/конвергенция) миотикалық реакция сақталуымен). AR оқушылары дамыған елдерде өте сирек кездеседі. Негізгі патофизиологиялық механизмдерге қызығушылық сақталып келеді, бірақ жағдайлардың аздығы одан әрі зерттеу жүргізуді қиындатады.
Argyll Robertson pupils (AR pupils) are bilateral small pupils that reduce in size on a near object (i. e., they accommodate), but do not constrict when exposed to bright light (i. e., they do not react). They are a highly specific sign of neurosyphilis; however, Argyll Robertson pupils may also be a sign of diabetic neuropathy. In general, pupils that accommodate but do not react are said to show light near dissociation (i. e., it is the absence of a miotic reaction to light, both direct and consensual, with the preservation of a miotic reaction to near stimulus (accommodation/convergence). AR pupils are extremely uncommon in the developed world. There is continued interest in the underlying pathophysiology, but the scarcity of cases makes ongoing research difficult.
Парина синдромы
Диссоциацияға жақын жарықтың үшінші себебі – Парина синдромы, сондай-ақ дорсальды орта ми синдромы деп те аталады. Бұл сирек кездесетін синдром көздің тік қозғалысын шектеумен (вертикальды қарау параличі) және "бейімделеді, бірақ реакция бермейтін" шәкіртшелермен сипатталады. Парина синдромының себептері: ми ісіктері (пинеаломалар), көптеген склероз және ми сабасының инфаркті. Ескі әдебиеттердегі толыққанды мәліметтердің жетіспеуі және қазіргі уақытта AR шәкіртшелерінің сирек кездесуіне байланысты, сифилис Парина синдромын тудыра ма, тудырмай ма, белгісіз. AR шәкіртшелері басқа дорсальды орта ми зақымдануларында кездесетін шәкіртшелерден ерекшелене ме, жоқ па, белгісіз. Бұл жағдайды дәрігер клиникалық түрде диагностикалайды.
A third cause of light near dissociation is Parinaud syndrome, also called dorsal midbrain syndrome. This uncommon syndrome involves vertical gaze palsy associated with pupils that “accommodate but do not react." The causes of Parinaud syndrome include brain tumors (pinealomas), multiple sclerosis and brainstem infarction. Due to the lack of detail in the older literature and the scarcity of AR pupils at the present time, it is not known whether syphilis can cause Parinaud syndrome. It is not known whether AR pupils are any different from the pupils seen in other dorsal midbrain lesions. The condition is diagnosed clinically by a physician.
Емдеу
Анық емдеу жоқ, бірақ сифилис жасырын себеп болуы мүмкін болғандықтан, оны емдеу қажет. Дегенмен, бұл белгі нейросифилиспен байланысты болғандықтан, 10-14 күн бойы күніне 24 мЕ кристалдық пенициллинмен тамырға салу арқылы емдеу керек. Егер пациент пенициллинге аллергиясы болса, оған десенсибилизация жасалып, содан кейін емделуі керек.
There is no definite treatment, but, because syphilis may be an underlying cause, it should be treated. However, because this sign is associated with neurosyphilis, it should be treated with crystalline penicillin 24 mU intravenous per day for 10 to 14 days. If the patient is allergic to penicillin, they should undergo desensitization and then be treated.
Тарих
Аргилл Робертсон оқушылары Дуглас Аргилл Робертсонның (1837–1909) есімімен аталады, ол шотландтық офтальмолог және хирург, ол 1860 жылдардың ортасында бұл жағдайды нейросифилис аясында сипаттаған. 20 ғасырдың басында Уильям Джон Ади "жақынға бейімделіп, бірақ реакция бермейтін" оқушылардың екінші түрін сипаттады. Адидің тоникалық оқушысы көбінесе сифилис емес, қатесіз перифериялық нейропатиямен (Ади синдромы) байланысты. 1940 жылдары пенициллин кеңінен қолжетімді болғанда, АР оқушыларының таралуы (ондаған жылдар бойы емделмеген инфекциядан кейін ғана дамиды) күрт төмендеді. Қазіргі кезде АР оқушылары өте сирек кездеседі. "Жақынға бейімделіп, бірақ реакция бермейтін" оқушысы бар пациенттің көбінесе тоникалық оқушысы болады, АР емес. 1950 жылдары Ловенфельд жақын көру кезінде оқушылардың қалай тартылатынын мұқият бақылап, екі түрлі оқушыны ажыратты. АР оқушыларында жақынға бейімделу жылдам және дереу болады. Тоникалық оқушыларда жақынға бейімделу баяу және созылған болады.
Argyll Robertson pupils were named after Douglas Argyll Robertson (1837–1909), a Scottish ophthalmologist and surgeon who described the condition in the mid 1860s in the context of neurosyphilis. In the early 20th century, William John Adie described a second type of pupil that could "accommodate but not react". Adie's tonic pupil is usually associated with a benign peripheral neuropathy (Adie syndrome), not with syphilis. When penicillin became widely available in the 1940s, the prevalence of AR pupils (which develop only after decades of untreated infection) decreased dramatically. AR pupils are now quite rare. A patient whose pupil "accommodates but does not react" almost always has a tonic pupil, not an AR pupil. In the 1950s, Loewenfeld distinguished between the two types of pupils by carefully observing the exact way in which the pupils constrict with near vision. The near response in AR pupils is brisk and immediate. The near response in tonic pupils is slow and prolonged.