Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Белгілері мен симптомдары
IIH-ның ең көп кездесетін белгісі – қатты бас ауруы, ол шамамен барлық (92–94%) жағдайдың дерлік қысында кездеседі. Әдетте, таңертең күшейеді, сипаты бойынша жалпыланған және соққылы болады. Лоқсып, құсумен бірге жүруі мүмкін. Бас ауруы бас ішілік қысымды одан әрі арттыратын кез келген әрекет, мысалы, жөтел мен түшкіру арқылы нашарлауы мүмкін. Ауырсыну мойын мен иық аймағында да сезілуі мүмкін. Көптеген адамдарда бір немесе екі құлақта пульсациялық шу (64–87%) пайда болады – бұл шу пульстің ырғағымен үйлеседі. Аяқ-қолдардың ұюы, жалпы әлсіздік, беттің бір немесе екі жағындағы ауырсыну және/немесе ұю, иіс сезу қабілетінің жоғалуы және координацияның бұзылуы сияқты басқа да түрлі белгілер сирек кездеседі; ешқайсысы IIH-ға тән емес. Қысымның артуы ми сабасынан шығатын және бет пен мойынды қамтамасыз ететін бас сүйегінің жүйкелерін қысып, созуға әкеледі. Көбінесе алтыншы жұлын (abducens nerve) зардап шегеді. Бұл жұлын көзді сыртқа қарай тартатын бұлшыққа қан жеткізеді. Сондықтан, алтыншы жұлынның салдарынан көздің қозғалысы бұзылып, көру қабілеті екіге бөлінеді, бұл көздің зардап шеккен жаққа қарағанда нашарлайды. Сирек жағдайларда, үшінші және төртінші жұлын (окуломоторлық және трохлеарлық жүйкелер) зардап шегеді; олардың екеуі де көздің қозғалысына қатысады. Бет жұлыны (жетінші бас сүйегінің жүйкесі) кейде зақымданады, нәтижесінде бет әлпетінің бұлшық еттерінің бір немесе екі жағында толық немесе ішінара әлсіздік пайда болады.
The most common symptom of IIH is severe headache, which occurs in almost all (92–94%) cases. It is characteristically worse in the morning, generalized in character and throbbing in nature. It may be associated with nausea and vomiting. The headache can be made worse by any activity that further increases the intracranial pressure, such as coughing and sneezing. The pain may also be experienced in the neck and shoulders. Many have pulsatile tinnitus, a whooshing sensation in one or both ears (64–87%); this sound is synchronous with the pulse. Various other symptoms, such as numbness of the extremities, generalized weakness, pain and/or numbness in one or both sides of the face, loss of smell, and loss of coordination, are reported more rarely; none are specific for IIH. The increased pressure leads to compression and traction of the cranial nerves, a group of nerves that arise from the brain stem and supply the face and neck. Most commonly, the abducens nerve (sixth nerve) is involved. This nerve supplies the muscle that pulls the eye outward. Those with sixth nerve palsy therefore experience horizontal double vision which is worse when looking towards the affected side. More rarely, the oculomotor nerve and trochlear nerve (third and fourth nerve palsy, respectively) are affected; both play a role in eye movements. The facial nerve (seventh cranial nerve) is affected occasionally – the result is total or partial weakness of the muscles of facial expression on one or both sides of the face.
Себептер
"Идиопатиялық" – себебі белгісіз деген мағынаны білдіреді. Сондықтан, IIH диагнозын симптомдарға басқаша түсіндіру мүмкін болмаған жағдайда ғана қоюға болады. А витаминінің жоғары дозалары (мысалы, акнеге қарсы изотретиноин) немесе ұзақ мерзімді тетрациклин антибиотиктері (әртүрлі тері ауруларына қолданылады) сияқты дәрілер бас сүйегі ішіндегі қысымды арттыруы мүмкін. Гормоналды контрацептивтер, әсіресе оральды контрацептив таблеткалары (ОКТ) IIH-қа байланысты емес. Интракраниалды гипертензияға алып келуі мүмкін көптеген басқа да аурулар бар, олардың көпшілігі сирек кездеседі. Егер аурудың түпкі себебі анықталса, онда ол "екіншілік интракраниалды гипертензия" деп аталады.
"Idiopathic" means of unknown cause. Therefore, IIH can only be diagnosed if there is no alternative explanation for the symptoms. Intracranial pressure may be increased due to medications such as high dose vitamin A derivatives (e. g., isotretinoin for acne), long term tetracycline antibiotics (for a variety of skin conditions). Hormonal contraceptives, particularly the oral contraceptive pill (OCP), are not associated with IIH. There are numerous other diseases, mostly rare conditions, that may lead to intracranial hypertension. If there is an underlying cause, the condition is termed "secondary intracranial hypertension".
Лембалық пункция
Симптомдарды бақылаудың алғашқы қадамы – ми-жұлын сұйығын белдеу тесігі арқылы дренаждау. Қажет болған жағдайда, бұл диагностикалық люмбаль пункциямен (ЛП) бір уақытта жасалуы мүмкін (мысалы, ми-жұлын сұйығының инфекциясын анықтау үшін). Кейбір жағдайларда, бұл симптомдарды бақылауға жеткілікті және қосымша емдеу қажет болмайды. Өзін-өзі кеңейтетін металл стент жалпы наркоз астында басым көлденең синусқа орнатылып, созылу арқылы бекітіледі. Әдетте, науқастар ертесі күні шығарылады. Процедурадан кейін 3 айға дейін екі препараттан тұратын тромбоциттерге қарсы терапия және 1 жылға дейін аспиринмен емдеу қажет. 207 науқасты қамтитын 19 зерттеудің жүйелі талдауында папилледема симптомдарының жалпы деңгейінде 87%-дық жақсару және емделу көрсеткіші 90% болды. Маңызды асқынулар тек 3/207 науқаста (1,4%) тіркелді. Көлденең синусқа стент орнату бойынша ең ірі серияда бір стенттен кейін 11% жағдайда рецидив болды, бұл қосымша стент орнатуды талап етті. Науқас тік тұрғанда артық дренаждаудың алдын алу үшін контурға қысым реттегіш клапан қосылады. ЛП шунтты орнату шамамен жартылай жағдайда ұзақ мерзімді жеңілдетуді қамтамасыз етеді, ал қалған жағдайларда шунтты қайта қарау қажет болады, көбінесе бірнеше рет, әдетте шунттың бітелгеніне байланысты. Егер люмбоперитонеальді шунтты жиі қайта қарау қажет болса, вентрикулоатриальді немесе вентрикулоперитонеальді шунтты қарастыруға болады. Бұл шунттар мидың бүйірлік қарыншаларының біріне, әдетте стереотаксиялық хирургия арқылы енгізіліп, содан кейін жүректің оң жағына немесе перитонеальді қуысқа қосылады. Бұл өсімнің себебі оптикалық жүйке қабығын айналдырудың жиілігінің артуымен түсіндірілуі мүмкін. "Pseudotumor cerebri" термині 1904 жылы оның әріптесі Макс Нонне енгізген. Кейін әдебиетте көптеген жағдайлар пайда болды, олардың көпшілігінде бас ішілік қысымның жоғарылауы негізгі аурулардың салдары болуы мүмкін. Мысалы, лондондық невролог сэр Чарльз Саймондстың сипаттаған отит гидроцефалиясы ортаңғы құлақтың инфекциясынан туындаған веноздық синус тромбозынан туындауы мүмкін. ИИГ диагностикалық критерийлерін 1937 жылы Балтимордың нейрохирургы Уолтер Данди әзірледі, сонымен қатар Данди жағдайды емдеуде субтемпоральді декомпрессиялық хирургияны енгізді. Алайда, бұл термин шатастыратындықтан, өйткені соқырлыққа әкелетін кез келген ауруды қауіпсіз деп санауға болмайды, сондықтан 1989 жылы термин "идиопатиялық (себебі анықталмаған) бас ішілік гипертензия" деп өзгертілді. Шант хирургиясы 1949 жылы енгізілді, бастапқыда вентрикулоперитонеальді шунттар қолданылды. 1971 жылы люмбоперитонеальді шунтты орнатудың жақсы нәтижелері туралы хабарланды. 1980 жылдардағы шунтты орнату туралы жағымсыз хабарламалар қысқа мерзімге (1988-1993) әкелді, оның ішінде көру нервінің терезелеуі (алғаш рет 1871 жылы басқа жағдайларда сипатталған) танымал болды. Содан бері, шунтты орнату басымдыққа ие, кейбір ерекше жағдайларды қоспағанда.
The first step in symptom control is drainage of cerebrospinal fluid by lumbar puncture. If necessary, this may be performed at the same time as a diagnostic LP (such as done in search of a CSF infection). In some cases, this is sufficient to control the symptoms, and no further treatment is needed. A self expanding metal stent is permanently deployed within the dominant transverse sinus across the stenosis under general anaesthesia. In general, people are discharged the next day. People require double antiplatelet therapy for a period of up to 3 months after the procedure and aspirin therapy for up to 1 year. In a systematic analysis of 19 studies with 207 cases, there was an 87% improvement in overall symptom rate and 90% cure rate for treatment of papilledema. Major complications only occurred in 3/207 people (1.4%). In the largest single series of transverse sinus stenting there was an 11% rate of recurrence after one stent, requiring further stenting. A pressure valve is usually included in the circuit to avoid excessive drainage when the person is erect. LP shunting provides long term relief in about half the cases; others require revision of the shunt, often on more than one occasion, usually due to shunt obstruction. If the lumboperitoneal shunt needs repeated revisions, a ventriculoatrial or ventriculoperitoneal shunt may be considered. These shunts are inserted in one of the lateral ventricles of the brain, usually by stereotactic surgery, and then connected either to the right atrium of the heart or the peritoneal cavity. although some of this increase may be explained by the increased popularity of shunting over optic nerve sheath fenestration. The term "pseudotumor cerebri" was introduced in 1904 by his compatriot Max Nonne. Numerous other cases appeared in the literature subsequently; in many cases, the raised intracranial pressure may actually have resulted from underlying conditions. For instance, the otitic hydrocephalus reported by London neurologist Sir Charles Symonds may have resulted from venous sinus thrombosis caused by middle ear infection. Diagnostic criteria for IIH were developed in 1937 by the Baltimore neurosurgeon Walter Dandy; Dandy also introduced subtemporal decompressive surgery in the treatment of the condition. however, this was also felt to be misleading because any disease that can blind someone should not be thought of as benign, and the name was therefore revised in 1989 to "idiopathic (of no identifiable cause) intracranial hypertension". Shunt surgery was introduced in 1949; initially, ventriculoperitoneal shunts were used. In 1971, good results were reported with lumboperitoneal shunting. Negative reports on shunting in the 1980s led to a brief period (1988–1993) during which optic nerve fenestration (which had initially been described in an unrelated condition in 1871) was more popular. Since then, shunting is recommended predominantly, with occasional exceptions.