Кіріспе

Чили аймағы

Айсен-дель-генерал Карлос Ибанес-дель-Кампо аймағы (исп. Región de Aysén del General Carlos Ibáñez del Campo), көбінесе Айсен аймағы немесе Айсэн деп қысқартылады, Чилидің 16 бірінші деңгейлі әкімшілік бөлігінің бірі. Аумағы бойынша үшінші орында болғанымен, бұл аймақ 2017 жылғы мәліметтер бойынша 102 317 тұрғынымен Чилидің ең сирек қоныстанған аймағы болып табылады. Аймақтың орталығы – Койхайк қаласы, бұрынғы атауымен белгілі. Аймақтың қазіргі атауы Чилидің бұрынғы президенті, генерал Карлос Ибанес дель Кампо есімімен байланысты. Ландшафты көптеген көлдерді, каналдарды және фьордтарды қалыптастырған бірнеше мұздықтармен ерекшеленеді. Аймақта Солтүстік Патагония мұздығы және Оңтүстік Патагония мұздығы сияқты мұздықтар бар, олар Антарктида мен Гренландиядан кейін әлемдегі үшінші үлкен мұздықтар болып табылады. Аймақтың солтүстік жартысында солтүстік-оңтүстік бағытта созылған жанартаулар тізбегі орналасқан. Аймақтың батыс бөлігі тығыз өсімдік жамылғысымен және таулы жерлермен сипатталса, шығыс бөлігі ашық далалармен және жазық, төбелі жерлермен жабылған. Айсен аймағы Чили Республикасына енген соңғы ірі аймақ болды, алғашқы тұрақты елді мекендер 19 ғасырдың екінші жартысында пайда болды, ал ішкі аймақ ғасырдың басында мекенделді. 1980 жылдары 7-жолдың (Carretera Austral немесе Оңтүстік тас жолы) салынуына дейін аймақ арқылы солтүстіктен оңтүстікке дейінгі жалғыз құрлық жолдары өте қарапайым болды.

Демография

XI аймақ, Айсен дель Генерал Карлос Ибанес дель Кампо, елдегі ең сирек қоныстанған аймақ. 2002 жылғы халық санауы бойынша 106 990,9 км² аумақта бар болғаны 91 492 адам тұрды. Халық тығыздығы – шаршы километрге 0,85 адам. 2000 мен 2005 жылдар аралығындағы орташа жылдық өсім 100 адамға шаққанда 1,35 пайызды құрады деп есептелді. 2002 жылғы халық санауына сәйкес, ең ірі қалалар: Койхайке (44 850 адам), Пуэрто-Айсен (16 936 адам), Чили-Чико (3042 адам), Пуэрто-Синес (2517 адам), Кокране (2217 адам), Мелинка (1411 адам) және Манихуаль Вилла (1401 адам).

Климат

Айсен аймағының климаты салқын мұхиттық климат ретінде сипатталады, ол төмен температуралармен, көп жауын-шашынмен және күшті желдермен ерекшеленеді. Аймақ бойынша жер бедерінің әртүрлілігі батыс және шығыс бөліктерінде әр түрлі климаттық аймақтардың қалыптасуына әкеледі. Батыстағы жағалау аймақтарында салқын қоңыржай климат басым. 1985 жылы Мораледа каналында мерлуза балық аулау орындарының табылуы балық шаруашылығының қарқынды дамуына ықпал етті. Аймақтың Sphagnum батпақтарының 28,5%-ы О’Хиггинс коммунасында орналасқан. Айсен аймағында барлығы 10 муниципалитет бар.

Ертедегі тұрғындары

Айсен аймағының фьордтары мен арналарында тарихи тұрғындардың ең ерте белгілілері – чоно және кавескар тайпалары. Бұл екі топ каноэмен саяхаттап, аң аулау және жинау арқылы күн көретін өмір салтын ұстанды. Олардың дене бітімі де ұқсас болды: кішкентай бойлы, ұзын басты (долихоцефалиялық) және "жазық бетті" еді. Ұқсастықтарына қарамастан, олардың тілдері мүлдем бөлек болды. Чоно тайпасы Чилоэ архипелагынан 50° оңтүстік ендігіне дейін, ал кавескар тайпасы 46° оңтүстік ендігінен Магеллан бұғазына дейін көшіп-қонып жүрді. Осылайша, екі топ та Пенас шығанағында, Гуаянеко архипелагында және басқа да аралдарда қатар өмір сүрді. Гуаитекас архипелагы 1557 жылы испандық экспедиция картоп егісін атап өткендей, испандықтар келгенге дейінгі егіншіліктің оңтүстік шегарасын құрады.

Колониялық дәуір

Педро де Вальдивия бастапқыда Оңтүстік Американың оңтүстік бөлігінің барлығын Магеллан бұғазына дейін (53° S) жаулап алуды көздеген. Бірақ ол тек Релонкави шығанағына (41°45' S) жетті. Кейін 1567 жылы Чилоэ архипелагы (42°30' S) жаулап алынды, содан бастап Испания империясының оңтүстікке қарай кеңеюі тоқтатылды. Испандықтардың одан әрі жаулап алуға ынтасы болмаған болуы мүмкін. Жергілікті халықтар сирек болды және олардың өмір салты испандықтардың отырықшы егісшілікпен айналысуынан мүлдем өзгеше болды. Патагонияның фьордтары мен бұғаздарындағы қатал климат та одан әрі кеңеюге кедерес болған болуы мүмкін. Колониялық дәуірде Патагонияның фьордтары мен бұғаздарын алғаш рет испандықтар зерттеді. Зерттеулеріне түрлі себептер себеп болды, оның ішінде жергілікті халықты христиан дініне өткізу, Испанияның иелігіндегі аймаққа басқа елдердің енуіне жол бермеу, аймақтың географиялық білімін арттыру және, соңында, «Цезарьдер қаласы» деп аталатын мифтік қаланы табу. Магеллан бұғазының жанында еуропалықтардың қоныстануы туралы жалған хабарлар испандықтарды 1675–1676 жылдардағы Антонио де Веа экспедициясын ұйымдастыруға итермеледі, ол сол кезге дейінгі ең ірі экспедиция болды. Алайда, 19 ғасырда балықшылар, орманшылар және Чилоэден келген аңшылар аралдарға жиі келіп, оларды аралап өтетін. Айсен аймағының архипелагы мен фьордтарындағы Pilgerodendron uviferum (lang es) ағашын пайдалану аймақтың алғашқы экономикасын солтүстіктегі Чилоэ архипелагымен байланыстыруға көмектесті. Гаучо – бұл Орталық Чилидің хуасосы емес, Айсеннің ас-тағамын, биін және музыкасын қалыптастырған аймақтың маңызды символы. Гаучо мен хуасоның басты айырмашылығы – гаучо мал мен қой шаруашылығымен айналысса, хуасо көбінесе егіншілікке бейім. Аргентина мен Чилоэден келген отарлаушылардың мұрасы Орталық Чилиден ерекшеленетін, әсіресе Аргентинамен шекаралас аймақтарда испан тілінің ерекше диалектісіне әкелді. Осы мәдениеттердің қосылуы мен географиялық оқшаулану Айсенді Чилидің ұлттық ерекшелігінен өзгеше аймаққа айналдырды, ол елдің орталық бөлігінде қалыптасқан.