Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық сәнгер және кутюрье (1890–1973)
Italian fashion designer and couturier (1890–1973)
Эльза Скиапарелли ( /s//k//æ//p//ə/'/r//ɛ//l//i//, /,/ʃ//æ//p// / SKAPəRELee, SHAP , /USalso//s//k//i/,/ɑː//p// / skeeAHP , ˈɛlsa skjapaˈrɛlli; 10 қыркүйек 1890 – 13 қараша 1973) – аристократиялық отбасынан шыққан итальяндық сәнгер. Ол 1927 жылы Парижде Скиапарелли үйін құрды және 1930-шы жылдардан 1950-шы жылдарға дейін басқарды. Тоқыма бұйымдарынан бастап, Скиапареллидің дизайны сюрреализм мен ерекше сәннің жарқын үлгісі болды. Оның коллекциялары адам денесі, жәндіктер немесе «алдау өнері» сияқты дәстүрден тыс және көркем тақырыптарымен, сондай-ақ оның «соққы қызғылт» түсі сияқты жарқын түстерді қолдануымен әйгілі болды. Скиапарелли Сальвадор Дали және Жан Коктомен бірлесіп жұмыс істеген. Коко Шанельмен, өзінің басты қарсыласымен бірге, ол екі дүниежүзілік соғыс аралығындағы Еуропаның ең танымал сән тұлғаларының бірі саналады. Оның клиенттерінің арасында мұрагер Дейзи Фэллоуз және актриса Мэй Уэст болды.
Elsa Schiaparelli (,/s//k//æ//p//ə/'/r//ɛ//l//i//, /,/ʃ//æ//p// / SKAPəRELee, SHAP , /USalso//s//k//i/,/ɑː//p// / skeeAHP , ˈɛlsa skjapaˈrɛlli; 10 September 1890 – 13 November 1973) was an Italian fashion designer from an aristocratic background. She created the house of Schiaparelli in Paris in 1927, which she managed from the 1930s to the 1950s. Starting with knitwear, Schiaparelli's designs celebrated Surrealism and eccentric fashions. Her collections were famous for unconventional and artistic themes like the human body, insects, or trompe l'œil, and for the use of bright colors like her "shocking pink". Schiaparelli famously collaborated with Salvador Dalí and Jean Cocteau. Along with Coco Chanel, her greatest rival, she is regarded as one of the most prominent European figures in fashion between the two World Wars. Her clients included the heiress Daisy Fellowes and actress Mae West.
Ерте өмір
Эльза Луиза Мария Шиапарелли Римдегі Корсини сарайында дүниеге келді. Оның анасы, Джузеппа Мария де Доминикис, неаполитандық аристократ болған. Оның әкесі, Селестино Шиапарелли, Пьемонттан шыққан, көптеген қызығушылықтары бар білімді ғалым еді. Оның зерттеулері ислам әлемі мен орта ғасырлар дәуіріне қатысты болды, сонымен қатар ол санскрит тіліндегі сарапшы және ортағасырлық қолжазбалардың сақтаушысы болды. Ол Римдегі Сапиенца университетінің деканы қызметін де атқарды, онда Шиапарелли кейіннен философияны оқыды. Оның отбасы мүшелерінің мәдени ортасы мен білімі Шиапареллидің сезімтал балалық шағындағы қиялын оятуға көмектесті. Ол ежелгі мәдениеттер мен діни ғұрыптарға қызығушылық танытты. Бұл көздер оған ежелгі грек аңызына негізделген «Аретуза» атты өлеңдер жинағын жазуға шабыт берді. Оның жазғандарының мазмұны ата-анасының консервативті көзқарасын қатты алаңдатты, сондықтан олар оның қиялын бақылауға тырысып, оны Швейцариядағы монастырлық интернатқа жіберді. Бірақ мектепке келген соң Шиапарелли қатаң тәртіпке қарсы шығып, аштық жариялады, нәтижесінде ата-анасы оны қайтадан үйге әкелуге мәжбүр болды. Шиапарелли өмір салтына риза болмады, ол мәдениетті де, ыңғайлы болса да, оқшауланған және мағынасыз деп санады. Оның оқиғаларға құштарлығы мен әлемді зерттеуі оны осы жағдайды өзгертуге итермеледі. Досы оған жұмыс ұсынғанда, ол Англиядағы шалғайдағы үйдің жетім балаларына қарау мүмкіндігін пайдаланды. Алайда, бұл орын Шиапареллиге қолайсыз болып шықты, сондықтан ол жеңіліске мойын бұрып Римге және отбасына оралудың орнына, Парижге қайтуды жоспарлады.
Elsa Luisa Maria Schiaparelli was born at the Palazzo Corsini, Rome. Her mother, Giuseppa Maria de Dominicis, was a Neapolitan aristocrat. Her father, Celestino Schiaparelli, a Piedmontese, was an accomplished scholar with multiple areas of interest. His studies focused on the Islamic world and the era of the Middle Ages and he was, in addition, an authority on Sanskrit and a curator of medieval manuscripts. He also served as Dean of the Sapienza University of Rome, where Schiaparelli would herself later go on to study philosophy. The cultural background and erudition of her family members served to ignite the imaginative faculties of Schiaparelli's impressionable childhood years. She became enraptured with the lore of ancient cultures and religious rites. These sources inspired her to pen a volume of poems titled Arethusa based on the ancient Greek myth of the hunt. The content of her writing so alarmed the conservative sensibilities of her parents that they sought to tame her fantasy life by sending her to a convent boarding school in Switzerland. Once within the school's confines, Schiaparelli rebelled against its strict authority by going on a hunger strike, leaving her parents with no alternative but to bring her home again. Schiaparelli was dissatisfied by a lifestyle that, whilst refined and comfortable, she considered cloistered and unfulfilling. Her craving for adventure and exploration of the wider world led to her taking measures to remedy this, and when a friend offered her a post (find/offer someone to fill a job) caring for orphaned children in an English country house, she saw an opportunity to leave. The placement, however, proved unsuitable to Schiaparelli, who subsequently planned a return to the stop over city of Paris rather than admit defeat by returning to Rome and her family.
Неке
Шьяпарелли Лондонға қашып келді, өйткені ол өзінің бай ресейлік күйеуіне үйленуден қашқан, бірақ ол оған қызығушылық танытпады. Лондонда Шиапарелли – бала кезінен бері психикалық құбылыстарға қызығушылық танытқан – теософиялық лекцияға қатысты. Сол түні лекция оқыған адам Виллем де Вендт еді. Ол Англияда өзінің атын Вильгельм Фредерик Вендт де Керлор деп өзгерткен, бұл оның әкесінің тегі мен анасының қыздық атының үйлесімі. Де Вендттің кәсібі – шаршамас, өзін-өзі жарнамалай білуші, шын мәнінде психикалық күштерге ие екенін және көптеген академиялық дәрежелері бар екенін мәлімдеген алаяқ. Ол бірнеше рет өзін детектив және қылмыстық психолог, дәрігер және лектор ретінде таныстырды. Водевиль сахнасында де Керлор өзін "Әлемге әйгілі доктор В. де Керлор" деп атады. Шиапарелли осы харизматикалық шарлатанға бірден қызығып, алғашқы кездесуден кейін бір күннен соң келісімге келді. Олар көп ұзамай Лондонда 1914 жылдың 21 шілдесінде үйленді; Шиапарелли жиырма үш жаста болса, оның жаңа күйеуі отызға толуға тиіс еді. Де Керлор өзінің психикалық тәжірибеші ретінде беделін арттыруға тырысты, ал жұбайлар негізінен үйлену тойынан және Шиапареллидің бай ата-анасынан алған жәрдемақымен күш алды. Шиапарелли күйеуінің көмекшісі рөлін ойнады және оның алаяқтық схемаларын насихаттауға көмектесті. 1915 жылы жұбайлар Англиядан де Керлордың бақсылықпен айналысқаны үшін сотталып, депортацияланғаннан кейін кетуге мәжбүр болды. Олар 1916 жылдың көктемінде Америкаға кетер алдында Париж, Канн, Ницца және Монте-Карлода өмір сүрді. Де Керлорлар Нью-Йоркке келді, бастапқыда Гринвич-Виллидждегі танымал қонақ үй – Бревортта тұрды, содан кейін Орталық парк батысының жанындағы Кафе де Артисттерден жоғары орналасқан пәтерге көшіп барды. Де Керлор жаңадан ашылған "Психология бюросын" орналастыру үшін кеңселерді жалға алды, онда ол өзінің паранормальды және консультациялық жұмысы арқылы атақ пен байлыққа қол жеткізеді деп үміттенді. Оның әйелі оның көмекшісі болды, газеттерге сенсациялық материалдар беру үшін, атақтылыққа ие болу үшін және мақтау алу үшін жасалған өзін-өзі жарнамалауға кеңселік қолдау көрсетті. Осы кезеңде де Керлор Федералдық тергеу бюросының (ФБР) алға құрылғысы болған Федералдық тергеу бюросының (BOI) бақылауына түсті, бұл оның күмәнді кәсіби тәжірибесі үшін ғана емес, сонымен қатар соғыс кезінде британдықтарға қарсы және неміс жақтастарына адалдық танытқан деген күдікпен болды. 1917 жылы де Керлордың журналистер Джон Рид пен Луиза Брайантпен танысуы оны болшевиктердің ықтимал жанашыры және коммунистік революционер ретінде үкіметтік радарда орналастырды. Осы үнемі тексерістен қашуға тырысқан де Керлорлар 1918 жылы Бостонға қоныс аударды, онда олар Нью-Йорктегідей өз қызметін жалғастырды. Де Керлор, өзін жарнамалауды ұнататын адам, Ресей революциясын мақтанышпен қолдап, BOI тергеушісіне абайсызда мойындады және тіпті оның әйелі Бостонның Солтүстік шетіндегі итальяндықтарға большевизм қағидаларын үйретіп жатқанын және оның өзі жарылғыш құрылғыларды құрастыру туралы білімі бар екенін айтып, өзін кінәлайды. Ақырында екеуіне де қылмыстық қудалаудан немесе депортациядан құтқарылды, билік мұндай еркін берілген мойындаулар қоғамға қауіп төндіретін адамдардың дәлеліне қарағанда ақымақтықпен мақтануды көбірек көрсетеді деген қорытындыға келді. Олардың баласы Мария Луиза Ивонна Радха (шамамен "Гого") 1920 жылы 15 маусымда туғаннан кейін дерлік дереу де Керлор көшіп кетті, Шиапарелли жаңа туған қызымен жалғыз қалды. Кейінгі жылдары, әжесі әкесі туралы сұраған сайын, ол қайтыс болды деп жауап береді. Шиапарелли күйеуін қайтарып алуға немесе өзі мен Гого үшін асыраушылық төлемдерді алуға тырыспаған көрінеді. Шиапарелли өзінің жақын досы Габриэль "Габи" Баффет Пикабияның эмоционалдық қолдауына қатты арқа сүйеді, ол Дада/Сюрреалист суретшісі Франсис Пикабияның әйелі еді, оны 1916 жылы Америкаға трансатлантикалық сапар кезінде танысқан. Де Керлордың қашуынан кейін Шиапарелли Нью-Йоркке оралды, оның жаңа бастамалары мен мәдени өмірінің рухына қызықты. Оның спиритизмге деген қызығушылығы Дада және сюрреалистік қозғалыстардың өнеріне табиғи жақындыққа айналды, ал Габи Пикабиямен достығы Ман Рей, Марсель Дюшан, Альфред Стиглиц және Эдвард Штайхен сияқты елеулі мүшелерден тұратын осы шығармашылық шеңберге кіруді жеңілдетті. Техникалық тұрғыдан әлі үйленгенімен, Шиапарелли опера әншісі Марио Лорантимен ғашық болды, бірақ бұл қарым-қатынас Лорантидің 1922 жылы кенеттен ауырып қайтыс болуымен қысқарды. Бірге болған кезде де Керлор биші Изадора Дунканмен және актриса Алла Назимовамен қарым-қатынаста болған деген аңыз бар. 1928 жылы де Керлор Мексикада толыққанды жағдайлар ашылмаған күйде өлтірілді. Шиапарелли анасынан қаржылық қолдау ала бергендіктен, оған ешқашан қиындық тумады, бірақ ол тәуелсіз табыс табу қажеттігін сезінді. Ол Ман Рейдің Дада журналы Société Anonyme-ге көмектесті, ол көп ұзамай тоқтатылды. Габи Пикабия оған және Шиапареллиге пайдалы болатын бизнес жоспарын ұсынды. Ол француз мода дизайнері Поль Пуаренің қарындасы Николь Грультпен байланысы арқылы француз модасын Америкада сатуды ұсынды. Алайда, бұл жоба іске аспады және тоқтатылды.
Schiaparelli fled to London to avoid the certainty of marriage to a persistent suitor, a wealthy Russian whom her parents favored and for whom she herself felt no attraction. In London, Schiaparelli —who had held a fascination for psychic phenomena since childhood— attended a lecture on theosophy. The lecturer that night was Willem de Wendt, a man of various aliases who was also known as Willie Wendt and Wilhem de Kerlor. He was reported to have legally changed his name in England to Wilhelm Frederick Wendt de Kerlor, a combination of his father's last name and mother's maiden name. de Wendt's profession was that of a tireless, inventive self promoter, in reality a con man who claimed to have psychic powers, and numerous academic credentials. He alternatively and simultaneously passed himself off as detective and criminal psychologist, doctor, and lecturer. In a stint on the vaudeville stage, de Kerlor billed himself as "The World Famous Dr. W. de Kerlor." Schiaparelli was immediately attracted to this charismatic charlatan and they became engaged the day after their first meeting. They married shortly thereafter in London on 21 July 1914; Schiaparelli was twenty three, her new husband, thirty. De Kerlor attempted to earn a living aggrandizing his reputation as a psychic practitioner as the couple subsisted primarily on the wedding dowry and an allowance provided by Schiaparelli's wealthy parents. Schiaparelli played the role of her husband's helpmate and helped facilitate the promotion of his fraudulent schemes. In 1915, the couple were forced to leave England after de Kerlor was deported following his conviction for practicing fortune telling, then illegal. They subsequently lived a peripatetic existence in Paris, Cannes, Nice, and Monte Carlo, before leaving for America in the spring of 1916. The de Kerlors disembarked in New York, initially staying at the Brevoort, a prominent hotel in Greenwich Village, after which they relocated to an apartment above the Café des Artistes near Central Park West. De Kerlor rented offices to house his newly inaugurated "Bureau of Psychology" where he hoped to achieve fame and fortune through his paranormal and consulting work. His wife acted as his assistant, providing clerical support for self promotions crafted to provide the newspapers with sensational copy, win celebrity, and garner acclaim. During this period de Kerlor came under the surveillance of the Federal government's Bureau of Investigation, (BOI) a precursor of the Federal Bureau of Investigation, (FBI), not only for his dubious professional practices but also on suspicion of harboring anti British and pro German allegiance during wartime. By 1917, de Kerlor's acquaintance with journalists John Reed and Louise Bryant had positioned him on the government radar as a possible Bolshevik sympathizer and Communist revolutionary. Attempting to avoid this unremitting scrutiny, the de Kerlors decamped to Boston in 1918, where they continued their activities as they had done in New York. De Kerlor, an incurable publicity hound, made imprudent admissions to a BOI investigator in prideful support of the Russian Revolution and went so far as to admit to an association with a notorious anarchist, whilst his wife incriminated herself by revealing that she was tutoring Italians in Boston's North End on the tenets of Bolshevism, and that she herself had the knowledge to assemble explosive devices. Both were ultimately spared prosecution or deportation, the authorities concluding that such admissions so freely given were more indicative of foolish grandstanding than evidence of individuals who were a threat to society. Almost immediately after their child, Maria Luisa Yvonne Radha (nicknamed 'Gogo'), was born on 15 June 1920, de Kerlor moved out, leaving Schiaparelli alone with their newborn daughter. In later years, whenever Gogo asked her mother about her absent father, she was told that he was dead. Schiaparelli apparently made no efforts to bring her husband back or to seek support payments for herself and Gogo. Schiaparelli relied greatly on the emotional support offered her by her close friend Gabrielle 'Gaby' Buffet Picabia, the wife of Dada/Surrealist artist Francis Picabia, whom she had first met on board ship during the transatlantic crossing to America in 1916. Following de Kerlor's desertion, Schiaparelli returned to New York, attracted to its spirit of fresh beginnings and cultural vibrancy. Her interest in spiritualism translated into a natural affinity for the art of the Dada and Surrealist movements, and her friendship with Gaby Picabia facilitated entry into this creative circle which comprised noteworthy members such as Man Ray, Marcel Duchamp, Alfred Stieglitz, and Edward Steichen. Although technically still married, Schiaparelli took a lover, the opera singer Mario Laurenti, but this relationship was cut short by Laurenti's death in 1922 after a sudden illness. Whilst they were together, de Kerlor had purportedly conducted affairs with the dancer Isadora Duncan and the actress Alla Nazimova. In 1928, de Kerlor was murdered in Mexico under circumstances never fully revealed. Although never threatened with destitution as she continued to receive financial support from her mother, Schiaparelli nevertheless felt the need to earn an independent income. She assisted Man Ray with his Dada magazine Société Anonyme, which proved short lived. Gaby Picabia then suggested a business enterprise which would be beneficial to herself and Schiaparelli. Connected to the French couturier Paul Poiret through her association with his sister Nicole Groult, Picabia proposed that they sell French couture in America. This proposed project, however, never became a viable enterprise and was abandoned.
Модалық мансап
Шиапареллидің дизайнерлік мансабының басында корсеттелген, ұзын көйлектерден бас тартып, заманауи, әдемі және талғампаз әйелге қозғалыс еркіндігін сыйлайтын стильдерді ұсынған кутюрье Пол Пуаредің ықпалы болды. Өмірінің соңында Шиапарелли Пуарені "жомарт ұстаз, жақын дос" деп еске алды. Шиапарелли үлгі дайындау және киім тігудің техникалық біліміне ие болған жоқ. Оның жұмыс жолы сол сәтте туған ойға және жұмыс процесінде кездескен сәтті жағдайларға негізделді. Ол матаны тікелей денеге орап, кейде өзін модель ретінде пайдаланған. Бұл тәсіл Пуаренің жолын қуды, ол да киімдерді манипуляциялау және драпировкалау арқылы жасаған. Соның нәтижесінде киімдер табиғи және киюге ыңғайлы болды.
Schiaparelli's design career was early on influenced by couturier Paul Poiret, who was renowned for jettisoning corseted, over long dresses and promoting styles that enabled freedom of movement for the modern, elegant and sophisticated woman. In later life, Schiaparelli referred to Poiret as "a generous mentor, dear friend." Schiaparelli had no training in the technical skills of pattern making and clothing construction. Her method of approach relied on both impulse of the moment and the serendipitous inspiration as the work progressed. She draped fabric directly on the body, sometimes using herself as the model. This technique followed the lead of Poiret who too had created garments by manipulating and draping. The results appeared uncontrived and wearable.
Бекіту құрылғылары
Шиапарелли 1930 жылы көзге көрінетін молниясы бар алғашқы киімдерді ұсынған дизайнерлердің бірі. Ол целлюлоза нитратынан жасалған ірі пластикалық молнияларды қолданды, бұл алғашқы жартылай синтетикалық пластик және целлюлоза ацетаты болды. Чарльз Джеймспен бірге Шиапарелли өндірушілермен олардың молнияларын жарнамалау үшін келісім шарттарына келді, киім қайда сатылатынына байланысты нақты брендтерді пайдаланды (мысалы, Париж үлгілері үшін Éclair, Лондон үлгілері үшін Lightning Fastener Co., ал американдық экспорттық үлгілері үшін Hookless Fastener Co. молниялары). Немесе күміс домбыралар, жібекпен қапталған сәбіздер мен қырыққабақтар.
Schiaparelli is one of the designers credited with offering the first clothes with visible zippers in 1930. She used chunky plastic zippers made from cellulose nitrate, the first semi synthetic plastic fabric, and cellulose acetate. Along with Charles James, Schiaparelli had arrangements with the manufacturers to promote their zip fasteners, using specific brands depending on where the garment would be sold (such as Éclair for Paris models, Lightning Fastener Co. for London models, and Hookless Fastener Co. zips for American export models). or silver tambourines and silk covered carrots and cauliflowers.
Зергерлік бұйымдар
Шиапареллидің туындыларында әртүрлі жаңашылдық үлгілердегі ерекше әшекейлер де болды. Оның ең тікелей сюрреалистік дизайнының бірі – 1938 жылғы Клемент жасаған, түрлі түсті металл жәндіктермен әшекейленген Родоид (жаңадан ойлап табылған мөлдір пластик) мойынсымы. Бұл мойынсым киген адамның терісіне жәндіктер тікелей қозғалып жүргендей сезім тудырады. 1930 жылдары оның әшекейлерін Шлюмбергер, Клемент және Жан Пьер жасады, сондай-ақ олар түймелер мен бекіткіштердің дизайнын да жасады. Шиапарелли Альберто Джакометтидің брошкаларын, Мерет Оппенхаймның жүнмен астарланған металл білезіктерін, сондай-ақ Макс Боне, Лина Баретти және жазушы Эльза Триолеттің туындыларын ұсынды. 1930 жылдардағы ерекше сәнді бұйымдарымен салыстырғанда, 1940 және 1950 жылдардағы Шиапарелли әшекейлері көбінесе абстрактілі немесе гүлдік тақырыптарда болды.
Schiaparelli's output also included distinctive costume jewellery in a wide range of novelty designs. One of her most directly Surrealist designs was a 1938 Rhodoid (a newly developed clear plastic) necklace studded with coloured metallic insects by Clément giving the illusion that the bugs were crawling directly on the wearer's skin. During the 1930s her jewellery designs were produced by Schlumberger, Clemént and Jean Pierre, who also made up designs for buttons and fasteners. Schiaparelli also offered brooches by Alberto Giacometti, fur lined metal cuffs by Méret Oppenheim, and pieces by Max Boinet, Lina Baretti, and the writer Elsa Triolet. Compared to her unusual couture 1930s pieces, 1940s and 1950s Schiaparelli jewellery tended to be more abstract or floral themed.
Тоқыма бұйымдары
Шиапарелли ағаш қабығы немесе креп қағаз сияқты текстураларды бейнелеу үшін тоқылған жаңашылдық маталарды қолдануымен есімдері шешілді; күміс түлкіні еліктеуге арналған жұмсақ мата; сондай-ақ газет қиындыларымен суреттелген мата сияқты жаңа өрнектер. Ол Исси Мияке осыған ұқсас бүктемелі және жиырылған заттар жасағанға 50 жыл бұрын, бүктемелі вискозадан киім тікті. Бұл жаңа және сынақтан өтпеген маталардан киім жасау күтпеген қауіптер тудырды. Диана Вриленд Шиапарелли көйлегінің тазарту химиялық сұйықтықтарына тигеннен кейін синтетикалық матасы химиялық қоқысқа айналып еріп кеткенін көрді.
Schiaparelli was noted for her use of innovative textiles which were woven to resemble textures such as tree bark or crepe paper; a plush made to mimic ermine; and novelty prints including a fabric patterned with newspaper clippings. She made garments from crumpled rayon 50 years before Issey Miyake produced similarly pleated and crinkled pieces. Making clothes from these new and untested fabrics posed unexpected hazards—Diana Vreeland had a Schiaparelli dress melt at the dry cleaners' after its synthetic fabric reverted to chemical sludge upon contact with the cleaning fluids.
Кино костюмдері
Шиапарелли бірнеше фильмге киімдер жасады, 1933 жылғы «Топаз» фильмінің француздық нұсқасымен бастап, 1952 жылғы Анри де Тулуз-Лотрек туралы «Мулен Руж» фильмінде Зса Зса Габордың киімдерін жасаумен аяқтады. Габор фильмде Джейн Авриль рөлін ойнады. «Мулен Руж» Марсель Вертеске «Үздік костюм дизайны» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығын әкелді, бірақ Шиапареллинің басты рөлдегі актрисаны киіммен камтамасыз етудегі рөлі Габордың киімдеріне экранда көрсетілгеннен кейін ескерілмеді. Шын мәнінде, Габордың киімдері Тулуз-Лотректің Аврильдің портреттеріне тікелей негізделген. Ол 1937 жылғы «Әр күн – мереке» фильмінде Мэй Уэстті киіндіру үшін Уэсттің өлшемдеріне сәйкес жасалған манекенді пайдаланды, бұл «Шокинг» парфюмі үшін жасалған торс пішіндес бөтелкеге ұқсас болуына ықпал етті.
Schiaparelli designed the wardrobes for several films, starting with the French version of 1933's Topaze, and ending with Zsa Zsa Gabor's outfits for the 1952 biopic of Henri de Toulouse Lautrec, Moulin Rouge in which Gabor played Jane Avril. Moulin Rouge won Marcel Vertès an Academy Award for Costume Design, although Schiaparelli's role in costuming the leading lady went unacknowledged beyond a prominent on screen credit for Gabor's costumes. Authentically, Gabor's costumes were directly based upon Toulouse Lautrec's portraits of Avril. She famously dressed Mae West for Every Day's a Holiday (1937) using a mannequin based on West's measurements, which inspired the torso bottle for Shocking perfume.
Шиапарелли үйі
Шиапарелли үйі алғаш рет 1930 жылдары Вендом алаңының 21-үйінде ашылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Эльза Шиапарелли өзінің коллекцияларымен сәттілікке жете алмады. Мода үйі 1954 жылдың 13 желтоқсанында жабылды. 1957 жылы ол негізінен парфюмерия лицензияларын басқару үшін компания құрды, және осы компания бүгінгі күнге дейін сақталып келеді. 2007 жылы итальяндық бизнесмен Диего Делла Валле компанияны сатып алды, бірақ брендтің қайта жаңғыру жоспарлары 2013 жылдың қыркүйегінде Марко Занини тағайындалғаннан кейін ғана жарияланды. Үй Chambre Syndicale de la Haute Couture мүшелерінің тізіміне қайта кіруге үміткерлік білдірді және 2014 жылдың қаңтар айында ұсынылғаннан бері алғашқы көрсетілімін өткізді. Schiaparelli өте эксклюзивті стратегияны қолданып, өзінің бірінші коллекциясын Париждегі жазбаға тіркелген клиенттерге арналған дүкенде ғана сатуды жоспарлап отыр. Дэниел Розберри креативтік директор болып тағайындалғаннан кейін, бренд есімдері жиі аталатын болды және сәттілікке жетті, әсіресе атақты адамдарды қызыл кілемге киндіру арқылы. Компания қазір сәнді киім-кешектерді шығаруға көшуде.
The House of Schiaparelli was first opened in the 1930s at 21 Place Vendôme. After World War II, Elsa Schiaparelli did not manage to find success with her collections. The couture house was shut down on 13 December 1954. In 1957, she created a company mainly for her perfume licences, which is the actual company today. In 2007, Italian businessman Diego Della Valle acquired the company, but it wasn't until Marco Zanini was appointed in September 2013 that details of the brand's revival became public. The house has been nominated for a return to the Chambre Syndicale de la Haute Couture list of members, and presented its first show since nomination in January 2014. Schiaparelli, using a hyper exclusive business strategy, is to sell its first collection exclusively at a by appointment boutique in Paris. Following the appointment of Daniel Roseberry as Creative Director, the brand has experienced greater notoriety and success especially through dressing celebrities for the red carpet. The company is now moving towards luxury Ready to wear.
Мұра
Оның бизнесі сәтсіз аяқталғандықтан, Шиапареллидің есімі оның үлкен бәсекелесі Шанельдікідей жақсы есте қалмады. Бірақ 1934 жылы Time журналы Шанельді сән индустриясының екінші деңгейіне жатқызды, ал Шиапареллиді «өте заманауи, жоғары сәнге бағыт беруші қуатының шыңында тұрған немесе оған жақын бірнеше үйлердің бірі» деп атады. Оның замандастарының көпшілігінен ерекше, жаңашыл болған Шиапареллиге «гений» деген сөз жиі қолданылды.
The failure of her business meant that Schiaparelli's name is not as well remembered as that of her great rival Chanel. But in 1934, Time placed Chanel in the second division of fashion, whereas Schiaparelli was one of "a handful of houses now at or near the peak of their power as arbiters of the ultra modern haute couture Madder and more original than most of her contemporaries, Mme Schiaparelli is the one to whom the word 'genius' is applied most often".
Отбасы
Шиапареллидің екі немересі, оның қызының кеме тасымалдау компаниясының басшысы Роберт Л. Беренсонға үйленгенінен туған, модель Мариза Беренсон және фотограф Берри Беренсон болды. Екі қарындас та 1970-ші жылдардың басында Vogue журналында жиі пайда болды. Берри актер Энтони Перкинске үйленді, олардың екі баласы болды: актер Оз Перкинс және музыкант Элвис Перкинс. 2014 жылы Мариза Хубер де Живаншимен бірлесіп, әжесінің жеке архивінен суреттерді жинаған «Эльза Шиапареллидің жеке альбомы» атты кітап жариялады. Эльза – астроном Джованни Шиапареллидің сіңлісінің қызы.
Schiaparelli's two granddaughters, from her daughter's marriage to shipping executive Robert L. Berenson, were model Marisa Berenson and photographer Berry Berenson. Both sisters appeared regularly in Vogue in the early 1970s. Berry was married to the actor Anthony Perkins, with whom she had two children, the actor Oz Perkins and the musician Elvis Perkins. In 2014, Marisa collaborated with Hubert de Givenchy to publish the book Elsa Schiaparelli's Private Album which reproduced photographs from her grandmother's personal archives. Elsa is the niece of astronomer Giovanni Schiaparelli.