Альфред Унзер: Төрт дүркін «Индианаполис 500» жеңімпазы

Кіріспе

Америкалық жарыс жүргізушісі (1939–2021)
төрт дүркін Индианаполис 500 жеңімпазы

Альфред Унсер (29 мамыр 1939 – 9 желтоқсан 2021) – американдық автомобиль жарысы жүргізушісі, жарыс жүргізушілері Джерри мен Бобби Унсердің кіші інісі және Аль Унсер кішінің әкесі. Ол төрт адамның бірі (А. Дж. Фойт, өзі, Рик Мёрс және Хелио Кастроневес) Индианаполис 500 жарысын төрт рет жеңіп алды (1970, 1971, 1978, 1987), бес адамның бірі қатарынан екі жыл жеңіске жетті, және 1970, 1983 және 1985 жылдары Ұлттық чемпионаттың жеңімпазы атанды. Унсер отбасы Инди 500 жарысында рекордтық тоғыз рет жеңіске жеткен. Ол бауыры (Бобби) мен баласы (Аль кіші) да Инди 500 жеңімпаздары болған жалғыз адам. Альдің немерелері Джонни мен Робби Унсер де осы жарысқа қатысқан. 1971 жылы ол туған күнінде (32 жасқа толғанда) жарыста жеңіске жеткен жалғыз жүргізуші болды. 1983 жылы ұлы Аль Унсер кіші Ұлттық чемпионатқа қатысқаннан кейін, Унсер көбінесе «Аль Унсер аға» немесе «Үлкен Аль» деген аттармен танылды.

Жеке өмір

Унсер Нью-Мексико штатының Альбукерки қаласында Мэри Кэтрин (Крейвен) мен Джером Генри "Джерри" Унсердің төрт ұлының ең кішісі болып дүниеге келді. Оның әкесі және екі ағасы, Луис пен Джо, де жүргізушілер болды. 1926 жылдан бастап олар Колорадо штатында жыл сайын өткізілетін "Пайкс Пик" халықаралық төбелік жарысына қатысты. Джо Унсер спортта өмірін қорбан еткен Унсер отбасының алғашқы мүшесі болды, ол 1929 жылы Денвер тас жолында FWD Coleman Special машинасын сынап жүргенде қаза тапты. Алдыңғы ағасы Джерри 1958 жылы Индианаполис 500 жарысында 23-орынды алып, 31-орында аяқтаған алғашқы Унсер болды. Бірақ келесі жылы жаттығу барысында ауыр жарақат алып қайтыс болды. Ортаңғы інісі Бобби 1963 жылы алғашқы Индианаполис 500 жарысына қатысты, ал 1968 жылы отбасының алғашқы жеңімпазы атанды. Ұлы Әл Унсер кіші 1983 жылы алғаш рет жарысқа қатысты. Унсер 1958 жылы Ванда Джесперсонға үйленді және олардың үш баласы болды: Альфред кіші, Мэри және Дебора. Дебора 1982 жылы баггидегі апаттан қаза тапты. Аль мен Ванда 1971 жылы ажырасып, Аль 1977 жылдың 22 қарашасында Карен Сью Барнсқа үйленді. Карен мен Аль 1988 жылы ажырасып кетті. Аль Унсер отбасымен бірге Альбукеркидегі (Нью-Мексико) Унсер жарыс мұражайына иелік етіп, оны басқарды.

USAC және Indycar

Ол 1957 жылы 18 жасында жарысқа қатыса бастады, бастапқыда модификацияланған роудстерлер, спринт машиналарын және карликтерде жарысты. 1965 жылы ол алғаш рет Индианаполис 500-ге қатысып, тоғызыншы орынды иеленді. 1970 жылы ол Vel's Parnelli Jones Racing командасына қосылды және келесі жеті жыл бойы IndyCar жарыстарында өнер көрсетті. Ол 1970 жылы Индианаполис 500-де жеңіске жетті, бұл оның інісі Боббиден екі жыл бұрын болды. Жарыс барысында ол 200 айналымның оннан басқасында көш бастады және орташа жылдамдығымен жеңіске жетті, сондай-ақ VPJ осы жылы бәсекелестерінен басым артықшылыққа ие болды. Сол маусымда ол овал, жол және топырақ трассаларында рекордтық он рет жеңіске жетіп, Америка Құрама Штаттары Автоклуб ұлттық чемпионатын жеңіп алды. Унсер 1967 жылы USAC-тің Stock Car дивизионында жарысқа қатысып, «Жылдың жаңашылы» атағын иеленді. 1971 жылы Велдің Парнелли Джонспен бірге ол Индианаполис 500-де қайтадан жеңіске жетті, бесінші орыннан старт алып, орташа жылдамдығымен көзге түсті. Унсердің үш рет қатарынан Инди 500 чемпионы болу мүмкіндігі 1972 жылы Индианаполис 500-де Марк Донохьюден екінші орынға ие болған кезде жоқ болды. Унсер 1977 жылға дейін командада жүргізуді жалғастырды. Сол жылдары VPJ шассиді өзгерткеннен кейін бәсекеге қабілеттілігін жоғалтты, сондай-ақ олардың F1 жобасы сәтсіз аяқталды. 1977 жылы команда бәсекеге қабілетті формасын қайта тапты, бірақ Унсер жыл соңында Джим Холл Racing командасына өтетінін хабарлады. 2020 жылғы сұхбатында Унсер VPJ командасынан кетуінің себебі Джонс пен оның серіктестерімен команданың бағыты туралы келіспеушіліктер болғанын айтты, бірақ ол Джонспен достығын сақтады. 1978 жылы Индианаполис 500-де бірінші ұлттық қала саяхатшыларының Chaparral Lola машинасында бесінші орыннан старт алған Унсердің машинасы жарысқа дейін ең жақсы жағдайда екінші деңгейлі, тіпті жеңіске жетуге үмітсіз деп саналды. 75-ші айналымда бірінші рет көшбасшылыққа шыққан ол қарсыласы Дэнни Онгаиспен тағы 75 айналым бойы айқасты, бірақ 150-ші айналымда Онгаис машинасының қозғалтқышы бұзылып, Унсер 35 секундтық басымдыққа ие болды. Соңғы пит-стоп кезінде дөңгелекке соқтығысқаннан кейін оң жақ алдыңғы қанатының орны ауысып, жарыстың соңғы 20 айналымында көшбасшылықтың үнемі қысқаруына әкелді, бірақ бұл жеңіске жету үшін тоғыз секундтық артықшылықты қамтамасыз етті. Унсердің жарыстағы орташа жылдамдығы сол кездегі екінші ең жылдам көрсеткішті құрады (1972 жылғы рекордтан сағатына бір миль кем), және бұл көрсеткіш төрт жыл бойы екінші орында сақталды. 1979 жылы Унсер Джим Холл командасынан Бобби Хиллин ағаның иелігіндегі Лонгхорн жарыс командасына көшті. Үш маусым бойы жеңіске жете алмаса да, ол кейіннен Хиллин отбасы үшін жүргізу оның Пенскедегі табысты жылдарынан бұрын жүргізуші ретінде ең қуанышты тәжірибе болғанын айтты. Үш жылдан кейін команда жұмысын тоқтатып, Унсерді жарыстан шығарды. 1983 жылғы маусымда Унсер Team Penske командасына қосылды және төрт жыл бойы Пенскеге тиесілі машинада жүрді. 1983 жылы Индианаполис 500-дің соңғы кезеңдерін Унсер басқарды, 61 айналымда көшбасшы болып жүрді. 20 айналымнан аз уақыт қалғанда, ең көп айналым жүргізген Том Снева оған қарсылық көрсетті. Бірнеше рет артта қалған ұлының көмегімен Унсер Сневадан алшақтады. Бірақ Снева Ал-младшийді басып өтіп, Унсерге қарай бет бұрды. Снева Ал-младшийді бір айналымда ұстап алып, тоғыз айналым қалғанда қайтадан жетекшілікке ие болды. Снева содан кейін жарысты 11 секундқа жеңіп, 1978 жылы командадан шығарылғаны үшін кек алды. Жарыс аяқталғаннан кейін Унсер-младший 170-ші айналымда екі машинаны ескерту кезінде басып өткені үшін екі айналымға жазаланды. Унсер 1983 және 1985 жылдары бір жарыста жеңіске жетіп, бірнеше рет алдыңғы беске кірген. 1986 жылы Пенске команданың назарын командадасы Рик Мирске аударды, ол ауыр жарақаттан айыққан кезде. Нәтижесінде, Унсер өзінің кестесін жылына бірнеше ғана IndyCar жарысына қысқартты, ол мұны алдағы уақытта да істейтін болды.

He began racing in 1957, at age 18, initially competing primarily in modified roadsters, sprint cars and midgets. In 1965 he raced in the Indianapolis 500 for the first time and finished ninth. His breakout year in IndyCar's was in 1970 when he joined Vel's Parnelli Jones Racing, where he would drive for the next seven years. He won the Indianapolis 500 in 1970, two years after his brother, Bobby. During the race, he led for all but ten of the 200 laps and averaged His quick pit stops were a factor in the victory, as well as the fact that VPJ had an insurmountable advantage over the field that year. That season, he won a record ten times on oval, road and dirt tracks to capture the United States Auto Club national championship. Unser competed in USAC's Stock Car division in 1967, and was the series Rookie of the Year. In 1971, with Vel's Parnelli Jones, he won the Indianapolis 500 again, starting from the fifth position with an average speed of , and holding off Peter Revson's McLaren for the victory. Unser's bid to become the first three time consecutive Indy 500 champion was thwarted when he finished second to Mark Donohue in the 1972 Indianapolis 500. Unser would continue driving for the team up until 1977. During a few of those years, VPJ lost their competitive edge after changing their chassis, as well as their failed F1 bid. By 1977, the team regained competitive form, although Unser would announce his departure for Jim Hall Racing at year's end. Unser would later say, in a 2020 interview, that his departure from VPJ stemmed from disagreements with Jones and his partners over the direction of the team, although Unser maintained a friendship with Jones. Despite starting the 1978 Indianapolis 500 from the fifth position in a First National City Travelers Checks Chaparral Lola, Unser's car was considered before the race to be a second tier entry at best, if not an outright long shot to win. Moving to the front of the field for the first time on lap 75, he and opponent Danny Ongais engaged in an on again off again duel for 75 more laps, before an engine failure on Ongais' car on lap 150 allowed Unser to assume a commanding 35 second lead. Although suffering right front wing misalignment due to impacting a tire on his final pit stop, a situation that led to the lead shrinking steadily over the race's final 20 laps, it nevertheless proved wide enough for victory by nine seconds to spare at the checkered flag. Unser's race average speed of ranked as the then second fastest ever run (one mile per hour less than the then 1972 record), and would not itself be topped for second for four more years. In 1979, Unser departed Jim Hall's team for the Longhorn Racing Team owned by Bobby Hillin Sr Although Unser went winless for three seasons, he would later say that driving for the Hillin family was his most joyful experience as a driver before his successful Penske years. The team folded operations after three years, putting Unser out of a ride. In the 1983 season, Unser joined Team Penske and drove for four years in a Penske owned car. Unser controlled the late stages of the 1983 Indianapolis 500, leading 61 laps. With less than 20 laps to go, Unser got challenges from Tom Sneva who led the most laps. With help from his son who was several laps down Unser began pulling away from Sneva. However Sneva got by Al Jr., and set sail for Unser Sr Sneva caught up to Unser within one lap of passing Al Jr., and passed him to retake the lead with nine laps to go. Sneva then easily pulled away to win the race by 11 seconds, avenging his firing from the team in 1978. After the race, Unser Jr. was penalized two laps for his actions as well as having passed two cars under caution on lap 170. Unser won the IndyCar championships in 1983 and 1985 by winning one race and then having several top five finishes. In 1986, Penske decided to focus the team's attention on teammate Rick Mears when he healed from serious injuries. As a result, Unser cut down his schedule to only a few IndyCar races a year, which he would do going forward.

NASCAR және IROC

Ашық дөңгелекті жарыстардан тыс, Унсер IROC жарыстарында жиі қатысып, үш жарысқа жеңіске жетті және 1977-1978 жылдардағы чемпионатты ұтып алды. Оның IROC-тағы соңғы қатысуы 1993 жылғы Мичиган жарысындағы 11-орын болды, бұл жарыста ол поулды жеңіп алған еді. Унсер NASCAR жарыстарында да бес рет қатысты, оның үшеуі 1960 жылдардың соңында, ал екеуі 1986 жылы өтті. Оның ең жақсы нәтижелері – 1968 жылғы Дейтона 500 және 1969 жылғы Риверсайд халықаралық жарыстарындағы Motor Trend 500 жарыстарындағы 4-орындар болды. 1986 жылы өткен екі жарыста нәтижесі нашар болды, Уоткинс-Гленде 29-шы, ал Риверсайдте 20-шы орынды иеленді.

Төртінші Индианаполис 500 жеңісі

1987 жылы Пенске командасының пилоттары Рик Мирс, Дэнни Салливан және Дэнни Онгаис болды. Ал Ансер аға командадан шығарылып, мамыр айында көліксіз қалды. Бірінші аптада Аль ағасы аптаның көп бөлігін жаңа көлік іздеумен өткізді, ал бірнеше команда иелері ұсыныс жасады. Бірақ Аль ағасы бәсекеге қабілетті және жақсы қаржыланған көлік болмаса, ұсыныстарды қабылдаудан бас тартты. Унсер апта бойы күтіп, егер бірінші аптаның соңына дейін сынақтан өте алмаса, үйге қайтуды жоспарлаған. Сол кезде оның ұлы Ал Унсер (Ширсон Рейсинг командасының пилоты) машинасының басқарылуымен қиындыққа тап болды. Бірінші демалыс күндері Ал кіші уақыт сынақтарында қажетті нәтиже көрсетпеді. Аль ағасы ұлына машинасының жағдайын түзетуге көмектесу үшін апта бойы күтуге келісті. Дэнни Онгаис жаттығудың бірінші аптасында қабырғаға соғылып, ауыр ми шатысуын алды және жүргізуге жарамсыз деп танылды. Ал осы уақытта Пенске командасының жаңа Penske PC 16 шассиі жаттығуларда бәсекеге қабілетсіз болды. Бірінші аптаның соңында Пенске PC 16 машиналарын тоқтатты және жарысқа екінші машиналарды іріктеуге шешім қабылдады. Мирс пен Салливан 1986 жылғы March Ilmor Chevrolet машиналарын алды, ал үшінші пилот үшін 1986 жылғы March Cosworth машинасы дайындалды. Екінші аптаның ортасында Роджер Пенске Аль ағасымен үшінші машинаны жүргізу туралы келісім жасады. Пенске Унсерге жақсы қаржыландырылған жобаны және алдыңғы төрт Indy 500 жарысын жеңіп алған Cosworth қозғалтқышы мен шасси комбинациясын уәде етті. Бұрынғы March машинасы Пенске Рейсинг көрмесінен, команданың туған қаласы Пенсильвания штатындағы Рединг қаласындағы Sheraton қонақ үйінен алынып, жарысқа қайта дайындалды. Унсер үшінші күні уақыт сынағында машинаны оңай іріктеді. Жартыс кезінде Унсер 20-шы орында тұрды. Көптеген көшбасшылардың, соның ішінде Марио Андреттидің басымдығымен келген Newman Haas командасының көлігінен айырылған күні, Унсер 183-ші айналымда алға жылжып, Роберто Геррероның машинасы соңғы пит-стопта тоқтағаннан кейін көшбасшы болды. Орташа жылдамдығымен Унсер Герреродан 4,5 секундқа оқсып өтіп, төртінші рет Indy 500 жеңіске жетті, оған 48 жасқа толуға бес күн қалғанда. Осылайша ол Фойтпен теңесіп, Indy 500 жарысында ең көп жеңіске жеткен пилот атанды және ағасы Боббидің ең үлкен Indy жеңімпазы ретіндегі рекордын бұзды. Унсер төртінші Indy жеңісінің арқасында 1987 жылғы Мичиган 500, Поконо 500 және Марлборо Челлендж жарыстарына Пенске командасынан шақырылды. Жыл соңына қарай Унсердің тағы екі қатысуы болды. Ол Назаретте Роберто Геррероның орнына жүргізіп, жарыс аяқталуға бірнеше айналым қалғанда апатқа ұшырады. Содан кейін ол Лагуна-Секада жаңа Porsche Indy машинасымен жүргізу үшін жалданып алынды. Команда әлі де даму кезеңінде болды және машина жарыстан шығып қалды. Унсер бір жарыстан кейін команданы тастап кетті. 1988 және 1989 жылдары Унсер үш 500 мильдік жарысқа (Индианаполис, Мичиган, Поконо) қатысу үшін Пенскеге оралды. 1988 жылғы Поконо 500 кезінде Унсер үшінші Поконо 500 жеңісіне жақын болды, бірақ 28 айналым қалғанда жетекшілік етіп тұрғанда тұтану жүйесі бұзылды. Унсер жарыстың 79 айналымын бастап тұрды.

In 1987, Penske's slate of drivers included Rick Mears, Danny Sullivan, and Danny Ongais. Al Unser Sr. was dropped from the team, and entered the month of May without a ride. During the first week of practice, Al Sr. spent much of the week shopping for a ride, and a few offers were made by owners. Al Sr., however, refused the offers, as he insisted on landing a ride in a competitive, well funded car only. Unser planned on staying through the week, and if he did not have a ride by the end of the first week of time trials, he was planning to return home. Coincidentally, his son Al Unser Jr. (driving for Shierson Racing) was having difficulty with his car's handling. At the end of the first weekend of time trials, Al Jr. surprisingly had not yet qualified. Al Sr. agreed to stay through the week in order to help his son get his car up to speed. Danny Ongais crashed into the wall during the first week of practice, suffering a serious concussion, and was declared unfit to drive. Meanwhile, the Penske team's new Penske PC 16 chassis had been uncompetitive during practice. By the end of the first week of practice, Penske parked the PC 16s and elected to qualify back up cars for the race. Mears and Sullivan were provided 1986 March Ilmor Chevrolet machines, while a third car, a 1986 March Cosworth, was planned for third driver. Midway through the second week of practice, Roger Penske consummated a deal with Al Sr. to drive the third car. Penske promised Unser a well funded effort, and a brand new Cosworth engine, the same chassis/engine combination that had won the previous four Indy 500s. The year old March was removed from a Penske Racing display at a Sheraton hotel in the team's hometown of Reading, Pennsylvania, and hurriedly prepared for a return to active competition. Unser easily put the car in the field on the third day of time trials. At the start Unser was in the 20th position. On a day when heavy attrition felled most of the field's front runners, including the overwhelmingly dominant Newman Haas entry of Mario Andretti, Unser worked his way steadily forward and took the lead on the 183rd lap, after Roberto Guerrero's car stalled on his final pit stop. Averaging , Unser bested a charging Guerrero by 4.5 seconds to win his fourth Indy 500, only five days before his 48th birthday. In doing so he tied Foyt as the winningest Indy 500 driver and broke brother Bobby's record as the oldest Indy winner. Unser rode the wave of his fourth Indy victory to secure a ride at Penske for the Michigan 500, Pocono 500, and Marlboro Challenge for 1987. Near the end of the year, Unser had two other starts. He drove as a substitute for Roberto Guerrero at Nazareth, and had a competitive run until crashing a few laps short of the finish. He was then hired to drive the brand new Porsche Indy car at Laguna Seca. The team was still in its infancy, and the car dropped out. Unser left the team after only one race. In 1988 and 1989, Unser returned to Penske to secure a ride at the three 500 miles races (Indianapolis, Michigan, Pocono). Unser appeared headed for a third Pocono 500 victory during the 1988 Pocono 500 until he suffered ignition failure while leading with 28 laps remaining. Unser had led a race high 79 laps.

Зейнеткерлік

1990 жылы Team Penske командасындағы қайта ұйымдастырудан кейін, Унсердің жартылай штатты жүргізуші ретіндегі мүмкіндігінен айырылды. Жарысқа қатысу орындары толып, мансабы аяқталуға жақын келгенде, ол 1990 жылы Patrick Racing Alfa Romeo командасына қосылды. Indy жарысында 13-орынды алғаннан кейін, Унсер Мичиган 500-ге оралды. Жарыс барысында жасаған алты айналымнан кейін оң жақ алдыңғы иінтірек сынғаннан кейін ауыр апатқа ұшырады. 51 жастағы Унсер оң жамбас сүйегін, оң жақ кез сүйегін және үш жоғарғы оң жақ қабырғасын сындырды. Апаттан кейін ол командадан кетті. 1991 жылдың мамыр айының көп бөлігін жарысқа қатысу үшін жақсы ұсыныс іздеумен өткізді. Chevy Ilmor қозғалтқышын жалға алуға қойылған шектеулер оны жаттығудың алғашқы аптасында жарысқа қатыстырмады. Соңғы сәтте UNO/Granatelli командасымен (ол Арие Люендиктың командаласы болар еді) келісімге келгені, машинаны дайындауға жеткілікті уақыт болмағандықтан сәтсіз аяқталды. "Жай ғана жарысқа қатысу үшін" тағы бір машинаға секірудің орнына, Унсер 1991 жылғы жарыстан бас тартты және 1969 жылдан бері алғаш рет жарысты сырттан бақылады. 1992 жылы Унсер екінші жыл қатарынан мамыр айына командасыз келді. Бірінші аптада Нельсон Пике ауыр апатқа ұшырап, жарысқа қатыса алмады. Унсер Team Menard командасымен Пике босатқан орынды толтыру үшін шарт жасады. Унсер үшінші орынды алды, ал оның ұлы Ал Унсер кіші жарысты жеңіп алды. Бұл Team Menard командасының Indy 500-дегі ең жақсы нәтижесі, Buick Indy қозғалтқышы үшін ең жақсы нәтиже және Buick қозғалтқышының 500 мильді (805 км) толық айналуының алғашқы реті болды. Кейін сол жылы Унсер жарақат алған Рик Мирс орнына Nazareth жарысында жүргізу үшін таңдалды. Бұл Унсердің 1989 жылдан бергі алғашқы Penske командасымен жарысы және CART сериясындағы соңғы жарысы болды. Ол 12-орынды алып, 1 ұпай жинады. 1993 жылы King Racing командасы үшін жүргізіп, Indianapolis 500 жарысында 15 айналымды жетектеп, мансабындағы жетекші айналымдар рекордын жаңартты. Ол 12-орынды алды. 55 жасқа толуына бір ай қалғанда, Унсер 1994 жылы Arizona Motorsports командасымен жарысқа қатысты, өзінің 28-ші Indy 500-ге қатысуға үміттенеді. Команданың қаржылық жағдайы нашар болды және Унсерге машинаны жылдамдыққа жеткізу қиын болды. Бірінші аптада нашар нәтиже көрсеткеннен кейін ол жарыстан бас тартты. Келесі күні аздап жаттығудан кейін ол командадан кетті. 1994 жылдың 17 мамырында ол зейнеткерлік туралы хабарлады. Оның ұлы Ал Унсер кіші әкесінің 55 жасқа толған күні Indianapolis 500 жарысын жеңіп алды.

After reorganization at Team Penske in 1990, Unser was finally crowded out of his part time ride. With competitive rides filling up, and his career winding down, he joined the sub par Patrick Racing Alfa Romeo team for 1990. After finishing 13th at Indy, Unser returned to the team for the Michigan 500. A broken right front push rod after only six practice laps led to a severe crash. The 51 year old Unser suffered a broken right femur, right collarbone, and three upper right ribs. He quit the team after the crash. He spent most of the month of May 1991 shopping around for a competitive ride. The restrictions on the number of leases to the Chevy Ilmor engine kept him out of a ride during the first week of practice. A last minute deal with the UNO/Granatelli team (where he would be Arie Luyendyk's teammate) fell through when there was not enough time to prepare the car. Instead of jumping into another car "just to make the show," Unser sat out the 1991 race and watched from the sidelines for the first time since 1969. In 1992, Unser entered the month of May for the second year in a row without a ride. During the first week of practice, Nelson Piquet was involved in a serious crash, and was unable to drive. Unser was hired by Team Menard to fill the position vacated by Piquet. Unser drove to a 3rd place finish, while his son Al Unser Jr. won the race. It was Team Menard's best Indy 500 finish, the best finish for the Buick Indy engine, and the first time the Buick engine had gone the entire 500 mile (805 km). Later in the year, Unser was selected to drive as a substitute for the injured Rick Mears at Nazareth. It was Unser's first start for Penske since 1989, and his final start in a CART series event. He finished 12th, earning 1 championship point. In 1993, driving for King Racing, he led 15 laps at the Indianapolis 500 to extend his career laps led record. He finished 12th, one lap down. A month shy of his 55th birthday, Unser entered the 1994 race with Arizona Motorsports, hoping to qualify for what would be his 28th Indy 500. The team was very underfunded, and Unser had considerable trouble getting the car up to speed. On the first weekend of qualifying, he waved off after a poor qualifying lap. After some minimal practice the following day, he quit the team. He announced his retirement on May 17, 1994. His son Al Unser Jr. won the Indianapolis 500 on his father's 55th birthday.

Денсаулық және қайтыс болу

Ансер тұқым қуалайтын гемохроматозбен ауырды, бұл 2004 жылы бауыр қатерлі ісігінің анықталуына және 2005 жылы ісігі мен бауырының жартысының алынып тасталуына әкелді. Ансер содан кейін 17 жыл бойы қатерлі ісікпен күресті, соңында 2021 жылдың 9 желтоқсанында Нью-Мексико штатының Чама қаласындағы үйінде 82 жасында қайтыс болды.

Карьерасының ерекшеліктері

Ансер Индианаполис 500 тарихындағы ең көп айналым басқарған жүргізушілердің ішінде екінші орында тұр, ол 644 айналымды құрайды. Ансер өзінің төртінші жеңісінің соңғы айналымында Ральф ДеПальманың 612 айналымдық ұзақ жылдар бойы сақталған рекордын теңестірді. Ансер 47 жасында (1987 жылы) 500 шақырымдық жарысты жеңіп, ең үлкен жаста жеңіске жеткен жүргізуші рекордын жасады, бұл рекорды бұрын оның ағасы Бобби орнатқан. Ансер Поконода (1976 және 1978 жылдары) және Онтариода (1977 және 1978 жылдары) екі 500 шақырымдық жарысты жеңіп, 500 шақырымдық жарыстардағы жеңістерінің жалпы санын сегізге жеткізді (оның ішінде төрт Индианаполис 500). Ансер 1978 жылы IROC чемпионы атанды. Сондай-ақ ол 1968 жылы Дейтона 500 және тағы төрт NASCAR Уинстон Кубогы мен Grand National жарысына қатысты, барлық жарыстар жол трассаларында өтті, ең жақсы нәтижесі төртінші орынды екі рет иеленді.

PPG Indy Car World Series жарысы

CART нәтижелері Жыл Команда Шасси Қозғалтқыш 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Орын Ұпай Сілтеме 1979 Chaparral Racing Lola T500 Cosworth DFX V8t PHX4 ATL6 ATL3 TRE6 5-ші 2085 Chaparral 2K INDY22 TRE2 TRE12 MCH13 MCH3 WGL5 ONT5 MCH10 ATL5 PHX1 1980 Longhorn Racing Longhorn LR01 Cosworth DFX V8t ONT16 INDY27 MIL20 POC24 MDO13 MCH7 WGL19 MIL13 ONT4 MCH5 MEX3 PHX15 8-ші 1153 1981 Longhorn Racing Longhorn LR02 Cosworth DFX V8t PHX17 MIL5 ATL6 ATL7 MCH11 RIV14 MIL5 WGL14 MEX2 PHX22 10-шы 90 Eagle 81 MCH3 1982 Longhorn Racing Longhorn LR03 Cosworth DFX V8t PHX21 ATL8 MIL17 CLE3 MCH4 MILDNS 7-ші 125 Longhorn LR03B POC23 RIV17 ROA2 MCH18 PHX 1983 Penske Racing Penske PC 11 Cosworth DFX V8t ATL2 INDY2 MIL2 CLE1 MCH2 ROA3 POC11 RIV11 1-ші 151 Penske PC 10B MDO4 MCH5 CPL4 LAG11 PHX4 1984 Penske Racing Penske PC 12 Cosworth DFX V8t LBH22 PHX21 9-шы 76 March 84C INDY3 MIL5 POR27 MEA8 CLE10 MCH30 ROA3 POC8 MDO8 SAN13 MCH4 PHX17 LAG6 CPL14 1985 Penske Racing March 85C Cosworth DFX V8t LBH5 INDY4 MIL POR4 MEA3 CLE3 MCH2 ROA7 POC3 MDO27 SAN13 MCH12 LAG2 PHX1 MIA4 1-ші 151 1986 Penske Racing Penske PC 15 Chevrolet 265A V8t PHX18 LBH INDY22 MIL POR MEA CLE TOR NC 0 March 86C MCH14 POC20 MDO SAN MCH ROA LAG PHX MIA15 1987 Penske Racing March 86C Cosworth DFX V8t LBH PHX INDY1 MIL POR MEA CLE TOR MCH2 POC15 ROA MDO 13-ші 39 Vince Granatelli Racing March 87C NAZ10 Porsche Motorsports Porsche 2708 Porsche V8t LAG24 Penske Racing Penske PC 16 Chevrolet 265A V8t MIADNQ 1988 Penske Racing Penske PC 17 Chevrolet 265A V8t PHX LBH INDY3 MIL POR CLE MCH9 POC13 MDO ROA NAZ LAG MIA 19-шы 23 Vince Granatelli Racing Lola T88/00 Cosworth DFX V8t TOR9 March 87C MEA19 1989 Penske Racing Penske PC 18 Chevrolet 265A V8t PHX LBH INDY24 MIL DET POR CLE10 MEA TOR MCH8 POC7 MDO ROA NAZ LAG 16-шы 14 1990 Patrick Racing March 90CA Alfa Romeo Indy V8t PHX LBH INDY13 MIL DET POR CLE MEA TOR NC 0 Lola T90/00 MCHWth DEN VAN MDO ROA NAZ LAG 1991 A. J. Foyt Enterprises Lola T91/00 Chevrolet 265A V8t SRF LBH PHX17 INDY MIL DET POR CLE MEA TOR MCH DEN VAN MDO ROA NAZ LAG NC 0 1992 Team Menard Lola T92/00 Buick 3300 V6t SRF PHX LBH INDY3 DET POR MIL NHA TOR MCH CLE ROA VAN MDO 16-шы 15 Penske Racing Penske PC 21 Chevrolet 265B V8t NAZ12 LAG 1993 King Racing Lola T93/00 Chevrolet 265C V8t SRF PHX LBH INDY12 MIL DET POR CLE TOR MCH NHA ROA VAN MDO NAZ LAG 32-ші 1 1994 Arizona Motorsports Lola T94/00 Ford XB V8t SRF PHX LBH INDYWth MIL DET POR CLE TOR MCH MDO NHA VAN ROA NAZ LAG NA

CART results Year Team Chassis Engine 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Rank Points Ref 1979 Chaparral Racing Lola T500 Cosworth DFX V8t PHX4 ATL6 ATL3 TRE6 5th 2085 Chaparral 2K INDY22 TRE2 TRE12 MCH13 MCH3 WGL5 ONT5 MCH10 ATL5 PHX1 1980 Longhorn Racing Longhorn LR01 Cosworth DFX V8t ONT16 INDY27 MIL20 POC24 MDO13 MCH7 WGL19 MIL13 ONT4 MCH5 MEX3 PHX15 8th 1153 1981 Longhorn Racing Longhorn LR02 Cosworth DFX V8t PHX17 MIL5 ATL6 ATL7 MCH11 RIV14 MIL5 WGL14 MEX2 PHX22 10th 90 Eagle 81 MCH3 1982 Longhorn Racing Longhorn LR03 Cosworth DFX V8t PHX21 ATL8 MIL17 CLE3 MCH4 MILDNS 7th 125 Longhorn LR03B POC23 RIV17 ROA2 MCH18 PHX 1983 Penske Racing Penske PC 11 Cosworth DFX V8t ATL2 INDY2 MIL2 CLE1 MCH2 ROA3 POC11 RIV11 1st 151 Penske PC 10B MDO4 MCH5 CPL4 LAG11 PHX4 1984 Penske Racing Penske PC 12 Cosworth DFX V8t LBH22 PHX21 9th 76 March 84C INDY3 MIL5 POR27 MEA8 CLE10 MCH30 ROA3 POC8 MDO8 SAN13 MCH4 PHX17 LAG6 CPL14 1985 Penske Racing March 85C Cosworth DFX V8t LBH5 INDY4 MIL POR4 MEA3 CLE3 MCH2 ROA7 POC3 MDO27 SAN13 MCH12 LAG2 PHX1 MIA4 1st 151 1986 Penske Racing Penske PC 15 Chevrolet 265A V8t PHX18 LBH INDY22 MIL POR MEA CLE TOR NC 0 March 86C MCH14 POC20 MDO SAN MCH ROA LAG PHX MIA15 1987 Penske Racing March 86C Cosworth DFX V8t LBH PHX INDY1 MIL POR MEA CLE TOR MCH2 POC15 ROA MDO 13th 39 Vince Granatelli Racing March 87C NAZ10 Porsche Motorsports Porsche 2708 Porsche V8t LAG24 Penske Racing Penske PC 16 Chevrolet 265A V8t MIADNQ 1988 Penske Racing Penske PC 17 Chevrolet 265A V8t PHX LBH INDY3 MIL POR CLE MCH9 POC13 MDO ROA NAZ LAG MIA 19th 23 Vince Granatelli Racing Lola T88/00 Cosworth DFX V8t TOR9 March 87C MEA19 1989 Penske Racing Penske PC 18 Chevrolet 265A V8t PHX LBH INDY24 MIL DET POR CLE10 MEA TOR MCH8 POC7 MDO ROA NAZ LAG 16th 14 1990 Patrick Racing March 90CA Alfa Romeo Indy V8t PHX LBH INDY13 MIL DET POR CLE MEA TOR NC 0 Lola T90/00 MCHWth DEN VAN MDO ROA NAZ LAG 1991 A. J. Foyt Enterprises Lola T91/00 Chevrolet 265A V8t SRF LBH PHX17 INDY MIL DET POR CLE MEA TOR MCH DEN VAN MDO ROA NAZ LAG NC 0 1992 Team Menard Lola T92/00 Buick 3300 V6t SRF PHX LBH INDY3 DET POR MIL NHA TOR MCH CLE ROA VAN MDO 16th 15 Penske Racing Penske PC 21 Chevrolet 265B V8t NAZ12 LAG 1993 King Racing Lola T93/00 Chevrolet 265C V8t SRF PHX LBH INDY12 MIL DET POR CLE TOR MCH NHA ROA VAN MDO NAZ LAG 32nd 1 1994 Arizona Motorsports Lola T94/00 Ford XB V8t SRF PHX LBH INDYWth MIL DET POR CLE TOR MCH MDO NHA VAN ROA NAZ LAG NA

NASCAR

(түйін) (Қалың – Біліктілік уақытымен берілген поул-позиция. Курсив – Ұпайлар тізімі немесе жаттығу уақытымен алынған поул-позиция. * – Көптеген кезеңдерді жетекке шығарды.)

Халықаралық жарыстар

(түйін) (Қалың – Бірінші орын. * – Көптеген айналымдарды бастап өткен.) Чемпиондар жарысының халықаралық нәтижелері Маусым Түрі Q1 Q2 Q3 1 2 3 4 Орын Ұпай Сілтеме 1975–76 Chevy MCH8 RSD9 RSD2 DAY5 6-шы 1976–77 MCH5 RSD7 RSD5 DAY9 8-ші 1977–78 MCH1 RSD1* RSD3 DAY7 1-ші 1978–79 MCH MCH2 RSD RSD11 ATL10 11-ші 1986 Chevy DAY1 MOH5 TAL6 GLN12* 4-ші 51 1987 DAY10 MOH10 MCH6 GLN7 11-ші 27 1988 DAY6 RSD6 MCH5 GLN5 8-ші 38 1991 Dodge DAY3 TAL6 MCH7 GLN9 6-шы 37 1993 Dodge DAY12 DAR9 TAL11 MCH11 12-ші 21