Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
35-ші рет өткізілетін Индианаполис 500 жарысы
35th running of the Indianapolis 500
1951 жылғы 30 мамырда Индианаполис моторлы жүріс жолында 35-ші Халықаралық 500 Мильдік сыйлық жарысы өтті. Бұл шара 1951 жылғы AAA Ұлттық чемпионатының бөлігі болды, сонымен қатар 1951 жылғы Жүргізушілер әлем чемпионатының 8 жарысының екіншісі еді. Екінші жыл қатарынан, еуропалық Формула-1 командалары жарысқа қатыспады. 1949 жылы апатта ауыр күйік шағып, 1950 жылғы жарыстан қалыс қалған Дьюк Налон, «Нови» көлігімен поул-позицияны жеңіп, Индиге қайта оралды. Көптеген көліктер жарыстан шығып, финиш сызығына тек сегіз көлік жетті. Жеңімпаз Ли Уоллардтың машинасының тежегіштері бұзылып, эгзостық құбыры зақымданды және амортизатордың бекіткіші сынды. Ұзаққа созылған қолайсыз сапарға қоса, Уоллард өртке қарсы киім киген, ол униформасын борак кристалдары мен судың қоспасына малып жасалған. Іш киім кимегендіктен, Уоллард денесіне күйік тиді және жеңіс алаңындағы тойдан кейін медициналық көмекке жүгінуге мәжбүр болды.
The 35th International 500 Mile Sweepstakes was held at the Indianapolis Motor Speedway on Wednesday, May 30, 1951. The event was part of the 1951 AAA National Championship Trail, and was also race 2 of 8 in the 1951 World Championship of Drivers. For the second year in a row, no European Formula One based teams entered the race. Duke Nalon, who had suffered serious burns in a crash in 1949, and who missed the 1950 race, made a comeback at Indy by winning the pole position in a Novi. Heavy attrition saw only eight cars running at the finish. Winner Lee Wallard's car lost its brakes, suffered a damaged exhaust pipe, and broke a shock absorber mounting. In addition to the unbearably uncomfortable ride, Wallard had worn a fire retardant outfit, created by dipping his uniform in a mixture of borax crystals and water. Due to not wearing an undershirt, Wallard suffered serious chafing, and required treatment at the infield hospital after the victory lane celebration.
Өмірбаян
Индианаполис 500 жарысы 1950 жылдан 1960 жылға дейін FIA Жүргізушілер әлем чемпионатына енгізілді. Жарыс 1955 жылға дейін AAA ұйымымен, ал 1956 жылдан бастап USAC ұйымымен санкцияланды. Жаңа әлем чемпионаты жарияланғанда және алғаш рет CSI ұйымдастырған кезде, АҚШ-та әлі Гран-при болған жоқ. Индианаполис моторлы трассасының вице-президенті және бас менеджері Теодор Э. "Поп" Майерс Индианаполис 500 жарысының елдің өкілі ретінде таңдалып, әлем чемпионатына ұпай жинауға мүмкіндік беру үшін лобби жасады. 1950 жылдан 1960 жылға дейін Индианаполис 500 жарысына қатысқан жүргізушілер Әлем Жүргізушілер Чемпионатына қатысқандары үшін және ұпай жинағандары үшін есептелді. Дегенмен, Индианаполисте жарысқа қатысқан машиналар міндетті түрде Формула 1 техникалық талаптары мен ережелеріне сәйкес келе бермеді. Жүргізушілер сонымен қатар тиісті AAA немесе USAC ұлттық чемпионаттарында жеке ұпайлар (басқа шкала бойынша) жинады. Бірақ FIA Конструкторлар Әлем Чемпионатына ешқандай ұпай берілген жоқ.
The Indianapolis 500 was included in the FIA World Championship of Drivers from 1950 through 1960. The race was sanctioned by AAA through 1955, and then by USAC beginning in 1956. At the time the new world championship was announced and first organized by the CSI, the United States did not yet have a Grand Prix. Indianapolis Motor Speedway vice president and general manager Theodore E. "Pop" Meyers lobbied that the Indianapolis 500 be selected as the race to represent the country and to pay points towards the world championship. Drivers competing at the Indianapolis 500 in 1950 through 1960 were credited with participation in and earned points towards the World Championship of Drivers. However, the machines competing at Indianapolis were not necessarily run to Formula One specifications and regulations. The drivers also earned separate points (on a different scale) towards the respective AAA or USAC national championships. No points, however, were awarded by the FIA towards the World Constructors' Championship.
Қорытынды
1951 жылы Индианаполис 500 жарысы 1951 жылғы әлем чемпионатының 8 кезеңінің екіншісі болды. Бірақ, бұл жарыс Гран-при трассасындағы тұрақты қатысушылардың ешқайсысын қызықтырмады, әсіресе ол Швейцария Гран-приінен үш күн соң өтті. Жарыс жеңімпазы Ли Уоллард әлем чемпионатында 9 ұпай (бірінші орын үшін 8 ұпай және ең жылдам айналым үшін 1 ұпай) алды. Ол басқа әлем чемпионаттарының ешқайсысына қатыспағанына қарамастан, маусым соңындағы жалпы есепте жетінші орынды иеленді.
The 1951 Indianapolis 500 was round 2 of 8 on the 1951 World Championship. The event, however, failed to attract interest from any of the regular competitors on the Grand Prix circuit, particularly since it was held only three day after the Swiss Grand Prix. Race winner Lee Wallard earned 9 points towards the World Championship (8 points for first place, and 1 point for the fastest lap). Despite not competing in any of the other World Championship events, he finished seventh in the final season standings.
Радио
Жарыс 1070 WIBC AM Индианаполис радиостанциясы жасаған желілік келісім арқылы тікелей эфирде берілді. Бірнеше жыл бойы жарысты көрсетіп келген Mutual компаниясы 1951 жылы жарнама бағасын көтергенімен, Perfect Circle Piston Rings шарасының негізгі демеушісін жоғалтты. Осының салдарынан Mutual жарысты көрсетуден толығымен бас тартты. Жергілікті WIBC станциясы жарысты жабуды өз міндетіне алды және оның сигналдарын Mutual компаниясының әртүрлі филиалдарына жіберді. Барлығы 26 станция эфирде берді. WIBC дикторы Сид Коллинз студияда бас хабаршы болды, ал команданың қалған бөлігі көбінесе WIBC қызметкерлерінен құралды. Джим Шелтон әдеттегідей төртінші бұрылыстан хабарлады, ал Билл Фокс та студияда болды. Изи Гвинн де команда құрамына енуі керек еді. Коллинз жеңімпазбен жеңіс алаңында сұхбаттасты, ал Фокс жарыстың соңғы сәттерін тікелей эфирде баяндады. Mutual станцияларындағыдай, WIBC жарыстың басталуын (30 минут), финишин (30 минут) және жарыс барысында 15 минуттық тікелей жаңалықтарды көрсетті. Эфирдегі команда әдеттегіден кіші болды. Трассаның барлық бөлігінде бұрылыстар мен пит-стоптардан тікелей хабар берушілер болған жоқ, олардың орнына жазылған сұхбаттар кейінірек эфирде ойнатылды.
The race was carried live on the radio through a network arrangement set up by 1070 WIBC AM of Indianapolis. Mutual, which had carried the race for several years, had raised its advertising rates for 1951, and lost its primary sponsor for the event, Perfect Circle Piston Rings. As a result, Mutual dropped the coverage altogether. Local station WIBC stepped in to cover the race, and provided its feed to various Mutual affiliates. A total of 26 stations carried the broadcast. WIBC personality Sid Collins served as the chief announcer in the booth, and the remainder of the crew consisted mostly of WIBC talent. Jim Shelton reported from his familiar turn four location, and Bill Fox was also in the booth. Easy Gwynn was also to be part of the crew. Collins interviewed the winner in victory lane, leaving Fox to call the actual finish of the race. Like the Mutual broadcasts, WIBC featured live coverage of the start (30 minutes), the finish (30 minutes), and 15 minute live updates throughout the race. The on air crew was smaller than normal. There were not turn and pit reporters stationed around the entire track, instead recorded interviews were played back during later broadcast segments.