Индианаполис 500: жылдық автокөлік жарысы

Кіріспе

Индиана штатының Спидвей қаласындағы жылдық автокөлік жарысы, АҚШ.

2024 жылғы жарыс

Индианаполис 500, ресми түрде Индианаполис 500 шақырымдық жарыс деп аталады, және көбінесе Indy 500 деп аталатын бұл жарыс, АҚШ-тың Индиана штатындағы Спидвей қаласында орналасқан Индианаполис моторлы трассасында (IMS) жыл сайын өткізіледі. Бұл шара дәстүрлі түрде Мемориал күні демалыс күндері, әдетте мамыр айының соңғы демалыс күндері өткізіледі. Ол "Индикар" сериясының бөлігі ретінде, американдық ашық дөңгелекті автокөлік жарыстарының ең жоғарғы деңгейінде, кең таралған "Индикар" деп аталатын формулада өткізіледі. Тректің өзі "Кірпіш алаңы" деген лақап атпен аталады, өйткені жарыс трассасы 1909 жылдың күзінде кірпішпен қаланған. Бастау және аяқтау сызығында бір метр кірпіш ашық күйінде қалды. "Жарыстардағы ең ұлы тамаша" деп аталатын бұл шара, автоспорттың үштік тәжінің бөлігі болып саналады, оған Ле-Манның 24 сағаты және Монако Гран-приі кіреді, және олар әдетте бір күнін бөліседі. Алғашқы жарыс 1911 жылы өткізіліп, жеңімпазы Рей Харрун болды. Шара 2011 жылы 100 жылдығын, ал 2016 жылы 100-ші рет өткізілді. Бұл шара екі рет тоқтатылды: Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1917-1918 жылдары және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1942-1945 жылдары. Екі кезеңде жарыс FIA әлем чемпионаттарының бөлігі болды: 1925-1928 жылдары – Өнеркәсіпшілер әлем чемпионаты, ал 1950-1960 жылдары – Жүргізушілер әлем чемпионаты. Қазіргі чемпион – Жозеф Ньюгарден. Ең табысты жүргізушілер – А. Дж. Фойт, Ал Унсер Сн., Рик Мерс және Хелио Кастроневес, олардың әрқайсысы жарысты төрт рет жеңіп алды. Ең көп жеңіске жеткен белсенді жүргізуші – Хелио Кастроневес. Рик Мерс карьерасында ең көп поул-позиция алған рекордты алты рет иеленді. Ең табысты команда иесі – Индианаполис моторлы трассасының және Team Penske командасының иесі Роджер Пенске, оның жалпы саны 19 жеңіске және 18 поул-позицияға ие. Пенске сонымен қатар жол трассасында өткізілетін IndyCar Grand Prix-де бес рет жеңіске жетті. Бұл шараның дәстүрі, жарысқа дейінгі және жарыстан кейінгі рәсімдерімен, жарыс процедурасымен тығыз байланысты. Ең танымал және сүйікті дәстүрлер – 33 автомобильдің үш қатарға тұрып стартқа дайындалуы, "Индианада қайтадан үйге оралу" әнінің жыл сайын орындалуы және жеңіс тұғырындағы сүт бөтелкесі. Сонымен қатар, біліктілікке жүргізушінің бір емес, төрт рет айналып өтуі қажет. Біліктілік кезеңі жеке күндері өткізіледі. Speedway басшылығы ресми қатысушылар санын жарияламайды, бірақ тұрақты орындықтардың саны 250 000-нан асады, ал трасса ішіндегі көрермендер жарыс күні қатысушылар санын шамамен 300 000-ға дейін көтереді.

The Indianapolis 500, formally known as the Indianapolis 500 Mile Race, and commonly called the Indy 500, is an annual automobile race held at Indianapolis Motor Speedway (IMS) in Speedway, Indiana, United States, an enclave suburb of Indianapolis. The event is traditionally held over Memorial Day weekend, usually the last weekend of May. It is contested as part of the IndyCar Series, the top level of American open wheel car racing, a formula colloquially known as "Indy car racing". The track itself is nicknamed the "Brickyard", as the racing surface was paved in brick in the fall of 1909. One yard of brick remains exposed at the start/finish line. The event, billed as The Greatest Spectacle in Racing, is considered part of the Triple Crown of Motorsport along with the 24 Hours of Le Mans and the Monaco Grand Prix, with which it typically shares a date. The inaugural race was held in 1911 and was won by Ray Harroun. The event celebrated its 100th anniversary in 2011, and the 100th running was held in 2016. The event was put on hiatus twice, from 1917 to 1918 due to World War I and from 1942 to 1945 due to World War II. In two different periods, the race was part of FIA World Championships; between 1925 and 1928, the World Manufacturers' Championship and between 1950 and 1960, the World Drivers' Championship. Josef Newgarden is the current champion. The most successful drivers are A. J. Foyt, Al Unser Sr., Rick Mears and Hélio Castroneves, each of whom has won the race four times. The active driver with the most victories is Hélio Castroneves. Rick Mears holds the record for most career pole positions with six. The most successful car owner is Roger Penske, owner of the Indianapolis Motor Speedway and Team Penske, which has 19 total wins and 18 poles. Penske also has five wins at the IndyCar Grand Prix, held on the combined road course. The event is steeped in tradition, in pre race ceremonies, post race celebrations, and race procedure. The most noteworthy and most popular traditions are the 33 car field lining up three wide for the start, the annual singing of the chorus of "Back Home Again in Indiana", and the victory lane bottle of milk. Also unique is that qualifying requires the driver to complete four, rather than one, timed laps. Qualifying has a separate weekend. The official attendance is not disclosed by Speedway management, but the permanent seating capacity is upwards of 250,000, and infield patrons raise the race day attendance to approximately 300,000.

Алғашқы жылдар

Индианаполис моторлы жылдамдық жолы кешені 1909 жылы қиыршық тас және қарақұмықтан тұратын трасса ретінде салынды және кішкентай шаралар, оның ішінде мотоциклдерге арналған жарыстар да өткізілді. 1909 жылы «қауіпті жағдайларда» өткен алғашқы ұзақ қашықтықтағы жарыс – 100 айналымдық Prest O Lite Trophy болды, оны Боб Берман Buick көлігімен жеңіп алды. Трасса бетінің нашарлауы алғашқы екі ұзақ қашықтықтағы жарыста екі қайғылы оқиғаға әкелді (бір 250 миль (402 км) және 300 миль (483 км), екі ауыр сынықтан кейін 235 мильге (378 км) дейін қысқартылды). Бұл көріністер 15 000 билет алған көрерменді (және 40 000-ға дейін адамды) тартқандықтан, трассаның негізгі иесі Карл Г. Фишер 3,2 миллион кірпішпен трассаны қайта жабуға 155 000 доллар жұмсады; сондай-ақ ол трассаның периметріне бетон қабырға орнатты және таза алтынмен шамалас 25 000 долларлық үлкен жүлде қоры ұсынды. (1868 жылдан 1967 жылға дейін осылай аталды, содан кейін федералды заң «Еске алу күнін» ресми атау деп белгіледі), максималды қозғалтқыш көлеміне сәйкес жарыс. Харрун (Сирус Патшкеден көмек алып) жеңімпаз деп жарияланды, бірақ Ральф Малфорд ресми нәтижеге наразылық білдірді. 80 000 көрермен қатысты және жылдық дәстүр қалыптасты. Көптеген адамдар Харрунды жарыс кезінде қауіпті деп есептеді, өйткені ол май қысымын тексеріп, қарсы қозғалыс туралы хабарлайтын серіксіз жарысқа қатысқан жалғыз жүргізуші болды. 1912 жылы жүлде қоры 50 000 долларға дейін өсті, бұл екінші жарысты Джо Доусон National көлігімен жеңіп алды, ал Ральф ДеПальманың Mercedes көлігі бұзылып қалды. Оның техникалық жетістіктері оған 1970 жылдардың ортасына дейін созылатын сәттілік тарихымен байланысуға мүмкіндік берді. Жарыс басталғанға дейін музыкалық сүйемелдеу үшін Purdue All-American Marching Band 1919 жылдан бері жарыстың ресми музыкалық тобы болып табылады. 1946 жылы американдық опералық тенор және автомобильдерге құмар Джеймс Мелтон Speedway президенті Тони Хулманның сұрауымен жарысқа дейін Purdue тобымен бірге «Индианада қайтадан үйге оралу» әнін шырқау дәстүрін қалыптастырды. Бұл дәстүр актер және әнші Джим Наборс 1972 жылдан 2014 жылға дейін жылдар бойы жалғасты. 2014 жылы денсаулығына байланысты Наборс 2014 жылғы Indy 500-де ол соңғы рет ән шырқағанын хабарлады. 2015 жылы a cappella тобы Straight No Chaser жарысқа дейін ән орындады, ал Наборстың зейнеткерлікке шыққаннан кейін (және ол тұрақты әнші болғанға дейін) өткізілген екі жарыста әнді орындау кезегімен жүзеге асты, ал The Voice шоуының 2014 жылғы көктемгі жеңімпазы Джош Кауфман 2016 жылы өнер көрсетті. Алайда, 2017 жылдан бастап Speedway стандартты әншіге оралды, Джим Корнелисон 2019 жылғы жарысқа дейін үш жарыста орындады.

The Indianapolis Motor Speedway complex was built in 1909 as a gravel and tar track and hosted a smattering of small events, including ones for motorcycles. The first long distance event, in "fearful conditions", was the 100 lap Prest O Lite Trophy in 1909, won by Bob Burman in a Buick. The breakup of the track surface led to two fatal accidents in the first two long distance events (a 250 mile (402 km) and 300 mile (483 km), which was shortened to 235 mile (378 km) after two severe wrecks). That these spectacles had attracted 15,000 paying customers (and crowds of up to 40,000) persuaded principal owner Carl G. Fisher to spend $155,000 on repaving the track with 3.2 million bricks; he also added a concrete wall around the track's circumference. and a spectacular purse of $25,000, equivalent to of pure gold. (as it was known from its inception in 1868 to 1967, when federal law made "Memorial Day" the official name), run to a maximum engine size formula. Harroun (with relief from Cyrus Patschke) was declared the winner, although Ralph Mulford protested the official result. Eighty thousand spectators were in attendance, and an annual tradition had been established. Many considered Harroun to be a hazard during the race, as he was the only driver in the race driving without a riding mechanic, who checked the oil pressure and let the driver know when traffic was coming. In 1912, the purse was raised to $50,000, This second event was won by Joe Dawson in a National, after Ralph DePalma's Mercedes broke. His technical developments allowed him to be indirectly connected to a history of success that would last into the mid 1970s. For musical entertainment before the start of the race, the Purdue All American Marching Band has been the host band of the race since 1919. In 1946, American operatic tenor and car enthusiast James Melton started the tradition of singing "Back Home Again in Indiana" with the Purdue Band before the race when asked to do so on the spur of the moment by Speedway president Tony Hulman. This tradition has continued through the years, notably by actor and singer Jim Nabors from 1972 until 2014. Nabors announced in 2014, citing health related reasons, that the 2014 Indy 500 would be the last at which he would sing the song. In 2015, the a cappella group Straight No Chaser sang the song before the race, and in the two races held after Nabors' retirement (and before he became the regular singer), the singing of the song was done on a rotating basis, with the Spring 2014 winner of The Voice Josh Kaufman performing in 2016. However, the Speedway has returned to a standard singer starting in 2017, with Jim Cornelison doing it for three races as of the 2019 race.

Миллер және Оффенхаузер

Еуропалық үрдістерге сәйкес, қозғалтқыштардың көлемі 1920–1922 жылдары, 1923–1925 жылдары және 1926–1929 жылдары шектелді. 1924 жылы жарыста тұңғыш рет турбокомпрессормен жабдықталған ID машинасы жеңіске жетті. Осы қозғалтқыштар 1938 жылға дейін тағы жеті жеңімпазды қамтамасыз етті (олардың екеуі, 1930 және 1932 жылдары, Миллер шассиінде), содан кейін бастапқыда стандартты типтегі моторлармен жұмыс істеп, кейіннен халықаралық 3.0 литрлік формулаға бейімделді. 1927 жылы Speedway-ді сатып алғаннан кейін Эдди Риккенбеккер турбокомпрессорды қолдануға тыйым салып, қозғалтқыш көлемінің шегін арттырды, сондай-ақ механиктерді қайтадан енгізді.

Еуропалық шабуылдар және Формула 1-ге байланыстар

Осы аралықта, еуропалық өндірушілер Индианаполис 500-ден шамамен екі онжылдыққа кетіп, Екінші дүниежүзілік соғыстан аз бұрын қайта оралды. Бәсекеге қабілетті Maserati 8CTF машинасы Уилбур Шоуға 1939 және 1940 жылдары Индианаполисте қатарынан екі рет жеңіске жетіп, алғашқы жүргізуші болуға мүмкіндік берді. 1950 мен 1960 жылдар аралығында 500 жарысы Әлем жүргізушілер чемпионатының бөлігі болғандықтан, Феррари 1952 жылы Альберто Аскаримен қатысты, бірақ сол жылдары еуропалық қатысушылардың саны аз болды. Формула-1 жүргізушілерінің арасында жылдамдық жолында бес дүркін әлем чемпионы, аргентиналық Хуан Мануэль Фанхио да болды, бірақ ол 1958 жылғы жарысқа ілікпеді. Еуропалық командалар Индианаполис 500 жарысы Әлем чемпионатының күнтізбесінен алынғаннан кейін ғана қайтадан қатыса бастады. 1963 жылы техникалық жаңашыл Колин Чапман өзінің Team Lotus командасын Индианаполиске алғаш рет әкелді, себебі ол еуропалық жарыстарға қарағанда әлдеқайда жоғары ақшалай сыйлықтарға қызығды. Ортада қозғалтқышы бар машинамен жарысқан шотланд Джим Кларк 1963 жылы алғашқы әрекетінде екінші орын алды, 1964 жылы 47-айналымда іске қосылғаннан кейін жеңіске жетті, ал 1965 жылы жарысты толығымен басып озды. Бұл жеңіс Offy-дің сәттілігіне де тосқауыл қойды және 4.2 литрлік Ford V8 машинасына жарыста алғашқы жеңісін сыйлады. Келесі жылы, 1966 жылы, тағы бір британдық жеңіске жетті, бұл жолы Грэм Хилл Lola Ford машинасымен. Offenhauser қозғалтқышы еуропалық McLaren компаниясымен де жұптастырылды, нәтижесінде шасси үшін үш жеңіс тіркелді, оның біреуі 1972 жылы жүргізуші Марк Донохьюмен Penske командасы үшін, ал екеуі 1974 және 1976 жылдары Джонни Ратерфордпен McLaren командасы үшін болды. Бұл Offy машинасының жарыста соңғы жеңісі болды, оның бәсекеге қабілеттілігі 1983 жылы соңғы рет пайда болғанға дейін бірте-бірте төмендеді. Келесі жылдары «Brickyard» жарысында американдық жүргізушілер көп бөлігін құрады, бірақ еуропалық технология басымдық алды. 1978 жылдан бастап шасси мен қозғалтқыштардың көп бөлігі еуропалық болды, CART дәуірінде жеңіске жеткен жалғыз американдық шасси 1982 және 1992 жылдары тиісінше Wildcat және Galmer (техникалық тұрғыдан Англияның Бичестер қаласында салынған) болды. Ford және Chevrolet қозғалтқыштары Ұлыбританияда тиісінше Cosworth және Ilmor компанияларымен құрастырылды. 2023 жылғы мәліметтер бойынша, 500 жарысына қатысқан ең соңғы белсенді Формула-1 жүргізушісі 2017 жылғы жарыста қатысқан Фернандо Алонсо болды. Алонсо 1984 жылы Тео Фабиден бері 500 жарысына қатысқан алғашқы Формула-1 жүргізушісі болды.

Meanwhile, European manufacturers, gone from the Indianapolis 500 for nearly two decades, made a brief return just before World War II, with the competitive Maserati 8CTF allowing Wilbur Shaw to become the first driver to win consecutively at Indianapolis, in 1939 and 1940. With the 500 having been a part of the World Drivers' Championship between 1950 and 1960, Ferrari made a discreet appearance at the 1952 event with Alberto Ascari, but European entries were few and far between during those days. Among the Formula One drivers who did drive at the speedway was five time world champion Argentinian Juan Manuel Fangio, though he failed to qualify for the 1958 race. It was not until the Indianapolis 500 was removed from the World Championship calendar that European entries made their return. In 1963, technical innovator Colin Chapman brought his Team Lotus to Indianapolis for the first time, attracted by the large monetary prizes, far bigger than the usual at a European event. Racing a mid engined car, Scotsman Jim Clark was second in his first attempt in 1963, dominated in 1964 until suffering suspension failure on lap 47, and completely dominated the race in 1965, a victory which also interrupted the success of the Offy, and giving the 4.2 liter Ford V8 its first success at the race. The following year, 1966, saw another British win, this time Graham Hill in a Lola Ford. The Offenhauser engine was also paired with a European maker, McLaren, obtaining three wins for the chassis, one with the Penske team in 1972 with driver Mark Donohue, and two for the McLaren works team in 1974 and 1976 with Johnny Rutherford. This was also the last time the Offy would win a race, its competitiveness steadily decreasing until its final appearance in 1983. American drivers continued to fill the majority of entries at the Brickyard in the following years, but European technology had taken over. Starting in 1978, most chassis and engines were European, with the only American based chassis to win during the CART era being the Wildcat and Galmer (which was technically built in Bicester, England) in 1982 and 1992, respectively. Ford and Chevrolet engines were built in the UK by Cosworth and Ilmor, respectively. As of 2023, the most recent active Formula One driver to have entered the 500 is Fernando Alonso, who drove in the 2017 race. Alonso was the first Formula One driver to enter the 500 since Teo Fabi in 1984.

Әлемдік серия

Шетелдік автомобильдер қалыпты жағдайға келгеннен кейін, шетелдік жүргізушілер Индианаполис 500 жарысына тұрақты түрде қатыса бастады, мотор спортымен айналысу үшін АҚШ-ты негізгі орын ретінде таңдады. Бразилиялық Эмерсон Фиттипальди, италиялық Тео Фаби және колумбиялық Роберто Герреро 1980-ші жылдары сәтті қатысты, сондай-ақ голландиялық Ари Люендик те. 1993 жылы Формула-1 әлем чемпионы Найджел Манселл Формула-1-ден CART-қа өтіп, жарыс әлемін таң қалдырды. Ол 500 жарысында үшінші орынға ие болса да, 1993 жылғы CART чемпионатында жеңіске жетті. Соңғы жылдары шетелдік жүргізушілер Индианаполисте жиі кездесе бастады. CART дәуірімен байланысты шетелдік жүргізушілердің саны артқанын ескерсек те, алғашқы алты Индианаполис 500 жеңімпазының үшеуі американдық емес еді.

Жүз жылдық дәуір

2009 жылы Индианаполис моторлы жарыс жолы трассаның ашылуының 100 жылдығын (1909 ж.) және алғашқы Инди 500 жарысының 100 жылдығын (1911 ж.) атап өту үшін үш жылдық «Жүз жылдық дәуір» бастады. «Жүз жылдық дәуір» (2009–2011) мерекесінің құрметіне 2009 жылғы жарыстың билеттері «93-ші 500 мильдік халықаралық сыйлық» деген атаумен таныстырылды. «Сыйлық» атауы 1980 жылдан бері алғаш рет қолданылды. 2009 жылдың мамыр айында реттік сан (93-ші) өте сирек қолданылды және 1981 жылдан бері алғаш рет жылдық логотипте көрсетілмеді. Керісінше, басылымдарда, теледидарда және радиода жарыс көбінесе «2009 Indianapolis 500» деп аталды. Жарыс АҚШ-тың екі дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезеңінде (1917–1918 ж., 1942–1945 ж.) өткізілмегендіктен, жарияланған «Жүз жылдық дәуір» 93-тен 95-ке дейінгі жарыстар кезінде өтті. 100 жылдық мереке мен жарыстың өткізілген нақты саны арасындағы шатасуды болдырмау үшін «Жүз жылдық дәуір» кезеңінде реттік сандарға сілтемелер шектелді. 2014 жылғы жиында жол трассасы алғаш рет жарыс бағдарламасының бір бөлігіне айналды. GMR Grand Prix жол трассасы жарысы және Road to Indy жобасының үш жоғарғы деңгейі жарыс жолындағы жарыстарға Speedway-де алғашқы аптада қатысты. Алты жыл өткен соң, 2016 жылы жарыстың 100-ші жылдығы тойланды, оған шамамен 350 000 адам қатысты. Джеймс Эллисон, Карл Фишер, Фрэнк Уилер және Артур Ньюбинің негізін қалаушы төртеуін бейнелеу үшін төрт жергілікті актер шақырылды, олар «Жүз жылдық дәуір» іс-шаралары мен 100-ші жарыс кезінде өнер көрсетті. Гарольд Хефнер (Эллисон), Том Харрисон (Фишер), Джефф Энджел (Уилер) және Мэтью Аллен (Ньюби). 2020 жылы жарыс COVID-19 пандемиясының салдарынан әдеттегі Еске алу күнінен тамыз айына дейін алғаш рет кейінге шегерілді. Пандемиялық шектеулерді сақтау үшін көрермендер болмады. Жол трассасы жарысы шілдеде NASCAR күндеріне ауыстырылды (бұл 2021 жылы NASCAR күндеріне IndyCar жол трассасы жарысын қосуға әкелді), ал жол трассасындағы қосымша жарыстар қыркүйек айындағы жеке күндерге ауыстырылды. Жергілікті шектеулерге байланысты жарыстар тоқтатылғандықтан, Speedway қазан айында Intercontinental GT Challenge жиынының аясында тағы екі жол трассасы жарысын қосты, онда әр шараға қатысушылар саны 10 000-ға дейін шектелді.

In 2009, the Indianapolis Motor Speedway began a three year long "Centennial Era" to celebrate the 100th anniversary of the opening of the track (1909), and the 100th anniversary of the first Indy 500 (1911). As a gesture to the nostalgic Centennial Era celebration (2009–2011), tickets for the 2009 race donned the moniker "93rd 500 Mile International Sweepstakes". It is the first time since 1980 that the "Sweepstakes" title has been used. In May 2009, the ordinal (93rd) was used very sparingly, and for the first time since 1981, was not identified on the annual logo. Instead, in most instances in print, television, and radio, the race was referred to as the "2009 Indianapolis 500". Since the race was not held during the United States' participation in the two World Wars (1917–1918, 1942–1945), the advertised Centennial Era occurred during the 93rd to 95th runnings. To avoid confusion between the 100th anniversary, and the actual number of times the race has been run, references to the ordinal during the Centennial Era were curtailed. In the 2014 meeting, the road course became part of the race meeting for the first time. The GMR Grand Prix road course event, and the three upper tiers of Road to Indy, participated in road course events at the Speedway during the first week of activities. Six years later, in 2016, the race celebrated its 100th running with about 350,000 in attendance. Four local actors were hired to portray the Founding Four of James Allison, Carl Fisher, Frank Wheeler, and Arthur Newby during multiple Centennial Era events and the 100th race. Harold Hefner (Allison), Tom Harrison (Fisher), Jeff Angel (Wheeler), and Matthew Allen (Newby). In 2020, the race was delayed for the first time from its usual Memorial Day running to August due to the COVID 19 pandemic. There was no audience in attendance, so as to comply with pandemic guidelines. The road course race was moved to the NASCAR weekend in July (which led to an IndyCar road course race added to the NASCAR weekend permanently in 2021), and the support races on the road course moved to its own September weekend. As races were cancelled because of local restrictions, the Speedway added two more road course races in October as part of the Intercontinental GT Challenge meeting, where attendance was capped to 10,000 per event.

Жасұрт атауы

Жарыс бастапқыда "Халықаралық 500 мильдік жеребе жарысы" деп жарнамаланған. 1920 жылдан 1980 жылға дейін жарыс ресми түрде "Халықаралық жеребе" деген атаумен белгіленді, бұл атау билеттер мен басқа да заттарға жылдар бойы аз өзгерістермен басылған. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жарыс көбінесе "500", "500 Мильдік жарыс", "Индианаполис 500 Мильдік жарысы", "Индианаполис 500" немесе қарапайым "Инди 500" деп танылды. Әдетте, реттік сан (мысалы, "50-ші") осы атаудың алдына қойылды. Көптеген жағдайларда жарыс радиода "Жыл сайынғы Еске алу күні жарысы" немесе осыған ұқсас атаулармен жарнамаланды. 1981 жылғы жарысқа "65-ші Индианаполис 500 Мильдік жарысы" деген атау ресми түрде бекітілді, соның салдарынан "Халықаралық жеребе" деген барлық сілтемелер алынып тасталды. 1981 жылдан бері жарыс осылай ресми түрде жарнамаланып келеді, әр жылғы ерекше логотипі реттік санды міндетті түрде қамтиды. Сол кезде, 1979 жылғы қатысу дауы мен CART ұйымының құрылуына байланысты, жарыс ашық емес, шақыру арқылы өтетін шараға айналды, бұл "жеребе" деген сипаттаманы сәйкессіз етті. Шамамен бір ғасыр бойы жарыс ешқандай атқа құқығын немесе титулды демеушіні қабылдамай келді, бұл қазіргі спорт әлемінде сирек кездесетін, бірақ жанкүйерлер тарапынан жақсы қабылданатын қадам болды. Бұл дәстүр 2016 жылы PennGrade бірінші рет ресми демеуші болған кезде аяқталды. XXI ғасырда жарыс алаңындағы қабырғалар мен шөпке демеушілік жарнамалары қосылды. ESPN өндірген ABC телеарнасы бұл демеушілікті мойындамады және оның орнына Firestone Tires демеушісі ретінде көрсетілді. 1936 жылы таныстырылған Борг Уорнер кубогы бұл шараны "Индианаполис 500 Мильдік жарысы" деп жариялайды, "Халықаралық жеребе" деген атау мүлдем еске алынбайды.

Жарыс ерекшеліктері

Индианаполис 500 жыл сайын Индианаполис моторлы жылдамдық трассасында өтеді, ол 2,5 миль (4 км) ұзындығындағы овал трасса. Трасса дөңгелек тіктөртбұрыш пішіндес, төрт бірдей бұрылыстан және төрт түзу учаскеден (екі ұзын және екі "қысқа тік жол") тұрады. Дәстүр бойынша, жарысқа 33 қатысушы ілікседі, олар үш машинадан тұратын он бір қатардан құралған старттық торға орналасады. Жүргізушілер 805 шақырым қашықтықты сағат тіліне қарсы бағытта 200 айналым жасап өтеді. 1911 жылы жарыс басталысынан бері ол әрқашан Еске алу күніне немесе оған жақын күндері өткізіледі. 1974 жылдан бері жарыс Мемориал күнінің жексенбісіне белгіленеді. Мемориал күнінің жексенбісі – мотор спорты күнтізбесіндегі ең маңызды күндердің бірі, себебі сол күні Индианаполис 500, Coca-Cola 600 және (көбінесе) Монако Гран-присі өтеді. Жарысқа дейін екі апта бойы жаттығулар мен уақыт сынақтары өткізіледі, ал алдын ала сынақтар сәуір айында басталады. Бұл жарыс IndyCar күнтізбесіндегі ең беделді шара және ең көне және маңызды автомобиль жарыстарының бірі. Ол әлемдегі ең ірі бір күндік спорттық оқиға деп есептеледі. Сондай-ақ, Индианаполис моторлы жылдамдық трассасы сыйымдылығы бойынша әлемдегі ең үлкен спорттық кешен болып саналады. 2011 жылы жүлде қоры 13 миллион доллардан асты, жеңімпазға 2,5 миллион доллардан астам сыйлық берілді, бұл оны спорттағы ең ірі ақшалай жүлделердің біріне айналдырды. NASCAR-дың Дейтона 500 жарысына ұқсас, Индианаполис 500 әдетте IndyCar Series маусымының басында өтеді. Бұл көптеген спорт түрлерінен ерекшеленеді, онда маңызды жарыстар әдетте маусым соңында өтеді. Қазіргі уақытта Indy 500 – 17 жарыстық IndyCar кестесіндегі алтыншы жарыс. 1970-ші жылдардан 1990-шы жылдарға дейін Индианаполис көбінесе маусымның екінші немесе үшінші жарысы болды, ал 1950-ші жылдары кейде жылдың бірінші чемпионаты болды. Индианаполис 500-дің жоғары мәртебесі – маусымдық чемпионатқа тікелей бәсекелес немесе тіпті одан да жоғары тұруы – кейбір командалар мен жүргізушілердің маусымның басында осы жарысқа дайындалуға ерекше назар аударуына, ал Indy-дан кейін ғана чемпионат үшін күреске толыққанды кірісуіне себеп болады. Қауіпсіздік мәселелері, мысалы, аквапланинг болғандықтан, жарыс жаңбырлы ауа райында өткізілмейді. Жаңбыр жауған жағдайда жарыс жаңбыр тоқтағанша және трасса жеткілікті түрде кепкенше кейінге шегеріледі. Егер жарыс кезінде жаңбыр жауса, төрешілер жарысты тоқтатады (қызыл ту) және қауіпсіз жағдайлар күтеді. Егер жоспарланған қашықтықтың жартысынан астамы (101 айналым) аяқталса, төрешілер жарысты аяқтап, нәтижелерді ресми деп жариялай алады. Егер қашықтықтың жартысынан азы аяқталса, жарысты қайта бастау керек және ресми болу үшін кем дегенде 101 айналымдық қашықтықты жүріп өту керек. Трассада жарық болмағандықтан күндізгі жарық – басты шектеуші фактор. Егер жарыс тоқтатылып, күн батқанға дейін қайта басталмаса, келесі күні қайта басталады. Индианаполис 500, сондай-ақ басқа IndyCar Series жарыстары, жарыс соңында сары ту көрсетілген жағдайда жасыл-ақ-ақ түсті аяқтауды қолданбайды. Жарыс қауіпсіздік шаралары сақталған күйінде аяқталуы мүмкін (мұндай жағдайлар болған). Алайда, төрешілер жарыс соңында қызыл туды (ұзақ сары тудың орнына) жасыл туды аяқтау мүмкіндігін беру үшін шақыруы мүмкін, бұл опция 2014, 2019, 2022 және 2023 жылдары қолданылды. Трассада жарық болмағандықтан, ұзақ кешігулер жағдайында уақыт факторы маңызды рөл атқарады.

The Indianapolis 500 is held annually at the Indianapolis Motor Speedway, a 2.5 mile (4 km) oval circuit. The track is a rounded rectangle, with four distinct turns of identical dimensions, connected by four straightaways (two long straightaways and two "short chutes"). Traditionally, the field consists of 33 starters, aligned in a starting grid of eleven rows of three cars apiece. Drivers race 200 laps, counter clockwise around the circuit, for a distance of 500 mile (805 km). Since its inception in 1911, the race has always been scheduled on or around Memorial Day. Since 1974, the race has been specifically scheduled for the Sunday of Memorial Day weekend. The Sunday of Memorial Day weekend is widely considered one of the most important days on the motorsports calendar, as it is the day of the Indianapolis 500, the Coca Cola 600, and (usually) the Monaco Grand Prix. Practice and time trials are held in the two weeks leading up to the race, while miscellaneous preliminary testing is held as early as April. The race is the most prestigious event of the IndyCar calendar, and one of the oldest and most important automobile races. It has been reported to be the largest single day sporting event in the world. Likewise, the Indianapolis Motor Speedway itself is regarded as the world's largest sporting facility in terms of capacity. The total purse exceeded $13 million in 2011, with over $2.5 million awarded to the winner, making it one of the richest cash prize funds in sports. Similar to NASCAR's Daytona 500, the Indianapolis 500 is typically held early in the IndyCar Series season. That is unique to most sports where major events are usually at the end of the respective season. Currently, the Indy 500 is the sixth event of the 17 race IndyCar schedule. From the 1970s to the 1990s, Indianapolis was often the second or third race of the season, and as late as the 1950s, it was sometimes the first championship event of the year. Due to the high prestige of the Indianapolis 500—rivaling or even surpassing the season championship—it is not uncommon for some teams and drivers to focus heavily on preparing for that race during the early part of the season, and not focus fully on the championship battle until after Indy. Due to safety issues such as aquaplaning, the race is not held in wet conditions. In the event of a rain delay, the race will be postponed until rain showers cease, and the track is sufficiently dried. If rain falls during the race itself, officials will halt the race (red flag) and await safe conditions. The officials can end the race and declare the results official if more than half of the scheduled distance (i. e., 101 laps) has been completed. If less than half the distance has been completed, the race must be resumed and achieve at least the 101 lap distance in order to be official. A primary limiting factor is available daylight, as the track does not have lighting. If the race is halted and cannot be resumed before sunset, the resumption will be scheduled for the next possible day. The Indianapolis 500, as well as other IndyCar Series races, does not utilize the green–white–checker finish in case of a late race yellow. The race can be (and has at times) finished under caution. However, officials may call for a late race red flag (in lieu of a lengthy yellow) to provide an opportunity for a green flag finish, an option that was used in 2014, 2019, 2022, and 2023. The circuit lacks lights, therefore lateness can become a factor in the cases of lengthy delays.

Көлік

Бұл жарысқа "Инди-карлар" қатысады, бұл кәсіби деңгейдегі, бір орындық, ашық кабиналы, ашық дөңгелекті, жарыс үшін арнайы жасалған автомобильдер. 2020 жылдан бастап барлық қатысушылар 2.2 литрлік V6, екі турбиналы қозғалтқыштарды пайдаланады, олар Chevrolet және Honda компанияларымен күйілген. Аталған екі компания қазіргі уақытта осы спорт түріндегі қозғалтқыш өндірушілері болып табылады. Dallara қазіргі таңда осы жарыс сериясының жалғыз шасси жеткізушісі. Алғашқы 500 шақырымдық жарыстан бастап тарихы тереңде жатқан Firestone компаниясы қазіргі уақытта шиналардың эксклюзивті жеткізушісі болып табылады.

Өңір

Индианаполистегі дәстүрлі 33 автокөлік қатысу алаңы басқа IndyCar жарыстарының қатысу алаңдарынан үлкен. Indy-дегі қатысу әдетте IndyCar сериясының толық уақытпен қатысатын барлық командаларынан (шамамен 20–22 машина) және шамамен 10–15 жартылай уақыт немесе "тек Indy-де" қатысатын командалардан тұрады. "Тек Indy-де" қатысатын командалар, сондай-ақ "бір реттік" командалар деп те аталады, бұл толық уақытпен қатысатын командаға қосымша машина болуы мүмкін, немесе басқа жарыстарға қатыспайтын, немесе тек бірнеше таңдалған жарыстарға қатысатын жартылай уақыт командасы болуы мүмкін. "Тек Indy-де" жүргізушілер әртүрлі тәжірибеден келген болуы мүмкін, бірақ көбінесе толық уақытпен жүргізуге мүмкіндігі жоқ, бұрынғы толық уақыт жүргізушілері, жартылай уақыт статусына көшуді таңдаған, немесе басқа жарыс түрлерінен шақырылған жүргізушілер болады. Кейбір жүргізушілер (әсіресе бұрынғы Indy 500 жеңімпаздары) маусым ортасында толық уақытпен жүргізуді тоқтатып, кейін толық зейнеткерлікке шыққанға дейін көп жыл бойы тек Indy-де ғана жарысқа қатысады.

Техникалық регламенттер

Қазіргі уақытта Индианаполис 500-дің техникалық сипаттамаларын IndyCar жазады. Ережелер, әдетте, басқа IndyCar жарыстарымен бірдей. Бұрын, әсіресе USAC Инди 500 жарысын санкциялаған кезеңде (ал CART басқа IndyCar жарыстарын санкциялаған), Индидегі ережелер кейде сәл өзгеше болды. Мысалы, нәтижесінде, белгілі бір шасси немесе қозғалтқыш конфигурациясы Индиде рұқсат етілсе, CART санкциялаған жарыстарда рұқсат етілмеген. Бұл 1980-ші және 1990-шы жылдардың басында жиі кездесетін, мысалы, USAC-тің Индиде V6 Buick сияқты "құрастырылған блок" қозғалтқыштарына турбокомпрессордың күшейтілу деңгейін арттыруы, ал CART жарыстарында арнайы салынған V8 төрт камералы қозғалтқыштарға қарағанда. "Құрастырылған блок" қозғалтқыштары CART жарыстарында техникалық тұрғыдан рұқсат етілгенімен, оларға арттырылған күшейтілу артықшылығы берілмеді, бұл оларды бәсекеге қабілетсіз етіп, командалардың пайдалануына кедерілді. USAC ережелерінің айырмашылығының ең танымал мысалы – 1994 жылы Роджер Пенске командасы қолданған Ilmor құрастырған Mercedes Benz 500I қозғалтқышы. Командалар бір көліктің нөмірімен екі машинаға дейін қатыса алады – "негізгі" машина және "қосымша" машина. Қосымша машина "T" әрпімен белгіленеді. Мысалы, #2 команданың екі машинасы #2 және #2T болып нөмірленеді. Екі машина да ай бойы жаттығуға қатыса алады, бірақ қозғалтқышты жалға алу ережелеріне сәйкес, олар бір қозғалтқышты пайдалануы керек. Командалар резервтік машинаны жылдам деп есептесе немесе басқа стратегиялық себептерге байланысты артық көруі мүмкін. Сонымен қатар, ай өткен сайын "T машина" жеке жазбаға бөлініп, жаңа нөмірге қайта тағайындалуы немесе басқа командаға сатылуы мүмкін. Барлық машиналар жаттығуға қабілетті екенін көрсететін стикер алу үшін қатаң техникалық тексеруден өтуі керек. Критерийлерге ең төменгі салмақ, өлшемдер және бекітілген бөлшектер, әсіресе қауіпсіздік жабдықтары кіреді. Біліктілікке түсуге дейін және кейін машиналар тағы бір тексеруден өтеді. Біліктілікке дейінгі тексеру қауіпсіздік аспектілеріне бағытталған және пит-лейннің біліктілік кезегінде жүргізіледі. Бұл тексеру уақыт шектеулеріне байланысты салыстырмалы түрде жылдам. Біліктіліктен кейінгі тексеру әлдеқайда қатаң және ұзақ, ол гараж аймағында өтеді. Оның мақсаты – лига белгілеген өнімділік нұсқауларынан ауытқуларды анықтау, және егер машина тексеруден өтпесе, айыппұл салынуы немесе тікелей дисквалификациялануы мүмкін. Жарыс кезінде машинада жұмыс істеуге рұқсат етіледі, бірақ ол көбінесе стандартты пит-стоп жұмыстарына (тіректерді ауыстыру және жанармай құю) және шағын түзетулерге (қанат бұрыштары және т.б.) шектеледі. Пит-стоп процедуралары командалармен мұқият репетицияланады және қазіргі уақытта стандартты пит-стоптар көбінесе он секундтан кем уақытта аяқталады. Зақымдалған құрамдық бөліктерді ауыстыру сияқты күрделі жұмыстарды да командалар жылдам орындай алады. Ұзақ жөндеу жұмыстарына да рұқсат етіледі, және 1998 жылдан бастап командалар жөндеу жұмыстарын жүргізу үшін гаражға оралуға рұқсат алады. Алайда, рұқсат етілген жөндеу жұмыстарының көлеміне және олардың орындалуына шектеулер бар. Командаларға қозғалтқышты ауыстыруға рұқсат етілмейді, және 1933 жылдан бері командаларға май құюға тыйым салынған ереже күшінде. Сонымен қатар, шенеуніктер белгілі бір айналымды белгілейді, содан кейін қызмет көрсетуге/жөндеуге жіберілген машиналар жарысқа қайта оралуға құқығын жояды.

Technical specifications for the Indianapolis 500 are currently written by IndyCar. Rules are generally the same as every other IndyCar race. In the past, particularly during the era in which USAC sanctioned the Indy 500 (but CART sanctioned the other Indy car races), rules at Indy slightly differed at times. The result, for example, would be a particular chassis or engine configuration being legal at Indy, but not so at the CART sanctioned events. This was rather commonplace in the 1980s and early 1990s, when "stock block" engines (namely the V 6 Buick) were allotted an increased level of turbocharger boost by USAC at Indy, compared to the purpose built V 8 quad cam engines. While the "stock block" engines were technically legal in CART competition, they were not given the increased boost advantage, which effectively rendered them uncompetitive, and precluded their use by teams. The most famous manifestation of the USAC rules disparity was the Ilmor built Mercedes Benz 500I engine fielded by Roger Penske in 1994. Teams may enter up to two machines under a given car number—the "primary" car and a "backup" car. The backup car is identified by the letter "T". For example, the two cars for the #2 team would be numbered #2 and #2T. Both cars may be practiced during the month, but due to engine lease rules, they must share the same engine. It is not uncommon for teams to prefer their backup car, if it is deemed faster, or for other strategic reasons. Additionally, as the month wears on, a "T car" may be split off into a separate entry, and reassigned a new number, or be sold to another team. All cars must pass a rigorous technical inspection before receiving a sticker signifying that the car is eligible to practice. Various criteria include minimum weight, dimensions, and approved parts, particularly safety equipment. Before and after qualification attempts, cars must pass another inspection. The pre qualifying inspection is focused on safety aspects and is done on the pit lane qualifying queue. It is relatively brief, due to the time constraints of the qualifying procedure. The post qualifying inspection is much more stringent and lengthy, taking place in the garage area. It is to detect deviations from the performance guidelines set forth by the league, and cars can and have been fined or outright disqualified if they fail inspection. During the race, work on the car is permitted, but it is usually limited to routine pit stop work (changing tires and refueling) and minor adjustments (wing angles, etc.) Pit stop activity is rigorously rehearsed by the crews and in modern times, routine pits stops are regularly completed in under ten seconds. Other more involved work, such as replacing damaged bodywork (wings, nose cones, etc. ), can also be completed quickly by the crews. More lengthy repairs are allowed, and since 1998 teams are permitted to return to the garage area to make repairs. However, there are limitations to the extent of repair work allowed and the practicality of such work. Teams are not allowed to change engines, and since 1933 a rule has been in place where teams are not allowed to add oil. In addition, the officials designate a certain lap after which off track cars being serviced/repaired are no longer permitted to return to the race.

Біліктілік беру тәртібі

Жылдар бойы жарыста бірнеше түрлі біліктілік процедурасы қолданылған. Қазіргі төрт айналымдық (он мильдік) біліктілік арақашықтық алғаш рет 1920 жылы енгізілген және 1939 жылдан бері жыл сайын қолданылады. Қазіргі уақытта іріктеу екі күннен астам уақытқа созылады. 1-күні 13–30 орындар (немесе 33 қатысушы болса 13–33) анықталады, ал қалған орындар 2-күні белгіленеді. Жедел жұма жаттығуларынан кейін барлық көліктер біліктілік ретіне түсіріледі. Сенбі: Барлық қатысушыларға кем дегенде бір рет сынақтан өту мүмкіндігі беріледі және уақыт болса, қосымша сынақтар өткізілуі мүмкін. Сессия аяқталғаннан кейін ең жылдам он екі жүргізуші келесі күні "shootout" сессиясына өтеді, онда поул-позиция және алдыңғы төрт қатар анықталады. Жоғарыда айтылғандай, 10–30 орындардағы жүргізушілердің орындары бекітілген және олар қайтадан іріктеуге қатыспайды. 31-ші және одан төмен орын алған жүргізушілер келесі күні жеке "shootout" сессиясына қатысады, онда жеңіліс жолындағы соңғы үш орын анықталады. Қайта іріктеу үшін екі жолақ бар: 2-жолақ "қауіпсіз жолақ" деп белгілі, жүргізушілер екінші (немесе келесі) айналым баяу болса да, бұрынғы уақытын сақтай алады. 1-жолақ "басымдық жолағы" деп аталады, және 2-жолақтан ешқандай көлік 1-жолақ бос болмаса, жолға кіре алмайды. Алайда, 1-жолақта қайта іріктеу үшін, егер әрекет бұрынғыдан баяу болса да, барлық бұрынғы уақыттарды кері алу қажет. Жексенбі: Сенбіде 31-ші және одан төмен орын алған жүргізушілердің бастапқы уақыттары жойылады. Бір 75 минуттық сессия өтеді. Әрбір жүргізушіге кем дегенде бір рет сынақ жасау кепілдігі беріледі және уақыт болса, қосымша сынақтар өткізілуі мүмкін. 31–33 орындардағы жүргізушілердің орындары бекітілген. 34-ші және одан төмен орындағы жүргізушілер іріктеуден өтпейді. Сенбідегі ең жылдам 12 жүргізуші екінші іріктеу кезеңіне қатысады, ал ең үздік 6 жүргізуші Firestone Fast Six жарысына өтеді. Іріктеу реті сенбідегі сессияның ең баяудан ең жылдамға дейінгі уақытына негізделген. Тағы да сенбідегі уақыт жойылады және әрбір жүргізушіге 7–12 орындарды анықтау үшін бір ғана әрекет беріледі. Салқындату кезеңінен кейін, барлық көліктер жылдамдық/қауіпсіздік машинасының артында баяу салқындату айналымын жасағаннан кейін, қалған алты жүргізушіге соңғы бір әрекет жасау мүмкіндігі беріледі. Ең жылдам жүргізуші аса құнды поул-позицияны жеңіп алады, ал қалған бес жүргізуші өздерінің уақытына байланысты орындарын бекітеді. Әрбір әрекетте көліктерге екі жылыну айналымына рұқсат беріледі. Осы кезде команда мүшесі негізгі жолдың солтүстік жағында орналасады. Ол жасыл туды желбіретіп, әрекеттің басталуын көрсетуі керек, әйтпесе машина тоқтатылады. Команда, жүргізуші немесе жарыс төрешілері төрт айналымның кез келгенінде әрекетті тоқтатуы мүмкін. (Егер әрекет біліктілікке жеткіліксіз болса және күн батқанда, серия тоқтатылады.) Егер әрекет басталғаннан кейін тоқтатылса, әрекет есептеледі және бұрынғы уақыт жойылады, егер жарыс қызметкерлері ауа райына байланысты әрекетті тоқтатпаса. Ауа райы біліктілікке әсер етеді және соңғы минутта форматтың өзгеруіне әкелуі мүмкін.

Throughout the years, the race has used several different qualifying procedures. The current four lap (ten mile) qualifying distance was first introduced in 1920 and has been used every year since 1939. Presently, qualifying occurs on over two days. On Day 1, positions 13–30 (or 13–33 if there are only 33 entries) have their position set with all other positions set on Day 2. Following Fast Friday practice, all cars are entered into a blind draw for the qualifying order. Saturday: All entries are guaranteed at least one attempt to qualify and can make additional attempts if time permits. At the end of the session, the fastest twelve drivers advance to a "shootout" session held on the next day to determine pole position and the first four rows of the grid. As mentioned above, drivers who qualify 10th–30th have their spots locked in and will not re qualify. Drivers who qualify 31st and lower advance to a separate "shootout" session also held on the next day to determine the final three spots on the grid. For re attempts, there are two lanes: Lane 2 is known as the "no risk lane" and drivers can keep their previous time if their second (or subsequent) run is slower. Lane 1 is known as the "priority lane", and no cars from lane 2 are allowed on track unless lane 1 is empty. However, to re qualify in lane 1 you must withdraw any previous times, regardless if the attempt is slower than a previous one. Sunday: The drivers who qualified 31st and lower from Saturday have their original times erased. There is one 75 minute session. Each driver gets one guaranteed attempt and can make additional attempts if time permits. Drivers who qualify 31st–33rd have their positions locked in. Drivers who finish 34th and lower fail to qualify. The fastest twelve drivers from Saturday take part in a second round of qualifying, with the top six advancing to the Firestone Fast Six. The qualifying order is based on the times from Saturday's session from slowest to fastest. Once again, the times from Saturday are erased and each driver is given only one attempt, locking in positions 7–12. Following a cool down period, including all cars taking slow cool down laps on track behind the pace/safety car, the remaining six drivers get one final attempt. The fastest driver wins the highly coveted pole position and the remaining five drivers have their positions locked in based on their times. For each attempt, cars are allowed two warm up laps. At that time, a member of the team is stationed at the north end of the main stretch. He or she must wave a green flag, signaling an attempt, or else the car will be waved off. The attempt can be waved off during any of the four laps by the team, driver, or race officials. (The series will wave off the run if it is obvious the run will not be fast enough to qualify and it is getting late in the day.) If an attempt is waved off after the run starts, the attempt counts and the previous time is still forfeited unless race officials waved off the attempt because of weather. Weather can and often does affect qualifying and can result in last minute format changes.

AAA және USAC

1911 жылдан 1955 жылға дейін жарыс AAA жарыс кеңесінің (AAA Contest Board) басқаруымен ұйымдастырылды. 1955 жылғы Ле-Ман трагедиясынан кейін AAA, жалпы автокөлік жүргізушілеріне бағытталған мүшелік бағдарламасына көшу үшін жарыс кеңесін таратып жіберді. 1956 жылы спидвей иесі Тони Хулман USAC-ті құрды, ол жарысты және Чемпионат жарыстарын санкциялауды өз мойнына алды. 1950 жылдан 1960 жылға дейін Индианаполис 500 жарысы FIA Жүргізушілер әлем чемпионатына (қазір Формула-1 деп белгілі) есептелді, бірақ осы серияның басқа жарыстарына небары бірнеше жүргізуші қатысты. Итальяндық жүргізуші Альберто Аскари – әлем чемпионатының жылдарында 500 шақырымдық жарысқа қатысқан жалғыз еуропалық жүргізуші болды. Оның 1952 жылы Ferrari көлігімен қатысуы – жарыс тарихында Ferrari-дің жалғыз рет қатысқан оқиғасы еді. Хуан Мануэль Фанхио 1958 жылы жарыс трассасында жаттығудан өтті, бірақ жарысқа қатысудан бас тартты. 1970-ші жылдарда ақшалай жүлделерді басқару мәселелері мен техникалық ережелерге қатысты дау-жанжалдар туды. Тони Хулманның 1977 жылы қайтыс болуынан және 1978 жылы болған авиаапатта бірнеше маңызды USAC шенеуніктерінің қаза болуынан кейін, бірнеше маңызды команда иелері бірігіп, 1978 жылдың соңында CART ұйымын құрды, ол Indy car жарыстарын санкциялады. Дегенмен, Индианаполис 500 жарысы USAC-тің санкциялық бақылауында қалды. Бұл ұйым санкциялаған жалғыз жоғары деңгейдегі жарысқа айналды, себебі ол барлық басқа Indy car жарыстарын (акциялық жарыстар бөлімімен бірге) спринттер мен микроавтомобильдерге назар аудару үшін тоқтатты. Келесі үш жыл бойы жарыс CART күнтізбесінде ресми түрде танылмады, бірақ CART командалары мен жүргізушілері жарысқа қатысты. 1983 жылы USAC санкциялаған Indy 500 жарысын CART күнтізбесіне қосу туралы келісімге қол жеткізілді және жарысқа CART чемпионатының ұпайлары берілді. CART/USAC арасындағы келіспеушілікке қарамастан, 1983 жылдан 1995 жылға дейін жарыс салыстырмалы түрде үйлесімді өтті. CART және USAC кейде техникалық ережелерге қатысты ұсақ-түйек дауларға түсті, бірақ бірдей техниканы пайдаланды және CART командалары мен жүргізушілері жыл сайын Indy 500 жарысына қатысушылардың көп бөлігін құрады.

From 1911 to 1955, the race was organized under the auspices of the AAA Contest Board. Following the 1955 Le Mans disaster, AAA dissolved the Contest Board to concentrate on its membership program aimed at the general motoring public. Speedway owner Tony Hulman founded USAC in 1956, which took over sanctioning of the race and the sport of Championship racing. From 1950 to 1960, the Indianapolis 500 also counted toward the FIA's World Championship of Drivers (now synonymous with Formula One), although few drivers participated in the other races of that series. Italian driver Alberto Ascari was the only European based driver to race in the 500 during its World Championship years. His appearance in 1952 in a Ferrari was also the only time a Ferrari has ever appeared in the race. Juan Manuel Fangio practiced at the track in 1958 but declined an offer to race. Control issues of monetary prizes and squabbles over technical regulations caused conflict in the 1970s. Soon after the death of Tony Hulman in 1977, and the loss of several key USAC officials in a 1978 plane crash, several key team owners banded together and formed CART in late 1978 to sanction the sport of Indy car racing. The Indianapolis 500 itself, however, remained under the sanctioning control of USAC. It became the lone top level race the body still sanctioned, as it ultimately dropped all other Indy car races (as well as their stock car division) to concentrate on sprints and midgets. For the next three years, the race was not officially recognized on the CART calendar, but the CART teams and drivers comprised the field. By 1983, an agreement was made for the USAC sanctioned Indy 500 to be recognized on the CART calendar and the race awarded points towards the CART championship. Despite the CART/USAC divide, from 1983 to 1995 the race was run in relative harmony. CART and USAC occasionally quarreled over relatively minor technical regulations but utilized the same machines and the CART based teams and driver comprised the bulk of the Indy 500 entries each year.

Индикар сериясы

1994 жылы Speedway иесі Тони Джордж жаңа серияның жоспарларын жариялады, оны Indy Racing League деп атады, ал Indy 500 оның басты жарысы болды. Джордж шығындардың күрт өсуін тоқтату, CART сериясындағы овалды трассалардың азаюын болдырмау және USAC спринт машиналарын жарысына қатыстыру үшін жүргізушілерге көбірек мүмкіндік беруді көздегенін мәлімдеді. Сынаушылар Джоржды 500 жарысын пайдаланып, АҚШ-тағы ашық дөңгелекті жарыстар спортын толық бақылауға алуға тырысып жатыр деп айыптады. CART 1996 жылғы кестесінде бірнеше жарысты Indy Racing League-тің алғашқы жарыстарымен қақтырыстырғаннан кейін, Джордж 1996 жылғы Indy 500-дегі 33 старттық орынның 25-ін IRL рейтингіндегі үздік 25 көліктің иесіне берілетінін жариялады. Бұл IRL жарыстарына қатыспаған CART командаларына сегіз орын қалдырды және жарыс тарихында бірінші рет барлық 33 орын біліктілікке толық ашылмады. CART кестедегі қайшылықтарды шешуден бас тартып, IRL жарыстарында қатысып, біліктілік ұпайларын жинаудан, жарысқа бойкот жариялаудан және сол күні Мичиган штатындағы U. S. 500 жарысын өткізуге мәжбүр болды. Тәжірибелі Бадди Лейзер 1996 жылғы Indy 500 жарысын жеңіске жеткізді. Екі CART командасы – Walker Racing және Galles Racing демеушілік міндеттемелерін орындау үшін Индианаполис 500-ге қатысты және ешқандай мәселе туындамады. Ал U. S. 500 жарысы жүгіру кезінде болған апаттан зардап шекті, нәтижесінде он команда резервтік көліктерін пайдалануға мәжбүр болды. 1997 жылы арзан көліктер мен "өндіріске негізделген" қозғалтқыштарға арналған жаңа ережелер енгізілді. Бұл IRL мен CART арасындағы жабдықтардың өзгешелігіне және үйлесімсіздігіне әкелді, соның салдарынан CART командалары келесі үш жыл бойы Indy 500 жарысына қатыспады. CART 1997 жылдан 1999 жылға дейін Мемориалдық демалыс күндері Gateway International Raceway трассасында 300 мильдік жарыс өткізді. 2000 жылы Target Chip Ganassi Racing, бұл кезде CART-тың маңызды командасы болған, Джимми Вассер және Хуан Пабло Монтойя жүргізушілерімен Indianapolis жарысына қатысуға шешім қабылдады. Жарыс күні Монтойя 200 айналымның 167-ін жеңіспен аяқтап, жарысқа үстемдік етті. 2001 жылы Penske Racing қайта оралды және Хелио Кастроневес жүргізушісімен жарысты жеңді. 2002 жылы Пенске мен Кастроневес тағы да жеңіске жетті. 2003 жылы Ганасси, Пенске және Андретти Грин IRL-ге толығымен көшті. CART сол жылы банкротқа ұшырады, ал оның құқықтары мен инфрақұрылымын қалған команда иелері сатып алып, Champ Car World Series құрды. Екі серия 2007 жылға дейін жеке-жеке жұмыс істеді. 2008 жылдың басында екі серия біріктіріліп, 12 жылдық бөлінуден кейін Indy Racing League/IMS басшылығымен біртұтас ашық дөңгелекті жарыс чемпионатын құрды – ол IndyCar Series деп аталды. 2012 жылғы жарысқа турбокомпрессорлы қозғалтқыштар 1996 жылдан бері алғаш рет қайта оралды, Dallara DW12 шассисі және 2.2 литрлік V6 бір турбо және екі турбокомпрессорлы қозғалтқыштар пайдаланылды.

In 1994, Speedway owner Tony George announced plans for a new series, to be called the Indy Racing League, with Indy 500 as its centerpiece. George announced that he intended to reverse the tide of dramatic cost increases, the decreasing number of ovals in the CART series, and to allow for more opportunity for drivers from USAC sprint car ranks. Detractors accused George of using the 500 as leverage to allow the Speedway to gain complete control of the sport of open wheel racing in the United States. In response to CART's 1996 schedule that put several races in direct conflict with the first Indy Racing League events, George announced that 25 of the 33 starting positions at the 1996 Indy 500 would be reserved for the top 25 cars in IRL points standings. This effectively left eight starting positions open to the CART regulars that chose not to participate in the IRL races and would be the first time that not all 33 spots were open for qualification in the history of the race. CART refused to compromise on the schedule conflicts, skip the IRL races required to accumulate the qualifying points, boycott the race, and stage a competing event, the U. S. 500, on the same day at Michigan. Veteran Buddy Lazier won a competitive but crash filled 1996 Indy 500. Two CART teams, Walker Racing and Galles Racing, competed in the Indianapolis 500 to fulfill sponsor obligations and were welcomed without incident. The U. S. 500, meanwhile was marred by a crash on the pace laps that forced ten teams to use backup cars. For 1997, new rules for less expensive cars and "production based" engines were put into place. The move made it such that the IRL utilized different and incompatible equipment from CART; no CART based teams would enter the Indy 500 for the next three years. CART would run a 300 mile race Gateway International Raceway on the Saturday of Memorial Day weekend from 1997 to 1999 to avoid a conflict. In 2000, Target Chip Ganassi Racing, still a CART mainstay, decided to compete at Indianapolis with drivers Jimmy Vasser and Juan Pablo Montoya. On race day, Montoya dominated the event, leading 167 of the 200 laps to victory. In 2001, Penske Racing returned and won the race with driver Hélio Castroneves. Penske and Castroneves repeated with a win in 2002. By 2003, Ganassi, Penske and Andretti Green defected to the IRL permanently. CART went bankrupt later in the year, and its rights and infrastructure were purchased by remaining car owners, and it became the Champ Car World Series. The two series continued to operate separately through 2007. In early 2008, the two series were unified to create a single open wheel championship after a 12 year split being run under Indy Racing League/IMS control—known as the IndyCar Series. The 2012 race was the return of Turbocharged engines for the first time since 1996 with the use of the Dallara DW12 chassis and 2.2 L V 6 single turbo and twin turbocharged engines.

NASCAR және 500

1960 жылдары және 1970 жылдардың басында Инди 500 және Шарлотта моторлы трассасындағы Дүниежүзілік 600 (қазір Coca Cola 600 деп аталады) жарыстары аптаның әртүрлі күндері өткізілді. Бірнеше NASCAR жүргізушілері сол жылы екі жарысқа да қатысты, олардың ішінде Бобби Эллисон, Донни Эллисон, Кейл Ярборо және Ли Рой Ярборо болды. 1974 жылдан 1992 жылға дейін екі жарыс бір күні және бір уақытта басталды, бұл екеуіне де қатысуды мүмкінсіз етті. Алайда, сол кездегі бірнеше жарыс машинасының жүргізушілері, атап айтқанда 1979 жылы Нил Бонетт, Шарлоттаны толығымен өткізіп жібергенімен, Индиде қатысуға үміттенді.

"Екі есе көп"

1994 жылдан 2014 жылға дейін бірнеше NASCAR жүргізушілері бір күні Шарлоттада Инди 500 және Кока-Кола 600 жарыстарында бақ сынаса алды. 1993 жылдан бері Coca Cola 600 жарысы кешкі уақытта, Инди 500 жарысымен бір күні өткізіліп келеді. Бұл "қос міндет" деп аталады. Инди 500-ден кейін жүргізушілер тікұшақпен тікелей Индианаполис халықаралық әуежайына ұшып келеді. Одан кейін Конкорд аймақтық әуежайына ұшып, NASCAR жарысына тікұшақпен барады. Джон Андретти, Тони Стюарт және Робби Гордон бұл мүмкіндікті пайдалануға тырысты, ал Курт Буш 2014 жылы соңғы рет бұл сынақтан өтті. 2001 жылы Тони Стюарт бір күні екі жарыста да толық қашықтықты (1100 миль) жүріп бірінші болып жетістікке қол жеткізді. 2005 жылы теледидар рейтингтерін жақсарту мақсатында Индианаполис жарысының басталу уақыты сағат 13:00-ге ықпалдастырылды. Бұл бір жүргізушіге екі жарысқа да қатысу мүмкіндігін шектеді. (Жарыстың бастапқы уақыты 1911 жылы жарысты ұйымдастырушылар шараны аяқтауға алты сағат кетеді деп есептегендіктен, сағат 11:00 EST-ден 12:00 EDT-ге дейін белгіленген еді, олар жарыстың кешкі ас уақытына жақын аяқталуын қаламады. Бүгінде жарыс әдетте үш жарым сағаттан кем уақытта аяқталады.) Екі жүргізуші, Марио Андретти мен А. Дж. Фойт, Индианаполис 500 және Дейтона 500 жарыстарында жеңіске жеткен. Фойт сонымен қатар Американың ең беделді төзімділік жарыстары – 24 сағаттық Дейтона және 12 сағаттық Себрингте, сондай-ақ 24 сағаттық Ле-Ман жарысында жеңіске жетті. Фойт 1967 жылы үшінші рет Инди 500-де жеңіске жеткеннен бір ай өткен соң Ле-Манда жеңді. Андретти 1978 жылы Формула 1 әлем чемпионатының F1 маусымында жеңімпаз атанды және Себрингте үш рет жеңіске жетті (ол Дейтонаның 6 сағаттық жарысында да жеңіске жеткен). Индианаполис 500 жарысының жеңімпазы Джонни Ратерфорд бір кезде Дейтона 500 жарысының іріктеу кезеңдерінің бірінде жеңіске жеткен. 2010 жылы Чип Ганасси бір жылдың ішінде Дейтона мен Индианаполис 500 жарыстарында жеңіске жеткен алғашқы команда иесі атанды, Джейми МакМюррей Дейтона 500-де, ал Дарио Франчиттти Индианаполис 500-де жеңіске жетті. 2010 жылы Speedway Motorsports, Inc. иесі Брутон Смит 2011 жылдан бастап Индианаполис 500 және Кока-Кола 600 жарыстарында бір күні жеңіске жеткен кез келген жүргізушіге (IndyCar немесе NASCAR) 20 миллион доллар сыйлық беруге уәде берді, бұл бұрын ешқашан орындалмаған еді. 2011 жылы Индианаполис моторлы трассасы Инди 500 жарысының басталу уақытын 12:15 EDT-ге ықпалдастырды (2005 жылға дейін қозғалтқыштар 10:52 EST-де іске қосылған, ал қазіргі кесте бойынша қозғалтқыштар шамамен 12:05-те іске қосылып, 12:15-те жарыс басталады), бұл саяхаттауға мүмкіндік ашты. Брэд Кезеловски 2014 жылы бұл шақыруға жауап беруді қарастыратынын мәлімдеді. 2014 жылдың 4 наурызында Курт Буш 2014 жылғы Индианаполис 500 жарысына қатысуға тырысатыны хабарланды, ол Andretti Autosport командасының бесінші машинасын басқаратын болады. Буш Индиде 500 мильді аяқтап, алтыншы орын алды, бірақ 400 мильден кейін қозғалтқышы бұзылып жарыстан шықты. 2024 жылы Кайл Ларсон екі жарысқа қатысып, 500 мильдік жарыста Arrow McLaren командасынан өнер көрсетеді. 2019 жылы NBC Sports және Speedway жарыс басталу уақытын өзгертті. Қозғалтқыштар сағат 12:38-де іске қосылды, ал жарыс сағат 12:45-те басталды.

From 1994 to 2014, several NASCAR drivers were able to compete in both the Indy 500 and the Coca Cola 600 at Charlotte on the same day. Since 1993, the Coca Cola 600 has been scheduled in the evening the same day as the Indy 500. The effort has been known as "Double Duty". After the Indy 500, drivers would catch a helicopter directly from the Speedway to Indianapolis International Airport. From there they would fly to Concord Regional Airport, and ride a helicopter to the NASCAR race. John Andretti, Tony Stewart, and Robby Gordon attempted the feat, with Kurt Busch being the latest in 2014. In 2001, Tony Stewart became the first driver to complete the full race distance (1,100 miles) in both races on the same day. For 2005, the start of Indianapolis was pushed back to 1 p. m. EDT to improve television ratings. This significantly closed the window for a driver to be able to race both events on the same day. (The race's original starting time had been set at 11 a. m. EST to 12 noon EDT—because in 1911, race promoters estimated it would take six hours to complete the event, and they did not want the race to finish too close to dinnertime. Nowadays, the race is routinely completed in under three and a half hours.) Two drivers, Mario Andretti and A. J. Foyt, have won the Indianapolis 500 and the Daytona 500. Foyt also won the 24 Hours of Daytona and 12 Hours of Sebring, America's premier endurance races, as well as the 24 Hours of Le Mans. Foyt won Le Mans in 1967, about one month after winning his third Indy 500. Andretti won the F1 season of 1978 Formula One World Championship and is a three time Sebring winner (he also won the 6 hour version of Daytona). Indianapolis 500 winner Johnny Rutherford once won one of the Daytona 500 qualifying races. In 2010, Chip Ganassi became the first car owner to win the Daytona and Indianapolis 500s in the same year, with Jamie McMurray winning the Daytona 500 and Dario Franchitti winning the Indianapolis 500. In 2010, Bruton Smith (owner of Speedway Motorsports, Inc.), offered $20 million to any driver, IndyCar or NASCAR, who can win both the Indianapolis 500 and the Coca Cola 600 on the same day starting in 2011, a feat that had never been accomplished. For 2011, the Indianapolis Motor Speedway moved the start time of the Indy 500 back to 12:15 PM EDT (prior to 2005, the engines started at 10:52 AM EST; under the modern schedule, engines start around 12:05 PM for a start around 12:15 PM), which re opened the window for travel. Brad Keselowski suggested that he would consider answering the challenge in 2014. It was announced on March 4, 2014, that Kurt Busch would attempt to qualify for the 2014 Indianapolis 500, driving a fifth car for the Andretti Autosport team. Busch completed all 500 miles at Indy to finish sixth but dropped out of the 600 with a blown engine just past the 400 mile mark. In 2024, Kyle Larson will attempt the double, racing with Arrow McLaren in the 500. For 2019, NBC Sports and the Speedway changed the start time. The engines started at 12:38 PM for a start time of 12:45 PM.

Естелік заттар

Көптеген адамдар Индианаполис 500 жарысы және оның естелік заттарын жинау туралы ақпаратты жариялап, бөліседі. Ұлттық Инди 500 коллекционерлер клубы – мұндай қызметтерді қолдауға бағытталған тәуелсіз, белсенді ұйым. Ұйым 1985 жылдың 1 қаңтарында Индианаполисте негізін қалаушы Джон Блейзер құрды. Оның құрамында Инди 500 естеліктерін сату және жалпы Инди 500 сұрақтары бойынша пікір алмасуға және кеңес беруге дайын тәжірибелі мүшелер бар. Ең ұзақ уақыт бойы өткізіліп келе жатқан Инди жарыстары естеліктері көрмесі – Ұлттық автожарыс естеліктері көрмесі.

Ойын-сауық

Индианаполис 500 көптеген фильмдерде көрсетілген және телеарналар, кинолар мен басқа да бұқаралық ақпарат құралдарында жиі еске алынған.

Сүт

Луис Мейер 1933 жылы екінші рет «Инди 500» жарысын жеңгеннен кейін бір стақан айран сұрады. 1936 жылы үшінші титулын жеңіп алғаннан кейін, ол тағы бір стақан сұрады, бірақ оның орнына бір бөтелке алды. Ол үшінші жеңісін білдіретін үш саусағын көтеріп, бөтелкеден ішіп жатқанда фотографқа түсірілді. Жергілікті сүт компаниясының басшысы бұл суреттегі жарнамалық мүмкіндікті байқады және Мейердің айран ішкенін білмей, болашақ жарыстардың жеңімпаздарына сүт бөтелкесін ұсынды. 1947 жылдан 1955 жылға дейінгі кезеңді қоспағанда, сүт әр жыл сайын табыс етіліп келеді. Қазіргі жүргізушілерге толық майлы, 2% және майсыздау сүт таңдаулары ұсынылады. 1993 жылғы Индианаполис 500 жарысында жеңімпаз Эмерсон Фиттипальди, өзінің апельсин бақшасының иесі және басқарушысы болғандықтан, теледидардағы жеңімпаз сұхбаты кезінде сүт орнына апельсин шырынын ішкені мәлім болды. Кейін ол ыңғайсызданып, жарыстан кейінгі салтанаттарда сүт бөтелкесінен ішіп алды, бірақ бұл жағдайға байланысты жарнамалық репутацияға нұқсан келді. Бұл Fittipaldi-ге келесі ChampCar жарысында, Висконсин штатындағы Милуокидегі «Милуоки Майлы» жарысында, сүт өнімдерінің отанында, және кейбіреулер 2008 жылы ол жарыс машинасының алдындағы көлігін басқарған кезде сынай қарады. 2016 жылы жарыстың жарнамалық акциясы ретінде жарыстан кейін жеңімпазды құттықтау үшін 100 000 көрерменге сүт бөтелкелері таратылды.

Әйелдер жүргізушілері

Индианаполистегі кез келген деңгейдегі әйелдердің қатысуына кедерес келтірілді және алғашқы бірнеше онжылдық бойында жарысқа қатысуларына тиімді түрде тыйым салынды. Осы себепті, әйел журналистерге 1971 жылға дейін пит аймағына кіруге рұқсат берілмеді. Біліктілік алған тоғыз әйел жүргізуші болды, алғашқысы 1977 жылы Джанет Гатри болды. Сара Фишер тоғыз рет жарысқа қатысты, бұл әйелдер арасындағы ең көп көрсеткіш. Даника Патрик әйелдер арасындағы ең жақсы нәтижеге (3-орын) ие және жарыс барысында көшбасшы болған жалғыз әйел. Кэтрин Легге – жарысқа қатысқан ең соңғы әйел (2023), сонымен қатар жарыс тарихында әйелдер арасындағы ең жылдам бір айналым (231.627 миль/сағ) және төрт айналымдық (231.070 миль/сағ) біліктілік жылдамдығын көрсетті.

Хабар тарату

Радио хабарлау 1922 жылдан бастау алады. Жарыс 1953 жылдан бері Индианаполис моторлы жылдамдық жолының радио желісі арқылы тікелей эфирде толығымен көрсетіледі. Хулмандар 1986 жылға дейін 500 жарысының тікелей теледидарлық көрсетіліміне рұқсат бермеді, көбінесе билет сатуды арттыру мақсатында. Жарыс 1949 және 1950 жылдары WFBM телеарнасында (қазіргі WRTV) қысқа мерзімге тікелей эфирде көрсетілді, содан кейін бұл практика тоқтатылды. 1964 жылдан 1970 жылға дейін жарыс елдің әртүрлі театрларында жабық схемадағы теледидар арқылы тікелей эфирде көрсетілді. 1965 жылдан 1970 жылға дейін жарыстың таңдамалы бөлімдері ABC-нің Wide World of Sports бағдарламасында көрсетілді. 1971 жылдан 1985 жылға дейін жарыстың монтаждалған, кейінге қалдырылған нұсқасы ең жақсы уақытта көрсетілді. Жарыс хабарлары екі-үш сағатқа дейін қысқартылды (рекламалармен қоса). 1986 жылдан 2018 жылға дейін ABC жарысты тікелей эфирде толығымен көрсетті. Бірақ, Speedway-дің өтініші бойынша, WRTV Индианаполис филиалы тікелей эфирді тоқтатуға және жергілікті жарысқа қатысуды ынталандыру үшін оны жазбада көрсетуге міндетті болды; WRTV ABC-нің кешкі бағдарламаларын түстен кейін эфирге шығаратын болды. 2007 жылы (жарыстың ESPN on ABC брендімен көрсетілген алғашқы жылы) жарыс алғаш рет жоғары сапада көрсетілді. 2016 жылы IMS жарыстың 100-ші жылдығына арналған билеттердің барлығы сатылғанын жариялады, яғни WRTV 1950 жылдан бері алғаш рет жарысты тікелей эфирде көрсетуге мүмкіндік алды. Тікелей эфирмен келісімге сәйкес, жарысты көрсететін желінің Индианаполис филиалы сол күнгі бағдарламаны өзгертілген тәртіппен эфирге шығарады, кешкі бағдарламалар жарыс кезінде эфирге шығады және филиалға алдын ала жіберіледі (мысалы, 2019 жылы WTHR NBC-нің кешкі сериясы Good Girls-тың маусымдық финалын жергілікті уақыт бойынша сағат 14:00-де көрсетті), ал жарыс кешке жазбада көрсетілді. ABC телеарнасында уақыт сынақтарын көрсету 1961 жылдан басталады. ABC 1961 жылдан 2008 жылға дейін және 2014 жылдан 2018 жылға дейін әртүрлі тікелей және жазбадағы форматтарда уақыт сынақтарын көрсетті. ESPN (кейін ESPN2-мен бірге) 1987 жылдан 2008 жылға дейін уақыт сынақтарының әртүрлі бөліктерін көрсетті. Versus 2009 жылдан 2013 жылға дейін уақыт сынақтарын көрсетті. Жарысқа дайындық сессиялары 2001 жылдан бері онлайн-трансляция арқылы тікелей эфирде көрсетілуде. 2019 жылы Индианаполис 500 жарысы NBC телеарнасына көшті, бұл IndyCar сериясының теледидарлық құқықтарын NBC Sports (қазіргі NBCSN компаниясының негізгі бөлімшесі) біріктірген үш жылдық жаңа келісімшарттың бөлігі болды және ABC телеарнасы көрсеткен бес жарысты NBC телеарнасында сегіз жарыстың пакетімен алмастырды. Индианаполис 500 осы сегіз жарыстың бірі болды; бұл келісімшарт ABC-нің жарысты көрсетуші ретінде 54 жылдық тарихын аяқтады. WTHR қазір осы келісімшарт бойынша жарыстың жергілікті хабар таратушысы болып табылады; жарыстың жабылу саясаты сақталады, бірақ Speedway басшылары WTHR-ге жарысты тікелей эфирде көрсетуге рұқсат беруге мүмкіндік беретінін мәлімдеді. Әдеттегі сату саясатынан айырмашылығы, 2020 жылы жарыс WTHR телеарнасында тікелей эфирде көрсетілді, өйткені Speedway алғашқы үш жарысты (шілдедегі NASCAR, тамыздағы Индианаполис 500 және қыркүйектегі Road to Indy) штаттың COVID-19 жағдайына байланысты көрерменсіз өткізді (қазан айындағы INDYCAR жарысы 10,000 көрерменді қабылдады). Жарыс 2021 жылы да WTHR телеарнасында тікелей эфирде көрсетілді, себебі Индианаполис моторлы жылдамдық жолының COVID-19 пандемиясы кезіндегі сыйымдылығы шектеулі болды. WPBI TV 16.2 Лафайетте де жарыстың тікелей эфирін тоқтатып, Индианаполис нарығындағы көрермендердің жарысты көршілес нарықта көруге тырысуына жол бермейді және жарысты жазбада көрсетіп тұрады. Бірінші іріктеу күні енді теледидардан көрсетілмейді, тек Comcast-тің OTT қызметінде ғана көрсетіледі. 2022 жылы жарысты Орталық Индиана мен Лафайеттеде тікелей эфирде көруге болады; алайда, ол тек Peacock стриминг қызметінде ғана қолжетімді болды және WTHR немесе WPBI DT2 желілерінде тікелей эфирде қолжетімді емес еді. Жарыс әдеттегідей жазбада көрсетілді.

Radio coverage of the race dates back to 1922. The race has been broadcast live on the radio in its entirety by the Indianapolis Motor Speedway Radio Network since 1953. The Hulmans did not allow live television coverage of the 500 until 1986, largely to maximize gate attendance. The race was briefly televised live in 1949 and 1950 on WFBM TV (today's WRTV), after which the practice was discontinued. From 1964 to 1970, the race was broadcast live on closed circuit television in theaters around the country. From 1965 through 1970, a highlighted version of the race was shown on ABC's Wide World of Sports. From 1971 through 1985, an edited same day, tape delay broadcast of the race was shown in prime time. The race broadcast was edited down to either two or three hours in duration (including commercials). From 1986 through 2018, ABC televised the race live in its entirety. However, at the request of the Speedway, Indianapolis affiliate WRTV was required to blackout the live broadcast and carry it on tape delay in prime time to encourage local race attendance; WRTV would air the ABC primetime lineup in the afternoon. In 2007 (the first year in which the race was carried under the ESPN on ABC branding), the race was first aired in high definition. In 2016, the IMS declared a sell out of race tickets for the 100th running of the event, meaning that WRTV would be allowed to air the race live for the first time since 1950. Under the live coverage arrangement, the Indianapolis affiliate of the network airing the race airs that day's programming in a transposed arrangement, with network primetime programming airing during the race and transmitted to the affiliate in advance (for instance in 2019, WTHR aired the season finale of the NBC primetime series Good Girls at 2 p. m. local time), while the race airs on tape delay in prime time. Coverage of time trials on ABC dates back to 1961. ABC covered time trials in various live and in tape delayed formats from 1961 to 2008 and from 2014 to 2018. ESPN (and later along with ESPN2) carried various portions of time trials from 1987 to 2008. Versus covered time trials from 2009 to 2013. Practice sessions have been streamed live online dating back to at least 2001. In 2019, coverage of the Indianapolis 500 moved to NBC, as part of a new three year contract that unifies the IndyCar Series' television rights with NBC Sports (the parent division of its current cable partner NBCSN), and replaces the package of five races broadcast by ABC with an eight race package on NBC. The Indianapolis 500 is one of the eight races; this contract ended ABC's 54 year tenure as broadcaster of the race. WTHR is now the local broadcaster of the race under this contract; the existing blackout policy remains, though speedway officials have left the door open to allowing WTHR to air the race live in the event of a sellout. In contrast with the usual sell out policy, in 2020, the race aired live on WTHR, as the Speedway ran the first three meetings (NASCAR in July, the Indianapolis 500 in August, and Road to Indy in September) behind closed doors as a result of COVID 19 cases in the state (the third INDYCAR meeting, the October road course races, admitted 10,000 spectators each day). The race was also shown live in 2021 on WTHR due to the Indianapolis Motor Speedway's restricted capacity amid the ongoing COVID 19 pandemic. WPBI TV 16.2 in Lafayette also blacks out live coverage of the race to prevent viewers from the Indianapolis market from trying to view the race in that neighboring market and airs the race in tape delay. The first day of qualifying is no longer broadcast on television, and streamed only on Comcast's OTT service. In 2022, the race was able to be viewed live within Central Indiana and Lafayette; however, it was only available on the Peacock streaming service and was not available live on WTHR or WPBI DT2. The race aired on tape delay as normal.