Кіріспе
Рик Равон Мерс (Rick Ravon Mears) – 1951 жылы туған американдық жарыс жүргізушісі. Ол Индианаполис 500 жарысын төрт рет жеңген төрт спортшының бірі (1979, 1984, 1988, 1991) және бұл жарыста алты поул-позицияны (1979, 1982, 1986, 1988, 1989, 1991) иеленген қазіргі рекордсмен. Мерс сонымен қатар үш рет Indycar сериясы / Әлемдік серия чемпионы атанған (1979, 1981 және 1982).
Rick Ravon Mears (born December 3, 1951) is a retired American race car driver. He is one of four men to win the Indianapolis 500 four times (1979, 1984, 1988, 1991) and is the current record holder for pole positions in the race with six (1979, 1982, 1986, 1988, 1989, 1991). Mears is also a three time Indycar series/World Series champion (1979, 1981 and 1982).
Алғашқы жылдар
Мирс Канзас штатының Уичита қаласында дүниеге келіп, Калифорния штатының Бейкерсфилд қаласында өсті. Ол жарыс карьерасын жолдан тыс жарыстардан бастады. 1976 жылы оны Билл Симпсонның шлем компаниясының өкілі ұсынды, содан кейін Симпсон оған USAC Champ Car's California 500 жарысында ескі Eagle Offenhauser көлігімен қатысуға мүмкіндік берді, нәтижесінде ол 8-орынды иеленді. Кейін Симпсон көлікті Арт Сугайға сатты, бірақ Мирс оны жүргізуін жалғастыру шартымен. 1977 жылдың ортасында ол Теодор Рейсинг командасына ауысты. Оның жылдамдығы Роджер Пенскенің назарын аударды. Penske Racing сол кезде Марио Андретти мен Том Сневамен жұмыс істегенімен, Андретти Lotus командасымен Formula One жарысында да қатысып жүрді, ал Пенске американдық жарыстарға толыққанды назар аударатын жас жүргізушіні іздеді. 1978 жылы Мирске 18 чемпионаттық жарыстың тоғызында жартылай штатты жүргізу ұсынылды, Андретти шетелде болғанда оның орнын толтыру үшін. Сонымен қатар, ол Индианаполис 500 жарысына қатысуға келісті. Индидегі дебюттік жарысында Мирс алдыңғы қатарда старт алып, 200 миль/сағаттан асып өте білген алғашқы жаңашыл атанды. Жарыс басталғанда, Мирс шлемі жеткілікті түрде бекітілмегенін байқады және оны қауіпсіз орнату үшін тоқтауға мәжбүр болды. Ол бір де бір айналымда көшбасшы болған жоқ және 104-айналымда қозғалтқышы бұзылып, жарыстан шықты. Ол «Жылдың жаңашылы» атағын Ларри Райспен бөлісті. Екі аптадан кейін Милуокидегі Рекс Мейс классикасында ол өзінің алғашқы жарысын жеңіп алды. Бір айдан кейін Атлантада тағы да жеңіске жетті және жылды Брэндс-Хатчта өткен жол жарысында жеңіспен аяқтады. Жаңашыл ретінде көрсеткен керемет нәтижелерінің арқасында Мирс 1979 жылы командаласы және серия чемпионы Том Снева мен Пенскенің жолдары айырылғаннан кейін толық штатты жүргізуші мәртебесіне көтерілді.
1979 жыл
1979 жылы Ұлттық чемпионаттың санкциясы USAC-тен CART-ке өзгерді. Индианаполисте ол өзінің алғашқы "500" жарысын жеңіп алды, жарыс алаңының басында тұрып, Бобби Унсер механикалық бұзылуға байланысты жарыстан шыққан кезде мүмкіндігін пайдаланды. CART жүйесінде өткен он бір жарыстың ішінде үш жеңіс және төрт екінші орын Мирске алғашқы чемпионатын әкелді. Маусымдағы оның ең нашар нәтижесі Трентонның екінші жарысында жетінші орын болды.
1980 жыл
1980 жылы жер әсеріне негіделген «Чапараль» басқа шассилерге қарағанда технологиялық тұрғыдан жоғары болды, ал Джонни Резерфорд осы машинамен үшінші рет Индианаполис 500 жарысын жеңіп, маусымда басымдық танытты. Меарс Мексика қаласында өткен жарыста бір жеңіс алып, ұпалдар кестесінде төртінші орынға ие болды. 1980 жылы Берни Экклстоун, сол кездегі «Брабхам» командасының басшысы, Меарске «Формула-1» тестілеуіне қатысуды ұсынды. Меарс бұл тестіге CART пен USAC арасындағы алауыздық салдарынан қызығушылық танытты, егер CART тарап кетсе, басқа мүмкіндіктерді қарастырғысы келді. Меарс «Брабхам» командасымен екі рет сынақтан өтті – біріншісі Пол Рикард трассасында, екіншісі Риверсайдта. «Брабхам BT49» машинасына жүргізу стилін бейімдегеннен кейін, Меарс алғашқы тестіде болашақ үш дүркін «Формула-1» чемпионы, сол кездегі «Брабхам» жүргізушісі Нельсон Пикеден жарты секундқа жуық нәтиже көрсетті. Екінші тестіде Меарс Пикеден жылдам уақыт тіркеді. Пике Меарстың жүргізу шеберлігіне қатты әсерленіп, олармен бірге өткізген уақытын ұнатты, сондықтан Меарсты екінші жүргізуші ретінде қабылдауды қолдады. Экклстоун Меарске «Брабхам» командасымен келісімшарт ұсынды, бірақ Меарс одан бас тартты. Кейінірек жазған мемуарларында Меарс «Брабхам» мықты команда екенін және «Формула-1» жарыстарында жеңіске жете алатынына сенгенін, бірақ Еуропаға көшуге көңілі толмағанын, сондай-ақ овал жарыстарына деген қызығушылығының сақталғанын айтты – осы себептерден ол Экклстоуннің ұсынысын қабылдамады.
1981-1982 жылдар
1981 және 1982 жылдары Мирс тағы екі чемпионатты жеңіп алды. 1981 жылы Индианаполис 500 жарысында пит-стоп кезінде өрт шығып, беті күйгеніне қарамастан, Мирстің екі жыл ішіндегі он жарыстағы жеңісі оған тағы екі Indycar чемпионы атағын әкелді. 1982 жылы Индианаполис 500 жарысында ол екінші Indy жеңісіне 0,16 секундқа жуық келді. Жарыс аяқталуға 20 айналымдай уақыт қалғанда, Мирстің соңғы пит-стопында механиктер оған аяқтау үшін қажетті мөлшерде отын құюдың орнына, бакты толығымен толтырып жіберді. Бұл кешігу оны Гордон Джонкоктан 11 секундтан астам артта қалдырды. Джонкок басқарумен қиындыққа тап болғанда Мирс бұл айырмашылықты өтеді, бірақ жеңіске жете алмады. Бұл фотофиниш 10 жыл бойы Indy 500 жарысының ең шамалы айырмамен аяқталған жарысы ретінде танылды. Фотофиниш сонымен қатар командаласы Кевин Коганмен болған даулы бақылау айналымындағы апатты жасырды, Коган түсініксіз себептермен айналып кеткендей болды; Гордон Джонкок, Джонни Разерфорд және Бобби Унсер сияқты басқа пилоттар Мирсті алаңды баяу жылдамдықпен түсіріп, апатты тудырды деп айыптады.
1983-1984 жылдар
1983 жылы Penske командасы Pennzoil спонсорлығын сары бояу схемасымен иеленді. Сол жылы команда мүшесі Аль Унсер чемпион атанды. Penske шассиі жыл басындағы екі жарыста сәтсіздікке ұшырағаннан кейін команда 1984 жылы Индианаполис 500 жарысына March шассиіне көшті. Мирс сол жылдың мамыр айында екінші Indy жеңісін тойлады, бірақ жыл соңында Санаир Супер Спидвейдегі апатта ауыр жарақат алды. March шассиі, сол кездегі көптеген ашық дөңгелекті жарыс машиналарын сияқты, жүргізушіні алдыңғы бөлігіне, аяқтар мен етектің қорғанышы аз жағдайда орналастырды.
1985-1987 жылдар
Санаир апатынан кейін Мирстің оң аяғына келген жарақаттар оның мансабының соңына дейін оны мазалады. Келесі үш маусымда ол бар болғаны екі жарысқа ғана жеңіске жетті. 1985 жылы Pocono 500 жарысын жеңіп, ол жарақаттарынан қайта оралды. 1986 жылы Индианаполис 500 жарысында поул позициясын жеңіп алды, бірақ үшінші орынға табан тіреді. Ол сондай-ақ 1987 жылы Pocono 500 жарысында жеңіске жетті.
1988-1990 жылдар
1988 жылы бірнеше жыл бойы March шассиін пайдаланғаннан кейін, Penske командасы Chevrolet жарыс қозғалтқышы бар жаңа машинаны, PC 17 пайдаланды. Мирс жаңа машинада Индианаполис 500 жарысын жеңіп алды. Бір жыл өткен соң, ол Индиде рекордтық бесінші поул-позицияны иеленді, бірақ жарыстан механикалық ақауларға байланысты шығып қалды. Эмерсон Фиттипальди 500 жарысын жеңіп, Лагуна Сека трассасында өткен соңғы жарыста Мирсті де жеңіп, Чемпионатты ұтып алды, тіпті Мирс сол жарысты жеңгеніне қарамастан. Сондай-ақ, 1989 жылғы соңғы жарыс Мирстің барлық Indycar жарыскерлерінен ерекшелендірді, өйткені ол жарыста жеңіске жету көрсеткіші бойынша Бобби Рахалмен теңдікті бұзып, 1980-жылдардың ең табысты Indycar жарыскері атанды. Жеңімпаздар шеңберіндегі сұхбатында, оның жылдар бойы овал трассаларында жақсы өнер көрсеткендігін ескере отырып, жол трассаларындағы ұзақ жеңіліс тізбегін үзу туралы сұраққа ол Джек Арутеге: "Шындығында, біздің ескі овал трассаларында жүретін жүргізушілерге де үміт бар екен" деп жауап берді. Фиттипальди 1990 жылы Penske командасына Мирстің қатарына қосылды, бірақ ол жыл Аль Унсерге тиесілі болды, ол алты жеңіске жетті. 1990 жыл Мирс үшін Pennzoil түсімен соңғы жыл болды, себебі Marlboro команданың жаңа демеушісі болды, ал Джим Холл Indycar әлеміне қайта оралды.
1991-1992 жылдар
1991 жылы жаттығу кезінде Мирс карьерасында алғаш рет Индианаполисте қабырғаға соқты. Келесі күні ол қосалқы көлігіне отырып, рекордтық алтыншы рет «поул-позицияны» жеңіп алды. 500 жарысының соңына 20 айналым қалғанда, Майкл Андреттиден кейін Мирс екінші орынға шығады деп күтілді. Алайда, кейін шыққан сары ту Андреттидің 15 секундтік басымдығын жойғанда, Андретти отын құю үшін пит-стопқа кіргендіктен Мирс көшбасшылыққа ие болды. Бірақ бұл көшбасшылық ұзаққа соқпады, өйткені Андретти бірінші бұрылыста Мирсті сырттан озуға сәттілік танытты. Бір айналымнан кейін Мирс Андретти жасағандай амал қолданып, көшбасшылықты қайтадан өзіне қайтарды. Ол турбокомпрессорды күшейтіп, төртінші рет «Инди 500» жарысын жеңіп, осы жетістікті қосқан үшінші жүргізуші болды. 1991 жылдың тамызында Мичиган 500 жарысында ол соңғы рет жеңіске жетті. 1992 жылы Индианаполис 500 жарысында Мирс жаттығу кезінде апатқа ұшырап, білегін сындырды, содан кейін карьерасында алғаш рет жарыстан шықты, өйткені ол бірінші бұрылыста Джим Кроуфордтың айналып кеткен көлігінен қашып үлкермеді. 1992 жылы ол тағы төрт рет жарысқа қатысты, содан кейін Пенске командасының Рождестволық кешінде жарыстан зейнетке шығуын жариялады. Пенске және Риктің әйелі Крис басқа ешкім оның зейнетке шығу жоспарын білген жоқ. Ол 41 жасқа толған еді. 2023 жылға қарай Рик Мирс өзінің барлық Индикар жарыстарында жеңіске жеткен Penske Racing командасы үшін кеңесші және бақылаушы ретінде жұмысын жалғастыруда. Ол Penske командасының жүргізушілері – Элио Кастроневес, Уилл Пауэр және Скотт Маклафлинге тәлімгерлік жасады.
Жеке өмір
Мирс – Роджер Мирстің інісі, жабық жол және ашық дөңгелекті жарысшы Клинт Мирстің әкесі және бұрынғы NASCAR Кубок сериясының жүргізушісі Кейси Мирстің қалың бауыры. Оның бірінші әйелі Динамен 1983 жылы үйленуі ажырасып бітті. 1986 жылы Крис Боуэнге үйленді, 2002 жылы ажырасты.
Инди 500-ге іріктеу нәтижелері
Жыл # Күні Уақыт ҚайКүн Көлік # Айналым ҚайУақыт ҚайЖылдамдық Рангы Бастау Комментарий1977 85 05 22 16:02 4 90 1 — — — — Толық емес жүріс; тоқтатылды 96 05 22 17:21 4 90 2 — — — — Толық емес жүріс; тоқтатылды 1978 10 05 20 12:13 1 71 4 2:59.93 200.078 4 3 1979 34 05 13 16:39 1 9 4 3:05.82 193.736 1 1 1980 1 05 10 11:05 1 1 4 3:12.01 187.490 7 6 1981 34 05 16 13:41 1 6 2 — — — — Толық емес жүріс; тоқтатылды 53 05 16 15:52 2 68 4 3:05.55 194.018 10 22 1982 2 05 15 11:09 1 1 4 2:53.91 207.004 1 11 және 4 айналым трасса рекорды 1983 7 05 21 11:39 1 2 4 2:56.211 204.301 3 3 1984 2 05 12 12:25 1 6 4 2:53.204 207.847 3 3 1985 29 05 11 17:10 1 1 4 2:51.595 209.796 10 10 1986 9 05 10 12:40 1 4 4 2:46.030 216.828 1 11 және 4 айналым трасса рекорды 1987 3 05 09 11:19 1 8T 4 2:50.239 211.467 3 3 1988 23 05 14 13:58 1 5 4 2:44.235 219.198 1 11 және 4 айналым трасса рекорды 1989 20 05 14 14:09 1 4 4 2:40.797 223.885 1 11 және 4 айналым трасса рекорды 1990 6 05 13 16:57 1 2 4 2:40.560 224.215 2 2 1991 16 05 11 12:51 1 3T 4 2:40.633 224.113 2 1 1992 21 05 09 17:48 1 4 4 2:40.289 224.594 10 9
Халықаралық жарыстар
(негізгі) (Қалың – Бірінші орын. * – Көптеген айналымдарды бастап өткен.) Халықаралық жарыс чемпиондарының нәтижелері Маусым Марка Q1 Q2 Q3 1 2 3 4 Орын Нүктелер Сілтеме 1978–79 Chevy MCH MCH RSD RSD ATL NA 1979–80 MCH MCH RSD RSD ATL 3-ші 31 1986 Chevy DAY MOH TAL GLN 12-ші 25 1989 Chevy DAY NZH MCH GLN 11-ші 24