Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шығыс Германияда саналы түрде наразылық білдіру деңгейі жоғары болды.
There was a high level of conscientious objection in East Germany.
Әскерге шақырудың енгізілуі
1962 жылғы сәуірде ГДР үкіметі әскери шақыруды енгізді. Міндетті қызмет мерзімі кем дегенде 18 айды құрады, ал 18 мен 26 жас аралығындағы ер адамдар шақыруға жарамды болды. Ұлттық халық армиясында (неміс тілінде NVA деп қысқартылады), Халық полициясының жартылай әскери күштері және Мемлекеттік қауіпсіздік министрлігінің моторизацияланған атқыштар полкінде қызмет ету бұл міндетті орындауға жатты. (Германия Федеративтік Республикасында әскери шақыру 1958 жылы енгізілді.) Бірінші жылы түрмеге қамау немесе одан да ауыр жаза алу мүмкіндігіне қарамастан, 231 адам әскери қызметтен бас тартты. Олардың көп бөлігі Ехоба куәгерлері болды. Екінші жылғы шақырудан кейін олардың саны 287-ге жетті. ГДР-дің социалистік үкіметі саналы түрде әскери қызметтен бас тартушыларды мемлекетке қарсы жау деп қарады, сондықтан барлық 287 адам қамауға алынды. Елдің ықпалды протестанттық шіркеуі наразылық білдіргеннен кейін, үкімет саналы түрде әскери қызметтен бас тартушыларға қарулы күштерде қатыспайтын қызметкерлер ретінде қызмет етуге заңдық мүмкіндік беру туралы шешім қабылдады.
In April 1962 the GDR government introduced military conscription. The period of compulsory service was at least 18 months, and adult males between 18 and 26 were eligible. Service in the National People's Army (in German abbreviated as NVA), the paramilitary forces of the People's Police and the motorised rifles regiment of the Ministry for State Security fulfilled this service obligation. (In the Federal Republic of Germany, conscription was introduced in 1958.) In the first year, despite the possibility of imprisonment or worse, 231 draftees refused to serve. Most were members of the Jehovah's Witnesses. The number increased to 287 when the second year's cohort was conscripted. The GDR's socialist government viewed conscientious objectors as enemies of the state, and all 287 were arrested. When the country's influential Protestant Church protested, the government decided to provide a legal means for conscientious objectors to serve as non combatants in the armed forces.
Құрылыс бірліктері
1964 жылғы 16 қыркүйекте ГДР үкіметі жеке сенімдеріне байланысты қару ұстай алмайтын әскери қызметшілерге балама ретінде жауынгерлік емес құрылыс бөлімшелерін, яки Baueinheiten құру туралы жариялады. Баусолдатендер казармаларда тұрды және әскери тәртіпке бағынды, бірақ қару ұстамады немесе жауынгерлік жаттығуларға қатыспады. Олардың сұр формалары әдеттегі жаяу әскердің киімдеріне ұқсас болды, ал иық белдіктерінде ақшыл жасыл жиекті қазықша белгісі бар еді. Әдетте, құрылыс бөлімшелері бейбітшіл идеялардың таралуын болдырмау үшін тұрақты әскерлерден оқшауланды. Сырттан қарағанда бейбіт көрінгенімен, Бауэйнхейттендердің сарбаздары адалдық серт беруге міндетті болды, онда олар "барлық жаулармен күресіп, жоғары бағыныштыларына сөзсіз бағынатындарын" айтты, бірақ 1980-ші жылдары бұл серт "қорғанысқа дайындықты арттыруға" берілген антпен ауыстырылды. Олар әскери құрылыс және тыл жұмыстарын атқарды, танктер мен әскери техниканы жөндеді, сондай-ақ өнеркәсіптік және әлеуметтік салалардағы кейбір тапсырмаларды орындады, әскери заңдар мен тәртіп ережелеріне бағынды, НВА офицерлері мен сержанттары (NCO) басқарды, инженерлік оқу мен саяси тәрбие алды. 1983 жылы НВА-дағы 230 000 сарбаздың 0,6 пайызы – шамамен 1400 адам құрылыс бөлімдерінде қызмет етуге рұқсат алды. Бірақ бір мәлімет бойынша, мұндай қызметті таңдаған әскери қызметшілердің саны соншалықты көп болды, әскери комиссариат қызметкерлері жоспар орындалғанын мәлімдеді, ал 1983 жылы қару ұстағысы келмейтін шығыс немiстерi тұрақты әскер қатарына қосылуға мәжбүр болды. 1983 жылғы ақпан айында Шверин, Дрезден және Шығыс Берлинде бес жас жігіт құрылыс бөлімдеріне қосылу құқығын пайдалануға тырысқаны үшін он сегіз айға бас бостандығынан айырылды. Дегенмен, құрылыс әскерлерінде қызмет етудің де салдары болды. 1970-ші жылдары Шығыс Германия басшылары бұрынғы құрылысшы-әскерлердің азаматтық өмірге оралғанда қиындықтарға тап болатынын мойындады. Оларға кейбір мамандықтарға түсуге немесе университетте оқуға рұқсат берілмеді. Бірақ 1984 жылы СЭД Бас хатшысы Эрих Хонеккер және Қорғаныс министрі армия генерал-майыры Хайнц Хоффманн құрылыс жасақтарының енді мұндай кемсітулерге ұшырамайтынын мәлімдеді; әскери қызметін аяқтаған басқалар сияқты, оларға университеттерге түсу кезінде басымдық берілді.
On 16 September 1964 the GDR government announced the formation of non combat construction units, or Baueinheiten, to provide an alternative for conscripts who could not bear arms because of a personal objection to military service. The Bausoldaten lived in barracks and were subject to military discipline, but did not bear arms or participate in combat training. Their grey uniforms resembled those of the regular infantry with the symbol of a spade on their shoulder boards which had pale green edges. Normally, construction units were isolated from soldiers in regular units to prevent the spread of pacifist ideas. Though outwardly peaceful in appearance, soldiers in Baueinheiten were obliged to make a promise of loyalty in which they stated that they would "fight against all enemies and obey their superiors unconditionally", though this was replaced by an oath to "increase defence readiness" in the 1980s. They performed military construction and rear guard services, repaired tanks and military equipment, as well as some tasks in the industrial and social service sectors, were subject to military law and disciplinary regulations, were commanded by NVA officers and non commissioned officers (NCOs), and received engineer training and political education. In 1983, of the 230,000 soldiers in the NVA, 0.6 percent—about 1,400—were allowed to serve in the construction units. According to one report, however, the number of conscripts electing such service was so high that draft officials claimed the plan was over fulfilled, and in 1983 young East Germans unwilling to bear arms had to join the regular troops. In February 1983, in Schwerin, Dresden, and East Berlin, five young men were sentenced to eighteen months in prison because they tried to exercise their right to join the construction units. Service in the construction troops did, however, have certain consequences. In the 1970s, East German leaders acknowledged that former construction soldiers were at a disadvantage when they rejoined the civilian sphere. They were not allowed to enter certain professions or to pursue a university education. In 1984, however, SED General Secretary Erich Honecker and Defence Minister Army General Heinz Hoffmann asserted that construction soldiers no longer suffered such discrimination; like others who had completed their military service, they were given preference in the university admission process.
Прага көктемі
1968 жылы Варшава шартының қатысушы елдері, Шығыс Германияның тікелей араласпауымен, бірақ үнсіз қолдауымен Чехословакияға басып кірді және Александр Дубчекті қызметтен шеттетуге себеп болды, бұл оқиға "Прага көктемі" деп танылды. Бұл басқыншылық әлемнің түкпір-түкпіріндегі адамдарды, әсіресе Шығыс немістерді зор қынжырға келтірді, олардың көптегені өз үкіметтерінің оны қолдауына рұқсат бергендері үшін өкініш сезінді. "Прага көктемінен" кейін көптеген жас Шығыс неміс ер адамдары тіпті құрылыс жасақтарында (Бауэйнхетендерде) қызмет етуден бас тартты, себебі олар тағы бір "Прага көктемінің" жақын арада бола қоюы мүмкін деп ойлады және оған қатыспауды қалады.
In 1968 Warsaw Pact states, with the tacit support but not direct involvement of East Germany, invaded Czechoslovakia and deposed Alexander Dubček in what came to be known as the Prague Spring. This invasion appalled people all over the world, but especially East Germans, many of whom felt guilty for letting their government support it. Following the Prague Spring, many young East German men refused to serve even in Baueinheiten, as they felt that something akin to another Prague Spring could be just around the corner, and they wished to play no part in it.
Шығыс Германиядан кетем
1984 және 1985 жылдар аралығында азаматтық құқық қозғалысына қатысқан 71 000 шығыс немiс елден қуылды. Шығыс Германиядан эмиграция жасауды қалаған көптеген адамдар "қара тізімге" түсіп, қуылған үшін NVA-да әскери қызметтен бас тарту сияқты іс-әрекеттер жасады. 1980-жылдардың соңына қарай, саналы түрде әскери қызметтен бас тартушылардың басым көпшілігі эмиграция жасауды ниеттенген адамдардан құралды.
Between 1984 and 1985, 71,000 East Germans were expelled from the country for participation in civil rights movements. Many people who wished to emigrate from East Germany would do things such as refuse to serve in the NVA to be put on the "black list" and expelled. By the late 1980s, the vast majority of conscientious objectors was composed of people who wished to emigrate.