Пол Уэстон: Американдық дирижер, композитор және «Көңіл-күй музыкасының әкесі»
Paul Weston
Пол Уэстон (1912-1996) – американдық пианист, дирижер, әндер жазушы. "Көңіл-күй музыкасының әкесі" ретінде танымал, "I Should Care" сияқты хиттердің авторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық пианист, аранжировщик, композитор және дирижер
American pianist, arranger, composer, and conductor
Пол Уэстон (нағыз аты Пол Ветштейн; 12 наурыз 1912 – 20 қыркүйек 1996) – 1930 жылдардан 1970 жылдарға дейін музыка және теледидар саласында жұмыс істеген американдық пианист, аранжировщик, композитор және дирижер. Ол көңіл-күй музыкасын дамытудың негізін қалаушы болып есептеледі және «Көңіл-күй музыкасының әкесі» деп танылды. Оның шығармаларына «I Should Care», «Day by Day» және «Shrimp Boats» сияқты танымал әндер кіреді. Ол сонымен қатар «Crescent City Suite» сияқты классикалық туындылар мен діни музыка жазды, бірнеше гимн мен мессалардың авторы болды. Массачусетс штатының Спрингфилд қаласында туған Уэстон бала кезінен музыкаға қызығушылық танытып, фортепианода ойнауды үйренген. Ол Спрингфилд орта мектебінде білім алған, содан кейін Дартмут колледжі мен Колумбия университетінде оқыған. Дартмут колледжінде ол өзінің тобын құрып, колледж тобымен гастрольдік сапарлар жасаған. Ол Колумбияның би тобы «The Blue Lions» құрамына қосылды, бірақ теміржол апатынан кейін уақытша өнер көрсете алмады және қалпына келгеннен кейін аранжировкалар жасады. Ол алғашқы аранжировкаларын 1934 жылы Джо Хеймске сатқан. Хеймс одан көп материал сұрағанда, Уэстонның музыкасын Руди Валле естіп, оған өзінің радио бағдарламасында жұмыс ұсынды. Уэстон Томми Дорсимен Хеймс арқылы танысып, 1936 жылы Дорсидің оркестріне мүше болды. 1938 жылы «The Pied Pipers» тобының өнерін тыңдағаннан кейін Дорсиді оларды жұмысқа алуға көндірді, ал топ жетекшімен бірге гастрольдік сапарлар жасады. 1940 жылы Дорсиден кеткеннен кейін Уэстон Дина Шормен жұмыс істеді және кинода жұмыс істеу ұсынысымен Голливудқа көшті. Калифорнияда ол Джонни Мерсермен танысты, ол оны өзінің жаңа лейбліне, Capitol Records-қа жазуға шақырды. Уэстон онда музыкалық директор болып жұмыс істеді, әнші Джо Стаффордпен бірге жұмыс жасады және көңіл-күй музыка жанрын дамытты. 1950 жылы Стаффорд онымен бірге Columbia Records компаниясына ауысты, ал олар 1952 жылы үйленді. Уэстон 1950-1970 жылдары теледидарда көп жұмыс істеді. Ол 1959 жылы алғаш рет табыс еткен Грэмми сыйлығын ұйымдастыруға көмектесті. Ол 1971 жылы Грэмми Trustees Award сыйлығымен марапатталды және үш жыл бойы Disney on Parade музыкалық директоры болып қызмет етті. Уэстон мен Стаффорд Джонатан мен Дарлин Эдвардс есімді нашар лаунж-тобының кейпінде комедиялық қойылым жасады. Олардың алғашқы альбомы 1957 жылы жарық көрді. 1960 жылы «Jonathan and Darlene Edwards in Paris» альбомы «Үздік комедиялық альбом» номинациясы бойынша Грэмми сыйлығын жеңіп алды. Уэстонның музыкадағы еңбегі Голливудтың Даңқ аллеясындағы жұлдызбен бейнеленген.
Paul Weston (born Paul Wetstein; March 12, 1912 – September 20, 1996) was an American pianist, arranger, composer, and conductor who worked in music and television from the 1930s to the 1970s, pioneering mood music and becoming known as "the Father of Mood Music". His compositions include popular music songs such as "I Should Care", "Day by Day", and "Shrimp Boats". He also wrote classical pieces, including "Crescent City Suite" and religious music, authoring several hymns and masses. Born in Springfield, Massachusetts, Weston had a keen interest in music from an early age and learned to play the piano. He was educated at Springfield High School, then attended Dartmouth College and Columbia University. At Dartmouth he formed his own band and toured with the college band. He joined Columbia's dance band, The Blue Lions, but was temporarily unable to perform following a rail accident, and did some arrangements while he recovered. He sold his first arrangements to Joe Haymes in 1934. When Haymes requested more material, Weston's music was heard by Rudy Vallée, who offered him work on his radio show. Weston met Tommy Dorsey through Haymes and in 1936 became a member of Dorsey's orchestra. He persuaded Dorsey to hire The Pied Pipers after hearing them in 1938, and the group toured with the bandleader. After leaving Dorsey in 1940, Weston worked with Dinah Shore and moved to Hollywood when he was offered film work. In California he met Johnny Mercer, who invited him to write for his new label, Capitol Records. Weston became music director there, where he worked with singer Jo Stafford and developed the mood music genre. Stafford moved with him to Columbia Records in 1950, and they were married in 1952. Weston worked extensively in television from the 1950s to the 1970s. He helped start the Grammy Awards, which were first presented in 1959. He was honored with a Grammy Trustees Award in 1971 and spent three years as music director of Disney on Parade. Weston and Stafford developed a comedy routine where they assumed the guise of a bad lounge act named Jonathan and Darlene Edwards. Their first album was released in 1957. In 1960, their album Jonathan and Darlene Edwards in Paris won the Grammy Award for Best Comedy Album. Weston's work in music is honored with a star on the Hollywood Walk of Fame.
Ерте жылдары және еңбек жолы
Уэстон Пол Ветштейн ретінде Массачусетс штатының Спрингфилд қаласында, мұғалім Пол Ветштейн мен Анна "Энни" Грейди отбасында дүниеге келді. Уэстон екі жасқа толғанда отбасы Питтсфилдке көшіп келді, және ол өзінің ересек өмірін сол қалада өткізді. Ол Нью-Гэмпширдегі Дартмут колледжінде экономика мамандығы бойынша білім алды, 1933 жылы "cum laude" және "Phi Beta Kappa" деген құрметті атақтармен бітірді. Колледж оркестрімен бірге саяхаттау үшін Вестон кларинет ойнауды үйренді. Оркестрде белсенді қатыса алмағандықтан, ол сауығып жатқан кезінде музыкамен байланысын сақтау үшін музыканы аранжировкалауды бастады. Вестон сондай-ақ Фиббер МакГи, Молли және Пол Уайтменмен де жұмыс істеді. Көптеген жазба компаниялары ереуілге дейін өз жұлдыздарының жазбаларын "жинап", оларды белгілі бір уақыт аралығында шығаруды жоспарлады. Ескі, орнықты лейблдар мұны істей алса, жаңа құрылған Capitol мұндай мүмкіндікке ие болмады. Ереуіл жаңа компанияның жұмысын тоқтатты, оған дейін Джонни Мерсер 1943 жылдың маусым айында "Johnny Mercer's Music Shop" радиошоуын бастады. Стаффорд пен Вестон алғаш рет 1938 жылы кездесті, ол Томми Дорси үшін аранжировкашы болып жұмыс істеді; Вестон Стаффордтың "Pied Pipers" тобын Дорсидің радиошоуына қатысуға жіберуге жауапты болды. 1943 жылдың қазан айында Музыканттар одағы мен жазба компаниясы арасында келісімге қол жеткізілгеннен кейін Capitol-де жазбаға тыйым салынды; Вестон кейін студияға қайта оралды. 1944 жылы ол компанияның музыкалық директоры болды. Тағайындалған кезде Вестон кез келген ірі жазба компаниясының ең жас музыкалық директоры болды. Capitol-дегі жұмысынан басқа, Вестон осы кезеңде көптеген радиошоуларға дирижерлік жасады. Ол "Duffy's Tavern", Джоан Дэвис және "Your Hit Parade" радиошоуларымен жұмыс істеді. Кейін Стаффорд Вестон мен оның оркестрімен бірге Голливудтан шоуды жүргізді. Осы шақта Вестон фильмнің саундтрегіне ұқсас жаңа музыка идеясын ойлады. Бұл өмірді жақсартуға мүмкіндік беретін, бірақ әңгімелесуге кедеріс келтірмейтін жұмсақ музыка болды. Оның "Music For Dreaming" альбомы "Mood Music" жанрының бастауы болды. 1950 жылы ол Capitol-ді Columbia Records-тағы ұқсас лауазымға ауыстырды; Джо Стаффорд та Columbia-мен келісімшартқа қол қойды. Пол Вестон мен Джо Стаффорд 1952 жылдың 26 ақпанында үйленді; олардың екі баласы болды – Тим (1952 жылы туған) және Эми (1956 жылы туған). Екеуі де 1961 жылы Capitol-ге оралды, ал 1965 жылдың соңында Dot Records компаниясына кетті.
Weston was born Paul Wetstein in Springfield, Massachusetts, to Paul Wetstein, a teacher, and Anna "Annie" Grady. The family moved to Pittsfield when Weston was two, and he spent his formative years in the town. He was an economics major at Dartmouth College in New Hampshire, where he graduated cum laude and Phi Beta Kappa in 1933. Weston also learned how to play the clarinet so he could travel with the college band. Unable to be active in a band, he started doing music arranging as a way to keep some involvement with music while convalescing. Weston also worked with Fibber McGee and Molly and Paul Whiteman. Many record companies had "stockpiled" recordings of their stars prior to the strike, planning to release them over a period of time. While the older, more established record labels were able to do this, the newly formed Capitol had no opportunity to do likewise. The strike brought the new company to a standstill until Johnny Mercer began his radio show, Johnny Mercer's Music Shop, in June 1943. Stafford and Weston had first met in 1938, when he was working as an arranger for Tommy Dorsey; Weston was responsible for getting Stafford's group, the Pied Pipers, an audition with Dorsey for his radio show. The recording ban was lifted for Capitol in October 1943 after an agreement was reached between the Musicians' Union and the record company; Weston was then able to return to the recording studio. In 1944, he became the company's music director. When appointed, Weston was the youngest musical director for any major record company. Besides his work at Capitol, Weston did conducting for many radio shows during this time. He worked with Duffy's Tavern, the radio shows of Joan Davis, and Your Hit Parade. Stafford later hosted the show from Hollywood, with Weston and his orchestra. It was around this time that Weston had a new idea for recorded music that would be similar to the soundtrack of a movie. It could be an enhancement to living but subtle enough not to stifle conversation. His album Music For Dreaming was the beginning of the "Mood Music" genre. In 1950, he left Capitol for a similar position at Columbia Records; Jo Stafford also signed with Columbia at the same time. Paul Weston and Jo Stafford were married on February 26, 1952; the couple had two children, Tim (born 1952), and Amy (born 1956). Both returned to Capitol in 1961, leaving the company for Dot Records in late 1965.
Джонатан мен Дарлин Эдвардс
1957 жылы Уэстон NBC телеарнасының музыкалық директоры болып тағайындалды, ол бес жыл бойы осы лауазымды атқарды және бүкіл елдің талқылаған жазба дуэтінің жартысы болды. Пол мен Джо кештерінде ойнайтын ойын-скетчте ол жай ғана нашар салондық пианист рөлін сомдаса, оның әйелі әуенге сай келмейтін әндерді орындайтын. Ол өзінің осы өнерінің бір бөлігін Columbia Records конвенциясында көрсетті, ол бірден танымал болды. Жұбайлар өздерін Джонатан және Дарлин Эдвардс деп атап, бірнеше жазба жасауға келісті. Columbia Records атқарушы директоры Джордж Авакян осы өнерге Джонатан Эдвардс есімін, сол аттас кальвинист диқанның құрметіне берді. Уэстон Джонатан Эдвардстың орындауымен альбомды толтыра алмайтынынан қынжылды, сондықтан ол Стаффордтан көмек сұрады. Жазбаларды кім жасағаны көпке белгісіз болды, 1957 жылы Time журналында олардың кім екені жарияланғанға дейін, музыканың артында екі танымал тұлға тұр деген көп болжам болды. Олардың жасаған жұмысы үшін 1960 жылы ең жақсы комедиялық альбом номинациясында «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. Уэстон «Дэнни Кей Шоу» бағдарламасының дирижері болғанда, оның тұрақты қонағы Джонатан Эдвардс әнші әйелі Дарлинсіз бағдарламаға қатысты. «I Love a Piano» әнін вокалмен орындаған Кей, 1964 жылдың 25 наурызында телешоуды бастады. Олар бірнеше жыл бойы Джонатан мен Дарлиннің альбомдарын шығаруды жалғастырды, ал 1979 жылы Bee Gees тобының «Stayin' Alive» әнінің каверін, «I Am Woman» әнімен бірге шығарды.
In 1957 Weston was named musical director for NBC TV, a position he held for five years, and half of a recording duo that the whole country was talking about. Paul and Jo did a skit at their parties where he would play the role of a simply horrible lounge pianist and she would vocalize in off key melodies to the tunes he tried to play. He went public with his portion of the act at a Columbia Records convention, where it was an instant hit; the couple agreed to do some recordings, calling themselves Jonathan and Darlene Edwards. George Avakian, a Columbia Records executive, chose the name of Jonathan Edwards for Weston's act in honor of the Calvinist preacher of the same name. Weston was concerned he might not be able to fill an album with the performances of Jonathan Edwards, so he asked Stafford to help. It was not immediately known to the public who had really made the records; there was much speculation as to what two famous people might be behind the music, before a 1957 Time article revealed their true identities. The couple won a Grammy Award for Best Comedy Album of 1960 for their work as the imaginary pair. While Weston was the conductor for The Danny Kaye Show, his perpetual houseguest, Jonathan Edwards, made an appearance on the program without his singing wife, Darlene. The vocal for I Love a Piano was provided by Kaye as the pair started the television show on March 25, 1964. They continued to release Jonathan and Darlene albums for several years, and, in 1979, released a cover of The Bee Gees' "Stayin' Alive", backed with "I Am Woman".
Гремми сыйлығы
1957 жылы жазу индустриясының өкілдерін құрметтеу туралы алғашқы идея Голливуд сауда палатасынан туындады. Олардың жоспары Голливуд бульварына (қазіргі Голливуд Даңқы аллеясының бастауы) қоладан жасалған жаяу жолдарындағы белгілерді орнату болды. Палата бұл идеямен жергілікті жетекші жазу компанияларының басшыларына жүгінді, олардан осы құрметке лайық адамдардың тізімін жасауға көмектесуді сұрады. Вестон бұл комитетке палата тағайындаған адамдардың бірі болды. Комитет басшылары мансаптарында бір миллион немесе ширек миллион альбом сатқандардың барлығын қола жұлдыз белгілеріне үміткер деп шешті. Зерттеуді жалғастыра келе, комитет мүшелері жазу индустриясындағы көптеген маңызды тұлғалар мұндай танылуға лайық емес екенін түсінді. Осы түсінік Ұлттық жазу өнері және ғылымы академиясының құрылуына әкелді, оның мақсаты жазушы-орындаушылар үшін сыйлық құру болды. Ол «Грэмми» деп аталды, ал алғашқы сыйлықтар 1959 жылы табысталды. Пауль Уэстонның музыка мен жазуға деген адалдығы 1971 жылы қорғаншылар сыйлығымен (Trustees' Award Grammy) танылды.
The original idea of honoring those in the recording industry came from the Hollywood Chamber of Commerce in 1957. Their plan was to propose bronze sidewalk markers to be placed on Hollywood Boulevard (the beginning of the current Hollywood Walk of Fame). The Chamber approached local top recording company executives with the idea, asking for help with a list of those who deserved the honor. Weston was one of the men named to this committee by the Chamber. The committee executives decided all those who had sold a million records or a quarter million record albums during their careers would be candidates for the bronze star markers. As they continued their research, the men on the committee realized that many very important people in the recording industry would not qualify for this type of recognition. This realization prompted the founding of the National Academy of Recording Arts and Sciences, whose purpose was to create an award for recording artists. It became known as the Grammy, and the first awards were given in 1959. Paul Weston's dedication to music and recording was recognized with a Trustees' Award Grammy in 1971.
Теледидар және композициялау
Вестонның теледидарда музыкалық режиссер ретінде ұзақ мансабы болды, оның ішінде Дэнни Кей шоуы, Джонатан Винтерс шоуы, Джим Наборс шоуы және 1961 жылғы эстрадалық шоу – Боб Невхарт шоуы. Ол 1954-1955 жылдары әйелінің CBS телешоуының дирижеры және аранжировщигі болды, ол – «Джо Стаффорд шоуы». Вестон бағдарламалардың атауларын атамаса да, бірде тікелей эфирдегі телешоулардың дирижерлеріне «каскадерлердің де төлемақы алуы керек» деген пікірін білдірген. Вестон Элла Фицджеральдтың 1957 жылғы «Элла Фицджеральд Ирвинг Берлиннің ән кітабын орындайды» (Ella Fitzgerald Sings the Irving Berlin Songbook) альбомын аранжировкалады, ол Ирвинг Берлиннің музыкасына арналған. Вестон классикалық және діни музыка да жазды: оның екі симфониялық сюитасының бірі – «Crescent City Suite», «Кресент-Ситиде», яғни Нью-Орлеанда және басқа да жерлерде көп рет орындалды. Ол 1956 жылы жазылып, 1957 жылы Нью-Орлеандағы Муниципалдық аудиторияда Вестонның дирижерлігімен таныстырылды. Композицияға деген қызығушылық соншалық болды, 1959 жылы мектептердегі оркестрлерге арналған нұсқасы жарық көрді, сондай-ақ симфониялық нұсқасы да шығарылды. Ол көптеген гимндердің және Американың Григориан институты басып шығарған екі мессаның авторы болды. Вестон 1970 жылдардың соңында «Corinthian Records» компаниясын құрды, ол бастапқыда діни музыка лейблі ретінде жұмыс істеді, бірақ кейіннен олардың зайырлы альбомдарын таратушыға айналды. Вестон 1996 жылдың 20 қыркүйегінде Калифорния штатының Санта-Моника қаласында 84 жасында дүние салды. Ол Кульвер-Ситидегі Holy Cross зиратына жерленген. 2006 жылы оның жесірі Джо Стаффорд күйеуінің және өзінің кітапханаларын Аризона университетіне сыйға берді. Ол 2008 жылы 90 жасында қайтыс болды.
Weston had a long career as a musical director for television, including The Danny Kaye Show, The Jonathan Winters Show, The Jim Nabors Show and for The Bob Newhart Show, a 1961 variety show. He was also the conductor and arranger for his wife's CBS television show from 1954 to 1955, The Jo Stafford Show. Although he did not provide the names of the programs, Weston once said conductors on live television shows, "should also receive a stuntman's check!" Weston arranged Ella Fitzgerald's album Ella Fitzgerald Sings the Irving Berlin Songbook (1957), devoted to the music of Irving Berlin. Weston also wrote classical and religious music: one of his two symphonic suites, Crescent City Suite, has enjoyed many performances, in the "Crescent City", New Orleans, and elsewhere. It was composed in 1956 and performed in New Orleans at the Municipal Auditorium in 1957 with Weston conducting. There was enough interest in the composition for a version for school bands to be made available in 1959; a symphonic version was also issued. He was the author of many hymns and two Masses which were published by the Gregorian Institute of America. He founded Corinthian Records in the late 1970s, a company which started as a religious music label, but which later became the distributor for the couple's secular albums. Weston died on September 20, 1996, in Santa Monica, California, aged 84. He is buried in Holy Cross Cemetery, Culver City. In 2006, his widow, Jo Stafford donated her husband's library and her own to the University of Arizona. She died in 2008, aged 90.