Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саяси жанжал
Political scandal
Sandline ісі Папуа-Жаңа Гвинея тарихындағы, әсіресе Бугенвильдегі қақтығыстың шешуші сәттерінің біріне айналған саяси жанжал болды. Ол сэр Джулиус Чанның үкіметін құлатты және Папуа-Жаңа Гвинеяны әскери бүлікке дейін жеткізді. Бұл оқиға Ұлыбританиядағы жеке әскери компания Sandline International атымен аталды. 1994 жылдың ортасында билікке келгеннен кейін премьер-министр Чан Бугенвиль қақтығысын дипломатиялық жолмен шешуге көптеген әрекеттер жасады. Бірақ, Фрэнсис Она, Сэм Кауона және Джозеф Кабуи сияқты Бугенвиль лидерлерінің жоспарланған бейбіт келіссөздерге қатысудан үнемі бас тартуы салдарынан бұл әрекеттер сәтсіз аяқталды. 1994 жылдың қарашасында Чан, Теодор Мириунг басшылығымен Бугенвильдің уақытша үкіметін құруға тырысты. Алайда, Она, Кауона, Кабуи және басқалардың қатысудан бас тартуы себепті бұл да сәтсіздікке ұшырады. Бұл Чан үшін шегіне келді, ол қақтығысты әскери күшпен шешуге бел буды.
The Sandline affair was a political scandal that became one of the defining moments in the history of Papua New Guinea, and particularly the conflict in Bougainville. It brought down the government of Sir Julius Chan, and took Papua New Guinea to the verge of a military revolt. The event was named after Sandline International, a UK based private military company. After coming to power in mid 1994, Prime Minister Chan made repeated attempts to resolve the Bougainville conflict by diplomatic means. These were ultimately unsuccessful, due to the repeated failure of Bougainvillean leaders Francis Ona, Sam Kauona and Joseph Kabui to arrive at scheduled peace talks. In November 1994, Chan attempted to set up the Bougainville Transitional Government, under a moderate Bougainvillean, Theodore Miriung. However, this too was doomed to failure, as Ona, Kauona, Kabui and others all chose not to take part. This was the last straw for Chan, and he decided to resolve the conflict using military force.
Алғашқы кездесулер
Чанның қорғаныс министрі Матиас Ижапе аралға шабуыл жасауға дайындалу үшін Австралия мен Жаңа Зеландиядан логистикалық көмек сұрады. Бірақ екі ел де әскери көмек көрсетуден бас тартты. Содан кейін жалдамалы әскерлерді пайдалану мүмкіндігін қарастыру туралы шешім қабылданды. Бірнеше шетелдегі байланыстар арқылы Ижапе Тим Спайсермен (Шотландия гвардиясының бұрынғы лейтенант-полковнигі) байланысқа түсті, ол жақында Sandline International компаниясын құрған еді. Бұл компания қару-жарақ, жабдықтар және қақтығыстарға қатысу үшін мердігерлер ұсынумен айналысатын. Спайсер Папуа-Жаңа Гвинея қорғаныс күштерінің (PNGDF) басшысы Джерри Сингирокты Ижапемен бұрын талқылаған әскери жабдықтар жиынтығын сатып алуға қолдау көрсетуге көндіруге тырысты. Сингирок бұл идеяны қабылдамады және "Жоғары жылдамдық II операциясы" деп аталған аралға жоспарланған шабуылға дайындық жүргізуге көшті. Алайда, операция күткендей болмады, ал алты күн ішінде Папуа-Жаңа Гвинея күштері аралдан шегінді. Кейін сол жылы Спайсер Папуа-Жаңа Гвинеяның вице-премьері Крис Хайветамен кездесіп, оны Бугенвиллдегі қақтығысты тоқтату, Бугенвилл революциялық армиясын тарату және даулы Пангуна мыс кенішін қайта ашу үшін Sandline жалдамалыларын пайдаланудың тиімділігіне көндірді. Сингирок Спайсермен байланыс жасаудан бас тартса да, Хайвета оны елге шақырып, жағдайды бағалауға ұсынды. Ол 1996 жылдың желтоқсан айында осылай істеді және осының нәтижесінде 250 000 АҚШ доллары алды. Оның бағалауынша, Sandline жалдамалылары бұл жұмысты 36 миллион АҚШ долларына аяқтай алады.
Chan's defence minister, Mathias Ijape, requested logistical assistance from Australia and New Zealand, in preparation for an assault on the island. However, both nations refused to provide any military assistance. The decision was then made to investigate the use of mercenaries. Through some overseas contacts, Ijape was put in contact with Tim Spicer (an ex Lt Colonel in the Scots Guards) who had recently founded Sandline International, a company specialising in providing arms, equipment, and contractors to participate in conflicts. Spicer attempted to persuade the head of the Papua New Guinea Defence Forces (PNGDF), Jerry Singirok, to support the purchase of a package of military equipment that he had previously discussed with Ijape. Singirok dismissed the idea, and concentrated on proceeding with a planned assault on the island, codenamed "Operation High Speed II". However, the operation was a dismal failure, and within six days, Papua New Guinean forces had retreated from the island. Later that year, Spicer met Chris Haiveta, the Deputy Prime Minister of Papua New Guinea, and convinced him of the benefits of using Sandline mercenaries to end the Bougainville conflict permanently, neutralise the Bougainville Revolutionary Army, and reopen the controversial Panguna copper mine. While Singirok still refused to deal with Spicer, Haiveta invited him to visit the country and make an assessment of the situation. He did so in December 1996, and received US$250,000 as a result. He estimated that Sandline mercenaries could do the job for a total of US$36 million .
Ресми келіссөздер басталады
1997 жылдың 8 қаңтарында Тим Спайсер премьер-министр Чанмен алғашқы кездесуін өткізді. Спайсер Чанды Sandline алдағы сайлаулардан бұрын Бугенвильді қайтаруға көмектесе алатынына көндірді. Олар Sandline-ге 44 арнайы күш сарбазын, негізінен британдық, Оңтүстік Африка және Австралия азаматтарын, PNGDF әскерлерімен бірге шайқасу үшін жіберуге келісті. 36 миллион доллар Парламенттің толық кабинеті емес, құпия Ұлттық қауіпсіздік кеңесімен бекітілді. Соманың жартысы алдын ала төленді, ал қалған жартысы миссия аяқталғаннан кейін төленуге тиіс болды. Бұл қаржы білім беру және денсаулық сақтау министрліктерінің қаржысынан, сондай-ақ басқа да бірнеше министрліктерден үнемделген қаражат есебінен бөлінді. Sandline компаниясы Бугенвиль миссиясы үшін өз құрамының көп бөлігін Оңтүстік Африкалық жалдамалы әскерлерді ұсынатын Executive Outcomes компаниясымен қосалқы келісімшарт арқылы жасасқан. Алғашқы жалдамалылар Air Niugini рейсімен Сингапурдан 1997 жылдың 7 ақпанында келді. Бір апта ішінде барлығы 44 адам келді, олардың 8-і Ұлыбританиядан, 5-і Австралиядан, ал қалғандары Оңтүстік Африкадан. Осы уақыт аралығында вице-премьер-министр Хайвета, Тим Спайсер және басқа да бірнеше лауазымды тұлғалар Бугенвиль қақтығысының ортасында болған Пангуна кенішінің иесі – Bougainville Copper Limited компаниясының CRA-ның үлесін сатып алу мәселесі бойынша бірқатар кездесулер өткізді. 1997 жылдың 19 ақпанында премьер-министр Чан Австралияның Сыртқы істер министрі Александр Даунерге Папуа-Жаңа Гвинеяның "оқу мақсатында" жалдамалы әскерлерді шақырып алғанын айтты. Даунер бұл қадамды айыптап, әсіресе Бугенвильде оларды пайдалануға қарсы болды. 10 ақпанда бұл ақпарат The Australian газетінде жарияланды.
On 8 January 1997, Tim Spicer had his first meeting with Prime Minister Chan. Spicer succeeded in convincing Chan that Sandline could assist in retaking Bougainville before the upcoming elections. They agreed that Sandline would provide 44 special forces personnel, mainly British, South African and Australian, to fight alongside PNGDF personnel. The US$36 million was never voted upon by the full Cabinet of Parliament, but instead by the secretive National Security Council. Half was to be paid up front, with the other half to follow after completion of the mission. The money came from cutbacks to a number of ministries, including the education and health departments. Sandline had subcontracted most of its crew for the Bougainville mission through Executive Outcomes, a South African mercenary provider. The first mercenaries arrived on an Air Niugini flight from Singapore on 7 February 1997. After a week, a total of 44 had arrived, 8 from the UK, 5 from Australia and the remainder from South Africa. In the meantime, a series of meetings were undertaken between Deputy Prime Minister Haiveta, Tim Spicer, and several other figures, with regard to buying out CRA's stake in Bougainville Copper Limited, the owner of the Panguna mine, which was at the heart of the Bougainville conflict. On 19 February 1997, Prime Minister Chan mentioned to Australian Foreign Minister Alexander Downer that Papua New Guinea was bringing in mercenaries for "training purposes". Downer condemned the move, and was particularly opposed to their use on Bougainville. On 10 February, the move was leaked to The Australian newspaper.
Әңгіме ашық болады
Австралиядағы қоғамдық резонанс Чан күткеннен де зор болды. Халықаралық дүрбелең Джерри Сингироқтың Sandline келісіміне деген наразылығын одан әрі күшейтті. 27 ақпанда Филиппиннен оралғаннан кейін ол шешімін қабылдады. ПАПУ-Жаңа Гвинея Қорғаныс күштерінің (PNGDF) басшысы ретінде оны жағдайдан тыс қалдырғаны үшін үкіметті айыптады, сондай-ақ Спайсердің өзінен гөрі үкіметке көбірек қол жеткізіп отырғанын сынады. Келесі аптада ол "Опарейсен Раусим Квик" операциясын жоспарлады. 8 наурызда ол майор Уолтер Энумадан операцияны басқаруды сұрады. Энума келісті. Келесі бірнеше күнде Австралия үкіметі Папуа-Жаңа Гвинея үкіметін жалдамалы келісімге бармауға көндіруге тырысты. 1997 жылдың 16 наурызы түнде бүлік басталды. PNGDF әскерлеріне Меланезиялық ынтымақтастық (MELSOL) үкіметтік емес ұйымының жетекшілері жүгінді. Джонатан О’ата мен Пети Лафанама Чан Хайветаның Sandline жалдамалыларын тарту туралы шешіміне қарсы әскери-азаматтық наразылықты ұйымдастыруды көздеді. Түннің соңына қарай Sandline жалдамалыларының барлық тобы қарусызданып, тұтқындалды. Премьер-министр Чан бұл туралы тек келесі күні таңертең білді. Сол күні таңертең Сингирок Чан, Ижапе және Хайветаны жемқорлыққа қатысты айыптады және оларға 48 сағат ішінде отставкаға кетуге талап қойды. Ол өзі билікке таласып жатыр деген айыптамаларды да жоққа шығарды. Чан отставкаға кетерден бас тартты, сонымен бірге сол күні Сингирокты PNGDF қолбасшысы лауазымынан босатып, оның орнына даулы полковник Альфред Айкунгты тағайындады. ҮЕҰ генерал Сингирокты қолдау үшін бүкіл ел бойынша наразылық акцияларын ұйымдастырды. Қару-жарақ, оның ішінде Ми-24 тікұшақтары, поршеньді жеңіл ұшақтар, әскери қарулар және 600 ящик оқ-дәрі Антонов Ан-124 Руслан атты алып ұшақта жеткізілді. Папуа-Жаңа Гвинея билігі ұшақтың қонуына рұқсат бермегендіктен Антонов бір апта бойы Таиландта тоқталып тұрды. Австралиялық дипломаттар, қорғаныс және барлау басшылары Sandline компаниясымен, сондай-ақ ПНГ және Таиланд үкіметтерімен бірнеше күн бойы құпия келіссөздер жүргізді, содан кейін қаруды Австралияда сақтауға келісті. Антоновқа Катеринаға жақын Түндік Территориядағы Тиндал Әуе күштері базасына ұшуға рұқсат берілді, ПНГ үкіметі материалдарды Sandline-ға қайтаруды ұйымдастырғанша. Екі шабуылдық тікұшақ 2016 жылға дейін Тиндал Әуе күштері базасында сақталып тұрды, содан кейін олардың тозуы мен асбест сияқты зиянды заттармен ластану қаупіне байланысты Дарвинге жақын Шоал Бэй полигонына көмілді, оларды тасымалдау өте қымбатқа түсетін еді.
The immediate public stir in Australia was larger than Chan had expected. The international furor also hardened the dislike that Jerry Singirok had for the Sandline deal. By the time he returned from a visit to the Philippines on 27 February, his mind was made up. He condemned the government for leaving him, as head of the Papua New Guinea Defence Force (PNGDF), out of the loop, and condemned the fact that Spicer had more access to the government than he did. Over the next week, he made plans for "Opareisen Rausim Kwik" On 8 March, he asked Major Walter Enuma to command the operation. Enuma agreed. Over the next few days, the Australian government tried in vain to persuade the Papua New Guinean government not to proceed with the mercenary deal. On the night of 16 March 1997, the revolt began. PNGDF soldiers were approached by leaders of the NGO Melanesian Solidarity (MELSOL). Jonathan O'ata and Peti Lafanama wanted to consolidate a military NGO civil protest against the Chan Haiveta decision to engage the Sandline mercenaries. By the time the night was over, the entire band of Sandline mercenaries had been disarmed and arrested. Prime Minister Chan did not find out until the next morning. That morning, Singirok accused Chan, Ijape, and Haiveta of corruption, and gave them 48 hours to resign. He also fiercely denied allegations that he was aiming to take power himself. Chan refused to resign, and the same day, sacked Singirok as Commander of the PNGDF, replacing him with controversial Colonel Alfred Aikung. The NGOs activated a nationwide protest in support of General Singirok. The weapons, including Mil Mi 24 helicopter gunships, piston engined light aircraft, military small arms and 600 crates of ammunition, were shipped in an Antonov An 124 Ruslan giant plane. The Antonov had been impounded in Thailand for a week after Papua New Guinea authorities refused to allow the aircraft to land. Australian diplomats and defence and intelligence chiefs had been involved in secret negotiations for days with Sandline and the governments of PNG and Thailand before agreeing to accept the weapons for storage in Australia. The Antonov was allowed to fly to Tindal RAAF base, near Katherine, Northern Territory, until the government of PNG arranged for the materiel to be returned to Sandline. The two attack helicopters remained in storage at RAAF Base Tindal until 2016, when they were buried at the Shoal Bay Landfill site near Darwin due to their dilapidated condition and possible contamination, for example with asbestos, and the cost of shipping them anywhere.
Әскери тұрақсыздық басталады
Сингирок оны жұмыстан босату туралы шешімді қабылдайтынын және әскерлерін оның орнын басатын адамды қолдауға шақырды. Чан БАҚ-қа Сингироктың күші жойылғанын және қамауға алынатынын мәлімдеді. Ол сондай-ақ Сингироктың төңкерілгендікке ұмтылғанын, бірақ әскерлерінің қолдауын алмағанын айтты. Дегенмен, Чанның үміті ерте келді. Орталық Мюррей казармасындағы сарбаздар бұйрықтарға бағынбай бастады, ал полиция бөлімшелері Порт-Морсбиден тыс жерден шақыруға тура келді. Екі күннен кейін Сингирокты қолдау мақсатында Папуа-Жаңа Гвинея университетінде сабақтарға бойкот жарияланды. Көптеген азаматтар казармалар маңындағы жолдарды жапты, ал бомба туралы жалған хабарламалар үкіметтік мекемелердің жұмысын тоқтатты. Чан толық бақылауда екенін жалғастырып айтты және Сингирокты мыс бағасын манипуляциялауға тырысқандықпен айыптады. Келесі күні наразылықтар күшейіп, қарақшылық басталды. Генерал-губернатор сэр Вива Корови газетке жарнама шығарып, үкіметтің кең таралған жемқорлықпен күреспейтінін айыптағаннан кейін Чанның жағдайы нашарлады. Тағы екі күннен кейін Порт-Морсбидің жұмысы дерлік тоқтап қалды. Наразылықтар күннен күнге үлкейіп, полиция мен әскер бір-біріне қарсы тұрды, әскер майор Энуманың қатаң бұйрығымен өз орналасқан жерлерін ұстап тұрды, ал полиция әскерге қарсы тұруға асыққан жоқ. Энума сондай-ақ әскерге қарақшылықты тоқтатуды бұйырды. Австралия үкіметі Порт-Морсбиге өкілдерін жіберіп, Sandline келісімі жойылмаса, қаржылық көмекті тоқтатумен қорқытты. Негізінен, Чан келісімнен бас тартып, тергеу басталғанын жариялады. Бұл Сингирок пен Энуманың маңызды мақсаттарының біріне жеткенін көрсетсе де, олар Чан, Ижапе және Хайветаның отставкасын талап етуді жалғастырды. 21 наурызда Sandline компаниясының барлық қызметкерлері, тергеуге куәлік беру үшін қалған Тим Спайсерді қоспағанда, Папуа-Жаңа Гвинеядан шығарылды. Sandline келісімі бұзылғанына қарамастан, қауіпсіздік жағдайы үкімет бақылауынан шығып кетті. Командирдің міндетін атқарушы Альфред Айкунгке шабуыл жасалып, көлігі өртелді. Айкунг өміріне қауіптеніп, жасырынған. Чан шетелдік әскери араласуды сұрауды ойлады, бірақ Айкунг оған қарсы кеңес берді. Парламент спикері және бұрынғы премьер-министр сэр Рабби Намалиу Чанмен және Сингирокпен кездесіп, соңғысына оның екі талабы орындалғанын, бірақ Чан Парламенттің өтініші бойынша ғана отставкаға кететінін айтты.
Singirok stated that he would accept the decision to fire him, and urged his soldiers to support his replacement. Chan told the media that Singirok had been neutralised and would be arrested. He also alleged that Singirok had attempted a coup, but had not had his men's support behind him. However, Chan's optimism turned out to be premature. The soldiers at the central Murray Barracks began to disobey orders, and police units had to be flown in from outside of the capital, Port Moresby. Two days later, a boycott of classes began at the University of Papua New Guinea in support of Singirok. Crowds of civilians blocked the roads around the barracks, and bomb hoaxes closed down government departments. Chan still continued to insist that he was in complete control, and accused Singirok of a plot to manipulate the price of copper. The following day, the protests turned somewhat violent, and looting began. The situation grew darker for Chan when Governor General, Sir Wiwa Korowi, took out a newspaper advertisement that also accused the government of widespread corruption. Another two days saw Port Moresby almost grind to a halt. The protests continued to get larger with each day, and the police and the army faced off against each other, with the army under Major Enuma's strict orders to hold their positions and the police appeared in no hurry to confront the army. Enuma also instructed the army to halt the looting. The Australian government sent emissaries to Port Moresby, and threatened to withdraw financial aid altogether if the Sandline deal was not cancelled. Reluctantly, Chan cancelled the deal and announced an inquiry. While this meant that Singirok and Enuma had accomplished one of their major goals, they continued to demand the resignation of Chan, Ijape and Haiveta. On 21 March, all Sandline's personnel, with the exception of Tim Spicer, who remained to give evidence to the enquiry, were withdrawn from Papua New Guinea. Despite the cancellation of the Sandline contract, the security situation continued to slip further out of the government's control. The Acting Commander, Alfred Aikung was attacked and his vehicle was burned. Aikung subsequently fled into hiding fearing for his life. Chan considered asking for foreign military intervention, but Aikung advised him against it. Speaker of Parliament and former Prime Minister Sir Rabbie Namaliu met with Chan and Singirok, and advised the latter that two of his demands had been met, but that Chan would resign only at the request of Parliament.
Премьер-министр Чан отставкаға кетті
Парламент сессиясы 25 наурызда басталды, ал сол кездегі Порт-Морсби губернаторы Билл Скейт Чанды отставкаға кетуге шақыратын ұсыныс жасауға дайын болды. 24 наурыз түнінде бірнеше мүшелер Чан үкіметінен шығып, астана тағы да тоқтап қалды. Мюррей казармасындағы сарбаздар Парламентке шеруге рұқсат беруді талап етті, бірақ Энума табандылықпен бас тартты. Парламент алдында көпшілік жинала бастады. Полиция студенттерді Парламентке кіруден тоқтатуға тырысты, бірақ сарбаздар оларды ішке алып кірді. Сэр Майкл Сомар Скейттің ұсынысын өзгертті, сондықтан ол тек тергеу кезеңінде Чанның орнынан түсуін талап етті. Осыдан кейін парламентте қызу пікірталас басталды, парламент екіге бөлінді. Ақырында Чан өзінің жағдайының үмітсіз екенін түсінді. Ол парламенттегі мүшелерге егер олар оны қолдаса, ол өз орнынан кетеді деген сөзді таратты. Парламент бұл ұсынысқа қарсы дауыс берді. Сыртта жиналған халық бұл хабарды естіп, толқуға түсті. Олар Чанның отставкаға кетуді жоспарлап отырғанын естімеген. Полиция парламентарийлерге парламенттің ішінде қалуға кеңес берді, өйткені оларды қауіпсіз түрде эвакуациялау мүмкін емес еді. Чан мен Хайветаны жасырып, полиция машинасымен алып кетті. Түн бойы парламент мүшелері қамауға алынады деп қорқып, жағдай шиеленісіп тұрды. Көптеген сарбаздар ғимаратқа кіруді талап етуді жалғастырғанмен, Энума сарбаздарына қарсылық көрсетті және оларды өз орындарында қалуға көндірді. Ол сондай-ақ парламентте сөз сөйлеп, әскери төңкеріс болмайтынын айтты. Энума сарбаздарға казармаларға қайтуға және көпшілікке тарауға бұйрық беруге тырысты, бірақ олар келесі күні таңертең Парламент қайтадан отырысқа шыққанға дейін қалды. Сол күні таңертең Чан Ижапе мен Хайветаны жұмыстан босатып, кейін өзі де отставкаға кетті. Билл Скейт, ол Чанға қарсы ұсыныс жасаған, федералды сайлаудан кейін 22 шілдеде премьер-министр болды (Гихено 2 маусымға дейін міндетін атқарушы премьер-министр болып қызмет етті, содан кейін Чан мерзімінің соңғы алты аптасына қайтадан премьер-министр болды). Скейт басшылығымен бейбітшілік процесі жалғасты, ал Sandline ісі аяқталғаннан кейін бір жыл ішінде 2004 жылы сақталған келісімшарт күшіне енді. Кейін бұл оқиға бойынша бірнеше тергеу жүргізілді. Джерри Сингирок 1998 жылы PNGDF басшысы болып қайта тағайындалды, бірақ 2000 жылы оқиғаға байланысты айыптаулар бойынша қайтадан қызметтен шығарылды. Алайда, 2004 жылдың сәуірінде Сингирок 1997 жылдың ақпан мен наурыз айларында болған оқиғаларға байланысты оған тағылған барлық айыптардан ресми түрде ақталды, оған қарамастан ол Ұлыбританиядағы қару-жарақ сатушы J&S Franklyn-нен заңсыз төлемдер алды, ол Ұлыбританиядағы Lloyds Bank-тағы құпия шотқа төленді, бұл туралы алғаш рет Мэри Луиза О'Каллаган Австралиялық газетінде хабарлады.
The next session of Parliament began on 25 March, and Bill Skate, then Governor of Port Moresby, was ready to bring forth a motion calling on Chan to resign. On the night of 24 March, several members deserted the Chan government, and the capital once again came to a standstill. Soldiers at Murray Barracks demanded to be able to march on the Parliament, but Enuma steadfastly refused. Large crowds began to gather outside the Parliament. The police attempted to stop students from reaching the Parliament, but the soldiers escorted them in. Inside, Sir Michael Somare amended Skate's motion, so it only called upon Chan to step down for the period of the inquiry. A fierce debate ensued, with the Parliament divided. In the end, Chan realised that his position was hopeless. He spread the word inside the Parliament that if members supported him, he would resign anyway. The Parliament voted against the motion. The crowd outside, upon hearing of the news, began to riot. They had not heard that Chan planned to resign anyway. The police advised parliamentarians to remain inside the Parliament, as they could not be safely evacuated. Chan and Haiveta had to be disguised and then raced out in a police car. All through the night, the standoff continued, with the parliamentarians fearing that they would be arrested. Though many soldiers continued to demand to move in on the building, Enuma resisted his soldiers, and convinced them to remain in their positions. He also addressed the Parliament, assuring them that there was not going to be a military coup. Enuma attempted to order the soldiers back to barracks and the crowds to disperse, but they remained until Parliament began sitting again the following morning. That morning, Chan sacked both Ijape and Haiveta then resigned himself. Bill Skate, who had moved the motion against Chan, replaced him as Prime Minister on 22 July after a Federal election, (Giheno took on the acting PM role up until 2 June, where Chan was again raised to the PM for his last six weeks of term). Under Skate, the peace process continued, and within a year after the Sandline affair, a treaty was in place, which as of 2004, remains intact. A number of inquiries into the affair followed. Jerry Singirok was reappointed to his previous position as head of the PNGDF in 1998, but was dismissed again in 2000 over charges stemming from the incident. However, in April 2004, Singirok was formally acquitted of all charges laid against him over the events of February and March 1997, notwithstanding that he had been found to have received illicit payments from J&S Franklyn, a UK arms dealer, paid into a secret account at Lloyds Bank in the UK, as first reported by Mary Louise O’Callaghan in The Australian newspaper.