Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дигбет – Англияның орталық Бирмингем қаласының бір бөлігі. Ішкі сақиналық жолдың бұзылуынан кейін Дигбет енді Бирмингем қаласының орталық ауданының құрамына кіреді. "Үлкен қала жоспары" аясында Дигбет ауданындағы ескі өнеркәсіптік ғимараттарды пәтерлерге, сауда дүкендеріне, кеңселерге және өнер орталықтарына айналдыру бойынша ірі қайта құру жобасы жүзеге асырылуда. Бұл аудан Бирмингемнің "Шығармашылық ауданы" деп есептеледі.
Digbeth is an area of central Birmingham, England. Following the destruction of the Inner Ring Road, Digbeth is now considered a district within Birmingham City Centre. As part of the Big City Plan, Digbeth is undergoing a large redevelopment scheme that will regenerate the old industrial buildings into apartments, retail premises, offices and arts facilities. The district is considered to be Birmingham's 'Creative Quarter'.
Тарих
Қазіргі Дигбет жері алғаш рет 7 ғасырда қоныстанған. Тарихи тұрғыдан Рея өзенінің батысындағы жерлер Бирмингем ауданына қарасты. Бұл – Дигбет. Шығыс жағы Астон ауданына қарасты және Деритенд деп аталады. Бирмингемдегі ең көне зайырлы ғимарат – «Ескі Тақ» осы жерде орналасқан. Дигбет пен Деритенд аймағы – Бирмингемдегі өнеркәсіптің алғашқы орталығы болды және тарихи тұрғыдан Уорвикшир шегіндегі қаладағы ең өнеркәсіптік дамыған аймақтардың біріне айналды. Мұның себебі 1767 жылы Генри Брэдфордтың Брэдфорд көшесіндегі жерді сонда сауда орнатуға ниеттенгендерге сыйға бергені болуы мүмкін. Көп ұзамай көше гүлденіп, онда жұмысшыларға қызмет көрсететін жиырмадан астам мейрамхана ашылды. Бүгінде мұнда «Ақ құтан» және «Бегемот» деген екі ғана мейрамхана бар. Дигбеттегі өндіріс көлемі оны ұлттық маңызы бар аймаққа айналдырды. Өнеркәсіп Рея өзенінен және аймақтағы табиғи бұлақтардан сумен қамтамасыз етілгендіктен осы аймаққа тартылды. Дигбетке 18 және 19 ғасырдың басында Гранд Юнион каналы және Дигбет тармақ каналы арқылы кіруге болады. 19 ғасырда Ұлы Батыс темір жолы арқылы Дигбетке темір жол да келді. Басты желі Дигбет арқылы Стаффордширдің көгілдір кірпішінен салынған үлкен темір жол виадугы арқылы және Сноу Хилл станциясына Сноу Хилл туннелі арқылы өтті. Сноу Хиллдегі қозғалыс көбейгенде, Моур-стрит станциясы тығырылды, оны жеңілдету үшін тағы бір аялдама салынды, ал жақын маңдағы базарларға қызмет көрсету үшін қосымша тауарлық қойма салынды. Тауарлық қойма кейін бұзылды, бірақ станция қазірге дейін Лондон Мэрилебонға қатынайтын пойыздар үшін пайдаланылуда. Бордсли станциясына жақын жерде бұл басты виадук толық емес Бордсли виадугымен кездеседі, ол Дигбет каналын кесіп өтеді, бірақ Монтегю көшесінде кенеттен тоқтап қалады. Бұл Бирмингем және Оксфорд қосылыс теміржолын Керзон-стрит станциясына жалғастыру үшін жоспарланған, бірақ құрылыс аяқталғаннан кейін пойыздар Керзон-стрит станциясына қызмет ете алмайтыны анықталды. Сноу Хилл және Нью-Стритке жаңа басты желілер салынғаннан кейін виадук құрылысы тоқтатылды және содан бері пайдаланылмай келеді. Жолдардағы көпірлер алынып тасталды. Жоғарғы бетін бұрынғы Нью-Йорк Хай-Лайнына ұқсас «көтерілген саябаққа» айналдыру жоспарланған, ол қазір саябақ және жаяу жүруге арналған жол болып табылады. Дигбетке қоныс аударған өнеркәсіптердің қатарында 1876 жылы Селли-Окқа көшіп келген Бирмингем аккумулятор және металл компаниясы, сондай-ақ 1896 жылдан 1978 жылға дейін қолданыста болған Бордсли көшесіндегі зауыты бар Тайфун шайы бар. Қазір пайдаланылмайтын зауыттың Дигбет тармақ каналына қосылған өз арнасы бар. Typhoo Tea ғимараты, сондай-ақ S Rose & Co ғимараты деп аталады, төрт қабатты ғимарат, алдыңғы жағы көк кірпішпен (Бордсли көшесі), артқы жағы қызыл кірпішпен салынған. Қазіргі уақытта бос тұр, бұрын қойма ретінде пайдаланылған. Бұл жақын арада аймақтағы Би-Би-Си штаб-пәтері болады. Дигбетте орналасқан тағы бір тамақ өнеркәсібі – Альфред Фредерик Бердтың жұмыртқасыз кондитерлік өнімдер шығаратын кондитерлік компаниясы. Бұл оның әкесі Альфред Бердтің өнертабысы. Зауыт 1902 жылы Девонширдің Хай-стриттегі зауытында құрылды. Деритенд кітапханасы 1940 жылы 16 қарашада жабылды. 2003 жылы конференц-орталық және көрме алаңы ретінде қайта ашылды. Бұл – алғашқы бес тегін Бирмингем кітапханасының әлі күнге дейін сақталған жалғыз ғимараты. Кітапхана ғимараты Хит Милл-Лейнде орналасқан, ол Флудгейт көшесімен бірге өнеркәсіпке дейінгі Дигбеттің ерекшеліктері туралы ақпарат береді. Бір кезде Реа өзені Дигбет арқылы ағып, Хай-стрит пен Флудгейт көшелерін екіге бөлген. Өзен су тасқанда «су бөгеттері» пайдаланылған. Ал Хит Милл-Лейн 16 ғасырдан бері тұрған жүгері ұнтақтау үшін пайдаланылған су диірменінің атымен аталған. Реа өзені қазір көзден жасырылған. Дигбетте табиғи бұлақтар да көп болды, олар өнеркәсіп аймаққа көшіп келгенде біртіндеп салынды. Аймақтағы осы бұлақтар мен құдықтардың болуы көше атауларында көрінеді, мысалы, Уэлл-стрит. Дигбеттің ең танымал ғимараттарының бірі – 85 Дигбеттегі бұрынғы Бонзер және Ко қоймасы 1860 жылы салынған. Ол темір саудагерлері «Бонзер & Ко» фирмасы үшін салынған және Дигбет Хай-стритке қараған қысқа кіреберіс мұнарасынан тұрады. Кішкентай болғандықтан, мұнара көшедегі дүкеннің бет жағындағы мүмкіндігінше аз орын алу үшін, сонымен қатар оны қоршаған кішкентай ғимараттардың бірқалыптылығын бұзу үшін жобаланған. Жергілікті қабатта жартылай шеңберлік арка және бірінші қабатта сегменттік арка бар. Шатырында жеңіл иіс бар. Дигбеттегі басқа да танымал ғимараттардың қатарында 135-6 Дигбетте орналасқан және Джеймс Патчетт (Ombersley) жобалаған, қазір тоқтатылған «The Clothing Mart» бар. 1913 жылы салынған, бұл ғимарат болаттан жасалған, әртүрлі фасадтық материалдардан тұрады. Фасады ақырқы қызыл кірпіштен және қызғылт сары терракоттан тұрады. Бұл ғимарат енді Джордж Мейкпис қолданысқа алмайды және бірнеше рет қожайындары ауысқан, түрлі мақсаттарда пайдаланылған. Оның бастапқы сәулетінің бірнеше аспектілері жоғалды, соның ішінде бірінші қабаттағы темір балкон, үстінде екі темір ұстағыштан ілген қалпақшалы линзалары бар электр шамдары. Бұлардың екі жағында – Медичи кубоктарына ұқсайтын темір және шыны шамдар орналасқан. Қызғылт сары пилястрлар дөңгелек қызғылт гранит тастармен орналасқан кірпіштер мен фронтондық блоктардың үстінде орналасқан, ал парапет жасыл шыны терракоттан жасалған. Осы көліктік тарих Дигбет автобус станциясының (қазір Бирмингем автобус станциясы) құрылысында көрініс тапқан, ол 1929 жылы Midland Red компаниясымен салынған. 19 ғасырдың екінші жартысында, Дигбеттің Фейзели-стрит аймағында итальяндық квартал қалыптаса бастады, көптеген итальяндық иммигранттар осы аймаққа қоныстанды. Алайда, бұл қауымдастық 2-дүниежүзілік соғыста, неміс авиациясының ғимараттарға келтірген зиянынан және Италияның Британияға қарсы жау болғандықтан көптеген итальяндық тұрғындар интернмент лагерлерінде ұсталғандықтан көптеп тарап кетті. Дигбетте екі ескеру аймағы бар: Дигбет, Деритенд және Бордсли Хай-стриттерінің ескеру аймағы және Уорвик Бар ескеру аймағы. Екі ескеру аймағы да бірін-біріне жанында орналасқан. Дигбет, Деритенд және Бордсли Хай-стриттерінің ескеру аймағы 2000 жылдың 31 мамырында белгіленді және 28,68 га (70,86 акр) аумақты қамтиды, Дигбеттің барлық бөлігін қамтиды. Уорвик Бар ескеру аймағы 1987 жылдың 25 маусымында белгіленді және 16,19 га (40,00 акр) аумақты қамтиды. Ол Дигбеттен тысқары, Шығыс жақтан Дигбет тармақ каналы бойымен созылады. Бүгінде Дигбетке Деритенд те кіреді деп есептеледі.
The modern site of Digbeth was first settled upon in the 7th century. Historically the land to the west of the river Rea was in the parish of Birmingham. This is Digbeth. The land to the east was in the more significant parish of Aston, and is called Deritend. Birmingham's oldest secular building, The Old Crown, is there. The area around Digbeth and Deritend was the first centre of industry in Birmingham and became one of the most heavily industrialised areas in the town, historically within Warwickshire. This may have been due to Henry Bradford who in 1767 donated land on Bradford Street to anyone willing to establish a trade there. The street soon prospered and there were over twenty public houses on it catering to its workers. Today there are just two; The White Swan and The Anchor. The amount of manufacturing in Digbeth made it of national importance. Industry was attracted to the area as a result of the supply of water from the River Rea and from the natural springs in the area. Digbeth was accessed by the Grand Union Canal and the Digbeth Branch Canal in the 18th and early 19th centuries. Railways also arrived in Digbeth in the 19th century by the Great Western Railway. The mainline passed through Digbeth via a large railway viaduct built out of Staffordshire blue brick, and into Snow Hill station via the Snow Hill Tunnel. As traffic at Snow Hill increased, Moor Street station was built as another terminus to relieve congestion, with an additional goods shed to serve the nearby markets. The goods shed was eventually demolished, but the station still in use for services to London Marylebone. Near the Bordesley station, this mainline viaduct meets the incomplete Bordesley Viaduct, which passes over the Digbeth Canal but stops abruptly at Montague Street. This was intended to link the Birmingham & Oxford Junction Railway to Curzon Street station, but it was ascertained when construction was about two thirds complete that trains would not be able to serve Curzon Street Station. Once new mainlines were built into Snow Hill and New Street, construction on the viaduct stopped and it has remained unused since. Bridges over the roads have been removed. There are plans to turn the upper surface into an "elevated park", similar to the former New York High Line which is now a park and walking route. Industry that settled in Digbeth include the Birmingham Battery and Metal Company which moved to Selly Oak around 1876, and Typhoo Tea who had a factory on Bordesley Street which was in use from 1896 till 1978. The now disused factory has its own canal basin connected to the Digbeth Branch Canal. The Typhoo Tea building, also known as the S Rose & Co Building, is a four storey building, blue brick at the front (Bordesley Street) and red brick to the rear. Currently vacant, it was previously used as a warehouse. It is soon to become the new HQ for the BBC in the region. Another food industry that settled in Digbeth was Alfred Frederick Bird's custard company that produced a form of custard that did not use eggs. This was invented by his father, Alfred Bird. The factory was set up in the Devonshire Works in 1902 on the High Street. Deritend Library closed on 16 November 1940. In 2003, it was opened as a conference centre and exhibition space. It is the only building of the original five free Birmingham libraries still standing. The library building is located on Heath Mill Lane, which, along with Floodgate Street, provide information on the character of pre industrial Digbeth. The River Rea once flowed unaffected by human development through Digbeth, cutting both the High Street and Floodgate Street in two. The 'Floodgates' were used when the river flooded. Heath Mill Lane meanwhile was named after the watermill used for grinding corn which had stood there since the 16th century. The River Rea is now hidden from view. Digbeth also had an abundance of natural springs which were gradually built upon as industry moved into the area. The existence of these springs and wells in the area are reflected in the street names such as Well Street. One of Digbeth's most recognisable buildings, the former Bonser & Co. warehouse at 85 Digbeth, was built around 1860. It was built for the Bonser & Co. firm of iron merchants and consists of a short entrance tower fronting onto Digbeth High Street. The tower, being small, was designed to take up as little shop frontage space on the street as possible but also to break the monotony of the small buildings around it. On the ground floor is a semi circular arch and a segmental arch on the first floor. In the pitched roof is a slight upward curve. Other notable buildings in Digbeth, include the now defunct The Clothing Mart operated by George Makepeace at 135 6 Digbeth which was designed by James Patchett of Ombersley. Built in 1913, it is a steel framed structure with a mixture of façade materials. The façade consists of bright red brick and orange terracotta. The building is no longer used by George Makepeace and has changed hands, undergoing a variety of uses. Several aspects of its original architecture have been lost including a first floor iron balcony, above which electric lanterns with hooded lenses from two iron holders that remain. Either side of these were iron and glass lamps resembling Medici goblets. The orange pilasters sit on a key stone and pedimented blocks set with round pink granite stones and the parapet is of green glazed terracotta. This transport history is reflected in the creation of Digbeth Coach Station (now Birmingham Coach Station), which was built in 1929 by Midland Red. In the second half of the 19th century, an Italian quarter began to develop in the Fazeley Street area of Digbeth, with many immigrants from Italy settling in the area. However, this community was largely broken up in World War II due to the damage of buildings from the Luftwaffe, as well as many Italian residents being held in internment camps due to the fact that Italy was an enemy to Britain in this conflict. Digbeth has two conservation areas: Digbeth, Deritend, and Bordesley High Streets Conservation Area and the Warwick Bar Conservation Area. Both conservation areas are alongside each other. The Digbeth, Deritend, and Bordesley High Streets Conservation Area was designated on 31 May 2000 and has an area of 28.68 Ha (70.86 acres), covering all of Digbeth. The Warwick Bar Conservation Area was designated on 25 June 1987 and has an area of 16.19 Ha (40.00 acres). It extends outside of Digbeth, along the Digbeth Branch Canal through Eastside. These days Digbeth is often considered to include Deritend.
Этимология
Дигбет атауы "қазба жол" деген сөзден туындаған. Алайда, Дигбет алғашқыда аймақтағы су көзіне байланысты "Қаздың шомылу орны" деп аталған деген болжам бар.
The name Digbeth is derived from "dig path". However, Digbeth is also believed to have originally been called 'Duck's bath' in reflection of the water supply in the area.
Қазіргі күн
XXI ғасырда аймақта тұрғын үй құрылысының қарқынды өсуі және бұрынғы өнеркәсіптік ғимараттардың жаңғыртылуы байқалды. «Бирдс-Кастард» зауыты болған «Custard Factory» кешенінің қайта құрылысы ғасыр басында басталды. Қазіргі таңда «Custard Factory» 400 шағын кәсіпкерге жұмыс орындарын ұсынады, олардың көп бөлігі – технология, цифрлық және шығармашылық саласындағы шағын және орта бизнес (СӨБ). Кешенде сонымен қатар бірнеше барлар мен мейрамханалар, ойын-сауық орталығы, «Мокингбирд» кинотеатры, шаштараз, галерея және көп мақсатты іс-шаралар алаңы – «The Old Library» орналасқан. «Custard Factory»-ден қарсы бетте «National Express» компаниясына тиесілі Бирмингем автобус станциясы бар. 2022 жылдың ақпан айында «Peaky Blinders» телесериалының авторы Стивен Найт, округтің Уорвик Бар аймағында «Digbeth Loc Studios» құрылысын салуды жариялады. Хабарламада, ұзақ жылдар бойы өткізіліп келе жатқан «MasterChef» аспаздық жарысы 2024 жылдан бастап осы студияларда түсірілетіні айтылды. Сондай-ақ, Найт студиялар мен Дигбет аймағы алдағы «Peaky Blinders» фильмінің түсірілім алаңы болады және түсірілім 2023 жылы басталатынын мәлімдеді. «BBC» 2022 жылдың тамызында Бірмингемдегі өкілдіктерін қазіргі «Mailbox» орналасқан жерінен, қолданысқа жарамсыз «Typhoo Tea» фабрикасының кешеніне көшіретінін хабарлады. Дигбетке көшірілетін өнімдердің қатарында «Midlands Today» және «BBC Radio WM» сияқты жергілікті хабар таратулары, сондай-ақ «Newsbeat» және «BBC Asian Network» ұлттық арналары бар. Аймаққа шығармашылық және медиа ұйымдарының көптеп келуі, сонымен қатар жылдам құрылатын дүкендердің, қолөнер сыра мекемелерінің және көше суреттерінің өркендеуі Лондонның Шордич ауданымен салыстыруға себеп болды. «The Sunday Times» газеті 2018 жылы жүргізген сауалнамада Дигбетті «Ұлыбританиядағы ең тартымды аудан» деп таныды. 2024 жылдан бастап «West Midlands Metro» Бірмингемнің шығыс бөлігіне қарай Буль-стрит трамвай аялдамасынан Дигбетке дейін, «HS2 Curzon Street» станциясы және Бирмингем автобус станциясы арқылы кеңейтілуде.
The 21st century has seen huge growth in the area, with numerous housing developments and regeneration of former industrial buildings. The redevelopment of the Custard Factory, once home to Bird's Custard, began at the turn of the century. The Custard Factory now plays host to workspaces for 400 small businesses, predominantly tech, digital and creative SMEs. The complex also plays host to a number of bars and restaurants, an arcade, the Mockingbird Cinema, a hairdressers, a gallery, and The Old Library, a multi purpose event space. Across the road from the Custard Factory is Birmingham Coach Station which is operated by National Express, Britain's largest express coach network. In February 2022, Steven Knight, the creator of Digbeth set television series Peaky Blinders, announced the development of the Digbeth Loc Studios, within the Warwick Bar area of the district. In the announcement, it was revealed that long running television cooking competition MasterChef would record from the studios from 2024. Knight also announced that the studios, and the wider Digbeth area, would be the filming location for an upcoming Peaky Blinders film, with filming due to commence in 2023. The BBC announced, in August 2022, the move of their Birmingham operations to the disused Typhoo Tea factory complex from their existing base in Birmingham's Mailbox. Productions set to move to Digbeth include local broadcasts such as Midlands Today and BBC Radio WM, as well as national services Newsbeat and BBC Asian Network. The influx of creatives and media organisations to the area, along with a surge in pop up shops, craft beer venues and street art has led to frequent comparisons with the London district of Shoreditch. In a 2018 survey conducted by The Sunday Times, Digbeth was rated as the 'Coolest Neighbourhood in Britain'. As of 2024, the West Midlands Metro Birmingham Eastside extension is being built from the Bull Street tram stop to Digbeth, via the HS2 Curzon Street station and Birmingham Coach Station.
Ирландиялық квартал
Дигбет тарихи тұрғыдан Бирмингемнің ирланд қауымымен тығыз байланысты, және соңғы жылдары оны «ирланд кварталы» деп жиі атауды бастады. Бірмингемге іріктеліп иммиграция 1840 жылдардағы Ирландия ашаршылығынан кейін басталды, көбінесе Роскоммон, Галвей және Мейо графтықтарынан келді. Одан кейін, әсіресе Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін, иммиграцияның тағы да толқындары келді. Инфрақұрылымды қайта жаңарту қажеттілігі және қалалық көліктің дамуы жұмыс орындарының көптеген мүмкіндіктерін ашты. Мидленд Ред және Бирмингем автобус корпорациясының Дублиндегі орталығы Ұлыбританиядағы басқа көлік департаменттерінен гөрі көбірек ирланд жұмысшыларын тартты. Ирландияның әл-ауқаты және ақпарат орталығы 1957 жылы Moat Row көшесінде құрылды, ол қауымға баспана, жұмыс және әлеуметтік өмір туралы ақпарат берді. 1967 жылы Ирландияның даму қауымдастығы Дигбет Хай-стритте Ирландия қоғамдық орталығын құрды, ол ирланд иммигранттары мен ирланд диаспорасы үшін маңызды орынға айналды. Кейін ол жеке меншікке сатылып, «Ирландия орталығы» деп аталды, 2020 жылы жабылып, бұзылды. Соңғы иелері Кингс-Хитте өздері «Жаңа Ирландия орталығы» деп атап кеткен жаңа орын ашты. Бастапқы жоспар бойынша, Ирландия орталығы 2007 жылы ұсынылған ірі қайта құру жобасының – Коннаут скверінің бөлігі ретінде қайта салынуы тиіс болған. Жобаны жүзеге асырған Naus Group компаниясы 2008 жылғы экономикалық дағдарыстың салдарынан қиындыққа тап болды, ал жоспарлар 2014 жылы SevenCapital компаниясына сатылды. Жаңа жоспарлар ұсынылғаннан кейін, 2019 жылы Бирмингем қалалық кеңесі құрылысқа рұқсат берді. Аймақта көптеген ирланд пабтары бар, олардың ішінде Hennessy's, Norton's және Cleary's есімдері белгілі, олар дәстүрлі ирланд музыкасының концерттерін үнемі өткізеді. Сонымен қатар The Spotted Dog, The Big Bull's Head және The Kerryman да бар. Бұрын ирланд қауымына қызмет еткен көптеген басқа да пабтар әлі де жұмыс істеп келеді және кең аудиторияны тартады, соның ішінде The White Swan, The Old Crown және The Anchor. Қалада тұрғанда, танымал ирланд әншісі Люк Келли шотланд халық әншісі Иан Кэмпбеллмен танысты, және олар екеуі The Big Bull's Head және Digbeth Civic Hall (қазіргі Digbeth Institute) клубтарында жұмыс істеген Jug of Punch халық клубында жиі ойнайтын. 1952 жылы Бирмингем қаласының орталығында басталып, 1974 жылы тоқтатылған дәстүрлі Сент-Патрик күні шеруі 1996 жылдан бері Дигбетте өткізіліп келеді, ол 100 000-ға дейін көрерменді тартады, бұл елдегі осы сияқты ең ірі шара және әлемде үшінші орындағы шара.
Digbeth has historically had very close links with the Irish community of Birmingham, and in recent years has increasingly been referred to as 'the Irish Quarter'. Significant Irish immigration to Birmingham began following the Irish Famine of the 1840s, with the majority emigrating from the counties of Roscommon, Galway, and Mayo. Further waves of immigration followed, most notably during and after the Second World War. The need to rebuild infrastructure, and the growth of municipal transport both led to a significant number of job opportunities. The Midland Red and Birmingham Bus Corporation's centre in Dublin attracted more Irish workers than any other transport department in Britain. The Irish Welfare and Information Centre was established on Moat Row in 1957 providing information on housing, employment and socialising to the community. In 1967, the Irish Development Association founded the Irish Community Centre on Digbeth High Street, which became a focal point for Irish immigrants and the Irish diaspora. Later being sold to private owners and renamed 'The Irish Centre', it was closed and demolished in 2020, with the most recent owners opening what they claim to be a "New Irish Centre" in Kings Heath. It was originally planned that an Irish Centre would be rebuilt as part of a large regeneration project named Connaught Square, first proposed in 2007. The developers behind the scheme, Naus Group, were a victim of the 2008 recession and the plans were sold on to developers SevenCapital in 2014. After revised plans were submitted, planning permission was granted by Birmingham City Council in 2019. The area contains a number of Irish pubs, notably Hennessy's, Norton's, and Cleary's, all regularly hosting traditional Irish music concerts; alongside The Spotted Dog, The Big Bull's Head and The Kerryman. Many other pubs that once catered to the Irish community remain in existence attracting wider audiences, including The White Swan, The Old Crown and The Anchor. While living in the city, renowned Irish singer Luke Kelly met Scottish folk singer Ian Campbell with the two regularly playing at the Jug of Punch folk club, which operated in both The Big Bull's Head and Digbeth Civic Hall (now the Digbeth Institute). The traditional St Patrick's Day parade, which began in Birmingham city centre in 1952 before going on hiatus in 1974, has been held in Digbeth since 1996, attracting crowds of up to 100,000 visitors, making it the largest event of its kind in the country and the third largest in the world.