Симон Ислип (1366) – Кентербери архиепископы, Англиялық дін қызметкері. Оксфорд университетінде оқыған, канондық құқық докторы. Тарих, дін, білім беру.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XIV ғасырдағы Кентерберий архиепискобы Саймон Ислип (1366 жылы қайтыс болды) – ағылшын дін қызметкері. Ол 1349 және 1366 жылдар аралығында Кентерберий архиепискобы қызметін атқарды.
14th century Archbishop of Canterbury
Simon Islip (died 1366) was an English prelate. He served as Archbishop of Canterbury between 1349 and 1366.
Ерте өмір
Ислип Уильям Уиттлсидің қарындасының күйеуі болды. Ол Ирландияның қазынашылығының бас бароны Уолтер де Ислиптің туысы болды: екеуі де өздерінің тегін Оксфордширдегі Ислип ауылынан алды. Саймон Оксфорд университетінде білім алып, канондық және азаматтық құқықтан докторлық дәрежесін алды және 1307 жылы Мертон колледжінің стипендиаты атанды. Ол өз заманының ең көрнекті діни заңгерлерінің бірі саналды.
Islip was the uncle of William Whittlesey. He was a cousin of Walter de Islip, Chief Baron of the Irish Exchequer: both took their surname from their native village of Islip, Oxfordshire. Simon was educated at the University of Oxford where he took his doctorate in canon and civil law and became a fellow of Merton College in 1307. He was regarded as one off the outstanding ecclesiastical lawyers of his time.
Мансап
Ислип Стэмфордқа жақын Истонның және Хорнкаслдағы Сент-Мария шіркеуінің пасторы болды; ол 1332 жылы Стоу архидиаконы болды. Ол бірнеше пребендалықтарды иеленді, олардың ең маңыздысы Линкольн соборындағы Эйлсбери пребендалы және Линкольн епархиясының бас викариі болды. 1343 жылы Кентерберия архидиаконы, содан кейін Арч деканы болды.
Islip was rector of Easton, near Stamford, and of St. Mary's Church, Horncastle; he became Archdeacon of Stow in 1332. He held several prebendaries of which the most important was Prebendal of Aylesbury at Lincoln Cathedral and was Vicar General of the Diocese of Lincoln. He became Archdeacon of Canterbury in 1343 and subsequently Dean of Arches.
Кентерберия архиепискобы
Ислип 1349 жылғы 20 қыркүйекте Кентербери архиепископы болып сайланды, оның үш іріктесiнің қара қауырсыннан (Черный смерть) кейiн шапшаң түрде қайтыс болуына байланысты; 1349 жылғы 7 қазанда архиепископтыққа бекітілді және 1349 жылғы 15 қарашада діоцездің уақытша басқару құқықтары тапсырылды. Оның қасиетке ие болу рәсімі 1349 жылғы 20 желтоқсанда өттi. Қара қауырсынның алғашқы екі толқыны кезінде архиепископ ретінде Ислип дін қызметкерлерiнiң жалақысын реттеуге көп еңбек жұмсады, себебі дін қызметкерлерiнiң саны күрт азайғандықтан, олар өз қызметтерi үшін жоғары төлемдер таланды. Ол сол кезде қатаң үнемдеу қажеттiлiгiне сендi, және оның табиғатынан жұмсақ болғандығымен бiрге, оған қиыншылық танылды. Ол Йорк архиепискобымен ұзақ жылдар бойы созылған дауды шешiп, оның Кентербери провинциясында епископтың таяғын алып жүру құқығын мойындады.
Islip was elected to the see of Canterbury on 20 September 1349, following the death in quick succession of his three predecessors from the Black Death; provided to the see on 7 October 1349, and entrusted with the temporalities of the diocese on 15 November 1349. His consecration took place on 20 December 1349. As archbishop during the first two outbreaks of the Death, Islip took great pains to regulate clerical stipends, as the greatly reduced number of clerics had led them to charge increased fees for their services. He believed that the times required strict economy, and this combined with a naturally frugal character, gained him a reputation for meanness. He succeeded in settling a long dispute with the Archbishop of York as to the latter's right to carry his episcopal cross in the province of Canterbury.
Өлім және одан кейінгі өмір
Ислип 1366 жылғы 26 сәуірде Сассекс округының Мейфилд қаласында қайтыс болды. Ол үш жыл бойы қызметін атқара алмады, себебі инсульт салдарынан сөйлеу қабілетін жоғалтқан болатын. Ол Кентербери монахтарына жомарт мүліктер сыйлады. Сонымен қатар, Оксфордта жаңа колледж ашуға қаражат бөлді, бірақ ол дамымады және ақырында кардинал Вулси оны Оксфордтағы Христос колледжіне біріктірді.
Islip died on 26 April 1366 at Mayfield, Sussex, having for three years been unable to exercise his office due to a stroke which deprived him of the power of speech. He left generous endowments to the monks of Canterbury. He also left money for the establishment of a new college at Oxford, but it did not flourish and was finally absorbed by Cardinal Wolsey into Christ Church, Oxford.