Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бремен Верден, ресми түрде Бремен және Верден герцогтіктері (; Herzogtümer Bremen und Verden), 1180 жылы құрылып, Киелі Рим империясының тікелей иелігіне өткен, Киелі Рим империясының екі аумағы және тікелей иеліктері болды. Олардың бастапқы конституциясы бойынша, Бремен архиепископтығы мен Верден епископтығының князь-епископтықтары ретінде құрылған. 1648 жылы екі князь-епископтық та секуляризацияланды, яғни конституция бойынша мұрагерлік монархияларға айналдырылды. Осыдан бастап Бремен герцогтігі мен Верден герцогтігі әрқашан жеке одақта басқарылды, алғашқыда Швеция патшалық үйлері, Ваза және Цвайбриккен-Пфальц үйі, кейін Ганновер үйімен. 1806 жылы Киелі Рим империясы таратылғаннан кейін, Бремен Верденнің императорлық тікелей иелік мәртебесі жойылды; олар көршілес Ганновер патшалығымен жеке одақта болғандықтан, сол мемлекетке қосылды.
Territories and immediate fiefs of the Holy Roman Empire
Bremen Verden, formally the Duchies of Bremen and Verden (; Herzogtümer Bremen und Verden), were two territories and immediate fiefs of the Holy Roman Empire, which emerged and gained imperial immediacy in 1180. By their original constitution they were prince bishoprics of the Archdiocese of Bremen and Bishopric of Verden. In 1648, both prince bishoprics were secularised, meaning that they were transformed into hereditary monarchies by constitution, and from then on both the Duchy of Bremen and the Duchy of Verden were always ruled in personal union, initially by the royal houses of Sweden, the House of Vasa and the House of Palatinate Zweibrücken, and later by the House of Hanover. With the dissolution of the Holy Roman Empire in 1806, Bremen Verden's status as fiefs of imperial immediacy became void; as they had been in personal union with the neighbouring Kingdom of Hanover, they were incorporated into that state.
Аумағы мен белгілері
Бремен және Верден герцогтіктеріне қарасты аумақ Солтүстік теңіздегі Эльба және Везер өзендерінің сағалары арасындағы, қазіргі Германияның Гамбург және Бремен федералдық штаттарындағы (Эльба-Везер үшбұрышы) шамамен үшбұрышты жерді қамтыды. Бұл аймаққа қазіргі заманғы округтердің (немісше бірлік: Kreis) көпшілігі кірді: Куксхавен (оңтүстік), Остерхольц, Ротенбург-на-Вюмме, Стаде және Верден, қазір Төменгі Саксонияда; сондай-ақ Бремерхавен қаласы, қазір Бремен штатының эксклавы. Бремен қаласы және Куксхавен (Гамбургтың эксклавы) Бремен-Верденге жатпады. Хадельн жері, бұрын Саксен-Лауенбургтың Оттерндорф маңындағы эксклавы болған, 1731 жылға дейін Бремен-Верденнің құрамына кірмеген. Стаде қаласы астана болды. Бремен-Верденнің елтаңбасында Верден князь-епископтығының елтаңбасы – ақ фондағы қара крест, Бремен князь-архиепископтығының елтаңбасымен біріктірілген, яғни кесілген екі кілт (Бремен-Верден мөрі), Бременнің қасиетті покровительі Симон Петрустың символы.
The territory belonging to the Duchies of Bremen and Verden covered a rough triangle of land between the mouths of the rivers Elbe and Weser on the North Sea, in today's German federal states of Hamburg and Bremen (the Elbe Weser Triangle). This area included most of the modern counties (German singular: Kreis) of Cuxhaven (southerly), Osterholz, Rotenburg upon Wümme, Stade and Verden, now in Lower Saxony; and the city of Bremerhaven, now an exclave of the State of Bremen. The city of Bremen and Cuxhaven (an exclave of Hamburg) did not belong to Bremen Verden. The Land of Hadeln, then an exclave of Saxe Lauenburg exclave around Otterndorf, was not part of Bremen Verden until 1731. Stade was the capital. Bremen Verden's coat of arms combined the arms of the Prince Bishopric of Verden, a black cross on white ground, with those of the Prince Archbishopric of Bremen, two keys crossed Bremen Verden's seal), the symbol of Simon Petrus, the patron saint of Bremen.
Тарих
Отыз жылдық соғыс басталғанда, негізінен лютерандық Бремен князьдік архиепископтығы бейтараптығын сақтады, сондай-ақ Киелі Рим империясының салықтық және әскери бөлімшесі болған Төменгі Саксон округіндегі көптеген протестант аймақтары да бейтараптығын сақтады. Көршілес Верден князьдік епископтығы да бейтараптықты сақтауға тырысты, бірақ Төменгі Рейн-Вестфалия округінің құрамында болғандықтан, кальвинист, католик және лютеран билеушілері мен олардың аймақтары арасындағы қақтығыстардың салдарынан Верден көп ұзамай соғысқа тартылды. 1623 жылы Верден соборлық бөлімі, негізінен лютерандық капитулярлардан тұратын, Верден князьдік епископтығының әкімшісі Фредерик II-ні епископтықтың билеушісі етіп сайлады. Ол лютеран болғандықтан, Рим Папасы оған епископ атағын бермеді. Дегенмен, ол және кейінгі әкімдер жиі епископ-князь деп аталды. Фредерик II Дания және Норвегия королі Кристиан IV-нің ұлы болды. 1626 жылы Кристиан IV, Хольштейн герцогы болғандықтан, императордың вассалы ретінде, Жеті Біріккен Нидерланд Республикасы және Джеймс I басқарған Англия Корольдігінің императорға қарсы коалициясына қосылды. 1626 жылғы 27 тамызда Литтер-ам-Баренберге шайқасында Иоганн ‘т Серклас, Тилли графы басқарған католик лигасының әскерлері Кристиан IV-ті жеңгеннен кейін, ол қалған әскерлерімен бірге Бремен князьдік архиепископтығына қашып, Штадеде штаб құрды. Шлезвиг-Гольштейн-Готторп герцогы, сондай-ақ Любек князьдік епископтығының әкімшісі Джон Фредерик әкімшісі Любекке қашып, князьдік архиепископтықты Капитул мен Эстаттардың басқаруына қалдырды. 1626 жылы Тилли және оның католик лигасының әскерлері Верденді басып алды, бұл лютеран дін қызметкерлерінің қашуына себеп болды. Ол Бремен Капитулінен оған князьдік архиепископтыққа кіруге рұқсат беруді талап етті, ал Капитул императорға адал екенін мәлімдегенмен, жауап беруді кейінге шегерді, себебі ол Эстаттармен кеңесу үшін диета өткізуі керек еді, бұл ұзақ процедура болар еді. Осы уақытта Кристиан IV голланд, ағылшын және француз әскерлерін Бременге тасымалдады. Капитулдың жарналарды азайту туралы өтінішіне Кристиан IV, егер Лига мүшелері билікті алса, оның талаптары ұсақ көрінетінін айтты. 1627 жылы Кристиан IV Валенштейннің Хольштейн герцогтығына шабуылға қарсы тұру үшін Бремен князьдік архиепископтығынан кетіп қалды. Тилли содан кейін Бременге шабуыл жасап, оның оңтүстік бөліктерін басып алды. Бремен қаласы қақпаларын жауып, күшейтілген бекіністерінің артына қамалды. 1628 жылы Тилли 3500 даниялық және ағылшын сарбазынан тұратын қалған гарнизонымен Штадені қоршап алды. 1628 жылғы 5 мамырда Тилли оларға Англия және Дания-Норвегияға қауіпсіз өтуге рұқсат берді, және бүкіл шіркеулік Бремен оның қолына көшті. Енді Тилли Бремен қаласына жүгінді, ол қоршаудан құтылу үшін оған 10 000 риксдоллар төледі. Қала басып алынбады. Екі князьдік епископтықтағы халықтар "қайта католиктеу" шараларына ұшырады, оның шеңберінде лютерандық қызметтер тоқтатылып, лютеран пасторлары қуылды. 1630 жылдың шілдесінде Тилли және көптеген католик әскерлері кері қайтарылды, өйткені 26 маусымда Швецияның Густав Адольф 15 000 сарбазымен Пенемендеге қонды, Отыз жылдық соғыста жаңа майдан ашты. Ол француз дипломатиясының ықпалымен императорға қарсы жаңа коалицияға қосылды, оған Нидерландтар да көп ұзамай қосылды. 1631 жылдың ақпанында Бремен және Любек князьдік архиепископтықтарының қуылған лютеран әкімшісі Иоанн Фредерик Густав II Адольфпен және Лейпцигтегі Төменгі Саксония князьдерімен кездесті, олардың барлығы Габсбургтердің Реституция жарлығы арқылы бірқатар солтүстік неміс лютеран князьдік епископтықтарында күшейіп келе жатқан ықпалынан алаңдады. Иоанн Фредерик Бремен князьдік архиепископтығын қайтарып алуды жоспарлады, сондықтан 1631 жылдың маусым-шілде айларында Швециямен ресми түрде одақтасты. Соғыс кезінде Иоанн Фредерик швед билігін қабылдады, ал Густав Адольф Бремен князьдік архиепископтығын оның қуылған әкімшісіне қайтаруға уәде берді. Қазан айында Иоанн Фредерик жаңадан жалдаған әскер Бремен князьдік архиепископтығын қайтадан басып алуды бастады және швед әскерлерінің қолдауымен көршілес Верден князьдік епископтығын басып алды, бұл 1630-1631 жылдары Верденнің ара-тұра католик князь епискобы Франциск Вартенбергті қуғынға түсіріп, католик дін қызметкерлерінің қашуына себеп болды. Содан кейін Верден князьдік епископтығы швед әскери әкімшілігіне бағынды. Бремен князьдік архиепископтығын қайта басып алу, Швеция және Бремен қаласының күштерінің көмегімен, 1632 жылғы 10 мамырға дейін аяқталды. Иоанн Фредерик өз лауазымына оралды, бірақ швед үстемдігінің қаншалықты маңызды екенін түсінді. Бремен князьдік архиепископтығы үздіксіз әскерлерді орналастырудан және азықтандырудан зардап шекті. Эстаттар мен қайтып келген әкімші арасындағы қарым-қатынас қиын болды. Эстаттар билік етушілермен тікелей келіссөздер жүргізуді қалаған, осы жолы шведтермен. Иоанн Фредерик 1634 жылы қайтыс болғаннан кейін Капитул мен Эстаттар император Фердинанд II-нің Реституция жарлығы арқылы Дания князі Фредерикті қосымша епископ ретінде тағайындауын заңсыз деп санады. Бірақ швед билігін алдымен қанағаттандыру қажет болды, Фредерик князінің мұрагерлігін қабылдауға көндіру қажет болды. Сондықтан Капитул мен Эстаттар Швециямен келіссөздер аяқталғанға дейін князьдік архиепископтықты басқарды. 1635 жылы ол Лютеран әкімшісі Фредерик II ретінде Бремен және Верден епископтықтарына мұрагерлік етті. Бірақ ол Швецияның кіші патшайымы Кристинаға адал болуға міндетті болды. 1635-1636 жылдары Эстаттар мен Фредерик II Швециямен князьдік епископтықтардың бейтараптығы туралы келісімге келді. Бірақ бұл ұзаққа соқпады, өйткені 1643-1645 жылдардағы Дания-Швеция Торстенсон соғысында шведтер екі князьдік епископтықта де-факто билікті басып алды. Дания және Норвегия королі Кристиан IV 1645 жылғы 13 тамызда екінші Брёмсебро бітіміне қол қойды, және Данияның бірқатар аумақтары, соның ішінде шведтер басып алған екі князьдік епископтықтар Швецияға берілді. Сондықтан Фредерик II екі князьдік епископтықта әкімшілік қызметінен кетіп, 1648 жылы Дания тағына өз әкесінің орнына Фредерик III ретінде отырды. Бремен князьдік архиепископтығымен Швецияның әскери күшінің енуі, Вестфалия шарты бойынша келіссөздер жүргізіліп жатқанда, Бремен қаласы швед билігіне түсуінен қорқып, 1186 жылғы императорлық мәртебесін (Гельнхаузер привилегиясы) императорлық растауды сұрады. 1646 жылы император Фердинанд III Бремен еркін императорлық қаласына сұралған растауды берді (Линц дипломы).
At the beginning of the Thirty Years' War the predominantly Lutheran Prince Archbishopric of Bremen maintained neutrality, as did most of the Protestant territories in the Lower Saxon Circle, a fiscal and military subsection of the Holy Roman Empire. The neighbouring Prince Bishopric of Verden also tried to maintain neutrality, but, being part of the Lower Rhenish Westphalian Circle, which was troubled by confrontation between Calvinist, Catholic and Lutheran rulers and their territories, Verden soon became involved in the war. In 1623 Verden's cathedral chapter, consisting mainly of Lutheran capitulars, elected Frederick II, Administrator of the Prince Bishopric of Verden to be the ruler of the bishopric. Since he was Lutheran, the Holy See denied him the title of bishop. Nevertheless, he and later administrators were often referred to as prince bishops. Frederick II was a son of King Christian IV of Denmark and Norway. In 1626, Christian IV, who was also Duke of Holstein, and thus a vassal of the Emperor, joined the anti imperial coalition of the Republic of the Seven United Netherlands and the Kingdom of England under James I. After Christian IV was defeated at the Battle of Lutter am Barenberge, on 27 August 1626, by the troops of the Catholic League under Johan 't Serclaes, Count of Tilly, he and his remaining troops fled to the Prince Archbishopric of Bremen and set up headquarters in Stade. Administrator John Frederick, Duke of Schleswig Holstein Gottorp, who was also Administrator of the Prince Bishopric of Lübeck, fled to Lübeck and left the Prince Archbishopric to be ruled by the Chapter and the Estates. In 1626, Tilly and his Catholic League troops occupied Verden, causing the Lutheran clergy to flee. He demanded that the Chapter of Bremen allow him to enter the Prince Archbishopric and while the Chapter declared its loyalty to the Emperor, it delayed an answer to the request, arguing that it had to consult in a diet with the Estates, which would be a lengthy procedure. Meanwhile, Christian IV arranged for Dutch, English and French troops to land in Bremen. The Chapter's pleas for a reduction of the contributions, Christian IV commented by arguing once the Leaguists would take over, his extortions will seem little. In 1627, Christian IV withdrew from the Prince Archbishopric of Bremen, in order to fight Wallenstein's invasion of his Duchy of Holstein. Tilly then invaded Bremen and captured its southern parts. The city of Bremen shut its city gates and entrenched behind its improved fortifications. In 1628, Tilly besieged Stade with its remaining garrison of 3,500 Danish and English soldiers. On 5 May 1628 Tilly granted them safe conduct to England and Denmark Norway and the whole of ecclesiastical Bremen was in his hands. Now Tilly turned to the city of Bremen, which paid him a ransom of 10,000 rixdollars in order to save itself from a siege. The city remained unoccupied. The populations in both prince bishoprics were subjected to measures of "re Catholicisation" within the scope the Counter Reformation, with Lutheran services suppressed and Lutheran pastors expelled. In July 1630, Tilly and most of the Catholic occupants were withdrawn, since on 26 June Gustavus Adolphus of Sweden had landed with 15,000 soldiers at Peenemünde, opening a new front in the Thirty Years' War. He had been won by French diplomacy to join a new anti imperial coalition, soon also joined by the United Netherlands. In February 1631 John Frederick, the exiled Lutheran administrator of the Prince Archbishoprics of Bremen and Lübeck conferred with Gustavus II Adolphus and a number of Lower Saxon princes in Leipzig, all of them troubled by Habsburg's growing influence wielded by virtue of the Edict of Restitution in a number of Northern German Lutheran prince bishoprics. John Frederick speculated to regain the Prince Archbishopric of Bremen and therefore in June/July 1631 officially allied himself with Sweden. For the war being John Frederick accepted Swedish overlordship, while Gustavus Adolphus promised to restitute the Prince Archbishopric of Bremen to its exiled elected Administrator. In October, an army newly recruited by John Frederick started to reconquer the Prince Archbishopric of Bremen and — supported by Swedish troops — to capture the neighboured Prince Bishopric of Verden, de facto dismissing Verden's intermittent Catholic Prince Bishop Francis of Wartenberg who ruled 1630–1631, and causing the flight of the Catholic clergy wherever they arrived. The Prince Bishopric of Verden was then subjected to Swedish military administration. The reconquest of the Prince Archbishopric of Bremen, helped by forces from Sweden and from the city of Bremen, was completed by 10 May 1632. John Frederick was back in his office, only to realise what Swedish supremacy meant. The Prince Archbishopric of Bremen continuously suffered from billeting and alimenting soldiers. The relation between the Estates, who had to maintain administration under Catholic occupation, and the returned Administrator were difficult. The Estates preferred to directly negotiate with the occupants, this time the Swedes. After John Frederick's death in 1634 Chapter and Estates regarded the dismissal of the Danish Prince Frederick as coadjutor bishop by Emperor Ferdinand II by virtue of the Edict of Restitution illegitimate. But the Swedish occupants had to be persuaded first, to accept Prince Frederick's succession. So Chapter and Estates ruled the Prince Archbishopric until the conclusion of the negotiations with Sweden. In 1635, he succeeded as Lutheran Administrator Frederick II in the sees of Bremen and of Verden. But he had to render homage to the minor Queen Christina of Sweden. In 1635–1636 the Estates and Frederick II agreed with Sweden upon the prince bishoprics' neutrality. But this didn't last long, because in the Danish Swedish Torstenson War of 1643–1645 the Swedes seized de facto rule in both prince bishoprics. Christian IV of Denmark and Norway had to sign the Second Peace of Brömsebro on 13 August 1645, and a number of Danish territories, including the two Swedish occupied prince bishoprics, were ceded into Swedish hands. So Frederick II had to resign as Administrator in both prince bishoprics. He succeeded his late father on the Danish throne as Frederick III of Denmark in 1648. With the impending enfeoffment of the military great power of Sweden with the Prince Archbishopric of Bremen, as under negotiation for the Treaty of Westphalia, the city of Bremen feared falling under Swedish rule as well. Therefore, the city beseeched an imperial confirmation of its status of imperial immediacy from 1186 (Gelnhauser Privileg). In 1646 Emperor Ferdinand III granted the Free Imperial City of Bremen the requested confirmation (Linzer Diplom).
1648 жылы князьдік епископтықтардың Бремен-Верденге айналуы
Бремн князьдік архиепископтығы және Верден князьдік епископтығының саяси құрылымдары 1648 жылғы Вестфалия бейбіт шарты арқылы Бремн герцогтығы мен Верден княздығына айналдырылды, бірақ кеңінен Бремн және Верден герцогтықтары деп аталатын бұл өзгеріс, аймақтардың императорлық тікелей басқару және императорлық иелік мәртебесін өзгертпеді. Әрбір императорлық иелік, яғни Бремен және Верден жеке-жеке, Киелі Рим империясының Рейхстагында (Diet) өкілдік етті. Бұрынғы бос императорлық қала Верден-алл-Эр Вестфалия бейбіт шартымен медиатизацияланды және Верден герцогтығының құрамына қосылды. Екі көршілес аймақ императордың қолдауы мен императорлық эстаттардың көпшілігін таба алмай, нақты одақ құра алмады, және мұндай одақ ешқашан құрылмады. Олар екі түрлі императорлық округтің құрамында болды. 1500 жылдан бастап Бремен князьдік архиепископтығы, және оның орнын басушы Бремен герцогтығы, империяның салық және әскери инфрақұрылымы болған Саксон округіне (кейін Төменгі Саксон округі; Sächsischer немесе кейінірек Niedersächsischer Kreis) қарасты. Верден князьдік епископтығы, және оның мұрагері Верден герцогтығы, керісінше, Төменгі Рейн-Вестфалия округіне (Niederrheinisch Westfälischer Kreis, көбінесе Вестфалия округі деп аталатын) қарасты. Киелі Рим империясының салықтары императорлық округтердің шеңберінде жиналды, ал әскерлер осы округтердің желісі бойынша жалданып, қаржыландырылды. Бремен және Верден өздерінің өкілдерін тиісінше императорлық округтерінің округтік диетасына (Kreistag) жіберді. Округтік диета мүше мемлекеттер арасында салық жүктемесін қалай бөлісу керектігін шешті. Осылайша, Бремен мен Верден тіпті бір-бірімен шекарада да келіспеушіліктерге ұшырады – яғни, кім және қай жерде салық жинауға құқылы, және бұл мәселелер шешілмеді, тіпті егер екі феод Швецияның жеке одағында басқарылса да. Император Фердинанд III бастапқыда Швеция патшайымы Кристина мен оның заңды мұрагерлерін герцогтықтармен марапаттады, бұл Швецияның Отыз жылдық соғысқа қатысқаны үшін сыйақы болды. Бремен және Верден Швецияға стратегиялық артықшылық берді, себебі олар екі императорлық округте әскерлерді жалдауға және қаржыландыруға қатыса алатын еді, бұл округтер Киелі Рим империясының барлық солтүстік және солтүстік-батыс бөліктерін қамтыды, ал Жоғарғы Саксон округінің құрамындағы Швециялық Померания империяның солтүстік-шығысын қамтыды.
The political entities of the Prince Archbishopric of Bremen and the Prince Bishopric of Verden were transformed by the Peace of Westphalia in 1648 into the Duchy of Bremen and the Principality of Verden, however, colloquially the Duchies of Bremen and Verden, without changing the territories' status of imperial immediacy and imperial estate. Every imperial estate, thus Bremen and Verden separately, was represented in the Diet (Reichstag) of the Holy Roman Empire. The formerly Free Imperial City of Verden upon Aller was mediatised by the Peace of Westphalia and incorporated into the Duchy of Verden. The two neighbouring territories could not unite in a real union without finding support by the emperor and a majority among the imperial estates, which never happened. They were parts of two different imperial circles. From 1500 on the Prince Archbishopric of Bremen and thus its successor Duchy of Bremen belonged to the Saxon Circle (later the Lower Saxon Circle; Sächsischer or later Niedersächsischer Kreis), a fiscal and military substructure of the Empire. The Prince Bishopric of Verden and thus its successor, the Duchy of Verden, on the other hand, belonged to the Lower Rhenish Westphalian Circle (Niederrheinisch Westfälischer Kreis, colloquially Westphalian Circle). The Holy Roman Empire's taxes were collected and armies recruited and financed along the lines of the imperial circles. Bremen and Verden sent their representatives to the circle diet (Kreistag) of their respective imperial circle. The circle diet decided how to share the burden of the taxes to be levied among the member territories. Thus Bremen and Verden even conflicted on the border between each other — i. e. on who may levy taxes where — which were not solved, even though the two fiefs were ruled in personal union by Sweden. Emperor Ferdinand III at first enfeoffed the Queen regnant Christina of Sweden and her legal heirs with the duchies, as Sweden's reward from its participation in the Thirty Years' War. Bremen Verden provided Sweden a strategic advantage, because it would participate with them in recruiting and financing armies in two imperial circles already covering all of the northern and north western parts of the Holy Roman Empire, with Swedish Pomerania, a member in the Upper Saxon Circle, covering the Empire's North East.
Швециямен жеке одақ (1648-1712) және Данияның тұғыры (1712-1715)
Шведтер жаңа билікті орнатты, Бремен-Верденнің бас үкіметін (Brem und verdensches Generalgouvernement) құрды және Штадені үкіметтің жаңа ордасы етіп таңдады. Бремерверде – бұрынғы Бремен астанасы, ал Ротенбург-на-Вюмме – Верден князь-епископтығының бұрынғы астанасы болды. 1648 жылы шведтердің билікке келуі Бремен-Верденнің ішкі құрылымы үшін маңызды кезең болды. Бремен-Верден екі сайланатын монархиядан мұрагерлік екі монархияға айналды, оның жеке басқарушысы немесе әкімшісі шведтік нұсқауларға бағынышты вице-регенттік үкіметке алмастырылды. Ылғалды әкімшілік құрылымдар қатаң иерархиялық органдармен, белгілі бір өкілеттіктермен алмастырылды. Штаттардың бірлескен басқаруы шектелді. Бремен мен Верден империялық тікелей басқаруға ие тәуелсіз аймақтардан Еуропаның барлық шектеулері мен мүмкіндіктері бар ұжымдық басқаруға ие болды. Жаңа феоды үшін, Бремен герцогтығы үшін, 1644-1654 жылдары билік жүргізген Швеция королевасы Кристина, 1648 жылдан бастап бір мезгілде Бремен және Верден герцогинясы болды, Бременнің еркін императорлық қаласын қосып алуға тырысты, себебі ол маңызды салық төлеуші болар еді. Бұрын Бремен қаласы Бремен князь-архиепископтығының диетасына де-факто қатысқан. Соңғысының мұрагері – шведтік Бремен герцогтығы, Вестфалия шартының негізінде қаланы қайтаруға тырысты. Бремен және Верден герцогинясы ретінде Швецияның Кристина өзінің резиденциясын бұрынғы Бенедикттік Зевен монастырында орнатты. Ол Бремен-Вердендегі колдовство үшін өртеуді жойды. 1650 жылы Швеция тағына және сонымен бірге Бремен-Верденнің герцогтығына 1649 жылдан бері жарияланған, 1650 жылдан бері танылған Карл Густав, Цвайбриккен-Клебург Пфальцының мұрагерлік герцогы, белгісіз мазмұндағы келіссөздер үшін Штадқа келді. 1650 жылы лютеран дін қызметкерлері консисторияға, енді Принц-архиепископ немесе Принц-епископ болмағаннан кейін жаңа басшылық органда болды. Бремдегі шағын католик диаспорасын баптау үшін Верденде Киелі орын елшілік викариаттары құрылды (Солтүстік миссиялары викариаты, 1669 және 1670 жылдан бастап, 1721 жылға дейін, 1780 және 1824 жылдар аралығында Верден мен Бремен үшін жауапты, 1721 және 1780 жылдар аралығында Жоғарғы және Төменгі Саксония викариаттары). Бремен-Верденнің швед үкіметі екі соғыс тудырып, Бременнің еркін императорлық қаласын әскери түрде жеңуге тырысты. 1381 жылы Бремен қаласы Бедеркеса маңындағы және оның батысына қарай Легеге (Бремерлехе) жақын төменгі Везер өзеніне дейінгі аймақта де-факто билікке ие болды. 1653 жылдың басында Бремен-Верденнің швед әскерлері Легені басып алды. 1654 жылдың ақпан айында Бремен қаласы императордың оған Киелі Рим империясының диетасына орын және дауыс беру құқығын беруіне қол жеткізді, осылайша қаланың еркін императорлық қала мәртебесін қабылдады. Фердинанд III Швеция королевасы Кристинаға, герцогиня ретінде оның вассалы болған, қалаға келтірілген залал үшін өтемақы төлеуге және Легені қайтаруға бұйрық берді. 1654 жылдың наурыз айында қала шведтік Бремен-Верденнің еріксіз әрекеттеріне дайындалу үшін Бедеркеза аймағында сарбаздарды жалдауға кіріскен кезде, соңғысының генерал-губернаторы Ханс Кристофер фон Кенигсмарк өзін-өзі қорғау үшін әрекет етуді дәлелдеп, Бірінші Бремен соғысын (наурыз-шілде 1654) жариялады. Осы арада Бременнің еркін императорлық қаласы Фердинанд III-тен қолдау сұрады. 1654 жылдың шілдесінде император өзінің уәзіріне, герцог ретінде, Кристинаның орнынан кеткеннен кейін оның орнын басқан Швеция королі Карл X Густавқа қақтығысты тоқтатуды бұйырды, нәтижесінде 1654 жылдың қарашасында Стадтың тынысы (1654) болды. Бұл келісім бойынша Бремен қаласының императорлық тікелей басқаруын қабылдауға қатысты негізгі мәселе шешілмеді. Бірақ қала Бедеркеса мен Леге маңындағы иеліктерін шведтік Бремен-Верденге беру үшін алым-салық төлеуге келісті. 1660 жылы желтоқсанда Бремен қалалық кеңесі Леопольд I-ге құрмет көрсеткенде, Швеция мен шведтік Бремен-Верден қатты наразылық білдірді. 1663 жылы қала императорлық диетада орын және дауыс алды, оған шведтік Бремен және Верден герцогтықтарының өкілдері қатты қарсы болды. 1664 жылдың наурыз айында швед диетасы Бременге қарсы соғыс жүргізуді қолдады. Осман империясына қарсы соғыстармен айналысқан Леопольд I Швецияның кіші королі Карл XI-ді Бремен-Верденмен ұрыс-керіске ұшыратқаннан кейін, көршілес Брансвик пен Люненбург (Celle желісі) мұрагерлік дау-дамайдан шалдыққан және Франция қарсы болмаған кезде Швеция өзінің Бремен-Верденнен екінші Бремен соғысын (1665–1666) бастады. Карл Густав Врангель басқаруымен шведтердің қаланы қоршауына Бранденбург-Пруссия, Брансвик пен Люненбург (Celle), Дания-Норвегия, Леопольд I және Біріккен Нидерландтар қаланың пайдасына оқиғаға араласты, Бранденбург, Брансвик, Дания және Голланд әскерлері Бремен-Верденнің шекарасында басып кіруге дайын тұрды. Сөйтіп Швеция 15 қараша 1666 жылы Габенхаузен шартына қол қоюға мәжбүр болды, ол Бременге жақын салынған бекіністерді бұзуға және Бременнің еркін қаласын Төменгі Саксония округінің диетасына өкіл жіберуден тыйым салуға міндеттеді. Бремен-Верденнен қаланы күштеп басып алуға қатысты шведтердің басқа әрекеттері болған жоқ. 1700 жылы Карл XII Швециясынан не істеу керектігін сұрағанда, Бремен-Верденнің бас үкіметі Бременнің еркін императорлық қала мәртебесін мойындауды ұсынды. Дания-швед соғысы (1657–1658) кезінде Бремен-Верденді басып алуға жасалған Данияның әрекеті сәтсіз аяқталды. Бірақ 1667 жылы Бремен-Верденге Данияның қаупі күшейді. Осы жылы Бремен-Верденнің батыс шекарасына жақын орналасқан Ольденбург округінде билік еткен Ольденбург үйінің жергілікті тармағы Антон Гүнтер, Ольденбург және Дельменхорст графы қаза болды. Сондықтан, Шлезвиг және Хольштайн герцогі Кристиан Альберт Готторп округты мұраға алды, бірақ оны әйелі, Норвегия және Дания королі Фредерик III-ке берді, ол 1635 жылдан бастап Бремен князь-архиепископтығы мен Верден князь-епископтығының әкімшісі болды, бірақ 1645 жылы швед оккупанттары тарапынан қуылды. Сөйтіп, даниялықтар Бремен-Верденнің солтүстік және батыс шекарасында орналасқан аумақтарды басқарды. Екі ел Гамбург пен Бременге бағытталған кемелерден пайдалы баж алымдарын алудың эксклюзивті мүмкіндігі үшін қауіпті бәсекелестікке түсті, бұрынғысы сол кезде герцогтық Бремендік, соңғысы – графтық Ольденбургтік жеңілдік болды. 1666–1668 жылдары Гамбургта Швециялық иеліктерінің әкімшілерімен бірге, оның және оның ұлының кірістерін қайта ұйымдастыру үшін, 1668 жылы Кристина Швециясы (1655 жылы католик дініне ауысқаннан кейін Кристина Александра) Римге қайтатын жолда Штадта тоқтады. Швециялық орталықтандыру мен абсолютизмнің өркендеуі Бремен-Верденнің тәжірибесіне жартылай енді. Бремен-Верден сот жүйесі мен әскери жүйесіне қатысты біркелкі болмады, бірақ соңғысы қатаң түрде Стокгольмның бас басқармасына бағынды. Әсіресе сот жүйесінде Бремен-Верденнің Штаттары өз үлесін сақтап қалды. Бірақ Бремен-Верденнің салық жинау бөлімі, көбінесе шведтермен толықтырылған және әкімшілік тілі ретінде швед тілін қолданған, тікелей Стокгольмдегі қаржы министрлігіне бағынды. 1675-1676 жылдары Бранденбург-Пруссия, Люнебург-Целль, Дания-Норвегия және Мюнстер князь-епископтығының әскерлері Скания соғысы кезінде Рейхсэкзекуция барысында Бремен-Верденді басып алды. Одақтас күштер Бремен-Верденді басып алды, олар француздық ықпалмен тартылып қалғанға дейін, 1679 жылғы Сен-Жермен-ан-Лай шарты және тиімді Целле шарты бойынша. Соңғысы бойынша Мюнстер князь-епископы барон Фердинанд II Швецияға 100 000 риксдоллары сомасында қарыз берді, ал оның орнына шведтік Бремен-Верден Вильдесхаузен қаласы мен оған жататын жақын аумақты Мюнстер князь-епископтығына кепілге беруге міндеттенді. 1690 жылдары салық заңдарының белгілі бір...
The Swedes installed a new authority, Bremen Verden's General Government (Brem und verdensches Generalgouvernement), and chose Stade to be the new seat of government, with Bremervörde being the former Bremian capital, and Rotenburg upon Wümme being the former capital of the Prince Bishopric of Verden. The Swedish takeover in 1648 became a milestone for Bremen Verden's interior constitution. Bremen Verden turned from two elective monarchies into a hereditary double monarchy, with a personal rule of the or administrator exchanged for a viceregent government bound by Swedish instructions. The lax administrative structures were replaced with strictly hierarchic authorities with fixed competences. The co rule of the Estates was curtailed. Bremen and Verden declined from independent territories of imperial immediacy to a collectively governed dominion of a European great power with all the pertaining restrictions and opportunities. For her new fief, the Duchy of Bremen, the Queen regnant Christina of Sweden, ruling from 1644 to 1654, from 1648 on simultaneously Duchess of Bremen and Verden, sought after annexing the Free Imperial City of Bremen for it would be an important taxpayer. Earlier the city of Bremen had de facto participated in the Diets of the Prince Archbishopric of Bremen. The latter's successor state, the Swedish Duchy of Bremen, tried to regain the city, arguing the Treaty of Westphalia named the city of Bremen as part of the to be established Duchy. As Duchess of Bremen and Verden Christina of Sweden installed her residence in the former Benedictine Zeven Convent. She abolished witch burning in Bremen Verden. In 1650 Charles Gustav, Hereditary Duke of the Palatinate of Zweibrücken Kleeburg, since 1649 declared and 1650 recognised heir to the Swedish throne and thereby simultaneously to Bremen Verden's dukedoms, came to Stade for interlocutions of unknown content. In 1650 the Lutheran clergy was subjected to a consistory, the new leading body after there was no Prince Archbishop or Prince Bishop anymore. As to pastoring the tiny Catholic diaspora in Bremen Verden the Holy See established apostolic vicariates (Vicariate of Nordic Missions, competent for Verden and Bremen since 1669 and 1670, respectively, until 1721, and again between 1780 and 1824, Vicariate of Upper and Lower Saxony, in charge between 1721 and 1780). Bremen Verden's Swedish government tried to militarily defeat the Free Imperial City of Bremen, provoking two wars. In 1381 the city of Bremen had captured de facto rule in an area around Bederkesa and westwards thereof up to the lower Weser stream near Lehe (aka Bremerlehe). Early in 1653 Bremen Verden's Swedish troops captured Lehe. In February 1654 the city of Bremen achieved that the Emperor granted it a seat and the vote in the Holy Roman Empire's Diet, thus accepting the city's status as Free Imperial City. Ferdinand III ordered Queen Christina of Sweden, who was his vassal as Duchess, to compensate the city for the damages caused and to restitute Lehe. When in March 1654, the city started to recruit soldiers in the area of Bederkesa, in order to prepare for further arbitrary acts by Swedish Bremen Verden, the latter's governor general, Hans Christoffer von Königsmarck enacted the First Bremian War (March to July 1654), arguing to act in self defence. The Free Imperial City of Bremen had meanwhile urged Ferdinand III for support. In July 1654, the emperor ordered his vassal, as duke, Charles X Gustav of Sweden, who had succeeded Christina after her abdication, to cease the conflict, which resulted in the Recess of Stade (1654) in November 1654. This treaty left the main issue, accepting the city of Bremen's imperial immediacy, unresolved. But the city agreed to pay tribute and levy taxes in favour of and cede its possessions around Bederkesa and Lehe to Swedish Bremen Verden. Sweden and Swedish Bremen Verden protested sharply, when in December 1660 the city council of Bremen rendered homage to Leopold I, Holy Roman Emperor. In 1663, the city gained seat and vote in the Imperial Diet, strongly opposed by the representatives of the Swedish Duchies of Bremen and Verden therein. In March 1664, the Swedish Diet came out in favour of waging war on the Free Imperial City of Bremen. Right after, Leopold I, busy with wars against the Ottoman Empire, had enfeoffed the minor King Charles XI of Sweden with Bremen Verden, and with the neighbouring Brunswick and Lunenburg (Celle line) being paralysed by succession quarrels and France being not opposed, Sweden started from its Bremen Verden the Second Bremian War (1665–1666). The siege of the city by the Swedes under Carl Gustaf Wrangel brought Brandenburg Prussia, Brunswick and Lunenburg (Celle), Denmark Norway, Leopold I and the United Netherlands to the scene, all in favour of the city, with Brandenburgian, Brunswickian, Danish and Dutch troops at Bremen Verden's borders ready to invade. So Sweden had to sign on 15 November 1666 the Treaty of Habenhausen, obliging it to destroy the fortresses built close to Bremen while banning the Free City of Bremen from sending its representative to the Diet of the Lower Saxon Circle. From Bremen Verden, no further Swedish attempts to violently capture the city sprang out. Asked in 1700 what to do by Charles XII of Sweden, Bremen Verden's General Government recommended to concede Bremen's status as a Free Imperial City. A Danish attempt to conquer Bremen Verden during the Dano Swedish War (1657–1658) failed. But the Danish threat to Bremen Verden turned more virulent in 1667. In that year the local branch of the House of Oldenburg ruling in the County of Oldenburg, adjacent to Bremen Verden's western border, died out with Anton Günther, Count of Oldenburg and Delmenhorst. Therefore, Christian Albert, Duke of Schleswig and Holstein at Gottorp inherited the county, but ceded it to his father in law Frederick III, King of Denmark and Norway, Administrator of the Prince Archbishopric of Bremen and the Prince Bishopric of Verden from 1635 until he had been expelled by the Swedish occupants in 1645. So the Danes ruled territories clung around Bremen Verden at its northern and western border. Both powers entered into a dangerous competition for the exclusive opportunity to levy the lucrative tolls from ships heading for Hamburg and Bremen, with the former at that time being a ducal Bremian and the latter a comital Oldenburgian privilege. After a stay in Hamburg (1666–1668) with the administrators of her Swedish estates, de and his son de, in order to reorganise her revenues, in 1668 Christina of Sweden (after her Catholic conversion in 1655 Christina Alexandra), stopped by in Stade on her way home to Rome. The rise of Swedish centralisation and absolutism found its way partially into Bremen Verden's practise. Bremen Verden wasn't streamlined as to its jurisdiction and its military system, but the latter strictly subjected to Stockholms generalty. Especially in jurisdiction, Bremen Verden's Estates maintained their stake. But Bremen Verden's tax levying department, almost entirely manned with Swedes and using Swedish as administrative language, was directly subordinated to the finance ministry in Stockholm. From 1675 to 1676, troops from Brandenburg Prussia, Lüneburg Celle, Denmark Norway, and the Prince Bishopric of Münster captured Bremen Verden in the course of a Reichsexekution during the Scanian War. The allied forces occupied Bremen Verden, until they withdrew — under French influence — according to the Treaty of Saint Germain en Laye of 1679 and the favourable Treaty of Celle. By the latter Baron Ferdinand II of Fürstenberg, the Prince Bishop of Münster, granted Sweden a loan amounting to 100,000 rixdollars, for which in return Swedish Bremen Verden had to pawn its exclave of the town of Wildeshausen and the pertaining adjacence to the Prince Bishopric of Münster. In the 1690s, the usual practise, that tax laws had a certain maturity, was abolished, so that the Swedish and Bremen Verden's Estates had no chance any more to demand any concessions in return for a renewal of tax laws. As in Sweden proper, the constitutional and administrative bodies in the Swedish dominions gradually lost de facto importance due to ever growing centralisation. Bremen Verden's Estates lost more and more influence, they less and less often convened. After 1692, the estates' say had almost vanished. This led to considerable unease among the Estates, so that in May 1694 representatives of the General Government of Bremen Verden and the Estates met at the former convent of Zeven to confer on the status of the Duchies. In 1700, Bremen Verden introduced — like all Protestant territories of imperial immediacy — the Improved Calendar, as it was called by Protestants, in order not to mention the name of Pope Gregory XIII. So Sunday 18 February, Old Style, was followed by Monday 1 March, New Style, while Sweden proper only followed suit in 1753. In 1712, in the course of the Great Northern War (1700–1721) against the Swedish supremacy in the Baltic, Denmark Norway occupied plague stricken Bremen Verden.
Ұлыбритания мен Ганновермен жеке одақ (17151803)
1715 жылы Ұлы Солтүстік соғысында әлі де күресіп жатқан Данияның Фредерик IV шведтерге қарсы коалицияда жаңа одақтас тапты, ол – 1714 жылдан бері Ұлыбританияның патшасы және Ганновердің курфюрсті Георг I. Георг I-нің көмегіне қарық болып, Дания-Норвегия оған 1712 жылдан бері оккупациялап келген Бремен-Верденді сатты. Осылайша, Брансвик және Люненбургтың ханзадалық курфюрсттігі, немесе оның астанасы Хановердің курфюрсттігі (Kurfürstentum Braunschweig und Lüneburg немесе Kurhannover) Бремен-Верденді де-факто иеленді және 1719 жылғы Стокгольм шартында Швециямен соғысты аяқтау үшін, оған 1 миллион риксдоллар өтемақы төлеуді қарастырды. 1728 жылы император Карл VI 1727 жылы әкесі Георг I Людовиктің орнын баскан Георг II Августқа Саксония-Лауенбургтің қайтадан иелену құқығын берді. 1731 жылы Ганновер территорияларын қайта бөлу арқылы Бремен-Верденге көршілес Хадельн жерінің басқару құқығы берілді. 1180 жылдан бастап ол Кіші Саксония герцогтігінің, ал 1296 жылдан бастап Саксония-Лауенбург герцогтігінің эксклавы болды. Георг II 1733 жылға дейін императорды Бремен және Верден герцогтіктерін де оған беруге көндірді. Екі иелену рәсімінде де Ұлыбританияның Георг II Бремен-Верден және Хадельндегі Естаттардың қолданыстағы артықшылықтары мен конституцияларын сақтауға ант берді, осылайша олардың үкіметтеріне Естаттардың қатысуының 400 жылдық дәстүрін растады. Киелі Рим империясының курфюрсті және оның Ганновер курфюрсттігі арқылы Diet-те өкілдігі болғандықтан, Георг II Август Бремен-Верденнің императорлық мүлік мәртебесі туралы алаңдамады. Бремен-Верден Ганноверге айналғаннан кейін, ол ешқашан өз өкілдерін Diet-ке жібермеді. 1730 жылы Бремен-Верден үкіметі қайта ұйымдастырылып, "Бремен және Верден герцогтіктерін басқару үшін Корольдік британдық және курфюрсттік Брансвик-Люненбургтік құпия кеңесі" деп аталды. Стаде қаласы астана болып қала берді. Хановерде, курфюрсттік астанада, Ганновердің құпия кеңесі курфюрсттермен жеке одақта басқарылатын императорлық мүліктерді басқаратын жаңа министрлікті құрды, ол Бремен-Верден, Хадельн, Лауенбург және Бентхайм департаменті деп аталды. Солтүстік Америкадағы Англия-Франция және Үндістан соғысы (1754–1763) кезінде Ұлыбритания француздардың Ганноверді басып алуынан қаушады. Сондықтан Георг II өзінің туысы Фридрих II Бранденбург-Пруссиясымен одақ құрып, Солтүстік Америкадағы қақтығысты Австрия-Бранденбург-Пруссияның үшінші Силезия немесе Жеті жылдық соғысымен (1756–1763) біріктірді. 1757 жылдың жазында француз басқыншылары Джордж II-нің ұлы Камберленд герцогы Уильямды жеңіп, англо-гановер армиясын басқарды. Француз әскері оны және оның армиясын шалғайдағы Бремен-Верденге алып барды, онда бұрынғы Зевен монастырында 18 қыркүйекте Клостерзевен конвенциясымен капитуляцияға мәжбүр болды. Бірақ король Георг II бұл конвенцияны мойындаудан бас тартты. Келесі жылы британдық армия, Бранденбург-Пруссиясының, Гессен-Кассельдің және Брансвик-Люненбург княздығының (Вольфенбюттель) әскерлерінің қолдауымен, басқыншыларды қайтадан қуды. Бремен-Верден соғыстың қалған уақытында әсер етпеді және оның аяқталуынан кейін француз революциялық соғыстары басталғанға дейін бейбітшілік орнады. Францияға қарсы Бірінші коалиция соғысы (1793–1797) Ұлыбритания мен Ганновер курфюрстігі және коалиция құраған басқа да одақтастармен, Бремен-Верденнің аумағына әсер етпеді, өйткені француз Бірінші республикасы бірнеше майданда, тіпті өз аумағында да соғысты. Сонымен қатар, Бремен-Верденде төменгі елдерде британдық қолбасшылықпен революциялық Францияға қарсы күресіп жатқан 16 000 гановерлік сарбазды жинау үшін ер адамдар шақырылды. 1795 жылы Киелі Рим империясы бейтараптығын жариялады, оған, әрине, британдық Ганновер курфюрстігі де кірді, және Франциямен бейбітшілік туралы келісімге келуге тырысты, бірақ 1799 жылы ол сәтсіз аяқталды. Осы кезде Францияға қарсы Екінші коалиция соғысы (1799–1802) басталды және Наполеон Бонапарт Бранденбург-Пруссияны Ганноверді басып алуға шақырды. 1795 жылғы Базель шартында Бранденбург-Пруссия мен Франция Бранденбург-Пруссия Киелі Рим империясының бейтараптығын қамтамасыз етеді. Осы мақсатта Ганновер де қарулы бейтараптықты сақтайтын демаркациялық армияға әскерлерді қамтамасыз етуі керек болды. Бірақ 1801 жылы 24 000 пруссиялық сарбаз Ганноверді басып алды, ол қарсылық көрсетпестен берілді. 1801 жылдың сәуірінде Бранденбург-Пруссия әскері Бремен-Верденнің астанасы Стадеге келді және сол жылдың қазан айына дейін онда тұрды. Ұлыбритания мен Ирландияның Біріккен Корольдігі бастапқыда Бранденбург-Пруссияның жауыздауын елемеді, бірақ Бранденбург-Пруссия Франциямен одақтас болған «бейтарап» державалардың қатарына (Дания-Норвегия және Ресей империясы сияқты) қосылғанда, Ұлыбритания Бранденбург-Пруссия теңіз кемелерін ұстауды бастады. 1801 жылдың сәуірінде Копенгаген шайқасынан кейін коалиция ыдырады және Бранденбург-Пруссия әскерін шығарып алды.
In 1715, Frederick IV of Denmark, still fighting in the Great Northern War, gained a new ally in the anti Swedish coalition, George I, King of Great Britain since 1714, and Elector of Hanover. In return for George I's aid, Denmark Norway sold to him Bremen Verden, which it kept under occupation since 1712. So the Prince Electorate of Brunswick and Lunenburg, or colloquially called after its capital, the Electorate of Hanover; (Kurfürstentum Braunschweig und Lüneburg, or Kurhannover) took de facto possession of Bremen Verden and stipulated in the Treaty of Stockholm of 1719, settling the war with Sweden, to compensate the latter by 1 million rixdollars. In 1728, Emperor Charles VI enfeoffed George II Augustus, who in 1727 had succeeded his father George I Louis, with the reverted fief of Saxe Lauenburg. By a redeployment of Hanoverian territories in 1731, Bremen Verden was conveyed the administration of the neighboured Land of Hadeln at the Northern tip of Bremen Verden, since 1180 an exclave, first of the younger Duchy of Saxony and from 1296 on of the Duchy of Saxe Lauenburg. It took George II until 1733 to get the emperor to also enfeoff him with the Duchies of Bremen and Verden. At both feoffments George II of Great Britain swore that he would respect the existing privileges and constitutions of the Estates in Bremen Verden and in Hadeln, thus confirming 400 year old traditions of Estate participation in their governments. Being a Prince Elector of the Holy Roman Empire and represented in its Diet by virtue of his Electorate of Hanover, George II Augustus didn't bother about Bremen Verden's status of imperial estate. Since Bremen Verden had turned Hanoverian, it never again sent its own representatives to a Diet. In 1730, Bremen Verden's government was reorganised and retitled as Royal British and Electoral Brunswick Lunenburgian Privy Council for Governing the Duchies of Bremen and Verden, which colloquially turned into the "Royal Government". Stade remained the capital. In Hanover, the electoral capital, the Privy Council of Hanover installed a new ministry in charge of the Imperial Estates ruled in personal union by the electors, it was called the Department of Bremen Verden, Hadeln, Lauenburg and Bentheim. In the course of the Anglo French and Indian War (1754–1763) in the North American colonies, Britain feared a French Invasion of Hanover. Thus George II formed an alliance with his cousin Frederick II of Brandenburg Prussia, combining the North American conflict with the Austro–Brandenburg Prussian Third Silesian or Seven Years' War (1756–1763). In the summer of 1757, the French invaders defeated Prince William, Duke of Cumberland, son of George II and leading the Anglo Hanoverian army. The French troops drove him and his army into remote Bremen Verden, where in the former convent of Zeven he had to capitulate on 18 September with the Convention of Klosterzeven. But King George II denied his recognition of the convention. In the following year, the British army, supported by troops from Brandenburg Prussia, Hesse Kassel and the Principality of Brunswick and Lunenburg (Wolfenbüttel) expelled again the occupants. Bremen Verden remained unaffected for the rest of the war and after its end peace prevailed until the French Revolutionary Wars started. The War of the First Coalition against France (1793–1797) with Britain and the Hanover Electorate and other war allies forming the coalition, didn't affect Bremen Verden's territory, since the French First Republic was fighting on several fronts, even on its own territory. But also in Bremen Verden men were drafted in order to recruit the 16,000 Hanoverian soldiers fighting in the Low Countries under British command against Revolutionary France. In 1795, the Holy Roman Empire declared its neutrality, which of course included the British Electorate of Hanover, and a peace treaty with France was under negotiation until it failed in 1799. By this time the War of the Second Coalition against France (1799–1802) started and Napoléon Bonaparte urged Brandenburg Prussia to occupy Hanover. In the Treaty of Basel of 1795 which Brandenburg Prussia and France had stipulated, Brandenburg Prussia would ensure the neutrality of the Holy Roman Empire in all the latter's territories north the demarcation line of the river Main, including Hanover. To this end also Hanover had to provide troops for the so called demarcation army maintaining the armed neutrality. But in 1801, 24,000 Prussian soldiers invaded Hanover, which surrendered without a fight. In April 1801, Brandenburg Prussian troops arrived in Bremen Verden's capital of Stade and stayed there until October the same year. The United Kingdom of Great Britain and Ireland first ignored Brandenburg Prussia's hostility, but when Brandenburg Prussia joined the pro French coalition of armed 'neutral' powers such as Denmark Norway and the Russian Empire, Britain started to capture Brandenburg Prussian sea vessels. After the Battle of Copenhagen in April 1801, the coalition fell apart and Brandenburg Prussia withdrew its troops.
Наполеон соғыстары (18031813)
Ұлыбритания 1803 жылғы 18 мамырда Францияға соғыс жариялағаннан кейін, француз әскерлері 26 мамырда Ганновер сайлауына басып кірді және 18 маусымда Бремен-Верденнің астанасы Стадеде екі оккупациялық ротасын орналастырды. 1803 жылғы 5 шілдедегі Арленбург конвенциясы Ганновердің әскери жеңілісін растады, оған сәйкес Ганновер армиясы қарусыздандырылды, жылқылары мен оқ-дәрілері француздарға тапсырылды. Ганновердің құпия кеңесі, министр Фридрих Франц Дитерих фон Бремер басшылығымен, 30 мамырда Эльбадан ар жағындағы Саксе-Лауенбург Ганновер аймағына қашып, Эльбадағы Лауенбургте орналасты. 1803 жылғы жазда француз оккупанттары алғашқы соғыс салымын жинады, ол 21 165 риксдолларды құрады. 1803 жылы Бремен герцогтығының халқы 180 000 адамды, ал ауданы 5 325,4 шаршы километрді құрады, Верден княздығы 1806 жылы 1 359,7 шаршы километр және 20 000 халқы болды, ал Хадельн 311,6 шаршы километр аумақты алып, шамамен 14 000 тұрғыны болды. 1805 жылғы күзінде Францияға қарсы үшінші коалиция соғысының (1805–1806) басында француз оккупациялық әскерлері Австрия архигерцогтығына жорыққа шығып, Ганноверді тастап кетті (Ганновердің бірінші француз оккупациясының аяқталуы, 1803–1805). Британдық, швед және орыс коалициялық күштері Ганноверді, соның ішінде Бремен-Верденді басып алды. Желтоқсан айында Бірінші француз империясы, 1804 жылдан бастап Францияның жаңа үкімет нысаны, енді өзінде ұстамайтын Ганноверді 1806 жылдың басында оны басып алған Бранденбург-Пруссияға өткізді. Бірақ Пруссия Корольдігі Францияға қарсы бұрылып, Йена-Ауэрштедт шайқасында (1806 жылғы 11 қараша) жеңілгеннен кейін, Ганновердің құпия кеңесі Лауенбургтен Ганновер қаласына бір айға оралды, бірақ екінші француз оккупациясынан (1806 жылғы қараша – 1810 жылғы қаңтар), соның ішінде Бремен-Верденнен қайта қашуға мәжбүр болды. 1807 жылы Франция 20 қыркүйекте жарияланғандай, құпия кеңесті және Ганновер аймағының эстаттарын генерал-губернатор басқаратын өзінің оккупациялық үкіметімен, Комиссия дю Гувернментпен (Комиссия дю Гувернмент) алмастырды, сондай-ақ Бремен-Верденнің өкілдігін (шешім қабылдау органы) алмастыратын Пьер Кристиан Додтты субделегат ретінде тағайындады, бірақ Бремен-Верденнің үкіметіне (атқару органы) жұмыс істеуге рұқсат берді. Наполеон I әсіресе Ганновер сайлауының жерлерін ветерандарға беру үшін тартып алды, содан кейін 1811 жылғы 1 қаңтардан бастап Бремен-Верденді француз империясына қосып, Буш-де-Эльба департаментіндегі Стаде округін және Буш-ду-Везер департаментіндегі бірнеше кантонды құрды.
After Britain — without any ally — had declared war on France on 18 May 1803, French troops invaded the Electorate of Hanover on 26 May and installed — among others — two occupation companies in Bremen Verden's capital Stade on 18 June. According to the Convention of Artlenburg from 5 July 1803, confirming the military defeat of Hanover, the Hanoverian army was disarmed and its horses and ammunitions were handed over to the French. The Privy Council of Hanover, with minister Friedrich Franz Dieterich von Bremer holding up the Hanoverian stake, had fled to the trans Elbian Hanoverian territory of Saxe Lauenburg on 30 May, taking seat in Lauenburg upon Elbe. In the summer of 1803, the French occupants raised their first war contribution with 21,165 rixdollars alone levied in Bremen Verden. In 1803, the Duchy of Bremen had 180,000 inhabitants and an area of 5,325.4 square kilometres, the Principality of Verden 1,359.7 square kilometres and 20,000 inhabitants in 1806, while Hadeln comprised 311.6 square kilometres and had about 14,000 inhabitants. In the autumn of 1805, at the beginning of the War of the Third Coalition against France (1805–1806) the French occupational troops left Hanover in a campaign against the Archduchy of Austria (End of the First French Occupation of Hanover, 1803–1805). British, Swedish and Russian coalition forces captured Hanover, including Bremen Verden. In December, the First French Empire, since 1804 France's new form of government, ceded Hanover, which it didn't hold anymore, to Brandenburg Prussia, which captured it early in 1806. But when the Kingdom of Prussia, after it had turned against France, was defeated in the Battle of Jena Auerstedt (11 November 1806), the Privy Council of Hanover returned from Lauenburg to Hanover City for a month, only to have to flee again from the Second French Occupation of Hanover (November 1806 January 1810), including Bremen Verden. In 1807 France replaced the Privy Council and the Hanoverian estates of the realm, as announced on 20 September, by its own occupational government, the Commission du Gouvernement (Commission des Gouvernements) under Governor General fr, and further installed a subdelegate, Peter Christian Dodt, replacing Bremen Verden's deputation (decision taking body), however, allowing Bremen Verden's government (executive body) to work on. Napoleon I especially confiscated the Hanoverian electoral demesnes in order to enfeoff veterans with them. only to annexe Bremen Verden to the French Empire with effect from 1 January 1811, forming the Arrondissement Stade in the Département Bouches de l'Elbe and several cantons in the Département Bouches du Weser.
Реституциядан 1823 жылы Ганноверге қосылуға дейін
1813 жылы Бремен және Верден герцогтіктері Ганновер курфюрсттығына қайта қосылды, ол 1814 жылы Ганновер корольдігіне айналды. Брем-Верденнің императорлық тікелей билік ету мәртебесі 1806 жылы Киелі Рим империясының тарауымен жойылғанмен, герцогтіктер бірден Ганновер мемлекетімен толық одаққа біріктірілмеді. Ганновер монархтары Лондонға көшіп кеткендіктен, Ганновер өте консервативті және артта қалған басқарушы мемлекетке айналды, ал жергілікті аристократиядан тағайындалған жергілікті үкімет ескірген құрылымдарды сақтауға үлкен үлес қосты. 1823 жылы ғана Ганновермен әкімшілік бірігу жүзеге асты, жергілікті басқару реформасы Бремен-Верден және Хадельн жерлерін біріктіріп, Стаде жоғары билігін құрды, ол біртұтас, заманауи стандарттар бойынша басқарылды, соның нәтижесінде Бремен, Верден және Хадельннің әртүрлі дәстүрлі басқару формалары жойылды. Одан әрі тарихы туралы ақпаратты 1823 жылы Стаде жоғары билігінің құрылуымен пайда болған Стаде аймағы (1823–1977) бөлімінен таба аласыз, оның құрамына бұрынғы Бремен және Верден герцогтіктері мен Хадельн жері кіреді.
In 1813, the Duchies of Bremen and Verden were restored to the Electorate of Hanover, which transformed into the Kingdom of Hanover in 1814. Even though Bremen Verden's status as a territory of imperial immediacy had become void with the end of the Holy Roman Empire in 1806, the Duchies were not right away incorporated in a real union into the Hanoverian state. Since the Hanoverian monarchs had moved to London, Hanover had become a state of very conservative and backward rule, with a local government recruited from local aristocrats adding much to the preservation of outdated structures. The administrative union with Hanover only followed in 1823, when a local government reform united Bremen Verden and Hadeln to form the High Bailiwick of Stade, administered according to unitarian modern standards, thereby doing away with various traditional government forms of Bremen, Verden and Hadeln. For the further history see Stade Region (1823–1977), which emerged by the establishment of the High Bailiwick of Stade in 1823, comprising the territories of the former Duchies of Bremen and Verden and the Land of Hadeln.
Билеушілердің тізімі (16481823)
Жұбайлар үшін Бремен-Верденнің жұбайларының тізімін қараңыз. Бремен және Верден герцогтары (1648–1823)Билік ету мерзіміСуретіТуылған және қайтыс болған жеріБилік етудің себебіБиліктен бас тарту себебіЕскертулер Ваза үйі (1648–1654) 1648–1654 Кристина Стокгольм*18 желтоқсан 1626 [Е.С. 8 желтоқсан 1626] – [Ж.С.] 19 сәуір 1689*, Рим, тақтан бас тартты Пфальц-Цвайбрюккен үйі (1654–1719) 1654–1660 Карл X Густав Нюкопинг қамалы*8 қараша 1622 [Е.С. 29 қазан 1622] – 4 қараша 1660 [Е.С. 25 қазан 1660]*, [Ж.С.] 22 маусым 1727*, Оснабрюк, қайтыс болды, іс жүзінде билік етті, бірақ императордың бекітуін алған жоқ 1727–1760 Георг II Август Геренхаузен сарайы, Ганновер, *20 қараша 1683 [Е.С. 10 қараша 1683] – [Ж.С.] 29 қаңтар 1820*, Виндзор қамалы, уақытша шеттетілді 1803–1805, 1806–1813 жылдары Наполеон соғыстары кезінде түрлі оккупациялар мен аннексиялар, қайтыс болды, 1806 жылғы 6 тамызда қасиетті Рим империясының аяқталуымен герцог болып өздігінен билікке келді, 1811 жылдан бастап психикалық жағдайы нашарлап, аға ұлы, регент Георг (кейін IV) Бремен-Верденде өкілдік етті, кіші 6-ұлы, Кембридж герцогі, Принц Адольфус 1816 жылдан бастап Ганновердің вице-королі қызметін атқарды 1820–1823 Георг IV Сент-Джеймс сарайы, [Ж.С.] *12 тамыз 1762 – [Ж.С.] 26 маусым 1830*, Виндзор қамалы, титул жойылды және 1823 жылы Ганновер Корольдығына біріктірілген кезде әкімшілік бірліктер ретінде жойылды, тек формалды түрде ғана, алдыңғысының ұлы, 1811–1820 жылдары регент, Бремен-Верденде кіші әйелі, вице-король Адольфус өкілдік етті.
For the consorts see List of consorts of Bremen Verden. Dukes of Bremen and Verden (1648–1823)ReignPortraitNameBirth and deathwith placesReason forend of reignNotes House of Vasa (1648–1654) 1648–1654 Christina Stockholm*18 December 1626 [O. S. 8 December 1626] – [N. S.] 19 April 1689*, Rome abdicated House of Palatinate Zweibrücken (1654–1719) 1654–1660 Charles X Gustav Nyköping Castle*8 November 1622 [O. S. 29 October 1622] – 4 November 1660 [O. S. 25 October 1660]*, – [N. S.] 22 June 1727*, Osnabrück death de facto ruling, but never enfeoffed by the Emperor 1727–1760 George II Augustus Herrenhausen Palace, Hanover, *20 November 1683 [O. S. 10 November 1683] – [N. S.] 29 January 1820*, Windsor Castle de facto temporarily deposed 1803–1805, 1806–1813 by various occupations and annexations during the Napoleonic Wars, death became sovereign duke through the end of the Holy Roman Empire on 6 August 1806, mentally unfit since 1811 and represented by his eldest son Regent George (later No. IV)in Bremen Verden his younger 6th son Prince Adolphus, Duke of Cambridge officiated as Viceroy of Hanover from 1816 1820–1823 George IV St. James' Palace, [N. S.] *12 August 1762 – [N. S.] 26 June 1830*, Windsor Castle title had turned void and the duchies were deleted as administrative entities in 1823, when merged into the Kingdom of Hanover only pro forma, son of the preceding, Regent 1811–1820, represented in Bremen Verden by his younger brother Viceroy Adolphus
Бременнің дворяндары
de, Бремендік және Вердендік рыцарь Заль немесе ежелгі, әйгілі, жоғары ақсүйек рулардың, әсіресе Бремен және Верден герцогтықтарындағы құрметті рыцарлардың ескерткіші. 1720 жыл.
de, Bremisch und Verdischer Ritter Sahl Oder Denckmahl Der Uhralten Berühmten Hoch adelichen Geschlechter Insonderheit der Hochlöblichen Ritterschafft In Denen Hertzogthümern Bremen und Verden. 1720