Леви Коффин: Құлдыққа қарсы күрескер және «Жер асты жолының» көшбасшысы

Кіріспе

Американдық педагог және аболиционист (1798–1877)

Леви Коффин (28 қазан 1798 – 16 қыркүйек 1877) – американдық квакер, республикашыл, аболиционист, фермер, бизнесмен және гуманитар. Индиана және Огайо штаттарындағы Жер асты теміржолының белсенді жетекшісі, кейбір адамдар Коффинді «Жер асты теміржолының президенті» деп атады, оның қамқорлығынан үш мыңға жуық қашқан құл өткен деп есептеледі. Индиана штатының Уэйн округіне қарасты Фонтейн-Ситидегі Коффин үйі – музей, оны кейде Жер асты теміржолының «Басты станциясы» деп атайды. Солтүстік Каролина штатының Гринсборо қаласына жақын жерде дүниеге келген Коффин бала кезінен құлдыққа қатысып, оған қарсы шықты. Оның отбасы 1826 жылы Индианаға көшіп келді, себебі квакерлерді құл иелері қудалап жатқан, ал квакерлердің діні құл иеленуге және қашқан құлдарға көмектесуге рұқсат бермейтін. Индианада Коффин Огайо шекарасына жақын, Уэйн округіндегі басқа квакерлермен бірге қоныстанды. Ол фермерлікпен айналысты, сондай-ақ жергілікті саудагер және бизнес-лидер болды. Коффин маңызды транзиттік дәлізбен саяхаттайтын көршілеріне және жолаушыларға көмектесу арқылы әртүрлі бизнесінен байлыққа ие болды. 1830 жылдары Коффин Индиана штатының екінші мемлекеттік банкінің Ричмонд филиалының директоры және ірі инвесторы болды, Ричмонд Уэйн округінің орталығы еді. Оның қаржылық жағдайы мен қоғамдағы беделі аймақтағы Жер асты теміржолының жұмысына азық-түлік, киім және көлікпен қамтамасыз етуге көмектесті. 1847 жылы құлдыққа қарсы қозғалыстағы достарының ықпалымен Коффин Огайо өзенінің маңызды порты – Цинциннати қаласына оңтүстікке көшіп, тек еркін еңбекпен өндірілген тауарларды сататын қойма ашты. Бизнесте үлкен жетістіктерге қол жеткізгеніне қарамастан, еркін еңбек кәсібі тиімсіз болып шықты, Коффин он жылдан кейін осы істен бас тартты. Осы 1847-1857 жылдар аралығында Коффин жүздеген қашқан құлдарға көмектесті, көбінесе оларды Кентукки мен Вирджиниядан алыс емес, Огайодағы үйіне жайғастырды, екеуі де Американдық Азамат соғысынан кейін құлдық жойылғанға дейін құлдық штаттары болып қала берді. Соңғы онжылдықта Коффин Орта Батысқа, сондай-ақ Франция мен Ұлыбританияға сапар шекті, онда ол бұрынғы құлдарға азық-түлік, киім, қаржы және білім беру үшін көмек қоғамдарын құруға көмектесті. Коффин 1870 жылдары қоғамдық өмірден зейнеткерлікке шықты және өлімінен бір жыл бұрын, 1876 жылы жарық көрген «Леви Коффин естеліктері» атты автобиографиясын жазды.

Levi Coffin (October 28, 1798 – September 16, 1877) was an American Quaker, Republican, abolitionist, farmer, businessman and humanitarian. An active leader of the Underground Railroad in Indiana and Ohio, some unofficially called Coffin the "President of the Underground Railroad," estimating that three thousand fugitive slaves passed through his care. The Coffin home in Fountain City, Wayne County, Indiana, is a museum, sometimes called the Underground Railroad's "Grand Central Station". Born near what became Greensboro, North Carolina, Coffin was exposed to and came to oppose slavery as a child. His family immigrated to Indiana in 1826, avoiding slaveholders' increasing persecution of Quakers, whose faith did not permit them to own slaves and who assisted fugitives. In Indiana, Coffin settled near the National Road with other Quakers in Wayne County, Indiana, near the Ohio border. He farmed, as well as became a local merchant and business leader. Coffin grew wealthy from his various businesses assisting neighbors and travelers in the important transit corridor. Coffin became a major investor in and director of the local Richmond branch of the Second State Bank of Indiana in the 1830s, Richmond being the Wayne County seat. His financial position and standing in the community also helped supply food, clothing and transportation for Underground Railroad operations in the region. At the urging of friends in the anti slavery movement, Coffin moved southward to the important Ohio River port city of Cincinnati in 1847, where he ran a warehouse that sold only free labor goods. Despite making considerable progress with the business, the free labor venture proved unprofitable; Coffin abandoned the enterprise after a decade. Meanwhile, during this 1847 through 1857 period, Coffin assisted hundreds of runaway slaves, often by lodging them in his Ohio home across the river from Kentucky and not far downriver from Virginia, both of which remained slave states until slavery was abolished after the American Civil War. In his final decade, Coffin traveled around the Midwest, as well as overseas to France and Great Britain, where he helped form aid societies to provide food, clothing, funds and education to former slaves. Coffin retired from public life in the 1870s, and wrote an autobiography, Reminiscences of Levi Coffin, published in 1876, a year before his death.

Ерте өмір және білім

Коффин 1798 жылғы 28 қазанда Солтүстік Каролина штатының Гилфорд округіндегі фермада дүниеге келді. Пруденс пен Леви Кофин ағаның жалғыз ұлы болған ол алты әпкесіне ие болды. Оның ата-анасы екеуі де шын ниетті квакерлер болып, тарихи Жаңа бақ достарының жиналысына қатысты. Коффиннің әкесі 1760 жылдары Массачусетс штатында туып, Нантакеттен Солтүстік Каролинаға көшіп келді, онда ол Нью-Гарден қауымдастығындағы басқа квакерлермен бірге шаруашылықпен айналысты. Коффин кейіннен өзінің "Леви Коффиннің естеліктері" (1876) автобиографиясында түсіндіргендей, ол құлдыққа қарсы көзқарасын ешқашан құл ұстамаған ата-анасы мен ата-бабаларынан мұра еткен. Джон Вулманның (құлдық әділ емес деп сенген) ілімі Кофин отбасына зор әсер етті. Коффиннің ата-анасы Вулманмен 1767 жылы Нью-Гарден үйлерінің жанында өткен діни жиналыстарда, басқа құл ұстамайтын квакер отбасыларымен кездескен болуы мүмкін. Оның туысы Весталь Коффин де сол жиналысқа қатысқан болуы мүмкін, және 1819 жылдан бастап Солтүстік Каролинадан құлдардың қашуына көмектескен алғашқы квакерлердің бірі болды. Ауылдық үйінде білім алған Коффин, формальды білімге ие болмады немесе өте аз білім алды. Он бес жасқа келгенде Коффин отбасына құлдықтан қашқан құлдарға көмектесіп, оларға отбасының фермасында жасырынып жүргенде тамақ жеткізді. 1793 жылғы қашқан құлдар туралы заң қатаң түрде орындала бастағанда, Кофин отбасы құлдарға көмектескен құпияны күшейтуге мәжбүр болды, олардың көптеген заңсыз іс-әрекеттерін түнгі уақытта жасады. Солтүстік Каролина 1804 жылы Қара заңдарды қабылдағанда, белгілі құлдықты жоюшыларға деген жергілікті шағылым нашарлады. 1820 жылдардың басында Солтүстік Каролинадағы квакерлер қашып кеткен құлдарға көмектескен деген күдікпен ашық қудаланды. Дегенмен, 1821 жылы Коффин мен оның туысы Весталь құлдарға Киелі кітапты оқып үйрету үшін жексенбілік мектеп ашты. Алайда, бұл жоспар ұзаққа соқпады, құл иелері мектепті жабуға мәжбүр етті.

Неке және отбасы

28 қазан күні 1824 жылы Кофин Солтүстік Каролинадағы Хопвелл достарының үйінен Кэтрин Уайтқа үйленді, ол оның көп жылдық досы еді. Кэтринның отбасы да құлдардың қашуына көмектескен болуы мүмкін, және оның Кофинмен танысуы осы қызметі арқасында болған болуы ықтимал. Әйелі сияқты, Кэтрин де қашқан құлдарға белсенді көмек көрсетті, оларға тамақ, киім және Кофин үйінде қауіпсіз жағдай жасады. Леви әйелінің ізгілік жұмысы туралы былай деді: "Оның қиын жағдайдағыларға деген қайырымы ешқашан тоқталмады, оларға көмектесуге жасаған тырысымы да азайған жоқ. Кэтрин Уайт құлдар арасында Кэти тәте ретінде танымал болды". Кейінірек Кофин өзінің бизнесінің табысқа ие болуын, ол 1830 жылдары кеңейтілгенін, оның "Жер асты жолының" қымбат тұратын кәсіпорнына қатысуға мүмкіндік бергенін айтты, бұл қашқан құлдар үшін Канадаға қарай солтүстікке сапарлағандағы тоқтау пункттерінің желісін ұйымдастырумен байланысты қауіпті кәсіпорын еді. "Жер асты жолы" термині 1830 жылдарға дейін қолданылмаса да, бұл желі 1820 жылдардың басында Индиана штатында жұмыс істеді. Кофиннің айтуынша, Ньюпортқа көшкеннен кейін көп ұзамай оның үйі "Жер асты жолының" тоқтау пункттерінің біріне айналды. Кофинның көптеген серіктестері болды. Мэдисон қаласында Джордж ДеБаптисттің шаштараз дүкені 1830 және 1840 жылдары маңызды орталық болды. Құл аулаушылар жиі Кофинның өміріне қауіп төндірді. Оның қауіпсіздігі үшін қорқып, достары оны отбасына және бизнесіне қауіп келтіретінін ескертіп, жасырын іс-әрекеттерінен бас тартуға тырысты. Діни сенімдеріне терең берілген Кофин кейіннен осы күш-жігерін жалғастыру себебін былай түсіндірді: Мен осы кеңесшілерді тыңдағаннан кейін, мен құлдарға жасаған барлық ісім үшін өзімді кінәлі санамаймын дедім. Егер мен өз міндетімді орындап, Киелі кітаптың талаптарын орындауға тырысып, өз ісімді зиянға ұшыратсам, онда менің ісімді тоқтатайық. Менің қауіпсіздігім Құдай Иемнің қолында болды және оның мақұлдауына ие болдым. Мен өмірім мен бизнесімді қауіпке тіккен қауіптен қорқып тұрмадым. Егер мен адал болсам, еңбекқор болсам және турашыл болсам, мен аман қаламын және отбасымды асырай аламын деп ойладым. 1838 жылы Кофин Ньюпортта екі қабатты, федералды стильдегі кірпіш үй салды, ол отбасының резиденциясы болды. Леви Кофин үйі, оның қазіргі атауы, көптеген қашқан адамдардың өтіп кеткеніне байланысты "Жер асты жолының" "Басты станциясы" ретінде танымал болды. 1840 жылдары құлдарды қашып кетуге көмектескен квакер қауымдастықтарына қысым көрсетілді. 1842 жылы Достар діни қоғамының (квакерлер) басшылары өз мүшелеріне құлдықты жоюшы қоғамдарға мүшеліктен бас тартуға және қашқан құлдарға көмек көрсетуді тоқтатуға кеңес берді. Басшылар заңды жолмен бостандыққа шығудың ең дұрыс жол екенін мәлімдеді. Кофин қашқан құлдарға көмектесуде белсенді рөл атқара берді, ал келесі жылы квакер қоғамы оны мүшеліктен шығарды. Кофин және оның іс-әрекетін қолдаған басқа квакерлер бөлініп, Құлдыққа қарсы достарды құрды; екі қарсыласушы топ 1851 жылы қайта бірігуге дейін бөлек болды. Қарсылықтарға қарамастан, Кофиндер отбасының қашқан құлдарға көмектесуге деген ниеті күшейді. Кофинның әйелі Кэтрин де осы іске белсенді қатысып, үйінен қашқандарға киім тігу үшін тігіншілер қоғамын ұйымдастырды. Кофин жылдар өте келе өзінің саудасында сатқан тауарлардың көп бөлігі құл еңбегімен жасалғанын түсінді. Саяхаттары барысында Кофин Филадельфия мен Нью-Йоркте тек қана құл емес жұмыс күшімен жасалған тауарларды сататын ұйымдар бар екенін білді. Ол осы ұйымдардан акциялар сатып алып, бостандықты жақтаушы әріптестеріне тегін еңбекпен жасалған тауарларды сата бастады, бірақ бұл өнімдер оған көп пайда әкелмеді. Шығыс елдеріндегі тегін еңбек жақтаушылары батыс штаттарында да осындай ұйым құруды қалады. 1840 жылдары Салем тегін өнімдер қауымдастығының мүшелері Кофинге келіп, ол ұсынылған Батыс тегін өнімдер қауымдастығын басқаруға қызығушылық танытар ма деп сұрады. Ол бастапқыда қаржыландыруға қажетті ақшаның жоқ екенін және қалаға көшіп барғысы келмейтінін айтып, бас тартты.

On October 28, 1824, Coffin married his long time friend, Catherine White at the Hopewell Friends Meetinghouse in North Carolina. Catherine's family probably also helped slaves escape, and it is likely she met Coffin because of this activity. Like her husband, Catherine actively assisted fugitive slaves, including providing food, clothing, and a safe haven in the Coffin home. As Levi commented on his wife's humanitarian work, "Her sympathy for those in distress never tired, and her effort in their behalf never abated. Catherine White became known as Aunt Katie to slaves on the run." In later years Coffin credited the success of his business, which he expanded in the 1830s, with providing him the ability to become heavily involved in the costly enterprise of the Underground Railroad, a risky enterprise that provided a network of stopover sites for fugitive slaves as they traveled north into Canada. Although the term "Underground Railroad" did not come into use until the 1830s, the network was operating in Indiana by the early 1820s. According to Coffin, not long after moving to Newport his home became one of the Underground Railroad stops. Coffin had numerous collaborators. In Madison, George DeBaptiste's barber shop was a key nerve center in the 1830s and 1840s. Slave hunters frequently threatened Coffin's life. Many of his friends who feared for his safety tried to dissuade him from his covert activities by warning him of the danger to his family and business. Coffin, who was deeply moved by his religious convictions, later explained his rationale for continuing the effort:

Blockquote|After listening quietly to these counselors, I told them that I felt no condemnation for anything that I had ever done for the fugitive slaves. If by doing my duty and endeavoring to fulfill the injunctions of the Bible, I injured my business, then let my business go. As to my safety, my life was in the hands of my Divine Master, and I felt that I had his approval. I had no fear of the danger that seemed to threaten my life or my business. If I was faithful to duty, and honest and industrious, I felt that I would be preserved, and that I could make enough to support my family. In 1838 Coffin built a two story, Federal style brick home as his family's residence in Newport. Because the Levi Coffin House, its present day name, had so many fugitives passing through it, the home became known as the "Grand Central Station" of the Underground Railroad. During the 1840s, pressure was brought to bear on the Quaker communities that helped escaping slaves. In 1842 the leaders of the Religious Society of Friends (Quaker) advised their members to cease membership in abolitionist societies and end activities assisting runaway slaves. The leaders insisted that legal emancipation was the best course of action. Coffin continued to take an active role in assisting escaping slaves, and the following year the Quaker society expelled him from membership. Coffin and other Quakers who supported his activities separated and formed the Antislavery Friends; the two rival groups remained separate until a reunification occurred in 1851. Despite the opposition, the Coffin family's desire to help the runaway slaves only increased. Coffin's wife, Catherine, who was also dedicated to the effort, organized a sewing society that met at their home to produce clothing to give to the runaways. Over the years, Coffin came to realize that many of the goods he sold in his business were produced with slave labor. Through his travels Coffin learned of organizations in Philadelphia and New York City that only sold goods produced with free (non slave) labor. He began to purchase stock from these organizations and marketed free labor goods to his fellow abolitionists, though the products provided him with little profit. Free labor proponents in the East also wanted to create a similar organization in the western states. In the 1840s, members of the Salem Free Produce Association approached Coffin to see if he would be interested in managing the proposed Western Free Produce Association. At first he declined, saying he lacked the money required to fund the venture, and that he did not want to move into the city.

Цинциннати қаласы

Коффин 1847 жылы Цинциннати аймағына көшіп келді, онда ол еркін еңбек тауарларының көтерме сауда қоймасын басқарды. Цинциннатидегі міндетін орындағаннан кейін Ньюпортқа, Индианаға оралу ниетімен Коффин Ньюпорттағы бизнесін жалға берді және Индианадағы үйін Жер асты теміржолы аялдамасы ретінде қызмет етуді жалғастыруға дайындады. Цинциннатиде оның алғашқы міндеті – шығыс ұйымдарымен жұмыс істеу, бизнеске еркін еңбек күшін тұрақты түрде қамтамасыз ету болды. Кәсіпорынның тұрақты мәселесі – тауарларының сапасыздығы еді. Коффинге құл еңбегімен өндірілген тауарлармен бәсекелесе алатын сапалы мақта, қант және дәмдеуіштер сияқты еркін тауарлар сатып алу қиын болды. Сату үшін сапасы төмен тауарлар болғандықтан, ол сатып алушыларды табуға қиналды. Бұл мәселе бизнесті бірнеше жыл бойы қиындатып, кәсіпорынның қаржылық күйреуіне себеп болды. Жақсы сапалы еркін еңбек өнімдерін алу мәселесі Коффинді тауарларын өндіру үшін құл еңбегін пайдаланбаған плантацияларды іздеу үшін оңтүстікке сапар шегуге мәжбүр етті. Бірақ ол аз ғана табысқа жетті. Коффин Миссисипиде мақта плантациясын тауып алады, онда иесі барлық құлдарын босатып, оларды еркін жұмысшылар ретінде жұмысқа алған. Плантация мақта өндірісін автоматтандыруға арналған жабдықтары болмағандықтан қаржылық қиындықтарға тап болды. Коффин иесіне мақта тазартатын машина сатып алуға көмектесті, бұл плантацияның өнімділігін арттырып, Коффин қауымдастығына мақтаның тұрақты түрде келуін қамтамасыз етті. Мақта Цинциннатиге жеткізіліп, матаға айналдырылып сатылды. Теннесси мен Вирджинияға жасаған басқа сапарлары сәл сәтті болмады, бірақ ол еркін еңбек тауарлары қозғалысы туралы ақпарат таратты. Оның бизнеске үнемі көңіл бөлгеніне қарамастан, еркін еңбек өнімдерінің нашар және жеткіліксіз келуі еңсерілмейтін болып шықты, бұл Коффинге компанияны басқаратын орынбасар табуды мүмкін емес етті, сондықтан ол Индианаға орала алмады. Компания негізінен бай игі ниеттілердің қаржылық қолдауымен жұмыс істеді. Коффин табысты бизнес жүргізу мүмкін емес деп шешкеннен кейін 1857 жылы бизнесті сатты. Цинциннатиде құлдыққа қарсы үлкен қозғалыстар болды, олар Коффин қалаға көшіп келгенге дейін құлдықты жақтаушылармен қақтығыстарға түсті. Коффин Елм мен Алтыншы көшелердің бұрышында жаңа үй сатып алып, Жер асты теміржолында белсенді қызметін жалғастырды. Сонымен қатар, ол қалада жаңа баспана орнатты және аймақта үлкен желі ұйымдастыруға көмектесті. Кофин мен оның әйелі Цинциннатиде болған жылдары бірнеше рет көшіп-қонып жүрсе де, олар ақырында Верман көшесіндегі үйде тұрып қалды. Жер асты теміржолында қашып кеткен құлдардың классикалық оқиғаларының бірі – Харриет Бичер Стоудың «Том ағаның қорасы» атты шығармасы. Онда Елиза Харрис туралы әңгіме жазылған, ол қыстың бір түнінде Огайо өзенінен өтіп, оңтүстікке қашып келген жас құл қыз. Баласын көтеріп жүрген, жалаң аяқ Елиза қауіпсіз жерге жеткенде шаршап, өлімге таяп қалған. Елизаға азық-түлік, киім-кешек, жаңа аяқ киім және баспана берген соң, ол Канадаға сапар шегеді. Стоу, сол кезде қалада тұрған, Коффиндермен таныс болды, олар оның романындағы Халлидейлер жұбына шабыт берген болуы мүмкін. Коффиннің рөлі Америка Азамат соғысы жақындаған сайын өзгеріске ұшырай бастады. 1854 жылы ол Канадаға қашып кеткен құлдардың қауымына барып, көмек көрсетті. Ол сондай-ақ Цинциннатиде қара нәрестелер үшін жетімдер үйін құруға көмектесті. 1861 жылы соғыс басталғанда Кофин мен оның тобы жарақаттанғандарға көмек көрсетуге дайындала бастады. Квакерлік пацифист ретінде ол соғысқа қарсы болды, бірақ Одақты қолдады. Кофин әйелімен бірге күн сайын Цинциннатидегі әскери ауруханада жараланғандарды күтіп-ұстауға көмектесті. Коффистер кофе көп мөлшерде дайындап, оны ерікті түрде сарбаздарға таратады және олардың көпшілігін өз үйлеріне алып кетеді. 1863 жылы Коффин соғыста босатылған құлдарға көмек көрсететін Батыс азат етілгендерге көмек көрсету қоғамының агенті болды. Одақ әскерлері оңтүстікке қарай жылжыған кезде Кофин тобы Одақ аумағына қашып кеткен құлдарға көмек көрсетуді үйлестірді және қазір Одақ сызықтарының артында болған бұрынғы құлдарға таратуға арналған азық-түлік пен басқа да тауарларды жинауды бастады. Коффин сондай-ақ АҚШ үкіметінен босатылған құлдарға көмек көрсету үшін бостандық алушылар бюросын құруды өтінді. Соғыстан кейін ол босатылған құлдарға бизнес ашуға және білім алуға көмектесуге қатысты. 1864 жылы, Бостандық алушылар қоғамының жетекшісі ретінде, ол Ұлыбританияда көмек іздеді.

Coffin moved to the Cincinnati area in 1847, where he took over the management of a wholesale warehouse of free labor goods. With the intention of returning to Newport, Indiana, after fulfilling his obligation in Cincinnati, Coffin rented out his Newport business and made arrangements for his Indiana home to continue serving as an Underground Railroad stop. At Cincinnati his first task was working with the eastern organizations to set up a steady supply of free labor goods for the business. The enterprise's ongoing problem was the poor quality of its goods. Coffin had difficulty procuring free goods, such as cotton, sugar, and spices, whose quality was competitive with the goods produced by slave labor. With inferior quality goods to sell, he had a difficult time finding purchasers for the goods. The problem plagued the business for years, causing the enterprise constant financial struggles. The problem of obtaining good quality free labor products forced Coffin to travel south to seek out plantations that did not use slave labor to produce their goods. He met with only limited success. Coffin located a cotton plantation in Mississippi, where the owner had freed all his slaves and hired them as free laborers. The plantation struggled financially because it had no equipment to automate cotton production. Coffin helped the owner purchase a cotton gin that greatly increased the plantation's productivity and provided a steady supply of cotton for Coffin's association. The cotton was shipped to Cincinnati, where it was spun into cloth and sold. Other trips to Tennessee and Virginia were less successful, although he did succeed in spreading the word about the free labor goods movement. Despite his constant attention to the business, the poor supply and insufficient supply of free labor products proved to be insurmountable, making it impossible for Coffin to find a replacement to run the company so that he could return to Indiana. The company remained in business primarily through the financial support of wealthy benefactors. Coffin sold the business in 1857, after deciding it would be impossible to maintain a profitable business. Cincinnati already had a large anti slavery movement who had violent conflicts with slavery proponents in the years before Coffin moved to the city. Coffin purchased a new home at the corner of Elm and Sixth Streets and continued to be active in the Underground Railroad. He also set up a new safe house in the city and helped organize a larger network in the area. Although Coffin and his wife moved several times during their years in Cincinnati, they finally settled at a home on Wehrman Street. One of the classic account of slaves that escaped on the Underground Railroad was Harriet Beecher Stowe's fictional work, Uncle Tom's Cabin, which relates the story of Eliza Harris, a young slave girl who escaped the South by crossing the Ohio River on a winter night. Barefooted and carrying her baby, the fictional Eliza was exhausted and nearly dead when she reached safety. After receiving food, clothing, new shoes, and shelter from Stowe's fictional Quaker couple, Simeon and Rachael Halliday, Eliza continued her journey to freedom in Canada. Stowe, who was living in the city at the time, was acquainted with the Coffins, who may have been the inspiration for the Halliday couple in her novel. Coffin's role began to change as the American Civil War approached. In 1854 he made a trip to Canada to visit a community of escaped slaves and offer assistance. He also helped found a Cincinnati orphanage for Black children. When the war broke out in 1861, Coffin and his group began preparation to help the wounded. As a Quaker pacifist he was opposed to war, but supported the Union. Coffin and his wife spent almost every day at Cincinnati's military hospital helping to care for the wounded. The Coffins prepared large quantities of coffee, distributed it freely to the soldiers, and took many of them into their home. In 1863 Coffin became an agent for the Western Freedman's Aid Society, which offered assistance to the slaves who were freed during the war. As Union troops moved into the South, Coffin's group coordinated aid to slaves who had escaped to Union territory and began collecting food and other goods to distribute to former slaves who were now behind the Union lines. Coffin also petitioned the U. S. government to create the Freedmen's Bureau to assist the freed slaves. After the war he became involved in helping freed slaves establish businesses and obtain an education. In 1864, as a leader of the Freedman's Aid Society, he sought aid in Great Britain,

Коффин өзін көпшілік назарында ұнатып, қаржылық көмек іздеуді ақша сұрау деп есептеді, бұл оның пікірінше, ар-ұятсыздық. Ол өзінің автобиографиясында ұйымның жаңа басшысы тағайындалғаннан кейін бұл лауазымнан қуанышпен бас тартатынын айтты. Кофин барлық қараларға ақша беру туралы алаңдады, олардың кейбіреулері, оның пікірінше, жеткілікті білім берілмесе және шаруашылықтар ұйымдастырылмаса, өздеріне қарай алмайды. Ол сондай-ақ қоғам өз шектеулі ресурстарын олардан ең көп пайда көретін адамдарға ғана беруі керек деп сенді. Қоғам 1870 жылға дейін жұмыс істеді, сол жылы АҚШ Конституциясының XV түзетуіне сәйкес қара еркектерге дауыс беру құқығы кепілденді. Тарихшылар 1876 жылы жарық көрген Леви Коффин естеліктерін Жер асты теміржолының ең жақсы бірінші қолынан алынған есептерінің бірі деп санайды. Коффиннің әйелі, Катерина, төрт жылдан кейін 22 мамыр 1881 жылы қайтыс болды және Спринг Гроув зиратында жерленді. Қашып кеткен құлдарға көмектесудегі батылдығымен танылған Коффин көршілерін оған көмектесуге шақыратын үлгі болды, бірақ олардың көпшілігі оларға өз үйлерінде қауіпсіз баспана беруден қорқып, олар сияқты әрекет етті. Тарихшылар Коффиндер Индианадағы жиырма жыл бойында шамамен 2000 қашып кеткен құлға, ал Цинциннатиге көшкеннен кейін тағы 1300-ге жуық құлға көмектескенін есептеді. (Коффин жазбалар сақтамады, бірақ олардың саны шамамен 3000-ға жуық деп есептеді). Қашып кеткен құлдарға көмектесуге себептерін сұрағанда Коффин бір рет былай деп жауап берді: «Киелі кітап ашарзандықты тойдырып, жалаңаяқты киіндіруге шақырып, түсіне қарамастан айтқан, мен сол жақсы кітаптың үйретулерін орындауға тырысамын». 11 шілдеде 1902 жылы афроамерикандықтар Цинциннатиде Коффин бұрын белгіленбеген қабірінің үстіне 2 метр биіктіктегі ескерткіш орнатты. Индиана штатының үкіметі 1967 жылы Коффин үйін сатып алып, оны түпнұсқалық күйіне келтірді. Үйде құлдар қашып жүргенде жасырынатын нақты құпия жасыру орындары бар. Үйде сонымен қатар құлдарды Коффин олардың келесі бағытына жеткенше ашық көрінбеу үшін жасыратын арнайы жасалған вагон да бар. Коффин үйі History Channel арнасымен «елдегі ең үздік 25 тарихи орынның» бірі деп танылды. 2016 жылы Smithsonian Коффин үйінің аңтарта орталығын «әлемдегі сапарлауға болатын 12 жаңа музейдің» бірі деп атады, ал Индиана туризмді дамыту кеңсесі оны Индиана штатындағы ең үздік музейлердің бірі деп таныды. Үй 1970 жылы тарихи орын ретінде жұртшылыққа ашылды.

Coffin did not enjoy being in the public eye and considered his job soliciting financial aid as begging for money, which he thought to be demeaning. He stated in his autobiography that he gladly gave up the position once a new leader for the organization was selected. Coffin became concerned about giving money freely to all blacks, some of whom he believed would never be able to care for themselves unless adequate education and farms were provided. He also believed the Society should give their limited resources only to those who were best able to benefit from them. The Society continued to operate until 1870, the same year that black men were guaranteed the right to vote under the Fifteenth Amendment to the U. S. Constitution. Historians consider Reminiscences of Levi Coffin, published in 1876, among the best firsthand accounts of the Underground Railroad. Coffin's wife, Catherine, who died four years later on May 22, 1881, is buried in Spring Grove Cemetery as well. Known for his fearlessness in assisting runaway slaves, Coffin served as a role model who encouraged his neighbors to help contribute to the effort, although many were wary of providing them with a safe haven in their homes as he and his wife did. Historians have estimated that the Coffins helped approximately 2,000 escaping slaves during their twenty years in Indiana and an estimated 1,300 more after their move to Cincinnati. (Coffin did not keep records, but estimated the number to be around 3,000.) When questioned about his motives for aided fugitive slaves, Coffin once replied: "The Bible, in bidding us to feed the hungry and clothe the naked, said nothing about color, and I should try to follow out the teachings of that good book." On July 11, 1902, African Americans erected a 6 feet (2 m) tall monument at Coffin's previously unmarked gravesite in Cincinnati. Indiana's state government purchased the Coffin home in 1967 and had it restored to its original condition. The home features the actual secret hiding places where slaves would hide while on the run. Also featured at the home is an original false bottom wagon where slaves would hide while Coffin would take them to their next destination without being discovered. The Coffin House was ranked as “one of the nation’s Top 25 Historical Sites” by the History Channel. In 2016, the Smithsonian named the Levi Coffin House Interpretive Center “one of 12 new museums around the world to visit,” while the Indiana Office of Tourism Development voted it as one of the top museums in the State of Indiana. The home opened to the public as a historic site in 1970.