Принстон университетінің «Үшбұрыш» театры

Кіріспе

Принстон университетінің театр труппасы

Принстон үшбұрышы клубы – Принстон университетінің театр труппасы. 1891 жылы құрылған, ол АҚШ-тағы ең көне студенттік театр труппаларының бірі. "Триангел" әр жыл сайын студенттер жазған жаңа музыкалық қойылымды көрсетіп, содан кейін оны ел бойынша гастрольдік турға шығарады. Клуб өзінің ерекше киклайнымен танымал; дәстүр бойынша, бұл киклайнды ансамбльдің ер адамдары әйелдер киімінде орындаған, бірақ соңғы кезде оны әр түрлі актерлер орындайды. Труппа жыл бойы бірнеше қойылым ұсынады, қыркүйек айында "Жаңа студенттер аптасының қойылымымен" басталады. Күзде жылдың жаңа "Триангел" қойылымының премьерасы өтеді – бұл студенттер жазған музыкалық комедия, кәсіби режиссерлар мен хореографтар қойып, Маккартер театрында көрсетіледі; бұл "Триангел" қойылымы қаңтар айында ел бойынша гастрольдік турға шығады. Көктемде клуб жаңа авторлардың материалдарын кішкентай кампуста көрсетеді. Көктемгі семестр аяқталғаннан кейін түлектердің кездесу кезінде жылдық "Триангел" қойылымының соңғы көрсетілімдері Маккартерде өтеді. Клубтың белгілі түлектерінің қатарында Ф. Скотт Фицджеральд, Бут Таркингтон, Рассел Райт, Джошуа Логан, Брукс Боуман, Джимми Стюарт, Хосе Феррер, Уэйн Роджерс, Кларк Геснер, Джефф Мосс, Дэвид Э. Келли, Николас Хаммонд, Закари Пинкус Рот және Брук Шилдс бар.

Тарих

Принстон үшбұрышы клубының тарихы 19-шы және 20-шы ғасырлардың соңында АҚШ-тағы маңызды әлеуметтік, мәдени, экономикалық, саяси, әдеби және театрлық тенденцияларды көрсетеді. Клубтың тарихының көп бөлігінде студенттер жазған, студенттердің өзі орындаған туындылар қойылды. Көрсетілімдер өзекті юморды студенттік ерсіздікпен үйлестіруімен белгілі; kickline қалыпты жағдайға айналды.

Басталуы

Дәстүр 1883 жылы Принстон колледжінің драмалық қауымдастығы деп аталатын топтың қойылымымен басталды. Сол кездегі ерлерге арналған оқу орындарының қалыпты тәжірибесіне сәйкес, әйелдердің рөлдерін ерлер сомдады. Инструментальдық немесе банджо клубтары ұсынған музыкалық сүйемелдеме көбінесе танымал би күйлері немесе опералардан алынған үзінділерден құралды. Алғашқы театрландырылған шаралар қаржылық қиындыққа тап болған спорттық қауымдастықтарға қаржы жинау мақсатында ұйымдастырылды. 1891 жылы драмалық қауымдастық Университеттің ән клубымен бірігіп, студенттердің өзі жазып, қойған мюзиклдер дәстүріндегі алғашқы шоу – "Po ca hon tas" спектаклін ұсынды. Джон Броухамның қайта өңделген пьесасы университет кампусында да, Трентон қаласында да қойылды. Алайда, факультет Нью-Йоркте қойылым өткізуге тыйым салды. Жылдар бойы студенттер мен әкімшілік театрлық іс-шаралар бойынша жиі келіспеушіліктерге ұшырады. Дегенмен, қауымдастық келесі жылы Трентонға "Катрин" спектаклімен қайта келді, бұл Шекспирдің пародиасы және Триангел тарихында Бут Таркингтонның 1893 жылы алғаш рет көзге түсуі болды. 1893 жылғы "Құрметті Юлий Цезарь" қойылымы да Шекспирдің туындысын қайта өңдеуден тұрды. Драмалық қауымдастықтың ағасы және президенті Таркингтон кітаптың бір авторы болды және Кассиус рөлін сомдады. Спектакль келесі жылы бірнеше маңызды өзгерістермен қайта қойылды. Ең бастысы, Принстон университетінің драмалық қауымдастығы Принстонның Үшбұрыш клубы деп атау алды.

Дәстүр басталады

1901 жылы «Померу патшасы» атты қойылымымен Триангел алғаш рет Нью-Йоркке, ал келесі жылы клуб Питтсбургке дейін сапар шекті. 1901 жылғы Нью-Йорк қойылымынан кейін Франклин Б. Морс 1895 жылғы түлектері клубты насихаттауға, оның беделін арттыруға, жыл сайынғы турнелерді ұйымдастыруға, материалдар мен естеліктерді жинауға және жалпы түлектердің бір-бірімен байланысын күшейтуге көмектесе алады деп сеніп, Триангел түлектерін ұйымдастыру үшін кездесу ұсынды. Сол жылдың маусым айында Принстон қаласында отыз жеті түлек жиналды және Триангел басқармасы құрылды. 1900 жылдан кейін Триангел толыққанды қалыптасты. Сценарийлердің басылған нұсқалары пайда бола бастады (біріншісі – «The Man From Where», 1903–1904 жылдары қойылды). Кампастан тыс және ішінде қойылымдарды көрсету қалыпты жағдайға айналды, нәтижесінде студенттер шоумен кампустың шегінен шығар алдынан мәтіндер мен қойылымдар факультеттердің бекітуінен өтуге тиіс болды. Принстон университетінің президенті Джон Гриер Хиббеннің әйелі Дженни Дэвидсон Хиббен, оның моральдық тұрғыдан дұрыс емеске санайтын түсті бөлімдерді немесе тақырыптарды алып тастады. Ол дінге берілген пресвитериан болды. 1907 жылы алғашқы «кик-лайн» орындалды. Ол «Мумия монархы» қойылымының бір бөлігі болды, бірақ көп ұзамай Триангел қойылымдарының тұрақты элементіне айналды.

Жақында танымал болып , жоғары талаптарға сай келеді

1910 жылға қарай тур Чикаго мен Сент-Луиске дейін батысқа қарай кеңейді; әсем әлеуметтік шаралар жыл сайынғы саяхаттың бір бөлігіне айналды. «Жүз жылда бір рет» (1912–13) пьесасымен Триангел турнесін Рождество маусымына көшірді, қайтадан Сент-Луиске дейін сапар шекті. Келесі жылы президент Уилсон мен бірінші ханым «Присцилланың ізденісі» атты Вашингтондағы түстен кейінгі қойылымды тамашалады; Бірінші отбасы кейін Ақ үйde Триангел құрметіне қабылдау ұйымдастырды. «Зұлым көз» (1915–16) пьесасының авторлары екі жаңа талант болды: Эдмунд Уилсон '16 кітапты жазды, ал Ф. Скотт Фицджеральд '17 либретто авторы болды. Фицджеральд ешқашан Триангел қойылымдарында ойнамаса да, 1914–1917 жылдар аралығында клуб үшін үш қойылым жазды. Бұрынғы жылдары клубты драма профессоры Дональд Клайв Стюарт сынға алған болатын. Ол Принстон университетінің газетінің бірінші бетіне пьесалардың «әртүрлі пародиялық» және жаңалықсыз екенін, әсіресе басқа Ivy League мектептеріндегі театр өнерімен салыстырғанда, жазған. 1917–18 жылдары төрт адамнан тұратын Триангел труппасы Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан әскерлерді көңілдіру үшін Еуропаны аралады. Бір жылдық үзілістен кейін клуб қайтадан жанданды, «Ардақты Юлий Цезарь» пьесасын қайта қойып. Соғыстан кейінгі алғашқы тур 1919 жылғы Рождество демалысында «Сюрприз аралы» пьесасымен өтті. Рождестволық тур 1922 жылы Теннесси штатының Нэшвилл қаласына дейін жетті; клуб Нэшвиллдегі Орфей театрында «Эспанола» атты музыкалық комедиясын қойды. 1922 жылдың көктемінде Триангел Джордж Бернард Шоудың «Ібіліс шәкірті» пьесасын сахналады. Бұл қойылым клуб тарихындағы маңызды оқиға болды, себебі пьесадағы үш әйел рөлін әйелдер орындады. Бұл қойылымның декорацияларын Рассел Райт өзінің бірінші курсында жасап, суреттеді, бұл Триангелге бірінші курс студентінің қатысуына рұқсат етілген сирек жағдайлардың бірі болды.

Кәсіпкерлік және жаңа жұлдыздар

1920-ші жылдардың басында Нью-Йорк спектакльдері Метрополитен опера театрында көрсетіле бастады, бірақ бастапқыда олар мұндай үлкен театрды толтыра ала ма және ерлер дауысы жеткілікті күшті бола ма деген алаңдаушылық болды. 1923 жылдың соңында радиохабар тарату мүмкіндігі туралы келіссөздер жүргізілді, ал сол жылы «Үшбұрыш» клубының музыка баспашысы Дж. Черч Ко. компаниясы «Виктор Токинг Машин Ко.» компаниясымен тәжірибелік жазба жасау туралы хат алмасты. Бірақ осы онжылдықтың басты оқиғасы – «Үшбұрыш» клубы үшін МакКартер театрын жоспарлау және салу болды. Салынған театр 1930 жылдың 21 ақпанында «Алтын иттің» қойылымымен ашылды. МакКартер 1924 жылдың 8 қаңтарында өртенген, ұзақ жылдар бойы дау тудырған «Казино» театрын алмастырды. Осы жерде «Үшбұрыш» клубының Бродвей және Голливуд театрларына ерекше таланттарды сыйлаған «Алтын дәуірі» басталды. Бірнеше жылдың ішінде клуб осы кәсіби салаларға Эрик Барноу (1929 жылғы түлек); С. Норрис Хоутон, Джошуа Логан және Майрон МакКормик (барлығы 1931 жылғы түлектер); Джеймс Стюарт (1932 жылғы түлек); Хосе Феррер (1933 жылғы түлек); және Ник Форан (1934 жылғы түлек) сынды тұлғаларды жолдады. 1935 жылғы «Stags at Bay» шоуында Брукс Боуменнің жазған «Күннің шығысы» (және «Айдың батысы») қойылды, ол «Үшбұрыш» клубынан шыққан ең танымал және ұзақ сақталған ұлттық хитке айналды. Фрэнк Синатра мен Луи Армстронгтің арасында көптеген өнерпаздар жазған «Күннің шығысы» әлі күнге дейін клубқа авторлық төлемдер әкелуде. Боуменнің осы шоудағы басқа әндері «Love and Dime» және «Will Love Find a Way?» деп аталады.

Депрессия жылдарындағы қиындықтар

«The Tiger Smiles» (1930–31) спектаклінде «Үшбұрыш» жазушылары «When Congress Came to Princeton» (1908–09) спектаклінен бері алғаш рет Принстон қаласы мен университетінің ортасын бейнеледі. Қойылым жақсы қабылданып, бірақ клубтың Ұлы депрессияның әсерін сезіне бастауымен бірге болды. 1930 жылдың қазан айында Бағдарлама жетекшісі: «Экономикалық депрессияға байланысты, қазір жарнама табу өте қиын» деп хабарлады. Келесі жылы экономикалық жағдай турға әсер ете бастады. Саут Оранж билет сатылымының нашар екенін мәлімдеді, ал жергілікті түлектер төрағасы сахналық жұмыскерлердің шығындарын азайтуға тырысты; Питтсбургте нашар көрермен жиналуы мен ойын-сауықтардың жетіспеуі әлсіз қор нарығына байланысты болды. «It's the Valet» (1932–33) гастрольге дайын болғанда, жергілікті түлектер тобы шоуға демеушілік жасауға немесе шығындарды жабуға жеткілікті сомаға кепілдік беруге дайын болмады, тіпті пайда табуды да ескермеді. Клубтың Түлектер кеңесі шоуға қаржылай көмек беру үшін түлектерден көмек сұрады, бірақ жеке үлестерді табу да қиын болды. Отызыншы жылдардың ортасында «Үшбұрыш» Депрессияға қарамастан гастрольдік сапарларын жалғастырды, бірақ Клубтың және Университет әкімшілігінің Түлектер кеңесінен наразылықтың күрсіністері естілді. 1934 жылы президент Доддспен болған кездесуде Кеңес Маккарттер театрының қаржылық жағдайына алаңдаушылық білдірді; «Үшбұрыш»тың табысы Маккарттерді өзін-өзі қаржыландыруға жеткіліксіз болды, бұл онжылдық соңына қарай күрделене түсетін жағдай еді. Президент Доддс соңғы қойылымға байланысты нашар актерлік шеберлігі мен жаттықтырушылықтың жетіспеуі туралы түлектердің сын-ескертпелерін де естіді. Дегенмен ол «Үшбұрыш»тың университетте маңызды рөл атқара алатынына сенімді болды. Сол жылы Клуб жетекшісі Страйкер Уоррен '35 колледж деканы Кристиан Гауссден қатаң хат алды. Гаусс Рождестволық турды қаржылық себептермен және түлектердің шамадан тыс ішімдік ішуіне байланысты тоқтатуды қарастырды. 1941–42 оқу жылында дәстүрде тағы бір өзгеріс болды, ол кезде «Үшбұрыш» өзінің алғашқы ревю форматындағы «Ask Me Another» спектаклін қойды. Содан кейін 1943 жылдың қыркүйегінде өткен кеңес отырысында Түлектер қазынашысы Б. Франклин Банн '07 соғыс аяқталғанға дейін «Үшбұрыш» клубының қызметі тоқтатылатынын жариялады. Осы кезеңде университет Маккарттер театрын өз бақылауына алды, ал ғимарат әскерилерге жаттығу оқушылары үшін жалға берілді.

With The Tiger Smiles (1930–31), Triangle writers returned to a Princeton town and gown setting for the first time since When Congress Came to Princeton (1908–09). The production was well received, but the club was already beginning to feel the effects of the Great Depression. In October 1930, the Program Manager reported, "Due to the financial depression, the business of getting ads is a rather difficult one just now." By the following year economic conditions had begun to affect the tour. South Orange reported poor ticket sales, and the local alumni chairman was concerned with keeping down the cost of stagehands; in Pittsburgh, a poor house and lack of entertainment were attributed to the weak stock market. When It's the Valet (1932–33) was ready to tour, local alumni groups were either unwilling to sponsor a show or unable to guarantee an adequate sum to cover expenses, let alone show a profit. The club's Graduate Board sought aid from alumni in underwriting the show, but individual contributions were equally difficult to come by. Throughout the mid thirties, Triangle continued to tour in spite of the Depression, but there were rumblings of discontent from both the Graduate Board of the Club and the University administration. In a 1934 meeting with President Dodds, the Board indicated concern about the financial condition of McCarter Theatre; Triangle profits were insufficient to keep McCarter operating in the black, a situation that would become increasingly serious as the decade wore on. President Dodds had also heard alumni criticism about poor acting and an apparent lack of coaching in connection with the latest show. Yet he remained confident that Triangle could play an important role on campus. Later that year, Club Manager Stryker Warren '35 received a stern letter from Dean of the College Christian Gauss. Gauss had considered canceling the Christmas tour, first because of financial considerations, and then because of alumni criticism about excessive drinking. Another change in tradition came during the 1941 42 academic year, when Triangle produced Ask Me Another, its first show in revue format. Then, at a Board meeting in September 1943, Graduate Treasurer B. Franklin Bunn '07 announced that there would be no Triangle Club activities for the duration of the war. The University assumed control of McCarter Theatre during this period, and the building was leased by the military for trainees’ use on campus.

Соғыстан кейінгі қайта оралу

1945 жылдың қарашасында Университеттің Бакалавриаттық іс-шаралар жөніндегі комитеті «Үшбұрыш» клубына қатысты дау тудыратын есеп жариялады. Соғыстан кейінгі алғашқы қойылым, «Clear the Track», 1946 жылдың желтоқсанында ашылды және тіпті жеті қалалық турне өткізді. Бірақ «All Rights Reserved» (1947–48) қойылымы келесі жылы клуб үшін қиындықтарға толы болды. «Daily Princetonian» газеті хабарлағандай: «Барлық құқықтар дерлік сақталмады. 1934 жылы Бродвейде сол аттас пьеса бір ай ғана ойнап, сәтке түсіп қалған еді, ал ренжіген драматург сотқа берумен қорқытты. Бродвей заңгерімен жедел кеңес нәтижесінде автор сотқа қатыса алмайтыны және мәселе жабылды». Клуб еңбек мәселелерін шешу үшін кәсіподақ сахнашыларын және музыкалық мердігерлерді жұмысқа алды, соңғыларын алдымен Филадельфияда жұмысқа қойып, тұрақты оркестрмен бірге ойнау арқылы жалақысын табуға мәжбүр етті, содан кейін Вашингтонда үзіліс кезінде музыкамен қамтамасыз етті. 1950 жылдары клубтың театрлық кәсібиліке қатысты міндеттемелері және Университет беделіне тигізетін күмәнді әсері туралы пікірталас жалғасқанмен, «Үшбұрыш» клуб бұқаралық ақпарат құралдарында кеңірек көрсетілу арқылы үлкен аудиторияға жете берді. 1948 жылы «All in Favor» WNBC телеарнасында көрсетілді, бұл жаңа теледидар ортасында пайда болған алғашқы университеттік қойылым болды. «Too Hot for Toddy» (1950–51) қойылымының барлық музыкасы жазылды, ал актерлер құрамы Кейт Смит шоуында және Эд Салливанның «The Toast of the Town» шоуында пайда болды. Клуб қойылымдары 1950 жылдан 1957 жылға дейін «Эд Салливан шоуында» көрсетілді. Рождестволық тур кезінде Цинциннатиге барғанда, клубтың өнері ірі масштабты түлектер жиналысымен біріктірілді. Соңында, 1953 жылы Принстон университеті мен «Үшбұрыш» клубының қамқоршылары арасында 1920 жылдардағы Маккартер келісімін күштен шығару туралы келісімге қол қойылды. Клуб операциялық шығындарды жабуға және Театр салықтарын төлеуге шамасы келмеді. Маккартерге толық уақытты бас менеджер тағайындалды, ал «Үшбұрыш» клубының шығындарын өтеген Университет клубтың қарызын жоюға келісті. 1955 жылғы зерттеуде клубтың тоқсан немесе одан да көп мүшесі бар екені және ерлердің көпшілігі Рождестволық турнеге қатысқаны айтылды. Олардың үштен бірі Принстонға оқуға түсер алдында театрлық қойылымдарға қатысқандарын мәлімдеді. Көптеген мүшелері сондай-ақ университеттік спортпен айналысты.

In November 1945, the University Committee on Undergraduate Activities issued a report describing Triangle as controversial. The first post war show, Clear the Track, opened in December 1946 and even managed a seven city tour. But Triangle was beset with problems the following year for All Rights Reserved (1947–48). The Daily Princetonian reported, "All Rights pretty nearly weren't reserved. A play by the same name had fizzled on Broadway for a bare month, in 1934, and the petulant playwright threatened to sue. Hasty consultation with a Broadway lawyer revealed that the author could not possibly win the suit and that matter was closed." The club resolved tricky labor questions by employing union stagehands and music hirelings, putting the later to work first in Philadelphia, where they were made to earn their fee by playing with the regular orchestra, and then in Washington, where they provided the intermission music. Despite ongoing debate in the 1950s about the club's obligations to theatrical professionalism, as well as its questionable effect on the University's reputation, Triangle continued to reach a wider audience through greater media exposure. In 1948, All in Favor was broadcast on WNBC TV, becoming the first college show to appear on the new medium of television. The entire score of Too Hot for Toddy (1950–51) was recorded, and members of the cast appeared on The Kate Smith Show and Ed Sullivan's The Toast of the Town. Club productions appeared on The Ed Sullivan Show from 1950 to 1957. During the Christmas tour to Cincinnati, the club's appearance was combined with a large scale alumni gathering. Finally, in 1953, a memorandum of agreement was drawn up between Princeton University and the Trustees of the Triangle Club abrogating the McCarter agreement of the 1920s. The club had been unable to cover operating expenses and pay the taxes of the Theatre. A full time general manager was hired for McCarter, and the University, which had been underwriting Triangle's losses, agreed to cancel the club's debts. A 1955 study stated that there were ninety or more members of the club, and that most of the men participated in the Christmas tour. A third of them said that they had participated in theatrical productions before enrolling at Princeton. Most members were also active in a collegiate sport.

Лион дәуірі

Spree de Corps (1955–56) Мильтон Лионның «Үшбұрыш» клубының режиссері ретіндегі тұңғыш дебюті болды. 1955 жылдан бастап, соңынан қырық жыл өткен соң қайтыс болғанға дейін Лион «Үшбұрыш» клубының түпнұсқалық өнімдерінің көп бөлігін қойды. 1950 жылдардың соңында студенттердің қосымша іс-шараларға деген ынтасы төмендеп, «Үшбұрыш» клубына әсер ете бастады. 1958 жылдың қазан айында өткен мәжілісте кеңес алдыңғы айдағы кастингке өте аз адам келгенін атап өтті. Клуб кампуста жарнаманы күшейту қажет деп шешілді, осы мақсатта «Triangle Junior» тобы құрылды – жеті клуб мүшесінен тұратын топ, түрлі қабылдаулар мен шараларда «Үшбұрыш» клубының сүйікті әндерін орындады. Келесі жылдары бұл шағын топ атын бірнеше рет өзгертті, «Triangle Ding!» және «Triangle Bit Parts» атауларын алды, соңында бүгінгідей «Ding!» деп қайта аталды. 1950 жылдардың соңында жолаушылар пойыздарының тоқтатылуымен клуб автобуспен гастрольдеуді бастады. 1960 жылдың басында «Үшбұрыш» клубы туралы фильм түсіру ұсынылды, бірақ Голливуд сценаристтерінің ереуілі мен жоғары шығындар мүмкіндігі бұл жарнамалық идеяға нүкте қойды. Алайда, «Triangle» сол жазда алғашқы еуропалық гастрольдік сапарына шықты; клуб «Bedlam-де таңғы ас» (1959–60) спектаклін американдық армияның француз және неміс базаларында қойды. «Tour de Farce» (1961–62) ең көп гастрольдік көрсетілімге айналды: Пасадена мен Сан-Францискодағы қойылымдар шоудың екі жағалауда да тұңғыш рет тікелей көрсетілгенін білдірді, содан кейін труппа мүшелері сол жазда АҚШ армиясының базаларында өнер көрсету үшін Еуропаға барды. «Funny Side Up» (1963–64) 75 жылдық мерекелік шоу ретінде жарнамаланды, бірақ шындығында 70 жылдық мереке «Tour de Farce» еді, ол екі жыл бұрын ғана қойылған. «Funny Side Up» оңай басталмады: сценаристтер материалды кешіктіріп берді, тіпті қорғаншылар шоудың өтпеуі мүмкін екенін қарастырды. Алмаз мерейтойына орай, бағдарламаға бұрынғы қойылымдардан жиырма бір ән енгізілді. «Funny Side Up» гастроліне бірнеше оңтүстік аялдамалары кірді, ал Бирмингемге сапар «Triangle» клубының бөлінген театрға шақырылуына байланысты қиындықтар тудырды. Кеңес мүшелерінің қатаң хаттарынан кейін, қойылым тоқтатылуы немесе бөлінбеген үйге көшірілуі керек деп шешілді.

Spree de Corps (1955–56) marked the debut of Milton Lyon as Triangle director. From 1955 until his death forty years later, Lyon would direct all but a handful of Triangle's original productions. Student apathy toward extracurricular activities began to affect Triangle toward the end of the 1950s. At a meeting in October 1958, the Board noted a very small turnout for the previous month's auditions. It was decided that more on campus publicity would help, and as part of this effort Triangle Junior was formed, a group of seven club members who performed favorite Triangle songs at various receptions and functions. Over the following years, this small group would undergo periodic name changes, being known as Triangle Ding! and Triangle Bit Parts before returning to Ding!, as it is called today. With the gradual elimination of passenger trains in the late 1950s, the club began touring by bus. Early in 1960 there was a proposal to produce a motion picture on the Triangle Club, but a Hollywood writers' strike and possible heavy expenses brought an end to this publicity idea. However, Triangle did embark on its first European tour that summer; the Club performed Breakfast in Bedlam (1959–60) at French and German bases of the American army. Tour de Farce (1961–62) became perhaps the most widely toured show: performances in Pasadena and San Francisco marked the first time the show had been seen live on both coasts, and then troupe members again went to Europe that summer to perform at US Army bases. Funny Side Up (1963–64) was billed as the 75th anniversary show in spite of the fact that number seventy was Tour de Farce, produced only two years earlier. Funny Side Up did not have a smooth start: the writers were slow to produce material, and the trustees even considered the possibility that there would be no show. Because of the diamond jubilee, twenty one songs from earlier shows were made a part of the program. The tour of Funny Side Up included several southern stops, and the Birmingham visit became problematic when Triangle was booked into a segregated theatre. After some strongly worded letters from Board members, it was determined that the performance would either be cancelled or moved to a non segregated house.

Бірлескен білім беру және басқа да өзгерістер

A Different Kick (1968–69) – Үшбұрыш тарихындағы маңызды кезең болды, ол Клубтың қойылымында ойнаған алғашқы студент қыз – Су Джин Ли '70, Критикалық тілдер бағдарламасының үшінші курс студенті. Университет келесі күзде аралас білім беруге көшуі Үшбұрышқа зор әсер етті. Call a Spade a Shovel (1969–1970) қойылымында 17 актерлік құрамның ішінде 6 әйел болды. Қойылымның әлеуметтік және саяси мазмұны, әсіресе Вьетнам соғысына қарсы көзқарастары, Вьетнам соғысының ардагері президент болған және көптеген ел азаматтарының пікірлерін бейнеледі, бұрын-соңды болмаған түлектердің наразылық толқынына әкеп соқты және Грос Пойнт турнесінде көптеген көрермендердің залынан кетуіне себеп болды. Осы оқиға, сондай-ақ бюджеттік және логистикалық мәселелердің күшеюі, Қамқоршылар кеңесін өндіріс кестесін қайта қарауға мәжбүр етті. 1970 жылғы мамыр айындағы Кеңестің «Жаңа бағыттар» комитетінің баяндамасына сәйкес, желтоқсанда қойылым да, Рождестволық тур да болмайтын еді; оның орнына көктемгі қойылым және одан кейін қысқа тур өткізілетіні уәделенді. Cracked Ice 1971 жылдың сәуірінде ашылды, маусым айында түлектерге қайта қойылды, бірақ келесі желтоқсанда гастрольдік турға шықты. Қаржыны үнемдеу үшін актерлер мен техникалық құрам қонақүйлердің орнына жеке үйлерде тұрды және кәсіподаққа мүше емес залдар жалданып алынды. Принстон Үшбұрышы шеберханасы 1972 жылдың қараша айында Принстон қонақүйі театрында «Фантастиктер» қойылымын көрсетумен дебют жасады; келесі наурыз айында шеберхана Вилкокс залында «Өзгерістер» қойылымын сахналады. Бұл 25 жылдық дәстүрді бастады, оған сәйкес, кішкентай күзгі қойылымдар толыққанды көлемді, түпнұсқа көктемгі қойылымдарды толықтырды. 1978 жылғы күзгі «Бақытты өмір» және 1979 жылғы «Жеміс тізбегі» қойылымдарының екеуі де студенттердің өзі жазған. 1981 жылғы көктемгі қойылым үшін Үшбұрыш авторлары клубтың тамырына оралып, Бут Таркингтонның «Индианадан келген джентльмен» романы негізінде «Құрметті стиль» мюзикл кітабын жазды. 1981 жылғы тур тағы да Калифорнияға оралды, бірақ көктемгі қойылымның орнына Үшбұрыш фавориттерінен құралған «Алтын із» ревюі көрсетілді. Келесі жылы Үшбұрыш клуб тарихындағы алғашқы әйел режиссер Мириам Фондты жұмысқа алды. 1984 жылдың қараша айында «Техастағы ең жақсы кішкентай үй» қойылымы Триангел Бродмид театрында ашылды, соның арқасында Үшбұрыш күзгі қойылымдары үшін тұрақты орын тапты. 1980 жылдары клуб көктемнің басында Үшбұрыштың ең жақсы туындыларынан ревюлер ұйымдастыра бастады, осылайша жаңа студенттерді ұйыммен таныстырды.

A Different Kick (1968–69) was a Triangle milestone, featuring the first female undergraduate to be cast in a Club show—Sue Jean Lee '70, a junior in the Critical Languages Program. The University's shift to coeducation the next fall would have a profound effect on Triangle. Call a Spade a Shovel (1969–1970) featured six women in a seventeen member cast. The social and political commentary of the show, most especially its anti Vietnam War tones, which reflected the views of the Vietnam Veteran who was president and much of the country, unleashed an unprecedented storm of alumni protest and caused a mass audience walk out at the Grosse Pointe tour performance. This incident, along with growing budgetary and logistical concerns, caused the Board of Trustees to revise its production schedule. As per the May 1970 Report of the Board's New Directions Committee, there was to be neither a December show nor a Christmas tour; instead, a spring show was promised, to be followed by a short tour. Cracked Ice opened in April 1971, was repeated for alumni in June, but did finally tour the following December. To cut expenses, the cast and crew stayed in private homes rather than hotels, and non union halls were booked. The Princeton Triangle Workshop made its debut in November 1972 with a presentation of The Fantasticks at the Princeton Inn Theater; the following March the Workshop produced Transitions in Wilcox Hall. This began a 25 year tradition of smaller fall productions to complement the full scale, original spring shows. The fall productions of 1978, Happily Ever After, and 1979, String of Pearls, were both written by undergraduates. For the 1981 spring show, Triangle writers returned to the very roots of the club and based their book musical, Bold Type, on Booth Tarkington's novel, A Gentleman from Indiana. The 1981 tour again returned to California, but with a revue of Triangle favorites, Fool's Gold, rather than the spring show. The following year Triangle hired Miriam Fond, the first female director in the club's history. Triangle finally found a permanent home for its fall productions when The Best Little Whorehouse in Texas opened at the Triangle Broadmead Theatre in November 1984. In the 1980s, the club began to present produce revues of the best of Triangle early in the fall to introduce the freshman class to the organization.

Жүз жылдық

Клубтың жүз жылдық мерейтойы 1991 жылы жыл бойы кампуста өткен бірқатар шаралармен атап өтілді, оның ішінде "Ертерек, жақсырақ" аталған көктемгі қойылым, "Файрстоун" кітапханасының Үшбұрыш мұрағатынан алынған жүздеген экспонаттардың ірі көрмесі және кештер мен қойылымдармен өткен күзгі кездесу. 1991 жылғы жүз жылдық мерейтойды 1938-39 жылдары сахналанған елу жылдық мерейтойлық қойылыммен ("Once Over Lightly") сәйкестендіру қиын болды. Ұзақ пікірталастардан кейін, Үшбұрыш дәстүріндегі алғашқы түпнұсқа туынды 1891 жылғы "Po ca hon tas" екені шешілді, бұл 1991 жылғы жүз жылдық мерейтойды негіздеді.

Екінші ғасыр

1990 жылдардың аяғында өндіріс кестесі бастапқы күнтізбесіне қайта оралды, онда жаңа Үшбұрыш Шоуының премьерасы әр оқу жылының күзінде Маккарттер театрында өтті, ал қыста осы шоудың гастрольдік көрсетілімдері ұйымдастырылды. Бұл өзгеріс 1997-1998 жылдары клубқа он бес айдың ішінде екі толыққанды мюзикл жасау қажеттігін білдірді, бұл бұрынғы жылдармен салыстырғанда жазу жұмылдарының көлемін шамамен екі есеге арттырды. 1997 жылдың қыркүйегінде Үшбұрыш жазушылардың жұмысын үйлестіру үшін жазу семинарын ашты; бұл бағдарлама өте табысты болды, нәтижесінде 1998 жылдың сәуірінде "In Lava and War" және 1998 жылдың қарашасында "101 Damnations" шығармалары жарық көрді. 1999 жылдың көктеміне қарай 21 жазушыдан құралған топ өте өнімді болды, сондықтан Үшбұрыш "Intime" театрында "Қырағы Олимпиада" атты қосымша, жаңа көктемгі қойылымды ұсынды. 1999-2000 маусымында "The Blair Arch Project" (1999 жылдың қарашасы) қойылымында kickline-ның жүз жылдығы тойланды, сондай-ақ Үшбұрыш мамыр айында "The Rude Olympics II: American Booty" қойылымымен "Intime" театрына оралды. "Puns of Steel" (2000-2001) мюзиклі өзінің музыкалық тіркемесін CD-ге жазған алғашқы клубтық қойылым болды.

Соңғы өзгерістер

Клубтың қазіргі кестесіне сабақтардың бірінші аптасындағы Frosh Week Show, қараша айында жаңа Triangle Show премьерасы, қаңтардың соңындағы ұлттық тур, сәуір/мамыр айларында жаңа авторлардың материалдарын көрсететін көктемгі шара және мамырдың басында өткізілетін түлектер кездесуіне арналған қосымша қойылым кіреді. Клуб аймақтық деңгейде жоғары танымалдылыққа ие, оның 2007 жылғы Triangle Show – "A Turnpike Runs Through It" The New York Times газетінде жарияланды.

Белгілі актерлер мен қатысушылар (хронологиялық ретімен)

Бут Таркингтон 1893 – * Ф. Скотт Фицджеральд 1917 – Рассел Райт '21 және '22 – Джошуа Логан '31 – Джеймс Стюарт '32 – Хосе Феррер '34 – Брукс Боуман '36 – Бо Голдман '53 – Уэйн Роджерс '56 – Кларк Геснер '60 – Джефф Мосс '63 – А. Скотт Берг '71 – Дэвид Э. Келли '79 – Сесил Хоффман '84 – Луис Байард '85 – Мишель Обама '85 – Брук Шилдс '87 – Элли Кемпер '02 – Майкл Янг '04 – Молли Ефрем '08