Эдвард Джонстон: Британдық қолжаз шебері және типографы
Edward Johnston
Эдуард Джонстон: британдық шебер, қалыпкер, типограф. Лондон метросының шрифтін (Johnston) және логотипін жасаған, қазіргі қалып өнерінің негізін қалаушы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық қолөнерші, каллиграф және типограф Эдвард Джонстон, CBE (11 ақпан 1872 – 26 қараша 1944) – Рудольф Кохпен бірге қазіргі заманғы каллиграфияның негізін қалаушылардың бірі саналатын британдық қолөнерші. Ол ең көп танымалдығы Джонстон қарібінің авторы ретінде, бұл қаріп 1980-жылдарға дейін Лондон метрополитені жүйесінің барлық жерінде қолданылды. Ол сонымен қатар жүйеде кеңінен қолданылатын әйгілі дөңгелек белгінің де дизайнын жаңартты.
British craftsman, calligrapher and typographer
Edward Johnston, CBE (11 February 1872 – 26 November 1944) was a British craftsman who is regarded, with Rudolf Koch, as the father of modern calligraphy, in the particular form of the broad edged pen as a writing tool. He is best known as the designer of Johnston, a sans serif typeface that was used throughout the London Underground system until the 1980s. He also redesigned the famous roundel symbol used throughout the system.
Ерте өмір
Джонстон Уругвайдың Сан-Хосе-де-Майо қаласында дүниеге келген. Оның әкесі, Фоуэлл Бакстон Джонстон (1839 жылы туған), 3-ші драгун гвардиясының офицері, шотландтық парламент депутаты Эндрю Джонстонның және оның екінші әйелі, аболиционист Присцилла Бакстонның кіші ұлы, сэр Томас Фоуэлл Бакстонның қызы, 1-ші баронет. Джонстонның інісі (әкесінің үлкен ағасы), сонымен қатар Эндрю Джонстон, 1860 жылдары Эссексте парламент депутаты болды. Отбасы 1875 жылы Англияға оралды. Әкесі жұмыс іздеп, анасы ауырғандықтан Джонстонды әпкесі тәрбиеледі. Ол үйде оқыды, математиканы, технологияны ұнатып, суреттелген қолжазбалар жасады. 1891 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін, ол туысының қолында жұмыс істей бастады. Ол Эдинбург университетінде біраз уақыт медицинаны оқыды, бірақ курсты аяқтамады. 1906 жылы «Жазу, жарықтандыру және әріптер» атты нұсқаулық жариялады. 1920 жылдары екінші кітапты жазуға кірісті, бірақ ол қайтыс болғанда аяқталмады. 1913 жылы Фрэнк Пик оған Лондон метросы үшін шрифт дизайны жасауды тапсырды, нәтижесінде қарапайым және айқын серифсіз Джонстон шрифті пайда болды. 1913 жылы Джонстон баспа индустриясы үшін шығарылатын «The Imprint» журналының редакторларының бірі болды. Осы журнал үшін Monotype жаңа шрифт жасады: Imprint, 101 сериясы, тек «The Imprint» журналында қолдануға арналған. Бұл Monotype жасаған алғашқы қайта жаңғыртуланған шрифт болды. «The Imprint» журналының 9 санында каллиграфия туралы көптеген мақалалар жарық көрді. Сондай-ақ, ол өзінің кітаптары мен оқулары арқылы қазіргі қалам және әріп өнерін қайта жаңғыртуға үлкен үлес қосты. Джонстон кең қаламмен жазылатын, бүгінде негізгі қол деп аталатын (Johnston бастапқыда римдік және жартылай унциалдық формалардан дамыған көлбеу қалам қолы деп атаған) қарапайым пішінді дөңгелек каллиграфиялық қолжазба стилін ойлап тапты. Ол британдық типографтар мен каллиграфтардың бірнеше буынына әсер етті, олардың ішінде Грейли Хьюитт, Айрин Веллингтон, Гарольд Кервен және Стэнли Морисон, Альфред Фэрбанк, Флоренс Кингсфорд Кокерл, Эрик Гилл және Перси Дельф Смит болды. Ол сондай-ақ Германияда готикалық әріптерден римдік әріптерге өтуге ықпал етті, ал Анна Симонс оның шәкірті болды. Ол 1912 жылы Дрезденде лекция оқыды. 1921 жылы Джонстонның студенттері Жазушылар мен ағартушылар қоғамын (SSI) құрды, бұл, әлемдегі ең танымал каллиграфиялық қоғам болып саналады. Оның барлық студенттері метро үшін модернистік және индустриалды стильдегі серифсіз дизайнын жасау туралы шешіміне риза болмады. Оның шәкірті Грейли Хьюитт досына жеке хат жазды: «Мен Джонстонға деген сенімімді жоғалттым. Ол біз үшін не істесе де, рим әліпбиінің стандартын тастап, әлемге қорғанышсыз, түсіндірмесіз, қазіргі өмірімізді бұзатын әріптерін сыйлап, тым көп нәрсені бұзды. Оның беделі олардың қарапайымдылығы мен коммерциялық сипатын жасырып қалды». Джонстон сондай-ақ 1929 жылы «Гамлеттің» неміс басылымы үшін қара әріптерден шабыттанған дизайн жасады.
Johnston was born in San José de Mayo, Uruguay. His father, Fowell Buxton Johnston (born 1839), was an officer in the 3rd Dragoon Guards, and the younger son of Scottish MP Andrew Johnston and his second wife, abolitionist Priscilla Buxton, daughter of Sir Thomas Fowell Buxton, 1st Baronet. Johnston's uncle (his father's elder brother), also Andrew Johnston, became an MP in Essex in the 1860s. The family returned to England in 1875. With his father seeking work, and his mother ill, Johnston was raised by an aunt. He was educated at home, and enjoyed mathematics, technology, and creating illuminated manuscripts. His mother died in 1891, and he began to work for an uncle. He spent some time studying medicine at Edinburgh University but did not complete the course. He published a handbook, Writing & Illuminating, & Lettering in 1906. He started a second book in the 1920s but it was unfinished at his death. In 1913, Frank Pick commissioned him to design a typeface for London Underground, and the simple and clear sans serif Johnston typeface was the result. In 1913, Johnston was one of the editors of The Imprint, a periodical for the printing industry. For this paper, Monotype made a complete new font: Imprint, series 101, exclusively for use in The Imprint. Actually this was the first revival character font Monotype made. In the 9 issues of The Imprint, many articles about calligraphy were included. He has also been credited for reviving the art of modern penmanship and lettering single handedly through his books and teachings. Johnston also devised the simply crafted round calligraphic handwriting style, written with a broad pen, known today as the foundational hand (what Johnston originally called a slanted pen hand, which was developed from Roman and half uncial forms). He influenced a generation of British typographers and calligraphers, including Graily Hewitt, Irene Wellington, Harold Curwen and Stanley Morison, Alfred Fairbank, Florence Kingsford Cockerell, Eric Gill and Percy Delf Smith. He also influenced the transition from Gothic to Roman letters in Germany, and Anna Simons was a student. He also lectured in Dresden in 1912. In 1921, students of Johnston founded the Society of Scribes & Illuminators (SSI), probably the world's foremost calligraphy society. Not all his students were happy with his decision to create a sans serif design for the Underground, in a style thought of as modernist and industrial. His pupil Graily Hewitt privately wrote to a friend:In Johnston I have lost confidence. Despite all he did for us he has undone too much by forsaking his standard of the Roman alphabet, giving the world, without safeguard or explanation, his block letters which disfigure our modern life. His prestige has obscured their vulgarity and commercialism. Johnston also created a blackletter influenced design for a 1929 German edition of Hamlet.
Жеке өмір
Ол 1900 жылы шотландтық мектеп мұғалімі Грета Григпен танысып, 1903 жылы үйленді. Олардың үш қызы болды. 1912 жылы Эрик Гилл 1907 жылы қоныстанған Суссекс округіндегі Дитчлингке көшкенге дейін Лондонда тұрды. Оның әйелі 1936 жылы қайтыс болды. 1939 жылы ол CBE орденімен марапатталды. Ол Дитчлингтегі үйінде қайтыс болды және Сент-Маргарет шіркеуінің қорымына жерленді.
He met Greta Grieg, a Scottish schoolmistress, in 1900, and they were married in 1903. They had three daughters. They lived in London until moving, in 1912, to Ditchling, Sussex, where Eric Gill had settled in 1907. His wife died in 1936. He was appointed a CBE in 1939. He died at home in Ditchling, and is buried in St Margaret's churchyard.
2019 жылдың 24 маусымында Фаррингдон станциясында Эдвард Джонстон мен оның метро әліпбиіне арналған ескерткіш орнатылды. Эдвардты және оның шрифтін құрметтеу үшін метро станциясының қабырғасына үлкен ағаш әріптері орнатылды.
On 24 June 2019 a memorial was erected at Farringdon Station for Edward Johnston and his underground alphabet. Huge woodtype was mounted on the wall of the underground station, to celebrate Edward and his type.
Жарияланымдар
Бұл мәтін алғаш рет 1913 жылы "The Imprint" журналының 1-томында 7–14 беттерде және 2-томында 128–133 беттерде жарияланды.
First publication of this text appeared in "The Imprint", 1913, vol. 1: pp. 7–14, vol. 2: pp. 128–133