Кіріспе

Британдық қолөнерші, каллиграф және типограф Эдвард Джонстон, CBE (11 ақпан 1872 – 26 қараша 1944) – Рудольф Кохпен бірге қазіргі заманғы каллиграфияның негізін қалаушылардың бірі саналатын британдық қолөнерші. Ол ең көп танымалдығы Джонстон қарібінің авторы ретінде, бұл қаріп 1980-жылдарға дейін Лондон метрополитені жүйесінің барлық жерінде қолданылды. Ол сонымен қатар жүйеде кеңінен қолданылатын әйгілі дөңгелек белгінің де дизайнын жаңартты.

Ерте өмір

Джонстон Уругвайдың Сан-Хосе-де-Майо қаласында дүниеге келген. Оның әкесі, Фоуэлл Бакстон Джонстон (1839 жылы туған), 3-ші драгун гвардиясының офицері, шотландтық парламент депутаты Эндрю Джонстонның және оның екінші әйелі, аболиционист Присцилла Бакстонның кіші ұлы, сэр Томас Фоуэлл Бакстонның қызы, 1-ші баронет. Джонстонның інісі (әкесінің үлкен ағасы), сонымен қатар Эндрю Джонстон, 1860 жылдары Эссексте парламент депутаты болды. Отбасы 1875 жылы Англияға оралды. Әкесі жұмыс іздеп, анасы ауырғандықтан Джонстонды әпкесі тәрбиеледі. Ол үйде оқыды, математиканы, технологияны ұнатып, суреттелген қолжазбалар жасады. 1891 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін, ол туысының қолында жұмыс істей бастады. Ол Эдинбург университетінде біраз уақыт медицинаны оқыды, бірақ курсты аяқтамады. 1906 жылы «Жазу, жарықтандыру және әріптер» атты нұсқаулық жариялады. 1920 жылдары екінші кітапты жазуға кірісті, бірақ ол қайтыс болғанда аяқталмады. 1913 жылы Фрэнк Пик оған Лондон метросы үшін шрифт дизайны жасауды тапсырды, нәтижесінде қарапайым және айқын серифсіз Джонстон шрифті пайда болды. 1913 жылы Джонстон баспа индустриясы үшін шығарылатын «The Imprint» журналының редакторларының бірі болды. Осы журнал үшін Monotype жаңа шрифт жасады: Imprint, 101 сериясы, тек «The Imprint» журналында қолдануға арналған. Бұл Monotype жасаған алғашқы қайта жаңғыртуланған шрифт болды. «The Imprint» журналының 9 санында каллиграфия туралы көптеген мақалалар жарық көрді. Сондай-ақ, ол өзінің кітаптары мен оқулары арқылы қазіргі қалам және әріп өнерін қайта жаңғыртуға үлкен үлес қосты. Джонстон кең қаламмен жазылатын, бүгінде негізгі қол деп аталатын (Johnston бастапқыда римдік және жартылай унциалдық формалардан дамыған көлбеу қалам қолы деп атаған) қарапайым пішінді дөңгелек каллиграфиялық қолжазба стилін ойлап тапты. Ол британдық типографтар мен каллиграфтардың бірнеше буынына әсер етті, олардың ішінде Грейли Хьюитт, Айрин Веллингтон, Гарольд Кервен және Стэнли Морисон, Альфред Фэрбанк, Флоренс Кингсфорд Кокерл, Эрик Гилл және Перси Дельф Смит болды. Ол сондай-ақ Германияда готикалық әріптерден римдік әріптерге өтуге ықпал етті, ал Анна Симонс оның шәкірті болды. Ол 1912 жылы Дрезденде лекция оқыды. 1921 жылы Джонстонның студенттері Жазушылар мен ағартушылар қоғамын (SSI) құрды, бұл, әлемдегі ең танымал каллиграфиялық қоғам болып саналады. Оның барлық студенттері метро үшін модернистік және индустриалды стильдегі серифсіз дизайнын жасау туралы шешіміне риза болмады. Оның шәкірті Грейли Хьюитт досына жеке хат жазды: «Мен Джонстонға деген сенімімді жоғалттым. Ол біз үшін не істесе де, рим әліпбиінің стандартын тастап, әлемге қорғанышсыз, түсіндірмесіз, қазіргі өмірімізді бұзатын әріптерін сыйлап, тым көп нәрсені бұзды. Оның беделі олардың қарапайымдылығы мен коммерциялық сипатын жасырып қалды». Джонстон сондай-ақ 1929 жылы «Гамлеттің» неміс басылымы үшін қара әріптерден шабыттанған дизайн жасады.

Жеке өмір

Ол 1900 жылы шотландтық мектеп мұғалімі Грета Григпен танысып, 1903 жылы үйленді. Олардың үш қызы болды. 1912 жылы Эрик Гилл 1907 жылы қоныстанған Суссекс округіндегі Дитчлингке көшкенге дейін Лондонда тұрды. Оның әйелі 1936 жылы қайтыс болды. 1939 жылы ол CBE орденімен марапатталды. Ол Дитчлингтегі үйінде қайтыс болды және Сент-Маргарет шіркеуінің қорымына жерленді.

Фаррингдон станциясындағы Эдвард Джонстон ескерткіші

2019 жылдың 24 маусымында Фаррингдон станциясында Эдвард Джонстон мен оның метро әліпбиіне арналған ескерткіш орнатылды. Эдвардты және оның шрифтін құрметтеу үшін метро станциясының қабырғасына үлкен ағаш әріптері орнатылды.

Жарияланымдар

Бұл мәтін алғаш рет 1913 жылы "The Imprint" журналының 1-томында 7–14 беттерде және 2-томында 128–133 беттерде жарияланды.