Доминикан Республикасының экс-президенті Фелипе Васкес Лахара
Horacio Vásquez
Фелипе Васкес Лахара (1860-1936) – Доминикан Республикасының әскери және саяси қайраткері, президенті. Саяси күресі, "Хорасистас" тобы, өмірбаяны туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Доминикан Республикасының президенті (1860-1936)
President of the Dominican Republic (1860 1936)
Фелипе Хорасио Васкес Лахара (22 қазан 1860 – 25 наурыз 1936) – Доминикан Республикасының әскери генералы және саяси қайраткері. Ол 1899 жылы Доминикан Республикасының Уақытша үкімет кеңесінің (хунтасының) президенті болды, сондай-ақ 1902 және 1903 жылдар аралығында қайтадан осы қызметті атқарды. Васкестің қолдаушылары «Хорасисталар» деп, ал оның басты қарсыласы Хуан Исидро Хименестің қолдаушылары «Хименисталар» деп аталды. 1914 жылы президенттікке толық мерзімге кандидат болды, бірақ Хименеске жеңілді. 1888 жылы Васкес Ла-Вега қаласынан шыққан ақын және жазушы Трина де Мояға үйленді. 1916-1924 жылдар аралығында АҚШ әскерлері Доминикан Республикасын басып алғаннан кейін Васкес демократиялық жолмен елдің президенті болып сайланды және 1924-1930 жылдар аралығында қызмет етті. 1930 жылы генерал Рафаэль Трухильо оны құлатып, Пуэрто-Рикоға жер аударды. Санто-Домингодағы метро станциясының бірі оның құрметіне аталған.
Felipe Horacio Vásquez Lajara (October 22, 1860 – March 25, 1936) was a Dominican Republic military general and political figure. He served as the president of the Provisional Government Junta of the Dominican Republic in 1899, and again between 1902 and 1903. Supporters of Vásquez were known as Horacistas, as opposed to Jimenistas, supporters of Vásquez's main rival, Juan Isidro Jimenes. He ran for a full term as president in 1914, but lost to Jimenes. In 1888, Vásquez married Trina de Moya, a poet and writer from La Vega. Following the occupation of the Dominican Republic by U. S. military forces from 1916–1924, Vásquez was democratically elected as president of the country and served between 1924 and 1930, and again separately in 1930 before being ousted by General Rafael Trujillo and sent into exile in Puerto Rico. A metro station in Santo Domingo is named after him.
Ерте өмір
Хорасио Васкес 1860 жылдың 22 қазанында Сибао аймағындағы Мока қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы Базилио Васкес Лизардо (испан Рамон Васкес пен Мокана Мария Лизардо Кабаның ұлы) және Рамона Лахара Гомес (Асуано Педро Лахара мен Томаса Гоместің қызы) болды. Васкес маңызды білім алды, жас кезінде ауыл шаруашылығы және саудамен айналысып, жиі Ла Вегаға сапар шекті, онда ол әлеуметтік жағдайы жақсы туыстарымен байланыста болды. Ол өте бойлы, денесі күшті адам болғандықтан, халық арасында тез танымал болды, оны әсіресе сабырлылығы, мінез-құлқының туралығы, зиялы деңгейі және көрнекті сырт келбеті үшін құрметтеді. Хорасио Васкес 26 жасқа толғанда, Моя төңкерісі басталғаннан кейін бірнеше күн өткен соң саясатқа қатыса бастады. Ла Вега қаласына көтерілісшілер шабуыл жасағанда, ол қаланы қорғауда көзге түсіп, бірлік танытып, Алехандро Восс пен Гил басқаратын үкімет үшін күресті.
Horacio Vásquez was born on October 22, 1860, in the city of Moca in the Cibao region. His parents were Basilio Vásquez Lizardo (son of the Spanish Ramón Vásquez and the Mocana María Lizardo Caba) and Ramona Lajara Gómez (daughter of the Azuano Pedro Lajara and Tomasa Gómez). Vásquez acquired important knowledge, as a young adult he dedicated himself to agricultural and commercial work, frequently traveling to La Vega, where he was related to his socially important family. A man of great stature and a strong physical presence, he quickly gained the popularity from people who especially appreciated him for his serenity, the rectitude of his conduct, his intellectual conditions and his distinguished bearing. Horacio Vásquez was 26 years old when he entered politics a few days after the Moya Revolution broke out. When the city of La Vega was attacked by insurgent troops, he stood out in its defense, showing solidarity and fighting for the government headed by Alejandro Woss and Gil.
Саяси мансап
1902 жылғы әскери төңкеріс кезінде Васкес президент Хименесті қуғынға түсірді, конгрессті таратып, Ұлттық партияның қолдауымен және вице-президент тағайындамай-ақ «Уақытша президент» ресми статусымен билікті өз қолына алды. 1903 жылы экономикадағы хаостық жағдайға және АҚШ-тың араласу қаупіне тап болған генерал Васкес бірнеше апталық шайқастардан кейін 1903 жылдың сәуірінде уақытша үкімет президенті лауазымынан қанағаттанды. 1916 жылғы американдық оккупациядан кейін 1924 жылға дейін ол сайлаулар өткеннен және аралдан шыққан американдық әскерлердің келісімімен Республика президенттігіне қайта оралды. Ол 1924-1928 жылдарға президенттікке сайланды, дауыстардың 69,8%-ын алып, бірақ оның өкілеттігін 1930 жылға дейін ұзартуы және одан әрі қайта сайлануы Рафаэль Трухильо басқарған Ұлттық гвардияның көтерілісіне әкеп соқты, ол 1930 жылы Васкесті құлатты. Васкестің қолдаушылары Хорасисталар деп аталды, ал Васкестің басты қарсыласы Хименестің қолдаушылары Джименисталар деп белгіленді.
In the military coup of 1902, Vásquez expelled President Jiménez, dissolved the congress and assumed power under the legal form of "Provisional President" with the support of the National Party and without naming a vice president. In 1903, faced with a chaotic situation in the economy and the threat of intervention by the United States, a coup d'état overthrew General Vásquez, who after several weeks of fighting, resigned as president of the provisional government in April 1903. After the American occupation of 1916 until 1924 he returned to occupy the presidency of the Republic, after elections were held and with the approval of the American troops who withdrew from the island. He was elected president for the period 1924 1928 with 69.8% of the votes, but the forced extension of his mandate until 1930 and his eventual reelection caused a revolt by the National Guard, led by Rafael Trujillo, that overthrew Vásquez in 1930. Vásquez's supporters were known as Horacistas, unlike the Jimenistas, supporters of Vásquez's main rival.