Мадлен Вионне: Француз сәнгері және қиғаш кесімнің шебері

Кіріспе

Француздық сән дизайнері (1876–1975)
haute couture дизайнері

Мадлен Вионне (ма. də. lɛn vjɔ. ne; 22 маусым 1876, Лоирет, Франция – 2 наурыз 1975) – француз сән дизайнері, ең белгілісі "диагональ кесім киімнің пионері" ретінде танымал. Вионне Лондонға оралғанға дейін онда білім алып, 1912 жылы Парижде өзінің алғашқы сән үйін ашты. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда 1914 жылы жабылуға мәжбүр болғанымен, соғыс аяқталғаннан кейін ол қайта ашылды және Вионне 1920-30 жылдардағы Париждің жетекші дизайнерлерінің біріне айналды. Вионне 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда тағы да үйін жабуға мәжбүр болды және 1940 жылы зейнеткерлікке шықты. Лоиреттегі Шильер-о-Буадағы кедей отбасында дүниеге келген Вионнеттің ата-анасы оның өте кішкентай кезінде ажырасып, ол бес жасында әкесімен, жол төлемі жинаушымен бірге Обервильерге көшіп кетті. Оқуын аяқтағаннан кейін Вионне он екі жасында гарде-шамптр мүшелерімен бірге тігіншінің шәкірті болды. 18 жасындағы қысқа некеден кейін және жас баласын жоғалтқаннан кейін ол күйеуін тастап, Лондонға аурухана тігіншісі болып жұмыс істеуге кетті. Лондон кезінде Вионне Кейт Рейлидің модельері болып жұмыс істеді. Вионне ақырында Парижге оралып, алты жыл бойы Callot Soeurs сән үйінде туалеттер жасаушы болып жұмыс істеді. Үйдің басшысымен келіспеушілік туындағаннан кейін Вионне қызметінен кетуге ниеттенді. Ол Калло әпкелерінің үлкені Мари Калло Гербердің өтінішімен қалды, өйткені Гербермен бірге тірі модельде драпировкаланған эскиздерді жасау мүмкіндігі бар лауазым ұсынылды. Оның қарапайымдыққа құштарлығы, әдеттегідей, сән үйінің әшекейлі тігістерімен үйлеспеді. Оның жалаңаяқ модельдерді пайдалануы және кең көйлектерді жасауы үйдің стиліне қайшы келді. 1925 жылы Вионнеттің сән үйі Нью-Йорктегі Бесінші авенюде кеңейді. Ол тігілген киімдерді сатты және оларды киюшіге бейімдеді, Марлен Дитрих, Кэтрин Хепберн, Джоан Кроуфорд және Грета Гарбо сияқты әйгілі актрисалар киген сезімтал көйлектерімен сәнді трендтерді орнатты. Вионне "сәттің дизайнері" болуға ұмтылмады, әйел әдемілігі туралы өзінің жеке көзқарасына адал болуды қалаған.

Madeleine Vionnet (ma. də. lɛn vjɔ. ne; June 22, 1876, Loiret, France – March 2, 1975) was a French fashion designer best known for being the “pioneer of the bias cut dress”, Vionnet trained in London before returning to France to establish her first fashion house in Paris in 1912. Although it was forced to close in 1914 at the outbreak of the First World War, it re opened after the war and Vionnet became one of the leading designers of 1920s 30s Paris. Vionnet was forced to close her house again in 1939 at the start of the Second World War and she retired in 1940. into a poor family in Chilleurs aux Bois, Loiret, Vionnet's parents separated when she was very young and she moved with her father, a toll collector, to Aubervilliers at the age of five. Having already left school, Vionnet began her apprenticeship at age twelve as a seamstress alongside members of the garde champêtre. After a brief marriage at age 18 – and the loss of her young child – she left her husband and went to London to work as a hospital seamstress. While in London, Vionnet worked as a fitter for Kate Reily. Vionnet eventually returned to Paris, working for six years in the fashion house Callot Soeurs as a toile maker. After a disagreement with a manager of the house, Vionnet threatened to leave her post. She was convinced to stay by the eldest of the Callot sisters, Marie Callot Gerber, after being offered a promotion that would mean improvising draped designs on a live model with Gerber herself. Her desire for simplicity was ultimately at odds with the characteristic lacy frills of the fashion house. Her use of barefoot models and design of loose robes clashed with the style of the house. In 1925, Vionnet's fashion house expanded with premises on Fifth Avenue in New York City. She sold designs purchased off the peg and adapted to the wearer. setting trends with her sensual gowns worn by such internationally known actresses as Marlene Dietrich, Katharine Hepburn, Joan Crawford and Greta Garbo. Vionnet was not concerned with being the "designer of the moment", preferring to remain true to her own vision of female beauty.

Стилдер мен техника

Коко Шанельмен қатар, Вионнеге қатаң, формалды киімдерден арылып, жұмсақ, әсем киімдерге бет бұру еңбегі сіңірілді. Шанельден өзгеше, Вионне өзін өзі таныстыруға құштарлық танытпады; 1940 жылы зейнеткерлікке шығуы оның кең қозғалысқа жасаған үлесін ұмыттырды. Корсеттерден, жастықтардан, қаттылықтан және әйел денесінің табиғи пішінін бұрмалайтын барлық нәрседен бас тартып, ол әйелдің табиғи сымбатын көрсететін киімдерімен танымал болды. Дункан сияқты, Вионне де ежелгі грек өнерінен шабыт алды, онда киімдер денеге орай шалқып, оның пішінін бұрмаламайды. Оның стилі мансабы бойында көп өзгермеді, бірақ 1930 жылдары сәл бекітілді. Вионненің денеге жақын, әдемі, сәнді көрініс жасау үшін қиғаш кесімді қолдануы әйелдер киімін революциялық түрде өзгертіп, оны сән әлемінің шыңына жеткізді. Кейде осы өнертабысы үшін оған құрмет көрсетілсе де, Вионне бұл әдісті, бұрын юбкалардың жиегінде, әшекейлерде қолданылған, бірақ толық дене киімдеріне енгізгенін айтты. Шебер тігінші Вионне матаның қиғаш кесілгенін білді, оны әйел денеінің қисықтарына сәйкес етіп тігіп, қозғалыстың оңайлығын көрсетеді. Ол кесімді өзіндік есімді білдіру және қозғалыс мүмкіндігін арттыру үшін пайдаланды, дизайнына ыңғайлылық пен қозғалыс, сондай-ақ форманы қосты. Вионненің сырттай қарапайым стильдері ұзақ дайындық процесін қажет етті, оған мата кесу, бүктеу және кішкентай қуыршақтарға тігу кірді. Ол шифон, жібек немесе марокколық крептен толық киімдерді тірі өлшемде қайта жасады. Вионне киім жасау үшін креп-де-шин, габардин және атлас сияқты материалдарды қолданды; бұл маталар 1920 және 30 жылдардағы әйелдер сәнінде сирек кездесетін. Ол бүктеуге қолайлы болу үшін қажетті өлшемнен екі метрге енірек матаға тапсырыс берді, нәтижесінде сәнді, сезімтал, бірақ сонымен бірге қарапайым және заманауи киімдер пайда болды. Вионне киіміне жабысып, оны киген адаммен бірге қозғалатын ерекше стильдерге орама киім, мойындық және корсаж кіреді.

Alongside Coco Chanel, Vionnet is credited with a move away from stiff, formalised clothing to sleeker, softer clothes. Unlike Chanel, Vionnet had little appetite for self promotion; her retirement in 1940 marginalised her contribution to the wider movement. Eschewing corsets, padding, stiffening, and anything that distorted the natural curves of a woman's body, she became known for clothes that accentuated the natural female form. Like Duncan, Vionnet was inspired by ancient Greek art, in which garments appear to float freely around the body rather than distort or mold its shape. Her style changed relatively little over her career, although it became a little more fitted in the 1930s. Vionnet's use of the bias cut to create a sleek, flattering, body skimming look revolutionized women's clothing and carried her to the top of the fashion world. Although sometimes credited with its invention, Vionnet claimed to have applied the technique, already used in skirts, trims, and embellishments, to full body dresses. As an expert couturier, Vionnet knew that textiles cut on the bias could be draped to match the curves of a woman's body and express fluidity of motion. She used the cut to promote the potential for expression and motion, integrating comfort and movement as well as form into her designs. Vionnet's apparently simple styles involved a lengthy preparation process, including cutting, draping, and pinning fabric designs on miniature dolls. She recreated full garments in chiffon, silk, or Moroccan crepe on life size models. Vionnet used materials such as crêpe de chine, gabardine, and satin to make her clothes; fabrics that were unusual in women's fashion of the 1920s and 30s. She ordered fabrics two yards wider than necessary to accommodate draping, creating clothes – particularly dresses – that were luxurious and sensual but also simple and modern. Characteristic Vionnet styles that clung to and moved with the wearer included the handkerchief dress, cowl neck, and halter top.

Кейінгі дизайнерлерге әсері

Мадлен Вионне 20-ғасырдың ең ықпалды сәнгерлерінің бірі саналады. Оның қиғаш кесімі және сәнге қатысты қалалық сезімталдық көзқарасы заманауи сәнге күшті және кең таралған әсер етеді, бұл Осси Кларк, Халстон, Джон Галлиано, Comme des Garçons, Аззедин Алайя, Иссей Мияке және Марчеса сияқты өткен мен қазіргі заманғы дизайнерлердің коллекцияларында көрініс береді. Мияке бірде Вионненің жұмысын алғаш көргенде: «Әйелдің судан шығып, бір ғана әдемі матаға оралған күйін көруден туындаған әсер сезіміне ұқсас болды» деген еді. Вионне француз жазушысы Мадлен Шапсалдың анасы Марсель Шомон сияқты сәнгерлерге шабыт берді. Ол Шапсалдың рухани анасы болды.