Джон Голдинг: Британ саяхатшысы және кәсіби одақ жетекшісі
John Golding (British politician)
Джон Голдинг – британдық саяхатшы, профсоюз жетекшісі (1931-1999). Лейборист партиясының депутаты, Технология министрінің көмекшісі, Еңбек министрі болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық саясаткер және кәсіподақ өкілі (1931–1999)
British politician and trade unionist (1931–1999)
Джон Голдинг (9 наурыз 1931 – 20 қаңтар 1999) – Ұлыбританиядағы Еңбек партиясының саясаткері және кәсіподақ басшысы.
John Golding (9 March 1931 – 20 January 1999) was a Labour Party politician and trade union leader in the United Kingdom.
Өмірбаян
Ол Честер Сити грамматикалық мектебінде, Кил университеті мен Лондон экономика мектебінде білім алған. Мемлекеттік қызметте жұмыс істегеннен кейін ол Пошта инженерлік кәсіподағында ғылыми-зерттеу жұмысына кірісті. Голдинг 1969 жылы Лайм ауданындағы Ньюкаслдан Парламент мүшесі болып сайланды. Ол Гарольд Уилсон мен Джеймс Каллаган үкіметтерінде Эрик Варлиге Технология министрінің жеке хатшысы (PPS), оппозициядағы Лейбористтік партияның тәртіп сақтаушысы және Жұмыспен қамту министрі болып қызмет етті. Ол Тони Бенн мен Эрик Хеффер сияқты Лейбористтік партияның солшыл қанаттарына қарсы белсенді оппонент болды, оларды жұмысшы табымен байланысы жоқ, бекер арманшылар деп есептеді. Голдинг «Милитант» ұйымының партияға ену әрекеттеріне қарсы күресте маңызды рөл атқарды, әсіресе, осы мақсатқа жету үшін орташа кәсіподақ жетекшілерін өздерінің блоктық дауыстарын пайдалануға жұмылдырды. Ол қайтыс болғаннан кейін оның жазбалары Джон Голдинг пен Пол Фарреллидің «Сол жақтың балғасы: Лейбористтік солшылды жеңудегі менің үлесім» деген атпен жарық көрді (төменде қараңыз). 1986 жылы ол Парламентті тастап (Чилтерн жүздігіне өтініш білдіріп), Ұлттық коммуникациялар кәсіподағының бас хатшысы лауазымына орналасты. Бұл лауазымда ол 1988 жылға дейін қызмет етті. Ол Кәсіподақтар Конгресінің кеңесіне мүше болып сайланды. Ол Лайм ауданындағы Ньюкасл мандатын босатқаннан кейін өткен қосымша сайлауда оның әйелі Ллин жеңіске жетті, ол 2001 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін мандатты сақтап қалды; оның орнын Пол Фаррелли иеленді. Джон Голдингтің ең ерекше жетістігі – ол бірде комитет отырысында он бір сағат он бес минутқа созылған сөз сөйлегені. Бұл сөз British Telecom компаниясын жекешелендіру туралы заңға енгізілген шағын түзетуге қатысты болды. Бұл филибюстер 1983 жылғы жалпы сайлаудан кейін ғана жекешелендіруді кейінге жылдыруға мүмкіндік берді, бірақ Маргарет Тэтчердің консерваторлары парламентте үлкен көпшілікке ие болғандықтан, жекешелендіру көп ұзамай күштеп жүзеге асырылды. Британдық парламенттік процедурадағы өзгерістер Голдингтің бұл көрсеткішінің ешқашан қайталанбау мүмкін екенін көрсетеді. Голдинг сонымен қатар премьер-министрлік сағаттарындағы сұрақтардың болжаусыздығын енгізгендігімен де ерекшеленеді. 1975 жылы ол премьер-министрдің күндізгі жоспарында не бар екендігі туралы ең кең мәнді сұрақ қоюға шешім қабылдады, содан кейін ол премьер-министрден қалаған сұрағын қоюға құқығын пайдалана алатын, осыған дейін қолданылып келген сұрақтарды қатаң тексеру жүйесін айналып өте алатын болды.
He was educated at Chester City Grammar School, Keele University and the London School of Economics. After some time working in the Civil Service he took up a research job with the Post Office Engineering Union. Golding was elected Member of Parliament (MP) for Newcastle under Lyme at a by election in 1969. He served in the governments of Harold Wilson and James Callaghan, as PPS to Eric Varley as Minister of Technology, a Labour whip in opposition, and Minister for Employment. He was an outspoken opponent of Labour left wingers such as Tony Benn and Eric Heffer, whom he regarded as idle dreamers out of touch with the working class. Golding was a key figure in opposing the entryist Militant tendency, and especially in mobilising moderate trade union leaders to exercise their block votes to achieve this end. After he died, his writings were published under the title Hammer of the Left: My Part in Defeating the Labour Left, by John Golding and Paul Farrelly (see below). In 1986, he left Parliament (by applying for the Chiltern Hundreds) to take up the post of General Secretary of the National Communications Union. He held this post until 1988. He had served as a member of the council of the Trades Union Congress. After he vacated the Newcastle under Lyme seat, the resulting by election was won by his wife Llin, who held the seat until retiring in 2001; her successor in the seat was Paul Farrelly. John Golding's most unusual claim to fame is that he once made a speech in committee lasting eleven hours and fifteen minutes. It nominally concerned a small amendment to the bill to privatise British Telecom. This filibuster was instrumental in delaying the privatisation until after the 1983 general election, but with Margaret Thatcher's Conservatives obtaining a massive parliamentary majority, the privatisation was soon forced through. Changes in British parliamentary procedure mean that Golding's record is unlikely ever to be beaten. Golding is also credited with having found a way to introduce the now typical unpredictability of Prime Minister Questions. In 1975, he decided to ask the broader possible question about what the Prime Minister had on the agenda for the day so that he could then use his right to follow up to ask the PM anything he wanted, dodging the strict vetting system on the questions in use until then.