Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын жазушысы (1903–1974)
English writer (1903–1974)
Сирил Вернон Коннолли CBE (10 қыркүйек 1903 – 26 қараша 1974) – ағылшын әдеби сыншысы және жазушы. Ол ықпалды «Horizon» әдеби журналының редакторы болды (1940–1949) және «Enemies of Promise» (1938) атты еңбекті жазды, онда әдеби сынды өзінің жастық шағындағы сәтті көркем әдебиет авторы болу арманының орындалмауы туралы жеке өмірден алынған ойлармен үйлестірген.
Cyril Vernon Connolly CBE (10 September 1903 – 26 November 1974) was an English literary critic and writer. He was the editor of the influential literary magazine Horizon (1940–49) and wrote Enemies of Promise (1938), which combined literary criticism with an autobiographical exploration of why he failed to become the successful author of fiction that he had aspired to be in his youth.
Ерте өмір
Сирил Коннолли Уорикширдің Ковентри қаласында, корольдік Йоркшир жеңіл жаяу әскерінің офицері, майор Мэтью Уильям Кембл Конноллидің (1872–1947) жалғыз баласы ретінде дүниеге келді. Оның анасы – англо-ирландтық Мюриэл Мод Вернон, полковник Эдвард Вернонның (1838–1913) қызы, Дублин графтығындағы Клонтарф сарайының иесі және әділет судьясы болған. Оның ата-анасы оның әкесі Ирландияда қызмет еткен кезде танысқан, ал әкесі кейін Оңтүстік Африкаға жіберілген. Конноллидің әкесі сонымен қатар малаколог (молюскаларды – құмырсқаларды, моллюскаларды, осьминогтерді және т.б. зерттейтін ғылым) және белгілі бір дәрежеде минерал коллекционері болған, Африкадан көптеген үлгілер жинаған. Сирил Конноллидің балалық шағы Оңтүстік Африкада әкесімен, анасының отбасымен Клонтарф сарайында, әкесінің анасымен Бат, Сомерсетте және Англияның басқа да аймақтарында өтті. Коннолли Истборндағы Сент-Сиприан мектебінде білім алған, онда Джордж Оруэлл мен Сесил Битонмен бірге оқыған. Ол қатал мектеп директрисасы Вилкс ханымның сүйікті оқушысы болған, бірақ кейін мектептің "мінез қалыптастыру" идеологиясын сынаған. Ол: «Оруэлл маған мінезге альтернатива бар екенін – Ақыл-ойы бар екенін көрсетті. Битон маған тағы бір нәрсені – Сезімталдықты көрсетті», – деп жазған. Ол Оруэллден бір жыл кейін Итонға түсті.
Cyril Connolly was born in Coventry, Warwickshire, the only child of Major Matthew William Kemble Connolly (1872–1947), an officer in the King's Own Yorkshire Light Infantry, by his Anglo Irish wife, Muriel Maud Vernon, daughter of Colonel Edward Vernon (1838–1913) J. P., D. L., of Clontarf Castle, County Dublin. His parents had met while his father was serving in Ireland, and his father's next posting was to South Africa. Connolly's father was also a malacologist (the scientific study of the Mollusca, i. e. snails, clams, octopus, etc.) and mineral collector of some reputation and collected many samples in Africa. Cyril Connolly's childhood days were spent with his father in South Africa, with his mother's family at Clontarf Castle, and with his paternal grandmother in Bath, Somerset, and other parts of England. Connolly was educated at St Cyprian's School, Eastbourne, where he enjoyed the company of George Orwell and Cecil Beaton. He was a favourite of the formidable headmistress Mrs Wilkes but was later to criticise the "character building" ethos of the school. He wrote, "Orwell proved to me that there existed an alternative to character, Intelligence. Beaton showed me another, Sensibility." He then won a scholarship to Eton, a year after Orwell.
Этон
Итон университетінде алғашқы бірнеше семестрді қиындықпен өткізгеннен кейін, ол жайлы өмірге бейімделді. Ол ертедегі зұлматшысы Годфри Мейнеллді жеңіп, әдемі әңгімешіл ретінде танылды. 1919 жылы оның ата-анасы Фримли Гриндегі Басингсток каналындағы Лок Хаусқа көшті. Итон университетінде Коннолли романтикалық оқиғалар мен мектеп саясатына қатысты, осы туралы "Уәделердің жауы" еңбегінде сипаттады. Оның рухани кеңесшілері – Балиол колледжінің деканы Фрэнсис Фортескью Уркхарт, көбінесе "Слигер" деп аталатын, континентте оқу жиындарын ұйымдастырған, және Уадхам колледжінің деканы Морис Боура болды. Конноллидің академиялық мансабы тоқырады, ал Оксфорд жылдары саяхаттармен ерекшеленді. 1923 жылдың қаңтарында ол Уркхарт пен басқа да студенттермен Италияға барды. Наурыз айында Испанияға жыл сайынғы сапарын жасады, ал қыркүйекте колледж тобымен бірге француз Альпіндегі Уркхарттың шалесіне жыл сайынғы саяхатқа шықты. Оралғаннан кейін ол әкесіне барды, ол қазір Оңтүстік Кенсингтондағы қонақ үйде тұрып, Табиғат тарихы мұражайына жақын болды. Жыл соңында ол Италия мен Туниске барды. Оксфордта 1924 жылы ол жаңа досы Патрик Бальфурмен танысты, көктемде Испанияға, ал 1924 жылдың жазында Грекия мен Критке, Альпідегі Уркхарттың шалесіне және Неапольге барды. Рождествоны ата-анасымен Хэмпширдегі Лок Хауста өткізді, ал 1925 жылдың басында Уркхартпен бірге Минехедке колледж тобымен барды. Оксфордтағы соңғы жылында ол жас студенттер Энтони Пауэлл, Генри Йорк және Питер Квеннеллмен достық қарым-қатынас орнатты. Көктемде ол Испанияға оралды, содан кейін Оксфордқа соңғы емтихандарын тапсыруға келді. Бірақ ол белсенді қатыспай жатып, бәрі аяқталды. Ол Монтегю Саммерстің хатшысы болып жұмыс істеуге жарнамаға жауап берді, бірақ достары оны ескертті. Содан кейін 1926 жылдың маусым айында ол Челсиде тұратын және Хэмпширдегі Варшашқа жақын, Солентке қарап тұрған Биг Чиллинг атты үйі бар Логан Пирсалл Смиттің хатшысы/серігі болып жұмысқа орналасты. Пирсалл Смит Конноллиге әдеби өмірге маңызды жол ашты, журналистикаға деген құштарлығы жоқ жазушының рөлі туралы оның ойларына әсер етті. Пирсалл Смит Конноллиге аптасына 8 фунт стерлинг берді, Смит жанында болсын, болмасын, сонымен қатар оған Биг Чиллингті толық пайдалануға мүмкіндік берді. Биг Чиллингке қайта орала алмағандықтан, ол Берлинде бір ай тұтқынға түсті, содан кейін Лондонға оралды. Джон Бетджеман оның бөлмесіне көшіп келгендіктен, ол Квеннеллмен Дорсетке барудан бұрын Ротингдиндегі Энид Багнольдпен бірге болды. Бейкуэлл жазда Америкаға оралды және күзде Парижге оралып, Сорбоннада курсты бастауды жоспарлады. Ол үйленуге келісті, оның кетуі алдында Коннолли және Коннолли Парижді қыркүйекте орналастырды. Олар жылдың қалған бөлігін Парижде өткізді және үй жануарларын жинауды бастады, бірінші тояқтар, содан кейін лемурлар. Коннолли Рождествоны тағы да Следмирде өткізді. Ол оған аздап қаржылық көмек көрсетті, осылайша ол саяхаттауға, әсіресе Жерорта теңізі маңында, қонақжайлылыққа, жақсы тамақ пен сусынға мүмкіндік алды. Жаңа үйленген жұп Англияның түрлі жерлерінде, соның ішінде Кавендиш қонақ үйінде, Бьюри-стритте, Батте және Биг Чиллингте тұрып, 1930 жылдың шілдесінде Францияның Тулон қаласына жақын Санэри қаласында қоныстанды. Сол жерде олардың жақын көршілері Эдит Уортон мен Алдус Хаксли болды. Коннолли Хакслиге құрмет көрсетсе де, екеуі қарым-қатынас орната алмады, ал әйелдер арасында дау болды. Конноллидің лемурлардың тәртіпсіздігімен бірге богемалық үйінен бас тартты және қарыздар көбейген сайын олар Жанның анасынан көмек сұрауға мәжбүр болды. 1931 жылы олар Санариден шығып, Прованс, Нормандия, Бретань, Испания, Марокко және Майорка аймақтарын аралап, Девон штатындағы Чагфордқа оралды. Қарашада олар Белгрейв скверінің жанында пәтер тауып, Коннолли екі жылдан кейін "Жаңа мемлекетшіге" алғашқы үлесін қосты. Конноллиге сонымен қатар Архитектуралық шолудың Джон Бетджеман өнер сыншысы ретінде әрекет ету үшін ұсыныс жасады. Коннолли қызы Крессида арқылы ағылшын актрисасы Нелл Хадсонның әкесі болды. 1974 жылы Коннолли қайтыс болғаннан кейін оның жесірі Питер Левиге үйленді. 1967 жылы Коннолли Истборнға көшті, бұл Биттонның көңіл көтеруіне себеп болды, ол оны қалаға мектептегі саяхатта көрген торттармен қайтадан шақырды. 1974 жылдың 26 қарашасында қайтыс болды, ол Sunday Times журналисі ретінде соңына дейін жұмыс істеді және Сассекс графтығындағы Бервик шіркеуінің маңына жерленді. Оның қабірінде Intus aquae dulces vivoque sedilia saxo (Энеиданың IX кітабынан: "Ішінде, тұщы су және тірі таста отыру орындары.") деген жазу бар. 1976 жылдан бері Конноллидің құжаттары мен 8000-нан астам кітаптан тұратын жеке кітапханасы Талса университетінде сақтаулы.
At Eton, after a traumatic first few terms, he settled into a comfortable routine. He won over his early tormentor Godfrey Meynell and became a popular wit. In 1919 his parents moved to The Lock House on the Basingstoke Canal at Frimley Green. At Eton, Connolly was involved in romantic intrigues and school politics, which he described in Enemies of Promise. His intellectual mentors were the Dean of Balliol, Francis Fortescue Urquhart, often referred to as "Sligger", who organised reading parties on the continent, and the Dean of Wadham, Maurice Bowra. Connolly's academic career languished while his Oxford years were characterised by his travel adventures. In January 1923, he went with Urquhart and other collegers to Italy. In March, he undertook his annual visit to Spain and in September, he went on the annual trip with the college group to Urquhart's chalet in French Alps. On his return, he visited his father, now in a hotel in South Kensington, close to the Natural History Museum. At the end of the year, he went to Italy and Tunis. At Oxford, in 1924, he made a new friend Patrick Balfour, in the spring he went to Spain and in the summer of 1924, he went successively to Greece and Crete, Urquhart's chalet in the Alps and Naples. He spent Christmas with his parents in a rare get together at the Lock House in Hampshire and at the beginning of 1925, he went with the college group to Minehead with Urquhart. In his last year at Oxford, he was cultivating friendships with younger students Anthony Powell, Henry Yorke and Peter Quennell. In spring he was back in Spain, before returning to Oxford to take his final exams. but it was over before he was actively involved. He responded to an advertisement to work as a secretary for Montague Summers but was warned off by his friends. Then in June 1926 he found a post as a secretary/companion to Logan Pearsall Smith, who was based in Chelsea and also had a house called Big Chilling near Warsash in Hampshire, overlooking the Solent. Pearsall Smith was to give Connolly an important introduction to literary life, and he influenced his ideas on the role of a writer with a distaste for journalism. Pearsall Smith gave Connolly £8 a week, whether Smith was around or not, and moreover gave him the run of Big Chilling. Unable to return to Big Chilling, he was stuck in Berlin for a month before returning to London. John Betjeman had moved into his room at Yeoman's Row, so he went to stay with Enid Bagnold at Rottingdean before visiting Dorset with Quennell. Bakewell had returned to America in the summer and was planning to return to Paris in the autumn to start a course at the Sorbonne. She had agreed before her departure to marry Connolly and Connolly established himself in Paris in September. They spent most of the rest of the year in Paris, and started their collection of pets, first ferrets and then lemurs. Connolly spent Christmas again at Sledmere. She provided modest financial support that enabled him to enjoy travels, particularly around the Mediterranean, hospitality and good food and drink. The newly married couple lived in various spots in England including the Cavendish Hotel, Bury Street, Bath, and Big Chilling, before in July 1930 settling at Sanary, near Toulon, in France. There their close neighbours were Edith Wharton and Aldous Huxley. Although Connolly admired Huxley, the two men failed to establish a rapport, and the wives fell out. Connolly's bohemian home with the disorder of the lemurs was shunned and with debts rising they were forced to scrounge off Jean's mother. Sometime in 1931, they left Sanary and toured Provence, Normandy, Brittany, Spain, Morocco and Majorca, before returning to Chagford, Devon. In November, they found a flat near Belgrave Square, and Connolly made his first contribution to the New Statesman in two years. Connolly was also approached by John Betjeman of the Architectural Review to act as an art critic. Through his daughter Cressida, Connolly is the paternal grandfather of the English actress Nell Hudson. After Connolly's death in 1974, his widow married Peter Levi. In 1967, Connolly settled in Eastbourne, to the amusement of Beaton, who suggested he was lured back by the cakes they had enjoyed in school outings to the town. He died on 26 November 1974, having continued to the end as a Sunday Times journalist, and was buried in Berwick churchyard, Sussex. His grave bears the inscription Intus aquae dulces vivoque sedilia saxo (Aeneid book IX: "Within, fresh water and seats in the living rock.") Since 1976, Connolly's papers and personal library of over 8,000 books have been housed at the University of Tulsa.
Бағалау
"Тынықсыз қабір" кітабында Коннолли былай деп жазады: "Қырқысқа таяп, толық күйреу сезімі: Шындыққа сай өмір сүруге, жақсы жазудың жалғыз шарты, ешқашан қосымша күш салмаймын: сондықтан стилім маниялық-депрессиялық, яғни жарық, қатыгез және сыртқы; немесе пессимистік, өзіне деген аянышпен тоңқан." Кеннет Тайнан 1954 жылғы наурыз айындағы "Harper's Bazaar" журналында Конноллидің стилін "ағылшын әдебиетінің ең сәнді қазыналарының бірі" деп бағалаған. Дэвид Мейсон қылмыс және кітап сатушылар туралы эссесінде Конноллидің кітап сатушылар арасында алаяқ ретінде танылғанын айтады: "Қазіргі әдебиетке осылай үлкен үлес қосып, оған сенген кітап сатушылардан ұрлық жасап, ар-ұяты бар мінез кодексін бұзған."
In The Unquiet Grave Connolly writes: "Approaching forty, sense of total failure: Never will I make that extra effort to live according to reality which alone makes good writing possible: hence the manic depressiveness of my style,—which is either bright, cruel and superficial; or pessimistic; moth eaten with self pity." Kenneth Tynan, writing in the March 1954 Harper's Bazaar, praised Connolly's style as 'one of the most glittering of English literary possessions.' David Mason, in an essay on crime and booksellers, asserts that Connolly had a reputation amongst booksellers as a conniving thief: "That a man so important to modern literature acted so shoddily as to break an honourable code of conduct and steal from booksellers who had trusted him."