Фридрих Фердинанд фон Бойст: Германия және Австрия саяхатшысы
Friedrich Ferdinand von Beust
Фридрих фон Бойст – неміс-австрия саяхатшысы, Отто фон Бисмаркке қарсылас. Германияның орталық мемлекеттері арасында Австрия мен Пруссия саясатын біріктіруге тырысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс және австриялық мемлекет қайраткері, граф Фридрих Фердинанд фон Бюст (13 қаңтар 1809 – 24 қазан 1886) – неміс және австриялық мемлекет қайраткері. Отто фон Бисмаркке қарсылас ретінде, ол Австрия мен Пруссия арасындағы орталық Германия мемлекеттерінің біртұтас саясатын жүзеге асыруға тырысты.
German and Austrian statesman
Count Friedrich Ferdinand von Beust (; 13 January 1809 – 24 October 1886) was a German and Austrian statesman. As an opponent of Otto von Bismarck, he attempted to conclude a common policy of the German middle states between Austria and Prussia.
Туған жері мен білімі
Бюст Дрезденде дүниеге келді, оның әкесі саксон әкімшілігінде қызмет еткен. Ол бастапқыда Бранденбург маркграфтығынан тараған және Иоахим фон Бюст (1522–1597) ұрпағынан тараған ақсүйек отбасының ұрпағы болды. Лейпциг және Геттингенде оқығаннан кейін ол саксон мемлекеттік қызметіне қабылданды.
Beust was born in Dresden, where his father held office in the Saxon court. He was descended from a noble family which had originally sprung from the Margraviate of Brandenburg, and descended from Joachim von Beust (1522–1597). After studying at Leipzig and Göttingen he entered the Saxon public service.
Саяси мансап
Оның алғашқы саяси мансабы Саксонияда дипломат және саясаткер ретінде басталды. 1836 жылы ол Берлиндегі елшілік хатшысы болып тағайындалды, содан кейін Париж, Мюнхен және Лондонда қызмет етті. 1848 жылдың наурыз айында ол Дрезденге сыртқы істер министрі лауазымына шақырылды, бірақ революцияның басталуына байланысты тағайындалмады. Мамыр айында ол Берлиндегі саксондық елші болып тағайындалды, ал 1849 жылдың ақпан айында Дрезденге қайта шақырылып, бұл жолы мемлекеттік және сыртқы істер министрі болып тағайындалды. Ол 1866 жылға дейін, Франц Иосиф I оны Австрия императорлық сарайына шақырғанға дейін осы лауазымды атқарды. Бұған қоса, ол 1849 жылдан 1853 жылға дейін білім беру және дін істері министрлігін, ал 1853 жылы ішкі істер министрлігін басқарды, сондай-ақ сол жылы министр-президент болып тағайындалды. Дегенмен, ол министрлікке кірген сәттен бастап, оның жетекші мүшесі болды және 1849 жылғы оқиғаларға басты жауапкер ретінде қарастырылды. Оның кеңесімен король Франкфурт Парламенті жариялаған неміс конституциясын қабылдаудан бас тартты. Бұл Дрезденде революциялық көтерілістерге әкелді. Беуст сұраған пруссиялық әскерлердің көмегімен төрт күнге созылған шайқастан кейін көтерілістер басылды.
His initial political career was as a diplomat and politician in Saxony. In 1836 he was made secretary of legation at Berlin, and afterwards held appointments at Paris, Munich, and London. In March 1848 he was summoned to Dresden to take the office of foreign minister, but in consequence of the outbreak of the revolution was not appointed. In May he was appointed Saxon envoy at Berlin, and in February 1849 was again summoned to Dresden, and this time appointed minister of state and of foreign affairs. He held that office till 1866, when he was summoned by Franz Josef I to the Imperial Court of Austria. In addition to this he held the ministry of education and public worship from 1849 to 1853, and that of internal affairs in 1853, and in the same year was appointed minister president. From the time that he entered the ministry he was, however, the leading member of it, and he was chiefly responsible for the events of 1849. By his advice the king rejected the German constitution proclaimed by the Frankfurt Parliament. This led to revolutionary outbreaks in Dresden. The riots were suppressed after four days of fighting by Prussian troops, whose assistance Beust had requested.
Саксония 18491866
Беустке елді тәртіпке келтіргеннен кейін, елді басқарудың басты жауапкершілігі жүктелді, және ол 1850 жылғы маусымда жаңа конституцияны құлатып жіберген, мемлекеттік төңкеріс деп аталатын төңкерістің авторы болды. Ол үкіметке, әсіресе университеттен келген қарсылықты басып, полицияны қайта ұйымдастыруда көрсеткен күші үшін либералдар арасында ең жақтырылмаған адамдардың біріне айналды, ал оның есімі реакцияның ең жаман түрімен байланысты болды, бірақ оған талқандау шабуылдарының негізділігі күмәнді. Осыдан кейін ол негізінен сыртқы істермен айналысты және көп ұзамай неміс саясатындағы ең танымал тұлғалардың біріне айналды. Ол кіші мемлекеттердің тәуелсіздігін сақтауды үміттенген партияның жетекшісі болды және Пруссияның оларды жеке одаққа тартуға жасаған барлық әрекеттеріне қарсы тұрды. 1849-1850 жылдары ол Саксонияны Пруссия, Ганновер және Саксонияның «үш корольдің одағына» қосуға мәжбүр болды, бірақ ол кері қайтуға мүмкіндік беретін есік қалдыруға тырысты, одан ол тез пайдаланды. Эрфурт одағының дағдарысында Саксония Австрия тарапында болды және ол Германия конфедерациясының диетасын қалпына келтіруді қолдады. 1854 жылы ол Бамберг конференциясына қатысты, онда неміс мемлекеттерінің кішілері Австрия мен Пруссиядан тәуелсіз өз саясатын жүргізу құқығын талап етті, және ол «Триас» идеясының басты жақтаушысы болды, яғни кіші мемлекеттер үлкен монархиялардың үстемдігіне қарсы өзара жақын одақ құруы керек. 1863 жылы ол Аугустенбург князінің Шлезвиг-Гольштейнге деген талаптарын ыстық қолдау көрсетті. Ол 1852 жылғы Лондон шарты бойынша Дания мәселесін шешуді мойындаудан бас тартқан неміс диетасы партиясының жетекшісі болды, және 1864 жылы ол Лондондағы бейбітшілік конференциясында диетаның өкілі болып тағайындалды. Осылайша ол Бисмарк саясатына қарсы шықты және пруссиялық баспасөздерде оны жекешіл, яғни кіші мемлекеттердің тәуелсіздігін қолдайтын деп қатты сынға ілінді. Екінші Шлезвиг соғысынан кейін, Рендсбургтен саксон әскерлерін шығару Берлинмен қақтығысқа жақын келді. 1866 жылы австро-пруссия соғысы басталғанда, Беуст Саксония королі Иоаннмен бірге Прагаға, содан кейін Венаға қашты, онда оларды одақтас император Франц Иосиф Кенигграц туралы жаңалықпен қарсы алды. Беуст Наполеон III-нің көмегін алу үшін Парижге миссиямен барды. Бейбітшілік шарттары талқыланғанда ол отставкаға кетті, өйткені Бисмарк онымен келіссөздер жүргізуден бас тартты.
On Beust fell also the chief responsibility for governing the country after order was restored, and he was the author of the so called coup d'état of June 1850 by which the new constitution was overthrown. The vigor he showed in repressing all resistance to the government, especially that of the university, and in reorganizing the police, made him one of the most unpopular men among the Liberals, and his name became synonymous with the worst form of reaction, but it is not clear that the attacks on him were justified. After this he was chiefly occupied with foreign affairs, and he soon became one of the most conspicuous figures in German politics. He was the leader of that party which hoped to maintain the independence of the smaller states, and was the opponent of all attempts on the part of Prussia to attract them into a separate union. In 1849 1850 he was compelled to bring Saxony into the "three kings' union" of Prussia, Hanover and Saxony, but he was careful to keep open a loophole for withdrawal, of which he speedily availed himself. In the crisis of the Erfurt Union, Saxony was on the side of Austria, and he supported the restoration of the diet of the German Confederation. In 1854 he took part in the Bamberg conferences, in which the smaller German states claimed the right to direct their own policy independently of Austria or of Prussia, and he was the leading supporter of the idea of the Trias, i. e., that the smaller states should form a closer union among themselves against the preponderance of the great monarchies. In 1863 he came forward as a warm supporter of the claims of the prince of Augustenburg to Schleswig Holstein. He was the leader of the party in the German diet which refused to recognize the settlement of the Danish question effected in 1852 by the Treaty of London, and in 1864 he was appointed representative of the diet at the peace conference in London. He was thus thrown into opposition to the policy of Bismarck, and he was exposed to violent attacks in the Prussian press as a particularist, i. e., a supporter of the independence of the smaller states. Already in the aftermath of the Second Schleswig War, the expulsion of the Saxon troops from Rendsburg nearly led to a conflict with Berlin. On the outbreak of the Austro Prussian War in 1866, Beust accompanied King John of Saxony on his escape to Prague, and thence to Vienna, where they were received by allied Emperor Franz Joseph with the news of Königgrätz. Beust undertook a mission to Paris to procure the help of Napoleon III. When the terms of peace were discussed he resigned, for Bismarck refused to negotiate with him.
Кейінгі дипломатиялық мансап 18711882
Өзінің өтінішімен Лондонда Австрия елшісі болып тағайындалды; 1878 жылы Парижге жіберілді; 1882 жылы қоғамдық қызметтен қанағаттанды.
At his own request he was appointed Austrian ambassador at London; in 1878 he was transferred to Paris; in 1882 he retired from public life.
Өлім
Ол 1886 жылғы 24 қазанда Вена қаласына жақын Альтенбергтегі вилласында қайтыс болды, екі ұлы қалды, екеуі де Австрия дипломатиялық қызметіне қабылданды. Оның әйелі одан кейін бірнеше апта ғана өмір сүрді. Оның үлкен ағасы Фридрих Константин Бюст (1806–1891), Саксонияның кен ісі жөніндегі бөлімінің басшысы болды, ол кен ісі және геология саласында бірнеше еңбек жазды, осы салада басқа да отбасы мүшелері өзгелерден ерекше көзге түсті.
He died at his villa at Altenberg, near Vienna, on 24 October 1886, leaving two sons, both of whom entered the Austrian diplomatic service. His wife survived him only a few weeks. His elder brother, Friedrich Konstantin Beust (1806–1891), who was at the head of the Saxon department for mines, was the author of several works on mining and geology, a subject in which other members of the family had distinguished themselves.
Өлімнен кейінгі бағалау
Бюст зор әлеуметтік қабілеттерге және жеке сыпайлыққа ие болды; ол вальстер мен қоғамдық өлеңдер жазудың жеңіл өнеріндегі шеберлігімен мақтан тұтты. Оның Бисмаркке қарсы үлкен оппонент ретінде тіпті кейінгі жылдары да көрінуге қуанғаны, ашкөздігінен болды, емес реніштен. Егер ол танымалдылыққа тым көп мән берсе, назарсыздан қалғанға өте сезімтал болса, Бисмаркқа жатқызылатын, оның мақтанышы алынса, ештеңе қалмайды деген сөз әділетсіз. Ол мәннің өзінен гөрі формаға көбірек мән беруге бейім болды және жақсы жазылған депештің сөздік жеңісіне тым көп мән берді, бірақ оған мүмкіндік берілгенде жоғары сапаларын көрсетті. 1849 жылғы дағдарыста ол айтарлықтай батылдық танытты және тіпті жеке қауіпке ұшырағанда да, ойын жоғалтпады. Егер ол неміс саясатында жеңілген болса, Бисмарк барлық жақсы карталарды қолында ұстағанын еске алу керек, ал 1866 жылы Саксония соғысқа тиісті жабдықталған және сол сәтте дайын болған әскермен кірген жалғыз кіші мемлекет болды. Ол жай ғана реакционер емес екенін Саксониядағы және одан да көп Австриядағы үкіметі көрсетеді. Оның австриялық саясаты дуализм жүйесін орнату кезінде Венгрияға тым көп бергендігі және көпұлтты австриялық мәселелерді толық түсінбегендігі үшін көп сынға ұшырады; және 20 ғасырдың басындағы австро-венгр дағдарысы осы көзқарасқа назар аударды. Дегенмен, ол өте қиын күресте сәтті аяқтаған саясат, тіпті ең жақсы болмаса да, сол замандағы көзқарас бойынша, соғысқа дейінгі сол қасіретті дағдарыста қол жеткізілуі мүмкін болған ең жақсы нұсқа болуы мүмкін.
Beust had great social gifts and personal graces; he was proud of his proficiency in the lighter arts of composing waltzes and vers de société. It was more vanity than rancor which made him glad to appear even in later years as the great opponent of Bismarck. If he cared too much for popularity, and was very sensitive to neglect, the saying attributed to Bismarck, that if his vanity were taken away there would be nothing left, is very unjust. He was apt to look more to the form than the substance, and attached too much importance to the verbal victory of a well written dispatch; but when the opportunity was given him he showed higher qualities. In the crisis of 1849 he displayed considerable courage, and never lost his judgment even in personal danger. If he was defeated in his German policy, it must be remembered that Bismarck held all the good cards, and in 1866 Saxony was the only one of the smaller states which entered on the war with an army properly equipped and ready at the moment. That he was no mere reactionary, the whole course of his government in Saxony, and still more in Austria, shows. His Austrian policy has been much criticized, on the ground that in establishing the system of dualism he gave too much to Hungary, and did not really understand multinational Austrian affairs; and the Austro Hungarian crisis during the early years of the 20th century has given point to this view. Yet it remains the fact that in a struggle of extraordinary difficulty he carried to a successful conclusion, a policy which, even if it were not the best imaginable, was possibly the best attainable in the circumstances seen from a contemporary perspective during that fatal pre war crisis.
Белгілі ұрпақтары
Оның ең танымал ұрпағы - Оле фон Бюст (1955 жылдың 13 сәуірінде Германияның Гамбург қаласында туған), ол 2001 жылдан 2010 жылға дейін Гамбург қаласының бірінші мэрі қызметін атқарды, сондай-ақ 2007 және 2008 жылдар аралығында Бундесрат президенті болды.
His most famous descendant is Ole von Beust (born 13 April 1955, in Hamburg, Germany), who was First Mayor of the city state of Hamburg from 2001 to 2010, also serving as President of the Bundesrat between 2007 and 2008.