Кіріспе

1791 жылдың қазан айынан 1792 жылдың қыркүйегіне дейінгі заң шығарушы орган.

Заң шығарушы Ассамблея – Француз революциясы жылдарында 1791 жылдың 1 қазанынан 1792 жылдың 20 қыркүйегіне дейін Франция Корольдігінің заң шығарушы органы болды. Ол Ұлттық құрылтайшы жиналыс пен Ұлттық конвент арасындағы саяси пікірталастар мен революциялық заңдар қабылдануының орталық нүктесіне айналды. Заң шығарушы Ассамблеяның кезеңінде бұрын-соңды болмаған жағдай – төрт Әділет министрі, төрт Әскери-теңіз министрі, алты Ішкі істер министрі, жеті Сыртқы істер министрі және сегіз Соғыс министрі қызметін ауыстырды.

Өмірбаян

Ұлттық құрылтайшы жиналыс 1791 жылғы 30 қыркүйекте өзін таратып жіберді. Максимилиан Робеспьердің ұсынысымен, оның ешбір мүшесі келесі заң шығарушы органға сайланбауы шешілді. Оның ізбасары, 1791 жылғы либералды француз конституциясы негізінде жұмыс істеген Заң шығарушы Ассамблея, 1792 жылғы 20 қыркүйекке дейін, алдыңғы айда болған 10 тамыздағы көтерілістен кейін Ұлттық конвент құрылғанға дейін қызмет етті. Заң шығарушы Ассамблея бүгінге дейін қолданылып келе жатқан сол-оң саяси спектрді қалыптастырды. Онда 745 мүше болды.

Сайлаулар

1791 жылы санақ арқылы өткізілген сайлау революцияны одан әрі жалғастыруды көздеген заң шығарушы орган құрды. Ассамблеядағы оңшылдар 264 Фейлянттан тұратын, олардың басшылары Гилберт дю Мотье де Ла Файетт пен Антуан Барнаве қайта сайлануға құқығы болмағандықтан палатадан тыс қалды. Олар халықтың наразылығына қарсы патшаны қорғауда бекем конституциялық монархистер болды. Солшылдар 136 якобиндер (соның ішінде кейінірек Жирондиндер немесе Жирондистер деп аталған партия) және Кордельелерден құралды. Олардың ең танымал басшылары Жак Пьер Бриссо, философ Кондорсе және Пьер Виктурньен Верньо болды. Солшылдар ағартушылықтың радикалды бағытынан шабыт алып, эмигрант ақсүйектерді сатқындар деп санады және антиклерикализмді қолдады. Олар Людовик XVI-ға күдікпен қарады, олардың кейбіреулері еркіндік пен теңдіктің жаңа идеяларын тарату және патшаның адалдығын сынау үшін жалпы еуропалық соғысты қолдады. Палатаның қалған бөлігі, 345 депутат, әдетте нақты партияға жатпады. Олар "Бұздық" (Le Marais) немесе "Жазық" (La Plaine) деп аталды. Олар революцияның идеалдарына адал болғандықтан, көбінесе сол жаққа қарай бейімделді, бірақ кейде оң жақтан келетін ұсыныстарды да қолдады. 1911 жылғы «Британ энциклопедиясында» патша тағайындаған және Ассамблеядан шеттетілген министрлер «көбінесе аса танымал емес адамдар» деп сипатталған.

Реформалар

Заң шығарушы Ассамблеяда ажырасу, эмигранттар және дін қызметкерлері сияқты түрлі мәселелерді қамтитын көптеген реформалар қабылданды. Заң шығарушы Ассамблея тең құқылы тәуелсіз азаматтардан тұратын қоғам құруға бағытталған жаңа реформаларды іске асырды. Бұл реформаларға ажырасу туралы жаңа заңнама, тіркеуді мемлекеттік бақылауға алу және балалардың мүлік құқықтары кірді. Туу, неке және қайтыс туралы тіркеу Католик шіркеуінің емес, мемлекеттің қарауына өтті. 1791 жылға дейін ажырасу тек неке адалдығын бұзу немесе неке шартын бұзу жағдайында ғана берілуі мүмкін еді.

Екінші топқа мемлекеттік қызметтегі шенеуніктер, әскерлер және ақсүйектерге қарағанда ұйымдық жағынан әлсіз, бірақ қара халықтан беделді мүшелер кірді. Танылған эмигранттардың үшінші және соңғы тобы Франциядан кеткен, бірақ эмиграция процесіне тікелей ықпал ете алмаған қарапайым француз азаматтарын қамтыды.

Саяси топтар

Заң шығарушы ассамблея екі қарама-қарсы топтың ықпалында болды. Бірінші топтың мүшелері – буржуазияның консервативті өкілдері (Үшінші қабаттан шыққан бай орта тап) және олар конституциялық монархияны қолдады. Олар революция өз мақсатына жеткенін айтқан Фейянтар тобымен өкілдік етілді. Екінші топ – демократиялық фракция, олар корольге енді сенімсіздікпен қарады. Оларды Якобин клубының жаңа мүшелері өкілдік етті, олар одан да радикалды революциялық шаралар қажет деп мәлімдеді.