Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уругвайдың 2-ші президенті (1835-38)
Уругвай саясаткері
2nd President of Uruguay (1835 38)
the Uruguayan politician
Мануэль Чеферино Орибе и Виана (26 тамыз 1792 – 12 қараша 1857) – Уругвайдың 2-ші конституциялық президенті және Уругвайдың Ұлттық партиясын құрған адам. Бұл партия Уругвайдың ең көне саяси партиясы және 20 ғасырға дейін оның жалғыз саяси қарсыласы болған Колорадо партиясымен бірге Уругвайдың екі "дәстүрлі" партиясының бірі саналады.
Manuel Ceferino Oribe y Viana (August 26, 1792 – November 12, 1857) was the 2nd Constitutional president of Uruguay and founder of Uruguay's National Party, the oldest Uruguayan political party and considered one of the two Uruguayan "traditional" parties, along with the Colorado Party, which was, until the 20th century, its only political adversary.
Өмірбаян
Мануэль Орибе капитан Франсиско Орибе мен Мария Франсиска Виананың ұлы, Монтевидеоның алғашқы губернаторы Хосе Хоакин де Виананың түлегі. Рио-де-ла-Платадағы тәуелсіздік революциясы басталғанда ол ерікті болып патриоттар қатарына қосылды. Оның алғашқы шайқасы 1812 жылғы Жаңа жыл қарсаңында Монтевидеоның екінші қоршауы кезінде Серрито шайқасында болды, бұл патриоттардың жеңісімен аяқталған батырлық ерлік болды. 1816 жылы ол Жозе Гервасио Артигаспен бірге бразилиялық-португал басқындығына қарсы қарсылық көрсетті. 1817 жылдың соңында Монтевидео бразилиялықтардың қолына өткен соң, Орибе ағасы Игнасио және полковник Руфино Баузамен бірге Буэнос-Айреске көшті, сонымен қатар Азат етілгендер батальоны мен артиллерия батальонын алып кетті.
Manuel Oribe was the son of Captain Francisco Oribe and María Francisca Viana, a descendant of the first governor of Montevideo, José Joaquín de Viana. At the beginning of the revolution of independence in the Rio de la Plata he enlisted in the patriot ranks as a volunteer. His baptism of fire took place in the battle of Cerrito, on New Year's Eve, 1812, during the Second Siege of Montevideo, a feat of arms that ended in a victory for the Patriots. He took part alongside José Gervasio Artigas' resistance against the Luso Brazilian invasion in 1816. In late 1817, with Montevideo already fallen into the hands of the Luso Brazilians, Oribe moved to Buenos Aires along with his brother Ignacio and Colonel Rufino Bauza, taking with him the Freedmen Battalion and an artillery battalion.
Риверамен бәсекелестік
Руфино Баузаның ұлы, тарихшы Франсиско Бауза, өзінің "Уругвайдағы испан үстемдігі тарихы" (1880-1882) еңбегінде Артигас өзінің сүйіктісі Фруктуозо Ривераны әскери қолбасшы етіп тағайындауға және Рио-Негроның оңтүстігін шапқыншылыққа қарсы қорғауға бейімділігіне ерекше мән бергенін айтты. Осыған байланысты Руфино Бауза мен Мануэль Орибе Артигаспен қарым-қатынаста күшті дауға түскен жағдайға қарсы шықты, оның әскери жағдайы нашарлап бара жатқан еді. Ривера мен Орибе арасындағы жеке дау-жанжал, көрінетіндей, осы оқиғалардан бастау алды, сол кезде жас офицер өзінің басшысын тастап кетуге шешім қабылдады. Оккупациялық күштердің қолбасшысы Карлос Федерико Лекор Буэнос-Айреске шығыс шенеуніктердің өтуіне кедергі келтірмеді, тіпті оларды өз жағына тарта алмады. Ривера мен оның жақтастары португалдықтардың (лузитандықтардың) қызметінде болды.
The historian Francisco Bauza, son of Rufino Bauza, in his "Historia de la dominación española en el Uruguay" (1880 1882), argued that given the almost obsessive insistence of Artigas to name his favorite, Fructuoso Rivera, as a military commander and the south of Río Negro to face the invasion, Rufino Bauza and Manuel Oribe would have come out against a situation that led to a violent exchange of words with Artigas, whose military situation was going out of hand. The personal rivalry between Rivera and Oribe, which apparently dates from such events, the young officer decided to abandon his boss. Carlos Federico Lecor, commander of the occupying forces, offered no hindrance to the passage of eastern officials in Buenos Aires, even though he could not attract them to your cause. Rivera and his people were in the service of the invader Lusitanians.
Уругвай президенті
Ол 1835-1838 жылдар аралығында Уругвай президенті қызметін атқарды. Орибе Аргентинадағы Хуан Мануэль де Росастың жақтаушысы болды, ал Росас та оны қолдады.
He served as President of Uruguay between 1835 and 1838. Oribe was a big supporter of Juan Manuel de Rosas in Argentina, who in turn supported him.
Азамат соғысы, екі бір мезгілдегі үкімет
1838 жылы Фруктуозо Ривера оны отставкаға кетуге мәжбүр етті, бірақ ол бүлікші армия құрып, 1851 жылға дейін жалғасқан ұзақ азамат соғысын бастады. Орибе елорда Монтевидео қаласын 8 ұзақ жыл бойы қоршады (бұл кезең Монтевидеоның Ұлы қоршауы ретінде белгілі); ол "Gobierno del Cerrito" үкіметіне төрағалық етті. Соңында Орибе 1851 жылы Росасқа қарсы болған Бразилия және Аргентина көтерілісшілерінің, оларды Хусто Хосе де Уркиса басқарды, көмегімен жеңіліске ұшырады.
In 1838 he was forced to resign by Fructuoso Rivera but started a rebel army and began a long civil war which lasted until 1851. Oribe besieged the capital Montevideo for 8 long years (period known as Great Siege of Montevideo); he presided over the "Gobierno del Cerrito". At last Oribe was defeated in 1851 with help from Brazil and Argentine rebels, led by Justo José de Urquiza, who were against Rosas.
Кейінгі өмірі
1857 жылы Орибе және оның отбасы кеме апатынан мүжілсіз құтылды. Осыған орай ол Отыз үштік Құдай ананың бейнесіне алтын тәж сыйға тартты.
In 1857, Oribe and his family narrowly survived a shipwreck. For this reason he presented a golden crown as a gift to the image of the Virgin of the Thirty Three.
Тарихи және саяси мұра
Орибеді қолдаушылар Ұлттықтар немесе Бланколар деп белгілі болды, ал оның қарсылары Колорадолықтар аталды.
Oribe's supporters became known as the Nationals or Blancos, while his opponents became the Colorados.