Б.з.д. 267 жылдан бастап, Птолемей «Ұлы» есімді тұлға Птолемей II-мен бірге регенттік етті. Ол Хремонид соғысында (б.з.д. 267–261 жж.) әскери-теңіз күштеріне басшылық етті, бірақ б.з.д. 259 жылы Екінші Сирия соғысының басында көтеріліс жасады және регенттік қызметінен алынды. Кейбір ғалымдар Птолемей Ұлы мен Птолемей III-ті бір адам деп санайды. Бұл ықтимал емес, себебі Птолемей III 260-шы жылдары әскерлерге басшылық ету үшін тым жас болған және егер ол б.з.д. 259 жылы әкесінен көтерілген болса, күтілетін жазалардан құтылмаған болар еді. Крис Беннетт Птолемей Ұлының Лисимахтан Арсиноя II-нің ұлы болғанын айтады. Көтеріліс кезінде Птолемей II Арсиноя I-нің балаларын Арсиноя II-ге асырап алу арқылы заңдастырды. Птолемей III-ті осы некеге бөліп көрсетуі, сол кезде ол мұрагер екенін білдіреді. Әкесінің қайтысымен Птолемей III оны ұрпақсыз алмастырып, б.з.д. 28 қаңтарда 246 жылы таққа отырды. Екі киринеялық – Экдел мен Демофан басқаратын республикалық үкімет Киринеяны төрт жыл бойы басқарды. Тек б.з.д. 246 жылы Птолемей III патшалыққа келгеннен кейін, Птолемей III мен Берениканың үйлену тойы болған сияқты. Птолемейдің Киринеяға билігі күшпен қайта орнатылды. Династиялық жұптың құрметіне Птолемей және Береника (қазіргі Толмейта және Бенгази) деп аталған екі жаңа порты қаласы салынды. Киренаика қалалары патшаның бақылауындағы Лигаға біріктірілді, бұл қалалардың саяси тәуелсіздікке ұмтылысын Птолемейдің билікке ұмтылысымен теңестірудің бір жолы болды.
From 267 BC, a figure known as Ptolemy "the Son" was co regent with Ptolemy II. He led naval forces in the Chremonidean war (267–261 BC), but revolted in 259 BC at the beginning of the Second Syrian War and was removed from the co regency. Some scholars have identified Ptolemy the Son with Ptolemy III. This seems unlikely, since Ptolemy III was probably too young to lead forces in the 260s and does not seem to have suffered any of the negative consequences that would be expected if he had revolted from his father in 259 BC. Chris Bennett has argued that Ptolemy the Son was a son of Arsinoe II by Lysimachus. Around the time of the rebellion, Ptolemy II legitimised the children of Arsinoe I by having them posthumously adopted by Arsinoe II. The decision to single Ptolemy III out for this marriage indicates that, by this time, he was the heir presumptive. On his father's death, Ptolemy III succeeded him without issue, taking the throne on 28 January 246 BC. A republican government, led by two Cyrenaeans named Ecdelus and Demophanes, controlled Cyrene for four years. It was only with Ptolemy III's accession in 246 BC, that the wedding of Ptolemy III and Berenice seems to have actually taken place. Ptolemaic authority over Cyrene was forcefully reasserted. Two new port cities were established, named Ptolemais and Berenice (modern Tolmeita and Benghazi) after the dynastic couple. The cities of Cyrenaica were unified in a League overseen by the king, as a way of balancing the cities' desire for political autonomy against the Ptolemaic desire for control.
Үшінші Сирия соғысы (б.з.д.
246 жылдың шілдесінде Селевкид империясының патшасы Антиох II күрт қайтыс болды. Бірінші әйелі Лаодикия I арқылы Антиох II 246 жылы 19 жаста болған Селевк II деген ұлды дүниеге әкелді. Алайда, б.з.д. 253 жылы ол Лаодикиядан бас тартып, Птолемей III-нің қарындасы Береникаға үйленуге келісті. Антиох II мен Берениканың Антиох есімді ұлы болды. Антиох II-нің өлімінен кейін мұрагерлік талас бірден басталды. Птолемей III өз қарындасы мен оның ұлын қолдап, Сирияға жылдам басып кірді, бұл үшінші Сирия соғысының басталуы болды (сонымен қатар Лаодикия соғысы деп те аталады). Бұл соғыстың алғашқы кезеңін Птолемей III өзі жазған, Гураб папирусында сақталған. Соғыс басталғанда Лаодикия I мен Селевк II Кіші Азияның батысында, ал жесір патшайым Береника Антиохияда болды. Лаодикияның Сирияға кіруіне жол бермеу үшін, соңғысы Киликияны тез басып алды. Осы арада Птолемей III Левант жағалауымен жүріп, аз ғана қарсылыққа тап болды. Селеукия мен Антиохия қалалары күздің соңында оған қарсылықсыз берілді. Антиохияда Птолемей III Береникамен жеке өзі келесі қадамдарын жоспарлау үшін патша сарайына барды, бірақ олар екеуі де өлтірілгенін білді. Осы жетістігінің арқасында ол Азияның «Ұлы патшасы» атанған болуы мүмкін. 245 жылдың басында ол Евфрат өзенінен «ар жағындағы» жердің әкімін тағайындады, бұл аймақты Птолемей мемлекетіне толық қосу ниетін көрсетті. Алайда, Птолемей III Мысырда көтеріліс басталғанын естіп, оны басу үшін үйіне қайтуға мәжбүр болды. 245 жылдың шілдесінде Селевкидтер Месопотамияны қайта басып алды. Мысырлық көтеріліс келесі ғасыр бойы Мысырды мазалаған бірқатар жергілікті Мысырлық көтерілістердің біріншісі болды. Бұл көтерілістің бір себебі – Птолемей III-нің Сириядағы соғысы кезінде Мысыр халқына салған ауыр салықтар еді. Сонымен қатар, папирустарда Нил өзенінің су тасқыны 245 жылы сәтсіз аяқталғаны және нәтижесінде ашаршылық болғаны көрсетілген. Мысырға оралғаннан кейін және көтерілісті басып тастағаннан кейін Птолемей III өзін мысырлық және грек мәдени аясында жеңіске жеткен патша ретінде көрсетуге тырысты. Ресми үгіт-насихат, мысалы, Адулисте орнатылған OGIS 54 жазуы және Александриядағы жазудың көшірмесі, Птолемей III-нің жаулап алуларын әлдеқайда үлкейтіп көрсетті, тіпті оның жаулап алуларының арасында Бактрия да бар деп мәлімдеді. Б.з.д. 243 жылғы жаңа жылда Птолемей III өзі мен әйелі Береника II-ні Птолемей мемлекеттік культіне қосты, олар Theoi Euergetai (игілікке ие құдайлар) ретінде табынуға лайық деп есептелді. Бұл перстерден тартып алынған және Селевкидтер аумағынан табылған мүсіндерді Мысырға қайтару құрметіне жасалды. 246 жылы ол Селевкидтерден Ефесті басып алды. Б.з.д. 245 жыл шамасында белгісіз күні ол Андроста Македония патшасы Антигон II-ге қарсы теңіз шайқасына қатысты, онда Птолемей әскерлері жеңілді. Содан кейін ол Фракияға жорық жасады, онда 243 жылы Марония мен Энус Птолемейдің бақылауында болды. Птолемей Андромахуаны кейіннен Ефесте оның бағынындағы фракиялық сарбаздар өлтірді. Соғыстан белгілі болған жалғыз оқиға – 242 жылы Дамаск маңындағы шайқастар еді. Осыдан кейін, б.з.д. 241 жылы Птолемей Селевкидтермен бейбіт келісімге келді, Кіші Азия мен Солтүстік Сириядағы барлық басып алынған аумақтарды сақтап қалды. Осылайша, Фракиядағы Марониядан Ливиядағы Сиртиске дейінгі Жерорта теңізінің жағалауының көп бөлігі Птолемейдің билігінде болды. Ең маңызды сатып алулардың бірі – Антиохия порты болған Селеукия Пиерия, оның жоғалуы Селевкидтер үшін маңызды экономикалық және логистикалық соққы болды.
In July 246 BC, Antiochus II, king of the Seleucid empire, died suddenly. By his first wife Laodice I, Antiochus II had had a son, Seleucus II, who was about 19 years old in 246 BC. However, in 253 BC, he had agreed to repudiate Laodice and marry Ptolemy III's sister Berenice. Antiochus II and Berenice had a son named Antiochus, who was still an infant when his father died. A succession dispute broke out immediately after Antiochus II's death. Ptolemy III quickly invaded Syria in support of his sister and her son, marking the beginning of the Third Syrian War (also known as the Laodicean War). An account of the initial phase of this war, written by Ptolemy III himself, is preserved on the Gurob papyrus. At the outbreak of war, Laodice I and Seleucus II were based in western Asia Minor, while the widowed Queen Berenice was in Antioch. The latter quickly seized control of Cilicia to prevent Laodice I from entering Syria. Meanwhile, Ptolemy III marched along the Levantine coast encountering minimal resistance. The cities of Seleucia and Antioch surrendered to him without a fight in late autumn. At Antioch, Ptolemy III went to the royal palace to plan his next moves with Berenice in person, only to discover that she and her young son had been murdered. In light of this success, he may have been crowned 'Great King' of Asia. Early in 245 BC, he established a governor of the land 'on the other side' of the Euphrates, indicating an intention to permanently incorporate the region into the Ptolemaic kingdom. At this point however, Ptolemy III received notice that a revolt had broken out in Egypt and he was forced to return home to suppress it. By July 245 BC, the Seleucids had recaptured Mesopotamia. The Egyptian revolt is significant as the first of a series of native Egyptian uprisings which would trouble Egypt for the next century. One reason for this revolt was the heavy tax burdens placed on the people of Egypt by Ptolemy III's war in Syria. Furthermore, papyri records indicate that the inundation of the Nile river failed in 245 BC, resulting in famine. After his return to Egypt and suppression of the revolt, Ptolemy III made an effort to present himself as a victorious king in both Egyptian and Greek cultural contexts. Official propaganda, like OGIS 54, an inscription set up in Adulis and probably the copy of an inscription in Alexandria, vastly exaggerated Ptolemy III's conquests, claiming even Bactria among his conquests. At the new year in 243 BC, Ptolemy III incorporated himself and his wife Berenice II into the Ptolemaic state cult, to be worshipped as the Theoi Euergetai (Benefactor Gods), in honour of his restoration to Egypt of statues found in the Seleucid territories, which had been seized by the Persians. captured Ephesus from the Seleucids in 246 BC. At an uncertain date around 245 BC, he fought a sea battle at Andros against King Antigonus II of Macedon, in which the Ptolemaic forces were defeated. It appears that he then led an invasion of Thrace, where Maroneia and Aenus were under Ptolemaic control as of 243 BC. Ptolemy Andromachou was subsequently assassinated at Ephesus by Thracian soldiers under his control. The only further action known from the war is some fighting near Damascus in 242 BC. Shortly after this, in 241 BC, Ptolemy made peace with the Seleucids, retaining all the conquered territory in Asia Minor and northern Syria. Nearly the whole Mediterranean coast from Maroneia in Thrace to the Syrtis in Libya was now under Ptolemaic control. One of the most significant acquisitions was Seleucia Pieria, the port of Antioch, whose loss was a significant economic and logistical set back for the Seleucids.
Қызыл теңіз саудасы
Птолемей III билігі кезінде өзге замандас мемлекеттермен сауда байланыстары да қалыптасты. 1930 жылдары Матингли қазіргі Сомалидің оңтүстігіндегі Порт Данфордқа жақын (көне заманда Никон деп аталған) бекіністегі қазба жұмыстары барысында бірнеше Птолемей монеталары табылды. Олардың ішінде Птолемей III-тен Птолемей V-ке дейінгі кезеңдердегі 17 мыс монета, сондай-ақ соңғы Рим империясы мен Мамлюк сұлтанатының монеталары болды.
Ptolemy III's reign was also marked by trade with other contemporaneous polities. In the 1930s, excavations by Mattingly at a fortress close to Port Dunford (the likely Nikon of antiquity) in present day southern Somalia yielded a number of Ptolemaic coins. Among these pieces were 17 copper coins from the reigns of Ptolemy III to Ptolemy V, as well as late Imperial Rome and Mamluk Sultanate coins.
Неке және балалылық
Птолемей III б.з.б. 244/243 жылдары өзінің жарты туысы Киринеялық Береникаға үйленді. Олардың балалары:
Ptolemy III married his half cousin Berenice of Cyrene in 244/243 BC. Their children were:
АтыЖөніТуған жылыӨлген жылыЕскертпелерАрсиноя III 246/5 б.з.д. 204 б.з.д. 220 ж. ағасы Птолемей IV-ке үйленді. Птолемей IVМай/маусым 244 б.з.д.Шілде/тамыз 204 б.з.д. 222-204 ж.ж. Египет патшасы. ҰлШілде/тамыз 243 б.з.д.Шамамен 221 б.з.д.Аты белгісіз, мүмкін «Лисимах». 221 ж. саяси тазалау кезінде немесе одан бұрын өлтірілген болуы мүмкін. АлександрҚыркүйек/қазан 242 б.з.д.Шамамен 221 б.з.д.221 ж. саяси тазалау кезінде немесе одан бұрын өлтірілген болуы мүмкін. МагасҚараша/желтоқсан 241 б.з.д.221 б.з.д.Птолемей IV-нің бұйрығымен Теогос немесе Теодот ваннасында батып өлтірді. БереникаҚаңтар/ақпан 239 б.з.д.Ақпан/наурыз 238 б.з.д.238 ж. 7 наурызда Каноп қаулысымен құдай деп жарияланды, «Береника Анассе Парфенон» (құдайлардың қызы) атағы берілді.
NameImageBirthDeathNotesArsinoe III 246/5 BC 204 BC Married her brother Ptolemy IV in 220 BC. Ptolemy IVMay/June 244 BCJuly/August 204 BC King of Egypt from 222 to 204 BC. A son July/August 243 BCPerhaps 221 BCName unknown, possibly 'Lysimachus'. He was probably killed in or before the political purge of 221 BC. Alexander September/October 242 BC Perhaps 221 BCHe was probably killed in or before the political purge of 221 BC. Magas November/December 241 BC 221 BCScalded to death in his bath by Theogos or Theodotus, at the orders of Ptolemy IV. Berenice January/February 239 BCFebruary/March 238 BCPosthumously deified on 7 March 238 BC by the Canopus Decree, as Berenice Anasse Parthenon (Berenice, mistress of virgins).