Оттавио Пикколомини: Әскери жолбасшының өмірі мен ерліктері
Ottavio Piccolomini
Оттавио Пикколомини – итальяндық ақсүйек, испан және Священная Рим империясының әскери қолбасшысы. 1599-1656 ж. өмір сүрген, Отты Жыл соғысына қатысқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық дворян (1599–1656)
Italian nobleman (1599–1656)
Оттавио Пиколомини, Амальфидің 1-ші герцогы (11 қараша 1599 – 11 тамыз 1656) – испандық генерал және кейін Киелі Рим империясының фельдмаршалы болған итальяндық дворян.
Ottavio Piccolomini, 1st Duke of Amalfi (11 November 1599 – 11 August 1656) was an Italian nobleman whose military career included service as a Spanish general and then as a field marshal of the Holy Roman Empire.
Ерте өмір
Пиколомини Флоренцияда Сильвио Пиколомини мен Виоланте Геринидің кіші ұлы ретінде дүниеге келді. Пиколоминилер үйі – Сиеналық әулет, оның екі өкілі папалық таққа отырған (Папалар Пий II және Пий III). Пиколомини жас кезінде әскери білім алып, он жетіге жуық шағында Испания королінің әскеріндегі пикмен болды. 1618 жылы Отыз жылдық соғыс басталды. Пиколомини Тоскананың Ұлы герцогы император әскеріне жіберген Богемиядағы кавалерия полкінің капитаны болып тағайындалды. Ол 1620 жылы Ақ тау шайқасында және кейін Венгрияда граф Чарльз Буккойдың басшылығымен көзге түсті. 1624 жылы ол қысқа мерзімге Бреданы қоршаған испан армиясында, содан кейін Солтүстік Италиядағы Готфрид Генрих Граф цу Паппенхаймнің кирасиер полкінің подполковнигі болып қызмет етті. 1627 жылы ол императорлық қызметке Фридланд герцогы Альбрехт фон Валленштейннің жеке күзетшісінің полковнигі және капитаны ретінде қайта оралды. Осы қызметте Пиколомини Помераниядағы Старгард халқынан ақша талап етуға тырысқаны үшін жаңылды. Бірақ оның адалдығы мен өкініші оны «ат және жаяу әскер полковнигі» шеніне қайтарды, сонымен қатар кавалерия және жаяу әскер полкіне қолбасшылық етті. 1628 жылы оның ағасы Асканио Пиколомини Сиена архиепископы болып тағайындалды, бұл Оттавиоға дипломатиялық әлемде орналасуға мүмкіндік берді. Валленштейн өзінің бағыныштысының келіссөздер жүргізу және интрига жасау қабілетін пайдаланды. Мантуан соғысы кезінде Пиколомини екі қызметті бірдей атқарды: епті дипломат және тонаушы сарбаз. 1630 жылы Швецияның Густав Адольф Германияға шабуыл жасады. Пиколомини Мантуан соғысын аяқтаған Шераско бітімін сақтау үшін 1631 жылдың қыркүйегіне дейін Феррарада кепіл ретінде ұсталып, Германияға тікелей орала алмады. Валленштейнге қолдау көрсеткеніне қарамастан, герцог Саксония, Бранденбург және Швецияға қарсы әрекетін қайта бастағанда, оны жоғарылату тізіміне енгізбеді. Содан кейін Пиколомини фельдмаршал-лейтенант Генрих Холк басшылығымен полковник қызметін атқарды, ол даниялық офицер еді, Лютцен шайқасында және басқа да операцияларда. XIX ғасыр авторлары Пиколоминидің Лютцен шайқасындағы рөліне қатты әсер етіп, оған бүкіл императорлық сол қанаттың басшылығын тегіс тағайындады. Ол, шындығында, кавалерия полкінің бастығы ретінде маңызды рөл атқарды, швед әскеріне қарсы көптеген шабуылдарды жетекшілік етті, оның астында бес жылқы атылып түсті және оның қару-жарағынан секіріп түскен мылтық оқтарынан алты ауыр жарақат алды.
Piccolomini was born in Florence as youngest son of Silvio Piccolomini and Violante Gerini. The house of Piccolomini was a Sienese family that had seen two of its members elected to the papal throne (Popes Pius II and Pius III). Piccolomini received a military education as a young boy and became a tercio pikeman for the Crown of Spain at the age of almost seventeen. 1618 saw the outbreak of the Thirty Years' War. Piccolomini was appointed captain of a cavalry regiment in Bohemia, sent by the Grand Duke of Tuscany to the emperor's army. He fought with distinction under Count Charles Bucquoy at the Battle of White Mountain in 1620 and later in Hungary. In 1624 he served for a short time again in the Spanish army besieging Breda and then as a lieutenant colonel of Gottfried Heinrich Graf zu Pappenheim's cuirassier regiment in Northern Italy. In 1627 he returned to the Imperial service as colonel and captain of the personal guard of Albrecht von Wallenstein, Duke of Friedland. In this capacity, Piccolomini fell into disgrace for attempting to extort money from people of Stargard in Pomerania. But his dedication and contrition saw him return to the rank of "colonel of horse and foot", commanding both a cavalry and an infantry regiment. In 1628 his brother, Ascanio Piccolomini, was appointed Archbishop of Siena which secured Ottavio a position in the diplomatic world. Wallenstein made use of his subordinate's capacity for negotiation and intrigue. During the Mantuan War, Piccolomini took a prominent part in the dual role of subtle diplomat and plundering soldier of fortune. In 1630 came the invasion of Germany by Gustavus Adolphus of Sweden. Piccolomini could not directly return to Germany because he was held hostage at Ferrara until September 1631 to guarantee the Peace of Cherasco that ended the Mantuan War. Despite his support for Wallenstein, he was not included in the list of promotions when the Duke resumed action against Saxony, Brandenburg and Sweden. Thereafter, Piccolomini served as a colonel under Feldmarschallleutnant Heinrich Holk, a Danish officer, in the battle of Lützen and other operations. Nineteenth century authors were so impressed by Piccolomini's role in the battle of Lützen that they falsely ascribed to him the command of the entire Imperial left wing. He did, though, play a pivotal role at the head of his cavalry regiment, leading numerous cavalry charges against the Swedish army, having five horses shot under him, and receiving six painful bruises from musket balls that deflected off his armour.
Бас офицер ретінде
Соғыстың ресми есебін оқыған соң, император Пиколоминиді генерал-фельдвахтмейстер етіп тағайындады. Сонымен қатар, Лютцен шайқасында император әскерін біріктіруде маңызды рөл атқарған Холк, Валленштейннің талабы бойынша фельдмаршал болып тағайындалды, бұл Пиколоминидің наразылығын тудырды. 1633 жылғы жорықта Пиколомини Кенигграцта орналасқан отрядтың командирі болып тағайындалды. Мамыр айында Пиколомини Валленштейн мен бас әскерді Силезияға қарай сүйемелдеді, Бранденбург және Саксония князьдарын шведтерге қарсы императорға қосылуға мәжбүрлеуге тырысты. Пиколомини Валленштейннің саясатын және оның нәтижелерін мақұлдамағандықтан, герцогты құлату үшін әскери құпия келісімге қатысты. 1634 жылдың 24 қаңтарында Фердинанд II Валленштейнды қызметтен босату туралы жарлыққа қол қойды және граф Галлас пен Пиколоминиге герцогты жою жолын анықтауды тапсырды, бірақ оның өлімін тікелей талап етпеді. Дегенмен, құпия келісім герцогты өлтіру жоспарына айналды; Валленштейн 1634 жылдың 25 ақпанында Чеб қамалында қаза тапты. Пиколоминиге маршалдың таяғы, 100 000 гульден және Шығыс Богемиядағы Орлицке тауларындағы Наход иелігі сыйлық ретінде берілді. Пиколоминидің қастандыққа қатысуы Фридрих Шиллердің «Валленштейн» пьесасында көркемделіп суреттелген. Сол жылдың 5 және 6 қыркүйегінде Пиколомини Нордлинген шайқасында көзге түсті. Шайқастан кейін алғашқы тәуелсіз басқаруында ол Франкониядан Швеция және Гейльбронн лигасының әскерлерін ығыстырды. 1635-1639 жылдары Пиколомини Испанияға Оңтүстік Нидерланды мен Солтүстік Францияда қолдау көрсеткен императорлық қосымша корпусына басшылық етті. Осы қызметте ол бірнеше әскери жетістіктерге қол жеткізді, бірақ испан билігінен қолдаудың жетіспеуіне жиі шағымданды. 1636 жылы оның корпусы Сомманы кесіп өтіп, Корбидің маңызды бекінісін басып алған Франциядағы испан шабуылын қолдады. Өз әскерлері Ройді басып алып, Парижге Компиеньге дейін жеткеннен кейін, Пиколомини испан операцияларының жетекшісі, Австрияның кардинал-инфанты Фердинандты одан әрі ілгерілеуге шақырды, бірақ кардинал-инфант шабуылды тым тәуекелді деп санады. Пиколоминидің жетістіктеріне 1638 жылы Сент-Омердің француз қоршауын жеңілдету және 1639 жылдың 7 шілдесінде Томас Франциск, Кариньяно князі және әсіресе Тьонвилль князімен бірлесіп Маркиз де Фёкьерге қарсы жеңіске жетіп, оны жеңу кірді. 1638 жылы ол империя графы мәртебесімен марапатталды, ал 1639 жылы Испания королі Филипп IV-тен құпия кеңесші лауазымына және Амальфи герцогтігіне көтерілді. Әлі де 1639 жылы Пиколомини мен оның корпусы императордың бұйрығымен Богемияға шведтердің басып кіруін тоқтату үшін Оңтүстік Нидерландыдан қайтарылды. Матиас Галласты императорлардың бас қолбасшысы ретінде алмастыруға үміттене білгенімен, Пиколоминиге императордың інісі, Австрияның эрцгерцогы Леопольд Вильгельмге көмектесуге бұйрық берілді. Олар бірлесіп Йохан Банер басқаратын шведтерді жеңіп, 1640 жылы Богемия мен Саксонияны қорғады. Алайда, олар швед әскерін шайқаста жеңудегі басты мақсатына жете алмады. 1641 жылдың қаңтарында Банердің Регенсбург рейхстагына шабуыл жасау әрекеті сәтсіз аяқталғаннан кейін, Пиколомини мен Готфрид Хуин фон Гелеен оны біріккен императорлық және бавариялық күштермен қуды. Дегенмен, Пиколомини Банер әскерінің артқы бөлігін ғана ұстап, жеңе алды, ал қалғаны қашып кетті. 1642 жылдың қарашасында императорлар ақыры бүкіл швед армиясымен кездесті, бірақ Леннарт Торстенссонға қарсы Брайтенфельдтің екінші шайқасында жеңілді. Содан кейін ол бірнеше жыл испан қызметінде болды және гранде атағын алды, сондай-ақ Алтын Жүн орденіне қабылданды. 1647 жылы Испанияға қайта шақырылғаннан кейін, ол император әскеріне қайта оралу ниетімен испан командирі лауазымынан кетті.
After reading the official report of the battle, the emperor made Piccolomini General Feldwachtmeister. At the same time, Holk, who had played an even more crucial role in holding the Imperial army together at Lützen, was promoted to field marshal at Wallenstein's insistence, much to Piccolomini's chagrin. In the campaign of 1633, Piccolomini was appointed commander of a detachment posted at Königgratz assigned to bar the enemy's advance from Silesia into Bohemia. In May, Piccolomini accompanied Wallenstein and the main army on their way to Silesia in an attempt to compel the electors of Brandenburg and Saxony to join the emperor against the Swedes. Because Piccolomini disapproved of Wallenstein's policy and its results, he joined in the military conspiracy to oust the duke. On 24 January 1634 Ferdinand II signed a decree dismissing Wallenstein and instructed Count Gallas and Piccolomini to determine a course of action for removing the duke, but did not specifically demand his death. Nevertheless, the conspiracy developed into a plot to assassinate the Duke; Wallenstein was killed on 25 February 1634 at Cheb Castle. Piccolomini's reward was his marshal's baton, 100,000 gulden and the estate of Náchod in the Orlické mountains in East Bohemia. Piccolomini's part in the assassination was set out in fictionalised form in Friedrich Schiller's play, Wallenstein. On 5 and 6 September of that same year, Piccolomini distinguished himself at the Battle of Nördlingen. In his first independent command following the battle, he expelled the opposing troops of Sweden and the Heilbronn League from Franconia. From 1635 to 1639, Piccolomini commanded an Imperial auxiliary corps supporting Spain in the Southern Netherlands and Northern France. In this position, he achieved a number of military successes but often complained about a lack of support from the Spanish authorities. In 1636, his corps supported the Spanish offensive in France that crossed the Somme and captured the important fortress of Corbie. After his own troops took Roye and approached Paris as far as Compiègne, Piccolomini urged Cardinal Infante Ferdinand of Austria, the leader of the Spanish operations, to advance further, but the Cardinal Infante deemed the offensive to be too high risk with little reward. Piccolomini's achievements included relieving French sieges of Saint Omer in 1638 together with Thomas Francis, Prince of Carignano and especially of Thionville on 7 July 1639 in a crushing victory over the Marquis de Feuquieres. He was rewarded with the status of Count of the Empire in 1638 and the elevation to the office of privy councillor and the dukedom of Amalfi from King Philip IV of Spain in 1639. Still in 1639, Piccolomini and his corps were recalled from the Southern Netherlands by the emperor to end the Swedish invasion of Bohemia. Despite own hopes to replace Matthias Gallas as main commander of the Imperials, Piccolomini was ordered to assist the emperor's brother, Archduke Leopold Wilhelm of Austria. Together they repelled the Swedes under Johan Banér and secured Bohemia and Saxony in 1640. However, they failed in their main goal to beat the Swedish army in battle. After Banér's failed attempt to attack the Regensburg Reichstag in January 1641, Piccolomini and Gottfried Huyn von Geleen chased him with the united Imperial and Bavarian force. Nonetheless, Piccolomini could only catch and defeat the rear of Banér's army in Neunburg vorm Wald and Preßnitz while the rest escaped. In November 1642, the Imperials finally faced the entire Swedish army but lost the second battle of Breitenfeld against Lennart Torstensson. Thereafter he spent several years in the Spanish service and received the title of grandee and induction into the Order of the Golden Fleece. After being recalled to Spain in 1647, he resigned as Spanish commander with the intention to return to the Imperial army.
Генералиссимусқа көтерілу
1648 жылы мамыр айында императорлық қолбасшы Петер Меландер, Холзаппель графы, Зюсмархаузен шайқасында қаза тапқан соң, Пиколомини императордың генерал-лейтенанты болып тағайындалды. Ол Отыз жылдық соғыстың соңғы науқанын өткізді, онда ол және Хуннольштейн бастаған бавариялықтар швед және француз әскерлерінің Инн және Дунай өзендеріндегі шабуылын тоқтатты, оларды Лех арқылы Бавариядан кері шегінуге мәжбүр етті. Вестфалия бейбіт шартынан кейін Пиколомини Нюрнбергтегі атқарушы конгресте императордың толық өкілдігімен қызмет етті, онда бейбіт шарттың ережелері талқыланып, орындалуы бақыланды. 1650 жылы қазан айында конгресс жұмысын аяқтағаннан кейін үш күн өткен соң, Фердинанд III «Пиколомини ханзадасына» алғыс хат жолдап, оны Империя ханзадасы деп жариялады және 114 566 гульден сыйлық берді.
When the Imperial commander Peter Melander, Graf von Holzappel, fell in battle at Zusmarshausen in May 1648, Piccolomini was at last appointed lieutenant general of the emperor. He conducted the final campaign of the Thirty Years' War in which he and the Bavarians under Hunolstein stopped the Swedish and French advance at the rivers Inn and Danube and forced them to retreat out of Bavaria across the Lech. After the Peace of Westphalia, Piccolomini served as Imperial plenipotentiary at the executive congress of Nuremberg that discussed and oversaw the execution of the peace regulations. Three days after the congress had finished its labours in October 1650, Ferdinand III addressed a letter of thanks to the "Prince Piccolomini", declaring him Prince of the Empire and awarding him a gift of 114,566 gulden.
Неке, өлім және мұра
1651 жылғы 4 маусымда Пиколомини Саксен-Лауенбург герцогы Юлиус Генрихтің қызы Мария Бенинья Франсискаға үйленді. Пиколомини өзінің алыс туысы Йозеф Сильвионы өршіп алды, бұл Шиллердің «Уолленштейн» романындағы ойдан туған ұлы Макс Пиколомини кейіпіне шабыттандырды. Йозеф Сильвио 1645 жылы оңтүстік Богемиядағы Янков шайқасынан кейін шведтердің қолынан қаза тапты. Пиколоминидің лауазымдары мен иеліктері оның бауырының немересіне көшті. 1757 жылы соңғысының немере інісі Октавио Эней Йозеф қайтыс болғаннан кейін, әулет тоқырады. Пиколоминидің екі заңды емес ұлы болды – Асканио мен Диего, олардың ұрпақтары қалды, біреуі Богемияда, екіншісі Италияда. Оның үлкен ұлы Асканио 1643 жылғы қыркүйекте Миров түбіндегі шайқаста жаяу әскер капитаны болып қаза тапты, ал кіші ұлы Диего Италияда «дон» атағын алып, «ақсүйек» болып, ақсүйек Мария Анна Таррагона Руксотоға үйленгеннен кейін қайтыс болды. Асканионың Лидуска Нюльттен заңды емес ұлы да болды. Пиколомини 1656 жылғы 11 тамызда аттан құлап қайтыс болды.
On 4 June 1651 Piccolomini married Maria Benigna Francisca of Saxe Lauenburg, daughter of Duke Julius Henry of Saxe Lauenburg with no legitimate children. Piccolomini had adopted his distant nephew Josef Silvio, most likely Schiller's inspiration for the fictional son Max Piccolomini in Wallenstein. Josef Silvio was murdered by the Swedes after the Battle of Jankov (near Votice in the district of Tábor) in southern Bohemia in 1645. Piccolomini's titles and estates passed to his brother's grandson. With the death of the latter's nephew Octavio Aeneas Josef in 1757, the line became extinct. Piccolomini had two known illegitimate sons – Ascanio and Diego, who left descendants, one in Bohemia and the other in Italy. His elder son Ascanio died as a captain of infantry in the battle near Mírov in September 1643, while the younger son Diego died in Italy after gaining the title "don" and becoming a "noble" married to Nobile Donna Maria Anna Tarragona Ruxoto. Ascanio himself had an illegitimate son with Liduska Nyvlt. Piccolomini died after falling from a horse on 11 August 1656.