Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Үндістан мәдениетіне шолу
Overview about the culture of southern region of India
Оңтүстік Үндістан мәдениеті әдетте Тамил Наду, Карнатака, Керала, Андхра-Прадеш және Телангана штаттарын қамтитын мәдени аймақты білдіреді. Оңтүстік Үндістан идеясы дравидтік этникалық және тілдік ерекшеліктермен тығыз байланысты, сондықтан ол Гонди және Куи сияқты Орталық Үндістан топтарына да қатысты болуы мүмкін. Үндістан сияқты, Оңтүстік Үндістан мәдениетінің ортақ мәнін анықтау да қиын. Дегенмен, ортақ белгілердің бірі – дене мен әйелдік сұлулығын тойлау арқылы мәңгілік әлемді бейнелеу. Бұл оның билері, киімдері және мүсіндері арқылы көрінеді. Лунги сағат тілі бойынша немесе кері бағытта оралып, артқы жағына байланады немесе белге бекітіледі. Кейде оны тізеге дейін көтеріп, белге байлап, немесе жылдам жүру үшін қолға ұстап алып жүреді. Дәстүр бойынша, Оңтүстік Үндістан еркектері денесінің жоғарғы бөлігін жаппайды. Кейде, ресми жағдайларда, денесінің жоғарғы бөлігін матамен жабуы мүмкін. Оңтүстік Үндістанның кейбір храмдарында еркектерге храм ішіне кіргенде денесінің жоғарғы бөлігін жабуға тыйым салынады. Андхра және Солтүстік Карнатаканың кейбір аймақтарында еркектер качче панчейді киеді, оны аяқтарының арасынан өткізіп, артқы жағына байлайды. Әйелдерде де осыған ұқсас үлгі байқалады. Жармұрындық жағалау аймағының барлық бөлігінде еркектер түрлі-түсті лунги киеді, ал әйелдер сариді арқасына байлап киеді. Калико – ақталмаған және көбінесе толық өңделмеген мақтадан жасалған қарапайым тоқыма мата. Оның тегі 11 ғасырда Оңтүстік Үндістанда, қазіргі Кераладағы Каликут (Кожикоде) қаласында пайда болды, содан бері матаның аты осы қаланың атымен байланысты. Мата жарқын түстермен боялып, өрнектелді, ал калико өрнектері кейіннен Еуропада танымал болды.
South Indian culture refers to the cultural region typically covering the South Indian states of Tamil Nadu, Karnataka, Kerala, Andhra Pradesh, and Telangana. The idea of South India is closely linked to the Dravidian ethnic and linguistic identity and therefore it can also refer to groups in central India such as the Gondi and the Kui. Similar to India it is difficult to define a common essence of South Indian culture. That being some common threads include the eternal universe through the celebration of the beauty of the body and femininity. It is exemplified through its dance, clothing, and sculptures. The lungi is draped over clockwise or counterclockwise and is tied at the back or fixed just along the waistline. It's sometimes lifted to the knee and tied at the waist leisurely or just held in hand to speed up walking. Traditionally, South Indian men do not cover their upper body. Sometimes, in a formal situation, a piece of cloth may cover the upper body. Certain temples in South India even ban men from wearing upper body garments when inside the temple. In Andhra and parts of north Karnataka, men wear kachche panchey where it is tied at back by taking it between legs. A similar pattern is seen in women. All over the peninsular coastal region, men wear coloured lungis and women wear saris in a manner of tying them at the back. Calico, a plain woven textile made from unbleached, and often not fully processed, cotton, was originated at Calicut (Kozhikode), from which the name of the textile came, in South India, now Kerala, during the 11th century, where the cloth was known as Chaliyan. The raw fabric was dyed and printed in bright hues, and calico prints later became popular in the Europe.
Ас мәзірі
Тамақтанып қалыптасу әдеттері тіпті аймақтық деңгейде де әртүрлі және көбінесе дәстүрлерге негізделген. Күріш – негізгі тағам. Кокос – Керала мен Оңтүстік Үндістанның Карнатака штатының жағалау аймақтарында маңызды ингредиент. Хайдарабади биряни Телангана және басқа да көршілес штаттарда ерекше, ал Андхра-Прадеш асханасы тұздықтармен, хош иісті, дәмді кәрілермен және чили ұнтағын көп пайдаланумен ерекшеленеді. Доса, Идли, Уттапам сияқты тағамдар аймақта кең таралған. Керала штаты мен Мангалор қаласы сияқты жағалау аймақтары теңіз өнімдерімен әйгілі. Оңтүстік Үндістан кофесі әдетте күшті болады және кофе Малабар аймағындағы басты сусын саналады. Тамил Наду Идли, Доса, Понгал, Самбар, Вада, Пури тағамдарымен танымал, олар Тамил отбасыларында таңғы ас ретінде жиі дайындалады. Малаялилер арасында Аппам, Путту, Упамав, Малабар биряни тағамдары кең таралған. Карнатакада Бисибеле бат, Кара бат, Кесари бат, Рагги мудда, Удин Вада, Бене Масала Доса, Қағаз Доса сияқты тағамдар жиі кездеседі. Кокостың отаны Оңтүстік Үндістан, ол ғасырлар бойы Оңтүстік Үндістанның оңтүстік-батыс Малабар жағалауы арқылы Еуропа, Арабия және Парсы елдеріне тарады. Үндістандық кокосты португал саудагерлері Америкаға әкелген. Қара бұрыш та Малабар жағалауында өседі және Малабар бұрышы кеңінен өсіріледі. Классикалық дәуірде финикиялықтар, гректер, египеттіктер, римдіктер және қытайлықтар Үндістанның оңтүстік-батыс жағалауындағы Музирис портынан корица және қара бұрыш сияқты дәмдеуіштерге қызығушылық танытқан. Орта ғасырларда, 15 ғасырдың соңында басталган Ашылу дәуіріне дейін, Малабар жағалауындағы Каликут (Кожикод) патшалығы Қызыл теңізге және Еуропаға бұрыш экспорттау орталығы болды, египеттік және араб саудагерлері бұл салада ерекше белсенділік танытты. Талассери асханасы – бірнеше ғасырлар бойы Солтүстік Кераладан пайда болған асхана стилі, ол осы дәмдеуіштерді пайдаланады.
Food habits are diverse even regionally and are largely based on the traditions. Rice is the staple diet. Coconut is an important ingredient in Kerala and coastal part of Karnataka of South India, Hyderabadi biryani is also very special in Telangana and other neighbouring states whereas the cuisine in Andhra Pradesh is characterized by the pickles, spicy aromatic curries and the generous use of chili powder. Dosa, Idli, Uttapam etc. are popular throughout the region. Coastal areas like the state of Kerala and the city of Mangalore are known for their seafood. South Indian coffee is generally quite robust, and coffee is a preferred drink throughout the Malabar region. Tamil Nadu is well known for its Idli, Dosa, Pongal, Sambhar, Vada, Puri, which are the common breakfast in Tamil families. Among the Malayalees, Appam, Puttu, Upamav, Malabar biriyani are some of the common dishes. In Karnataka, Bisibele bath, Kara bath, Kesari bath, Raggi mudda, Udin Vada, Bene Masala Dosa, Paper Dosa are some of the common dishes. Coconut is native to Southern India and spread to Europe, Arabia, and Persia through the southwestern Malabar Coast of South India over the centuries. Coconut of Indian origin was brought to the Americas by Portuguese merchants. Black pepper is also native to the Malabar Coast of India, and the Malabar pepper is extensively cultivated there. During classical era, Phoenicians, Greeks, Egyptians, Romans, and Chinese were attracted by the spices including Cinnamon and Black pepper from the ancient port of Muziris in the southwestern coast of India. During Middle Ages prior to the Age of Discovery which began with the end of the 15th century CE, the kingdom of Calicut (Kozhikode) on Malabar Coast was the centre of Indian pepper exports to the Red Sea and Europe at this time with Egyptian and Arab traders being particularly active. The Thalassery cuisine, a style of cuisine originated in the Northern Kerala over centuries, makes use of such spices
Хинду ғибадатханасының музыкасы
Оңтүстік Үндістанның индуистік ғибадатханаларында қолданылатын негізгі аспап – (надшаварам). Оңтүстік Үндістанда алғашқы ғибадатхана салынған кезде осы аспап пайда болған делінеді. (Тавил) мен надасварамы бірге орындалып, Оңтүстік Үндістан ғибадатханаларында «перия мелам» ансамблін құрады. Көптеген еуропалықтар оның кескілескен дыбысынан ұнамайды, бірақ Оңтүстік Үндістан үшін бұл мақтаныш пен ұлықтықтың белгісі. Көптеген ғибадатхана дәстүрлерінде «перия мелам» ғибадат етушілерге рухани күш сезіну үшін қажет. «Перия мелам» ғибадатхана ішіндегі күнделікті және ғибадатханалардың сыртындағы жылдық рәсімдерде орындалады. Терада, Йошитака. «Хинду Оңтүстік Үндістанындағы ғибадатхана музыкасы дәстүрлері: «Перия мелам» және оның орындалуы». Азия музыкасы 39.2 (2009): 108-51. ProQuest. Желі. 24 қыркүйек 2013 ж.
The main instrument that is used in south Indian Hindu temples is the (nadaswaram) It is said to have been created when the very first temple was established in South India. The nadaswaram and the (thavil) were played together in South Indian temples to create a periya melam ensemble. Because of its harsh tone, periya melam is not favored by many Europeans, but to South India, it is a sound of pride and majesty. For many temple traditions, periya melam is necessary for worshippers to feel a spiritual presence. Periya melam is used to play for daily rituals inside the temples and annual rituals outside and around temples. Terada, Yoshitaka. "Temple Music Traditions in Hindu South India: "Periya Melam" and its Performance Practice." Asian Music 39.2 (2009): 108 51. ProQuest. Web. 24 Sep. 2013.
Билеу
Оңтүстік Үндістан мәдениеті Оңтүстік Үндістанның әсем би өнерлері арқылы тойланады: Кудиятам, Бхаратанатьям, Ойилаттам, Каракаттам, Кучипуди, Катхакали, Тираяттам, Теям, Бута Кола, Оттамтуллал, Оппана, Керала Натанам, Мохинияаттам және Якшагана. Тираяттам – Керала штатының Оңтүстік Малабар аймағындағы ритуалдық өнер. Бхаратанатьям – дене сұлулығын арқауында мәңгілік әлемді тойлау. Ол Үндістанның Ведалық сәулет ғылымына (Васту Шастра) сәйкес орындалған.
The South Indian culture is celebrated in the elaborate dance forms of South India: Koodiyattam, Bharatanatyam, Oyilattam, Karakattam, Kuchipudi, Kathakali, Thirayattam, Theyyam, Bhuta Kola, Ottamthullal, Oppana, Kerala Natanam, Mohiniaattam and Yakshagana. Thirayattam is a Ritualistic Performing art of South Malabar region in Kerala state. The Bharatanatyam is the celebration of the eternal universe through the celebration of the beauty of the body. It has been performed/followed according to Indian Vedic architectural science (Vastu Shastra).
Мүсіндер мен мүсіндер
Көлдірмелер биден кейін Оңтүстік Үндістанның ең көркем өнер түріне айналды. Осы өнер түрі арқылы үш өлшемді бейнені уақытқа түсіру мүмкін болды. Оңтүстік Үндістанның дәстүрлі мүсіншісі құдайлардың мүсінін кіндіктен бастайды, ол әрқашан саримен жабылмаған күйде бейнеленеді. Мүсіннің коштасы немесе торлық жүйесі кіндіктің мүсіннің ортасында екенін көрсетеді, бұл шектеулі дене мен шексіз ғаламның бірігуінің бастау көзі. Көптеген ғибадатханалардың сыртында да, ішінде де мүсіндер орналасқан. Олар түрлі стильдегі би қимылдарын бейнелейді және би өнерін сақтауға, қайта жаңғыртуға көмектеседі. Оңтүстік Үндістанда, әсіресе Малабар жағалауында, ірі мұсылман қауымы бар. Олардың тамыры Керала мен Оман, сондай-ақ басқа араб елдері арасындағы ежелгі теңіз саудасына, негізінен Хадрамаут және оған жақын Оңтүстік Арабия аймақтарына дейін жетеді. Олар Маппила мұсылмандары деп аталады және негізінен Кераланың Солтүстік Малабар және Оңтүстік Малабар аймақтарында, сондай-ақ Араб теңізіндегі Лакшадвип аралдарында қоныстанған. Кейбір ғалымдардың пікірінше, Маппилалар Оңтүстік Азиядағы ең көне мұсылман қауымы болып саналады. Ұлттар Достастығындағы ең көне еврейлер синагогы – Кадавумбагам синагогы және Керала штатының Кочи қаласындағы Парадеси синагогы.
Sculptures became one of the finest medium of South Indian expression after the human form of dance. In this medium it was possible to etch the three dimensional form in time. The traditional South Indian sculptor starts his sculpture of the divinities from the navel which is always represented unclothed by the sari. A koshta or grid of the sculpture would show the navel to be right at the centre of the sculpture, representing the source of the union of the finite body and the infinite universe. Sculptures adorn many of the temples around the complexes and also inside them. They are also depiction of dance steps of various stylizations and have served to preserve dance forms and revive it. There is a large Muslim community in South India, particularly in the Malabar Coast, which can trace its roots to the ancient maritime trade between Kerala and Omanis and other Arabs, mainly from Hadhramaut and adjoining South Arabian regions. They are known as Mappila Muslims and are scattered mainly around the regions of North Malabar and South Malabar in Kerala, along with the inhabited islands of Lakshadweep in the Arabian Sea. According to some scholars, the Mappilas are the oldest settled native Muslim community in South Asia. The oldest surviving Jewish synagogue in the Commonwealth of Nations is the Kadavumbhagam Synagogue and the Paradesi Synagogue in Kochi, Kerala.