Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Классикалық Оңтүстік Үндістан сурет салу стилі
Classical South Indian painting style
Таджавур суреті – Тамил Надудағы Таджавур (англисше Танжоре) қаласында пайда болған классикалық Оңтүстік Үндістан сурет салу стилі. Бұл өнер түрінің бастауын 1600 жыл шамасындағы кезеңнен алады, сол кезде Таджавурдың Наякалары Виджаянагара Раяларының билігі астында өнерді – әсіресе классикалық би мен музыканы, сондай-ақ телугу және тамил тілдеріндегі әдебиетті, және ғибадатханалардағы негізінен индуистік діни тақырыптарды суреттеуді ынталандырды. Оның ерекшелігі – алтын жалаты. Дегенмен, қазіргі танымал Таджавур суреті Танжавурдың Маратха сарайында (1676–1855) пайда болған деп сенімді түрде айтуға болады. 2007–2008 жылдары Үндістан Үкіметі оны географиялық атау ретінде мойындады. Таджавур суреттерінің айрықша белгілері – бай және жарқын түстер, қарапайым иконографиялық композиция, нәзік, бірақ кең жатқан гипстік жұмыстарға жалатылған жылтыр алтын фольгалар, сондай-ақ шыны мұныштар мен бөлшектер немесе сирек жағдайда құнды және жартылай құнды асыл тастар. Таджавур суреттерінде Деккан, Виджаянагара, Маратха және тіпті Еуропалық немесе Компания стильдерінің ықпалын көруге болады. Көбінесе құлшылық иконалары ретінде қолданылатын бұл суреттерде индуистік құдайлар, құдайлар мен әулиелер бейнеленген. Индуистік Пураналар, Стхала Пураналар және басқа да діни мәтіндерден алынған эпизодтар суреттің орталық бөлігінде (көбінесе мантапа немесе прабхавали сияқты сәулеттік жағынан шеберленген кеңістікте) орналасқан негізгі тұлға немесе тұлғалар арқылы бейнеленген, сызылған немесе көшірілген және боялған, ал оларды көптеген қосымша тұлғалар, тақырыптар мен сюжеттер қоршап тұрады. Танжор суреттерінде джайндар, сикхтер, мұсылмандар және басқа да діни, тіпті әлемдік тақырыптар да кездеседі. Таджавур суреттері – ағаш тақтайшаларға салынған панельдік суреттер, сондықтан жергілікті тілде оларды палагай падам (палагай – «ағаш тақтайша», падам – «сурет») деп атайды. Қазіргі заманда бұл суреттер Оңтүстік Үндістанда мерекелік шаралардың естелік сыйлықтарына айналды.
Thanjavur painting is a classical South Indian painting style, originating in the town of Thanjavur (anglicized as Tanjore) in Tamil Nadu. The art form draws its immediate resources and inspiration from way back about 1600 AD, a period when the Nayakas of Thanjavur under the suzerainty of the Vijayanagara Rayas encouraged art—chiefly, classical dance and music—as well as literature, both in Telugu and Tamil and painting of chiefly Hindu religious subjects in temples. It is distinguished by its famous gold coating. However, it can safely be surmised that Thanjavur painting, as we know it now, originated in the Maratha court of Thanjavur (1676–1855). It has been recognized as a Geographical indication by the Government of India in 2007–08. Thanjavur paintings are characterised by rich and vivid colours, simple iconic composition, glittering gold foils overlaid on delicate but extensive gesso work and inlay of glass beads and pieces or very rarely precious and semi precious gems. In Thanjavur paintings one can see the influence of Deccani, Vijayanagara, Maratha and even European or Company styles of painting. Essentially serving as devotional icons, the subjects of most paintings are Hindu gods, goddesses, and saints. Episodes from Hindu Puranas, Sthala puranas and other religious texts were visualised, sketched or traced and painted with the main figure or figures placed in the central section of the picture (mostly within an architecturally delineated space such as a mantapa or prabhavali) surrounded by several subsidiary figures, themes and subjects. There are also many instances when Jain, Sikh, Muslim, other religious and even secular subjects were depicted in Tanjore paintings. Thanjavur paintings are panel paintings done on wooden planks, and hence referred to as palagai padam (palagai = "wooden plank"; padam = "picture") in local parlance. In modern times, these paintings have become souvenirs for festive occasions in South India.
Кіріспе
Таңжаур Үндістан сурет тарихында ерекше орынға ие, себебі онда Брихадеесварар ғибадатханасындағы (тамил тілінде Перия койыл немесе Первудайяр койыл деп аталатын) 11 ғасырға жататын Чола қабырға суреттері, сондай-ақ 16 ғасырға жататын Наяк кезеңінің суреттері (көбінесе бұрынғы Чола суреттерінің үстіне салынған) сақталған. 1565 жылы Таликота шайқасында Виджаянагара империясының құлауы және Хампи қаласының тонау салдарынан империяның қолдауына тәуелді болған суретшілер көшіп кетті. Олардың бір бөлігі Таңжаурға қоныс аударып, Таңжаур Наяктарының қамқорлығымен жұмыс істеді. Кейіннен Таңжаур Наяктарын жеңген Маратха билеушілері Таңжаур суретшілер шеберханасын дамытуға кірісті. Суретшілер жергіліктік ықпалдарды және Маратха меценаттарының жеке талғамдарын сіңіріп алып, бірегей Таңжаур сурет салу стилінің қалыптасуына ықпал етті. Таңжаур суретшілері ғибадатханаларды безендірумен қатар, Маратха патшалары мен ақсүйектерінің маңызды ғимараттарын, сарайларын, шатырларын және резиденцияларын да бояп, әсемдеуге кірісті.
Thanjavur has a unique place in the history of Indian painting, in that it houses the 11th century Chola wall paintings in the Brihadeeswarar temple (Periya koyil or Pervudaiyar koyil in Tamil) as also paintings from the Nayak period (many times superimposed on the earlier Chola paintings) dating to the 16th century. The fall of the Vijayanagara Empire and the sack of Hampi in the Battle of Talikota in 1565 CE resulted in the migration of painters who had been dependent on the patronage of the empire. Some of them migrated to Thanjavur and worked under the patronage of the Thanjavur Nayakas. Subsequently, the Maratha rulers who defeated the Thanjavur Nayakas began to nurture the Thanjavur atelier. The artists absorbed the local influences and the individual tastes of their Maratha patrons which helped evolve the unique Thanjavur style of painting. The Thanjavur artists in addition to decorating temples also began painting and decorating the major buildings, palaces, chatrams and residences of the Maratha kings and nobility.
Виджаянагара раясы
Харихара мен Букка құрған Виджаянагара империясы, жақын маңдағы Декан және одан солтүстікке қарай тараған исламдық ықпалға қарсы ұзақ жылдар бойы бекініс болды. Сыртқы ықпалдар бірте-бірте Түстік Үндістанға енгенімен, Виджаянагара империясы ежелгі индуистік өнер дәстүрлерін қорғауға және сақтауға күш салды. Империя Кришнадеварая (1509–1529 жж.) тұсында ең биік деңгейіне жетті. Оның аумағы Оңтүстік Үндістан түбегінің барлық бөлігін қамтыды – солтүстіктегі Тунгабхадра өзенінен бастап, оңтүстіктегі Каньякумариға дейін, батыстағы Араб теңізіндегі Малабар жағалауынан шығыстағы Бенгал шығанағындағы Коромандель жағалауына дейін созылды. 1521–22 жылдары Кришнадеварая Тамил еліне (Тамилагам) сапар шегіп, қасиетті орындарды аралады және әдетінше, ғибадатханалар мен басқа да діни орындарға жомарт сыйлықтар берді. Осы жомарттықтың бір бөлігі өнер мен суретшілерге де жұмсалды деп есептеуге болады.
The Vijayanagara empire, founded by Harihara and Bukka, was for long a bulwark against the rapidly advancing Islamic influence from the nearby Deccan and the farther North. While the foreign influences did gradually percolate into the Peninsular South, the Vijayanagara empire ensured that the older Hindu artistic traditions were protected and preserved. The empire had reached its zenith under Krishnadevaraya (1509–29). Its territory stretched across the entire South Indian peninsula, from the Tungabhadra river in the North to Kanyakumari in the south and the Malabar coast on the Arabian sea in the west to the Coromandel coast on the Bay of Bengal in the east at its peak. In 1521–22, Krishnadevaraya travelled to the Tamil country (Tamilagam) visiting holy places and as was his wont, made munificent donations to temples and other religious establishments. It can be surmised that some of this munificence was also channeled into art and artists.
Танжавур Наяқас
Виджаянагара райлары өздерінің кең патшалығын Наяка губернаторлары арқылы басқарды, олар Райяның бақылауындағы шеткі провинциялар мен штаттарды да басқарды. Тамил еліндегі үшінші маңызды Наяка мемлекеті Танджавур (Сенжи және Мадурай – басқалары) Кришнадевараяның жартылай бауыры және мұрагері Ачьютараяның (1529–42) тұсында құрылды. Танджавур Наяка әулеті Севаппа Наякамен (1532–72) басталды. Севаппа бірнеше жыл бойы билік жүргізді, оны ұлы Ачютаппа (1564–1614) жақсы қолдады, кейін ол оның орнын басты. Ачютаппаның билігі тұсында Виджаянагара империясы құлап, көптеген әдебиетшілер, философтар, музыканттар мен суретшілер Мисор және Танджавур сияқты көрші мемлекеттерге қоныс аударды. Ачютаппаның орнын ұлы Рагхунатха Наяка басты, ал одан кейін Виджаярагхава Наяка билікке келді. Рагхунатха, мүмкін, ең сәтті Танджавур Наяка билеушісі болды, сонымен қатар өнер мен суретшілердің ынталы қолдаушысы болды және кейін Маратхалар кезінде Танджавур суретшілерінің ерекше мектебін құруға көмектесті, олар Танджавур сурет салу стилін дамытты.
The Vijayanagara Rayas administered their vast kingdom through Nayaka Governors who also administered the outlying provinces or states under the supervision of the Raya. The third important Nayaka state in Tamil country, Thanjavur, (Senji and Madurai being the others) had been established under the reign of Krishnadevaraya's half brother and successor Achyutaraya (1529–42). The Thanjavur Nayaka line commenced with Sevappa Nayaka (1532–72). Sevappa ruled for several years, ably supported by his son Achyutappa (1564–1614), who later succeeded him. It was during Achyutappa's reign that the Vijayanagara empire fell, leading to the exodus of numerous litterateurs, philosophers, musicians and artists who migrated to several other neighbouring kingdoms like Mysore and Thanjavur. Achyutappa was succeeded by his son Raghunatha Nayaka who in turn was succeeded by Vijayaraghava Nayaka. Raghunatha, who was possibly the most successful Thanjavur Nayaka ruler, was also a great patron of art and artists and helped establish the unique school of Thanjavur artists who later evolved the Thanjavur style of paintings under the Marathas.
Мараттар
Наяка әулетінің ішкі дау-дамайларына байланысты, Экоджи, басқаша айтқанда Венкоджи (1676–83), Чатрапати Шиваджидің жартылай інісі, Бижапурдың Адил шаһының тапсырмасымен Танджавурге жорық жасады. Ол кейіннен Танджавурды басып алып, Маратха билігін орнатты. Үзіліс-кесіліс соғыстарға қарамастан, Танджавурды Аркоттың навабы, содан кейін Хайдар Әли басып алғанда, Экоджи және оның Туладжаджи, Серфоджи II (Тамил тілінде Сарабходжи) сияқты мирасқорлары өнер мен суретшілердің ынталы қолдаушылары болды. Серфоджи II Танджавурдағы Маратха тағына отырған кезде, британдықтар мемлекеттің толық басқаруын өз қолына алды, патшаны тек қана бекініс пен оның төңірегіндегі шағын жерлерге билік етуге қалдырды. Серфоджи II Танджавурдың Маратха тағына ие болу үшін әкесінің інісі Амарасимхадан күшті бәсекелестікке тап болды, бірақ оның билігі кезінде Танджавур сурет өнері гүлденіп, бүгін танитын түрі мен стиліне жетті. Серфоджи II өзінің билігінің барлық кезеңінде қиындықтарға толы жолдан өтті, оны билікке келгеннен кейін де Тирувидаймарудурда балама сот өткізген Амарасимха үнемі сынап бақты. Дегенмен, қиын заманға қарамастан, Серфоджинің билігі Танджавур өнерінде және оның көптеген басқа да салаларында үлкен жаңалықтарға толы кезең болды. Маратха билігі соңғы билеушісі Шиваджи II-нің (атымен ғана атасынан кем емес) еркек баласы болмағандықтан қайтыс болғаннан кейін қасіретті аяқталды, сол кезде британдықтар оның иеліктеріне Танджавур мемлекетін «Жабылу доктринасы» бойынша қосып алды. Маратха билігі әлсірегеннен кейін, саудагер шеттиар қауымы Танджавур суретшілерін қолдауын жалғастырды. Шеттиарлар, шайвалық дінге берілгендер, шайвалық тақырыптарды ынталандырды. Ковилурдегі олардың бір монастырында 63 наяндардың (шайвалық қасиеттілердің) өмірі мен Шива Иесінің 64 кереметі (Тирувилайядал Пуранам) туралы тамил тілінде толық сипатталған үлкен суреттер сақталған. Сол сияқты, Танджавурдағы Бхимараджагосвами монастырында 108 Вишну храмдарының үлкен суреті бар. Англо-Майсур соғыстарынан кейін Танджавурға келген британдықтар да Танджавур суретшілерін және олардың суреттерін қолдады.
Due to internal dissensions in the Nayaka line, Ekoji otherwise called Venkoji (1676–83), half brother of Chatrapati Shivaji marched into Thanjavur on behalf of the Adil Shah of Bijapur under whom he was a General. He subsequently captured Thanjavur and established the Maratha rule. Despite intermittent wars, when Thanjavur was overrun first by the Nawab of Arcot and later by Haidar Ali, Ekoji and his successors like Tulajaji, Serfoji II (Sarabhoji in Tamil) and others remained great patrons of the arts and artists. By the time Serfoji II succeeded to the Maratha throne in Thanjavur, the Britishers had taken over the complete administration of the state, retaining the king in only a nominal capacity to exercise power over the fort and a smidgen of surrounding lands. Though Serfoji II had to fight off a spirited competition from Amarasimha, his paternal uncle, to the Maratha throne of Thanjavur, it was during his reign that Thanjavur painting flourished and reached the form and style in which we recognise it today. Serfoji II had to traverse a difficult path throughout his reign, being constantly challenged by Amarasimha who ran a parallel court in Thiruvidaimarudur even after his accession. However, despite the troubled times, Serfoji's reign was a time of great innovations in Thanjavur art and many other parallel fields. The Maratha rule came to a sad end after the death of its last ruler Shivaji II, (resembling only in name his vastly greater ancestor) who died without a male issue, when the Britishers obliged by annexing the Thanjavur state to its dominions under the notorious Doctrine of Lapse. After the Maratha rule waned, the mercantile Chettiar community continued to patronise the Thanjavur artists. The Chettiars being staunch Shaivites encouraged Shaivite themes. One of their monasteries in Koviloor has large Thanjavur paintings on the lives of the 63 Nayanmars (Saivaite saints) and the 64 miracles (Thiruvilaiyadal Puranam) of Lord Shiva minutely labelled in Tamil. Similarly, the Bhimarajagoswami monastery in Thanjavur has a large painting of 108 Vishnu temples. The Britishers who had come into Thanjavur in the wake of the Anglo Mysore wars also patronised Thanjavur artists and their paintings.
Стил және техника
Танжавур суреттері олардың мақсатына, тақырыбына және тапсырыс берушінің таңдауына қарай түрлі өлшемдерде жасалған. Маратха сарайлары мен ғимараттарында сәулеттік безендіру ретінде құдайлар мен Маратха билеушілерінің, олардың сарайлықтары мен ақсүйектерінің үлкен суреттері салынған және орнатылған. Даллапиколаның айтуынша: "Ағаш тіреуге жабыстырылған кенепке салынған бұл жұмыстар – панүнділік дәстүрден елеулі алшақтық, онда суреттер кішкентай өлшемде болады және оларды үй ішіндегі құдайына табыну бөлмелерінің қабырғаларына немесе бхаджан залдарына ілу үшін жасалған. Еуропалық меценаттар үшін жасалған суреттердегідей, тақырыптар әдетте құдайлар мен құдайшалар, қасиетті орындар, діни тұлғалар және кейде портреттер болды. Олардың керемет түс палитрасы көбінесе жарқын қызыл, терең жасыл, әктас ақ, бирюза көгілдір және алтын (жапырақ) мен кірпіштен жасалған шыны мұнаралардың кең қолданылуын қамтыды. Кейде суреттерде құнды тастар да қолданылған. Мұндай жұмыстардың көпшілігінің үлкен форматы және салыстырмалы түрде қарапайым композициясы стильдің ерекшелігі болып табылады. Бұл мектеп еуропалық техникадан үлкен шабыт алды және ХХ ғасырдың басына дейін Тамил Надуда ең танымал болды". Суреттер кенепке ғана емес, сонымен қатар қабырғаларға, ағаш панельдерге, шыныға, қағазға, микаға және пил сүйегі сияқты экзотикалық материалдарға да салынды. Шағын піл сүйегінен жасалған портреттер әдетте rajaharam деп аталатын камео салғыштар ретінде тағылды және өте танымал болды. Серфоджи II билік еткен кезде қытайлық кері шыны суреттерінің техникасын қолдана отырып, танжавурлық шыны суреттері арзан және жылдам қолөнер ретінде танымал болды. Суреттер зергерлік бұйымдар мен асыл тастардың әсерін тудыратын мөлдір саңылауларға соғылған металл жолақтары бар шыны бетінің кері жағына салынды. Суреттердің көп бөлігі индуист құдайлары мен әулиелерді бейнелейді. Сонымен қатар, сарайлық және зайырлы портреттер де жасалды. Танжавур суреті әдетте араб желімімен ағаш тақтаға (жақ жемісі немесе терек) жабыстырылған кенепке салынды. Содан кейін мата француз әгі немесе ұнтақталған әктас пастасымен жағылып, тегіс етіп таратылып, кептірілді. Суретші содан кейін негізгі және қосалқы тақырыптардың егжей-тегжейлі контурын штамп немесе қолмен сызып салды. Гессо жасау үшін әктас ұнтағынан және суккан немесе макук деп аталатын байланыстырғыш заттан жасалған паста қолданылды. Бағаналар, аркалар, тақтар, киімдер сияқты таңдалған жерлерге алтын жапырақтар мен түрлі түсті асыл тастар енгізілді. Соңында сурет контурларына бояулар жағылды. Бұрын суретшілер өсімдіктер мен минералды бояулар сияқты табиғи бояуларды қолданса, қазіргі суретшілер химиялық бояуларды қолданады. Контурлар үшін әдетте қою қоңыр немесе қызыл түс қолданылды. Фон үшін қызыл түс басымдыққа ие болды, бірақ көк және жасыл түстер де қолданылды. Вишну көк түспен, Натараджа әктас ақ түспен, ал оның жұбайы Сиваками жасыл түспен боялды. Көк түс аспанға, ал қара түс кейде қолданылды. Суреттердегі кейіпкерлердің бейнеленуі де әдеттегідей болды, олардың барлығы дерлік миндал тәрізді көздері мен тегіс, ағынды денелері бар дөңгелек беттеріне ие болды. Композиция статикалық және екі өлшемді, фигуралар аркалардың, перделердің және сәндік шекаралардың ішінде орналастырылған. Негізгі тақырып басқа тақырыптардан әлдеқайда үлкен және суреттің орталық бөлігін құрайды. Еуропалық суреттердегідей және исламдық миниатюралардағыдай серафимдер немесе періштелер де негізгі фигураның екі жағынан бейнеленген. Фигуралар бетінен басқа, жарқын, тегіс түстермен боялды. Танжавур өнеріндегі көлеңкелеу еуропалық жарық пен перспективаға сәйкес келуден гөрі тереңдік сезімін тудыру үшін жасалды. Бұл өнердің кейбір үлгілерін Серфоджи II салған Танжордегі Сарасвати Махал кітапханасында табуға болады. Кітапханадағы Санскрит тіліндегі "Пработа Чандродаяма" еңбегінде Танжавур өнерінің бірнеше беттері, сондай-ақ Махабхарата мен Бхагаватамның маратхи тіліндегі аудармаларында 1824 жылы жасалған суретші Мадхава Свамидің туындылары бар. Серфоджидің Кашиге сапардан кейін салған Тирувайяру Чатрамның қабырғаларында шынымен әшекейленген маратха стиліндегі суреттердің әлсіз іздері табылды. Ченнаидегі Үкіметтік мұражай және Танжавурдағы Танжавур өнер галереясында Танжавурдың Маратха патшаларын және басқа да байланысты тақырыптарды бейнелейтін Танжавур суреттерінің әдемі коллекциялары сақталған. Көптеген жеке музейлер мен коллекционерлер де Танжавур суреттерінің құнды коллекцияларына ие. Англиядағы Британ және Виктория және Альберт музейлерінде де компания және дәстүрлі стильдегі Танжавур суреттерінің үлкен коллекциясы бар. Копенгагендегі Ұлттық музейде де 17 ғасырға жататын Танжавур суреттерінің әдемі коллекциясы сақталған. Дания королі Христиан IV Танжавурдағы қарым-қатынастарға әкелген Транкебарда (Тамилдегі Тарангамбади) бекініс салуға рұқсат алды, нәтижесінде музей коллекциясы құрылды. Суретті бұзбай, түпнұсқаны анықтаудың жолы болмады, бірақ түпнұсқа туынды Раман спектроскопиясының көмегімен суретті бұзбай анықтауға болады. Раман спектроскопиясы – нағыз Танжавур суреттерін жалғандарынан ажыратуға арналған бұзбас техника. Суреттегі 22 каратты алтынның болуын энергияны таратушы Х-сәулесінің өлшемі растайды.
Thanjavur paintings were made in various sizes depending upon the function, the subject and the choice of the patron. Large paintings of deities and the Maratha rulers, their courtiers and nobility, were painted and installed to serve as architectural accents in the Maratha palaces and buildings. To quote Dallapiccola – "The works, executed on canvas pasted on a wooden support, were framed – a major departure from the pan Indian tradition, in which paintings are of small size – and designed to be hung on the walls of domestic puja rooms or in bhajan halls. The themes, as in painted albums, (made for European patrons) were usually gods and goddesses, holy places, religious personalities and occasionally portraits. Their dazzling palette consisted generally of vivid reds, deep greens, chalk white, turquoise blues and the lavish use of gold (foil) and inset glass beads. Sometimes precious stones were also used in the paintings. The large format of the majority of such works and the relatively simple composition are the hallmark of the style. This school was greatly inspired by European techniques and was the most popular in Tamil Nadu until the early twentieth century." Paintings in addition to being done on canvas, were also done on walls, wooden panel, glass, paper, mica and exotic media such as ivory. Small Ivory portraits were typically worn as cameo pendants called rajaharam and were quite popular. Thanjavur glass paintings following the techniques of Chinese reverse glass paintings were popularised during Serfoji II's reign as a cheaper and faster craft. The paintings were done on the reverse surface of a glass sheet with strips of metal beaten into transparent gaps to simulate the effect of jewellery and precious stones. Most of the paintings were of Hindu deities & saints. Other courtly and secular portraits were also created. A Thanjavur Painting was generally made on a canvas pasted over a plank of wood (Jackfruit or teak) with Arabic gum. The canvas was then evenly coated with a paste of French chalk (gopi) or powdered limestone and a binding medium and dried. The artist then drew or traced using a stencil, a detailed outline of the main and subsidiary subjects on the canvas. A paste, made of limestone powder and a binding medium called sukkan or makku, was used for creating the Gesso work. Gold leaves and gems of varied hues were inlaid in selected areas like pillars, arches, thrones, dresses, etc. Finally, colours were applied on the sketch. In the past, artists used natural colours like vegetable and mineral dyes, whereas the present day artists use chemical paints. For outlines dark brown or red was usually used. Red was favoured for the background, though blue and green were also used. Lord Vishnu, was coloured blue, and Lord Nataraja chalk white, and his consort Goddess Sivakami was green. The sky, of course, was blue, but black was also employed on occasions. The portrayal of figures in the paintings was also typical with almost all the figures having rounded faces with almond shaped eyes and smooth, streamlined bodies. The composition is static and two dimensional with the figures placed within arches, curtains and decorative borders. The main subject is much larger than the other subjects and occupies the centre of the painting. Seraphs or angels resembling those in European paintings and Islamic miniatures were also shown flanking the main figure. The figures were painted with bright flat colours except for the face where shading was shown. The shading in Thanjavur art was more to create a feeling of depth than to conform to the European conventions of lighting and perspective. There are some examples of this art in the Saraswathi Mahal Library, in Tanjore built by Serfoji II. The Sanskrit work Prabotha Chandrodayam in the library has a few pages of Tanjore art as also Marathi translations of Mahabharata & Bhagavatham in which are found the works of the painter Madhava swami dated 1824 AD. Faint traces of Maratha style paintings inset with glass are found on the walls of the Thiruvaiyaru Chatram built by Serfoji after his pilgrimage to Kashi. The Government Museum, Chennai and the Thanjavur Art Gallery, Thanjavur also house fine collections of Thanjavur paintings depicting the Maratha kings of Thanjavur and other allied subjects. Many private museums and collectors also possess enviable collections of Thanjavur paintings. The British and Victoria & Albert museums in England also house a large collection of Thanjavur paintings in the company and traditional styles. The National Museum of Copenhagen also houses a fine collection of 17th century Thanjavur paintings. King Christian IV of Denmark had received permission to build a fort at Tranquebar (Tharangambadi in Tamil) which led to the building of the Danesborg fort as also a Danish relationship with Thanjavur which resulted in the museum collection. Without destroying the painting, there was no way to identify the original, but the original work could be identified using Raman spectroscopy without destroying the painting. Raman spectroscopy is a non destructive technique for distinguishing genuine Tanjore paintings from fakes. The presence of actual 22 carat gold in the painting is confirmed by the energy dispersed X ray measurement.
Суретшілер
Британдық хроникашы Чарльз Голдтың 1806 жылы жарық көрген "Шығыс суреттері" атты кітабында Танжор суреттерін «Үндістанның мучистері немесе суретшілері» салғандығы айтылады. Дәстүр бойынша, Танжавур мен Тиручидің Раджу қауымы, сондай-ақ Джинигара немесе Читрагара деп аталатын Мадурайдың Найду қауымы Танжавур стилінде сурет салған суретшілер болғандығы мәлім. Суретшілер (Раджулер мен Найдулер) бастапқыда Телугу тілінде сөйлейтін, өнерге толы Андхраның «Раялисима» аймағынан шыққан адамдар еді. Виджаянагара империясының құлауынан кейін, Мадурай мен Танжавурда Наяк билігі орнаған соң олар Тамил Надуға көшіп келді. Суретшілер түрлі тақырыптардағы және сапасы әртүрлі суреттердің кең спектрін жасады, бұл тапсырыс берушінің қызығушылығына, жеделдігіне және, ең бастысы, ықпалына және қаржылық мүмкіндіктеріне байланысты болды. Алайда, бұл өнер көбінесе шеберлердің діни тазалық пен қарапайымдықпен орындалатын қасиетті міндеті болып саналды, олардың көпшілігі аты-жөнін жасырып, суреттеріне қол қоймаған, бұл үнді суретшілік дәстүріне сай келеді. Дегенмен, Танжавур суретшілерінің қолтаңбасы бар бірнеше туындылар да белгілі. Ковилпатти қаласынан шыққан атақты күнтізбе суретшісі С. Кондия Раджу – Раджу қауымынан қазіргі заманда суретші ретінде танылған көрнекті ұрпақтардың бірі.
Tanjore paintings were painted by 'Moochys or Artists of India' according to the British chronicler Charles Gold in his book Oriental Drawings published in 1806. Traditionally, it is well known that the Raju community of Thanjavur and Tiruchi, also called as Jinigara or Chitragara and the Nayudu community of Madurai were the artists who executed paintings in the Thanjavur style. The artists (Rajus & Naidus) were originally Telugu speaking people from the artistically vibrant "Rayalseema" region of Andhra, who moved to Tamil Nadu in the wake of the fall of the Vijayanagara empire and the establishment of Nayak rule in Madurai and Thanjavur. The artists turned out a wide repertoire of paintings on different subjects and of varied quality depending upon the patron's interest, urgency and most importantly influence and financial capacity. However, the art was by and large a sacred task to be performed with a reasonable degree of ritual purity and humility by the master craftsmen, many of whom chose to remain anonymous and never signed their paintings, true to the Indian artistic tradition. However a few works signed by the Thanjavur artists are also known. C. Kondiah Raju, the famous calendar artist from Kovilpatti, was one of the illustrious descendants to make a name as an artist during modern times from the Raju community.
Әсерлер
Танжоре стилі Оңтүстік Үндістан классикалық өнерінің кейінгі кезеңінен туындайды, осы стиль пайда болған қоғам да түрбулентті кезеңнен өтіп жатқан шақта. Әрине, Танжоре суреттері – бұл әртүрлі мәдени ықпалдарды (тамил, телугу, маратха, еуропалық, декандық, халықтық және т.б.) бойына сіңірген синкретикалық стильде жасалған туындылар. Бұл стиль Виджаянагара мектебінің ықпалымен дамыған Оңтүстік Үндістанның басқа да сурет салу стильдерінен күшті әсер алды. Олардың ішіндегі ең жақын ықпалдар – Каламкари және Тирупати суреттері болуы мүмкін. Бұрын суретшілер өсімдіктер мен минералдан алынған табиғи бояуларды қолданса, қазір жасанды бояулар көбірек қолданылуда. Танжоре суреттерінде жарқын қызыл, көк және жасыл түстердің керемет үйлесімі бар. Бұл, сондай-ақ суреттердің байлығы мен тығыз композициясы оларды басқа үнді өнер стильдерінен ерекшелейді. Баль Кришна, Рама иесі, басқа да құдайлар, қасиеттілер және индуизм мифологиясынан алынған сюжеттер Танжоре суреттерінде жиі кездеседі.
The Tanjore style of paintings spring from a late phase of South Indian classical art, when the society in which it originated was itself going through turbulent times. Needless to say, Tanjore paintings are informed by a syncretic style, notable for its assimilation of the contemporary diverse cultural influences – Tamil, Telugu, Maratha, European, Deccani, Folk, etc. The style drew heavily from the other major South Indian styles of painting which were all deeply influenced by the Vijayanagara school. The closest influences among these could be the Kalamkari and Tirupati paintings. Although artists used natural colours such as vegetable and mineral dyes in the past, artificial paints have gradually taken over. Tanjore paintings have a stunning colour scheme of vivid reds, blues, and greens. This, along with the paintings’ richness and dense compositions, distinguishes them from other Indian art styles. Bal Krishna, Lord Rama, and other gods, goddesses, saints, and subjects from Hindu mythology are popular themes in Tanjore paintings.
Танжур мен Майсур суреттері
Танжор және Майсур суреттерінің екеуі де бір бастаудан – бастапқыда Виджаянагар суреттерінен, кейін Наяка суреттерінен туындайды. Дәл осы суретшілер, Читрагарлар мен Найдустар Таңжавур және Майсур сияқты түрлі жерлерге қоныс аударды. Осы себепті екі стильдің арасындағы едәуір ұқсастық байқалады. Дегенмен, көзі ашық адам көптеген айырмашылықтарды да аңғара алады. Осы айырмашылықтар негізінен осы өнер туындыларын жасауға қолданылатын техникаларда және олардың ерекше иконографиясында жатыр. Майсур суретшілері қолданған техникалар Танжор мектебінің техникаларынан сәл өзгеше. Танжор мектебі ағаш панельдерге керілген матаға арабика шайыры қосылған ақ ерікті ұн мен ұнтақталған тамаринд тұқымын пайдаланса, Майсур суретшілері қағазға жергілікті ағаштан (Ревана Чинни халу) алынған ақ қорғасын ұнтағын (Махисафеда) немесе Махи Гамбоге (сары) жақты. Кейде қағазды ағаш тақтайға жабыстырып, көбінесе осы күйінде жақтауға қоятын. Танжордың "Гессо" жұмысының суреттегі кең аумақтарда қолданылған жоғары рельефіне қарсы, Майсур мектебі зергерлік бұйымдар, киім және шекаралар сияқты таңдалған аймақтарда төмен рельефті ұнатты. Майсур мектебі Танжор суретшілерінің суреттегі кең аумақтарда алтынмен қапталған күміс жапырақтарымен салыстырғанда, азырақ мөлшерде таза алтын жапырағын қолданды. Көзілдірік моншақтар, құнды және жартылай құнды тастар Майсур суреттерінде өте сирек кездеседі. Майсур суреттерінде ішкі және сыртқы пейзаждар көбірек толық және егжей-тегжейлі болып келеді, ал Танжор суреттері көбінесе иконографиялық және статикалық болып табылады. Майсур суреттеріндегі зергерлік бұйымдар, киімдер, сәулеттік ерекшеліктер, жиһаз және т.б. Майсур сарайындағы қазіргі стильді көрсетеді. Құдайлар мен құдайшалар отыратын тақтар Майсур суреттерінің көптеген суреттерінде Майсур тағына ұқсайды. Алайда, екі стиль де дәстүрлі храм павильондарын (прабхавалилер) және мұнараларды, әсіресе басты кейіпкерлерді бейнелеу үшін жиі көрсетеді. Дегенмен, географиялық жақындық, суретшілердің үнемі көшіп-қонуы және идеялар мен техникалардың қарқынды алмасуы Танжор суреттерінің Майсур техникасын және керісінше қолдануын қамтамасыз етті.
Tanjore and Mysore paintings, both spring from the same source – Vijayanagara paintings to begin with and Nayaka paintings subsequently. The very same artists, Chitragars and Naidus migrated to various places including Thanjavur and Mysore. This is the reason for the remarkable degree of similarity between the two styles. However, there are many differences that can be made out by the discerning viewer. The differences are largely in the techniques used to create these artworks and in their distinct iconography. The techniques adopted by the Mysore artists are slightly different from those of the Tanjore School. While Tanjore School used white lime powder and powdered tamarind seeds with gum arabic on cloth stretched on wooden panels, Mysore artists used white lead powder (Makhisafeda) or Makhi Gamboge (yellow) drawn from the juice of the indigenous tree (Revana Chinni halu) on paper. The paper sometimes was pasted to a wooden board, but mostly was framed as it was. As against the high relief of the Tanjore 'Gesso' work used prominently across large areas of the painting, the Mysore school preferred low relief, in selected areas such as jewellery, clothing, and borders. The Mysore school used pure gold leaf in lesser quantity as against gold coated silver leaf handled across larger areas in the painting by Tanjore artists. The use of glass beads, precious and semi precious stones is also very rare in Mysore paintings. More elaborate and detailed interior and exterior landscapes are featured in Mysore paintings, whereas Tanjore paintings tend to be more iconic and static. In Mysore paintings, the jewellery, costumes, architectural features, furniture, etc. reflect the contemporary style prevalent in the Mysore Palace. The throne on which Gods and Goddesses are shown seated is usually a replica of the Mysore throne in many Mysore paintings. Both styles however, frequently show traditional temple pavilions (prabhavalis) and towers particularly for framing the main characters. However the geographical proximity, constant transmigration of artists and a heavy cross fertilisation of ideas and techniques ensured that one could see Tanjore paintings employing Mysore techniques and vice versa.
Компания стилідегі Танжоре кескіндемелері
Көптеген дәстүрлі үнді суретшілерін еуропалықтар қолдады, бұл 1498 жылы батыс жағалауға қонған португалдықтардан бастау алды. Содан кейін басқа еуропалықтар да олардың үлгісін бекітіп, жергілікті суретшілерге «компания стилі» деп аталатын стильде сурет салуға тапсырыс берді. «Компания мектебі» деп аталатын суреттердің ерекше сипаты немесе техникасы болмаса да, оны еуропалықтарға ұнайтын, үнді суретшілері салған, индо-еуропалық стильдегі үлкен суреттер жиынтығы деп түсінуге болады, олар түрлі Шығыс Индия компанияларында жұмыс істеген. Танджор суреттеріне еуропалықтардың тікелей әсері 1773 жылы 1767–99 жылдардағы англо-майсур соғыстары кезінде Танджавурда британдық гарнизон орналасқаннан бастау алды. Тоқсан бірінші ғасыр бойында Танджавур мен маңындағы суретшілер, көбінесе стандартты жинақтарды – альбомдарды немесе альбомдық суреттерді дайындады. Бұл жинақтар ағылшын сезімталдығы мен талғамына сай, «жергілікті» немесе «үнді» тақырыптарынан тұрды. Көбінесе суреттерде құдайлар мен құдайшалар, индуист мифологиясынан эпизодтар, жәрмеңкелер, рәсімдер, шерулер мен мерекелер, касталар, олардың кәсіптері мен киімдері, үнді флорасы мен фаунасы бейнеленді. Бұл суреттерді Танджор суретшілері батыс талғамына сәйкес стильде орындады. Суреттер көбінесе еуропалық қағазға, гипсодан жасалмаған, алтын қабықшасыз немесе азырақ алтын қабықшамен, сондай-ақ шыны немесе әшекей тастарсыз салынды. Суреттерде тақырыптың қысқаша сипаттамасы (көбінесе өте ерекше және типік ағылшын) ағылшын тілінде, кейде тамил немесе телугу тілінде берілді. Ағылшын қамқоршылары үшін ағаш панельдерге жабыстырылған матаға да суреттер салынды. Олардың көптегені Англияға апарылды, онда олар, әрине, кешкі шай кезінде көңіл көтеруге мүмкіндік берді! Британ мұражайы мен Виктория және Альберт мұражайлары мұндай суреттердің құнды жинағына ие. Британдықтар қолдаған суреттер «компания стилі» деп топтастырылса да, олардың мәнінде олар Танджор суреттері болды. Таңжаурда және көршілес Тамил еліндегі дәстүрлі суретшілер тобының еңбегімен орындалғаннан басқа, осы суреттердің стилі мен сипаттамасы Калькуттада немесе Лакхнауда салынған «компания стиліндегі» суреттерден ерекшеленеді, өте типік Танджавур стиліне жатады.
Many of the traditional Indian artists were also patronised by Europeans, beginning with the Portuguese who landed on the west coast in 1498. Gradually the other Europeans followed suit and commissioned local artists to paint in the so called company style. While no specific character or technique marked out the Company school of paintings, it can be understood to mean the large body of paintings painted by Indian artists in a mixed Indo European style which would appeal to the Europeans who were employed by the various East India Companies. The direct European impact on Tanjore paintings began with the stationing of a British garrison in Thanjavur in 1773, during the Anglo Mysore Wars of 1767–99. Throughout the nineteenth century, artists based in and around Thanjavur prepared, by and large a standard sets of paintie sets were called albums or album paintings and were a collection of 'native' or 'Indian' subjects of interest, suited to the English sensibilities and tastes. Common subjects were Gods and Goddesses, episodes from Hindu mythology; Fairs, ceremonies, processions and festivals; Castes, their occupations and dresses; Indian Flora and Fauna, etc. These paintings were executed by the same Tanjore artists in a style suited to western tastes. The paintings were usually executed on European paper, without gesso work, little or no Gold foil and without any glass or gem inlay. The paintings would also carry a brief description ( most times extremely quaint and so typically English) of the subject in English and sometimes in Tamil or Telugu. Paintings on cloth backed by wooden panels were also executed for the English patrons. Many of these were carried to England where they probably enlivened many an evening tea! The British Museum and The Victoria and Albert Museum have an enviable collection of such paintings. Though the British patronised paintings tend to be grouped under the Company style of paintings, they were Tanjore paintings in spirit. In addition to being executed by the same traditional group of artists in Thanjavur and the neighbouring Tamil country, the style and characterisation in these paintings are very typically Thanjavur as against the style of say, Company paintings executed in Calcutta or Lucknow.
Қазіргі заман
Таңжавур суреттері бүгінгі күнге дейін жасалып келеді, бірақ бұрынғы суреттерге тән қаталдық пен шеберлікпен емес. "Жаңғырту" бағдарламалары, көрмелер, семинарлар және Таңжавур суреттері бойынша оқу лагерлері мемлекеттік органдарды қоса алғанда, көптеген мекемелерде тұрақты түрде өткізіліп тұрады. Қолданылатын материалдар да бағасы, қолжетімділігі және әр суретшінің таңдауына қарай өзгерді. Мысалы, фанера көбінесе жақын және тик ағашын ығыстырды. Табиғи және минералды бояулармен салыстырғанда синтетикалық бояулар мен желімдерге көбірек басымдық беріледі. Суреттерде 3D эффект жасау үшін әк ұнтағының (саз ұнтағы) ұсақ ұнтағы қолданылады. Дәстүрлі тақырыптармен қатар, Таңжавур суреттерінде кең таралған және заманауи тақырыптар бейнеленеді. Осы дәстүрлі өнердің жалғасып келе жатқаны қуанышты жайт, бірақ оның тікелей коммерциялық пайдалануы мен эстетикалық құндылықтарының төмендеуі алаңдатады. Соған қарамастан, Таңжавур суреттерінің стилі мен эстетикасы көптеген қазіргі заманғы суретшілерге шабыттандыру көзі болып табылады. С. Кондия Раджу мен оның шәкірттерінің күнтізбелік суреттері, Раджа Рави Варманың батыстық натурализміне қарсы берік тұруымен ерекшеленеді, бұл Таңжавур суреттерінің қазіргі заманғы, танымал және академиялық өнердегі үздіксіз ықпалын көрсетеді. Суретшілер осы ескі өнер түрін алып, жылдар бойы оны басқа стильдермен үйлестіріп, аралас техникадағы өнер туындыларын жасады. Мысалы, танжоралар айна, шыны және кенеп бетіне де салынған. Алтын жапырау идеясы осы дәстүрлі өнерге тән, сондықтан осы стиль әртүрлі материалдарда қайта жаңғыртылады.
Thanjavur paintings continue to be made even to the present day, though not with the rigour and virtuosity that marked the paintings of yore. 'Revival' programmes, Exhibitions, Workshops and Training camps on Thanjavur paintings are being held regularly by many institutions including State Governments. The materials used have also changed according to the cost, ease of availability and the choice of individual artists. Plywood, for example has by and large replaced Jack and teak wood. Synthetic colours and adhesives are preferred over the natural and mineral colours and other traditional components. Muck powder, a fine powder of chalk, is also used to create a 3D effect in the paintings. In addition to the traditional subjects, a wide range of popular and modern subjects and themes are being depicted in Thanjavur paintings. While it is a happy development that this traditional art continues to hold its sway, the brazen commercialisation and lack of aesthetics are disturbing trends. Be that as it may, Thanjavur paintings – the style and aesthetics continue to inspire many contemporary artists. The Calendar prints of C. Kondiah Raju and his student followers, marked by an iconic solidness as against the western naturalism of Raja Ravi Varma, are examples of the continued influence of Tanjore paintings in modern, popular and academic art. Artists have taken this old form of art and over the years combined it with other styles to create mixed media arts. For example, tanjores are also done on mirrors, glass and canvas. The idea of applying gold foil is unique to this traditional art, so this same style is taken and recreated on different mediums.