Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз мемлекеттік қызметкері, әскери қызметкер және парламент мүшесі
French civil servant, soldier and member of parliament
Андре Мажино (фр. ɑ̃dʁe maʒino; 17 ақпан 1877 – 7 қаңтар 1932) – француз мемлекеттік қызметкері, әскери қызметкер және парламент мүшесі. Ол Мажино желісі деп белгілі қамалдар тізбегін жақтауымен ең көп танымал.
André Maginot (ɑ̃dʁe maʒino; 17 February 1877 – 7 January 1932) was a French civil servant, soldier and Member of Parliament. He is best known for his advocacy of the string of forts known as the Maginot Line.
Ерте өмір
Мажино Парижде туып өсті, бірақ ұзақ уақыт демалысын ата-бабаларының Ревиньи-сюр-Орнайн ауылында өткізді, ол 1871 жылы Германияға қосылмаған Лотарингияның бір бөлігінде орналасқан еді. 1897 жылы мемлекеттік қызметке емтихан тапсырғаннан кейін Мажино өмірінің соңына дейін француз бюрократиясында жұмыс істеді. 1910 жылға дейін ол Алжирде генерал-губернатордың көмекшісі болып қызмет етті, содан кейін отставкаға келіп, саяси мансабын бастады. Сол жылы Франция депутаттар палатасына сайланды және 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталар алдында соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы болып тағайындалды. Соғыс басталғанда Мажино әскерге шақырылып, Лотарингия майданына жіберілді. 1914 жылдың қараша айында "салқынқандылығы мен батылдығы" үшін сержантқа дейін көтерілген Мажино Верденге жақын жерде аяғына жарақат алды және қалған өмірі бойы ақсап жүрді. Ерекше ерлігі үшін ол Әскери медальмен марапатталды. Ол сонымен қатар қылышпен сайысқан.
Maginot was born and grew up in Paris but spent extended vacations in Revigny sur Ornain, the village of his forebears, which was in the part of Lorraine that had not in 1871 been annexed to Germany. After taking the civil service exam in 1897, Maginot began a career in the French bureaucracy that would last the rest of his life. He worked as the assistant of the Governor General in Algeria until 1910, when he resigned and began his political career. He was elected to the French Chamber of Deputies that year and served as Under Secretary of State for War prior to the outbreak of the First World War in 1914. When the war began, Maginot enlisted in the army and was posted along the Lorraine front. In November 1914, Maginot, who had been promoted to sergeant for his "coolness and courage", was wounded in the leg near Verdun, and he would walk with a limp for the rest of his life. For extreme valour, he was awarded the Médaille militaire. He was also a fencer.
Мажино желісін дамыту
Соғыстың барысында Мажино Депутаттар палатасына қайтып оралып, бірқатар үкіметтік лауазымдарда қызмет етті, оның ішінде Францияның теңіз арты елдері министрі (1917 жылдың 20 наурызынан 1917 жылдың 12 қыркүйегіне, 1928 жылдың 11 қарашасынан 1929 жылдың 3 қарашасына дейін), 1920 жылдан бастап зейнетақы министрі және соғыс министрі (1922–1924, 1929–1930, 1931–1932). Ол Версаль шарты Францияға жеткілікті қауіпсіздік бере алмайды деп санады. Ол қорғанысқа көбірек қаржы жұмсауды талап етті және Германияға деген сенімсіздігі күшейді, бірақ сол кезде Францияда тағы бір соғыс мүмкіндігі туралы ойлауға көбіс адамдар дайын болмады. Мажино Франция мен Германия шекарасындағы қорғаныс бекіністерінің жүйесін салуды жақтады, ол далалық позициялар мен тұрақты бетон бекіністерінің үйлесімін қамтитын еді. Бұл шешімге оның соғыс кезінде Вердендегі табысты бекіністерді көргені әсер етті. Сонымен қатар, Ревиньи-сюр-Орнандағы үйінің қирауы да оның Лоррейнге ешқашан қайтадан басып кіруге жол бермеуге бекінгеніне ықпал еткен болуы мүмкін. 1926 жылы Мажино қорғаныс желісінің бірнеше сынақ бөлімдерін салуға үкіметтен қаржы бөлуге қол жеткізді. 1926 жылы бюджет талқылау кезінде Андре Мажино орасан зор бекіністер жүйесін салуға қажетті қаржыны алу үшін белсенді түрде лоббиледі. Ол Парламентті жобаға 3,3 миллиард франк бөлуге көндіре алды (бірнеше күннен кейін Жоғарғы палата жобаны 274 дауысқа қарсы 26 дауыспен мақұлдады). Жоба бойынша жұмыс қарқынды жүрді. Мажино 1930 жылдың қазан айында құрылыс алаңын аралап, жұмыстың сапасына ризашылығын білдірді. Ол әсіресе балалық шағын өткізген Лотарингиядағы жұмыстарға қуанды және сол аймақтағы құрылысқа көбірек қаржы бөлу үшін күресті. Мажино жобаның басты жақтаушысы болды, бірақ Мажино желісінің көптеген жобалары 1926-1929 жылдар аралығында Соғыс министрі болған Поль Пэнлевеге тиесілі болды.
Later in the war, Maginot returned to the Chamber of Deputies and served in a number of government posts, including Minister of Overseas France (20 March 1917 – 12 September 1917, 11 November 1928 – 3 November 1929), Minister of Pensions starting in 1920 and Minister of War (1922–1924, 1929–1930, 1931–1932). He believed that the Treaty of Versailles did not provide France with sufficient security. He pushed for more funds for defence and grew more distrustful of Germany although few in France then wanted to think about the possibility of another war. Maginot came to advocate building a series of defensive fortifications along the French border with Germany that would include a combination of field positions and permanent concrete forts. He was influenced in that decision by his observations of successful fortifications employed at Verdun during the war. He was also probably influenced by the destruction of his home in Revigny sur Ornain, which made him determined to prevent Lorraine from ever being invaded again. In 1926 Maginot was successful in getting the government to allocate money to build several experimental sections of the defensive line. During a debate concerning the budget in 1926, André Maginot lobbied heavily for the money needed to construct the enormous line of fortifications. He was finally able to persuade Parliament to allocate 3.3 billion francs for the project (the upper house voted 274 to 26 in favor of the project a few days later). Work on the project progressed rapidly. Maginot visited a work site in October 1930 and expressed satisfaction with the work. He was especially pleased with the work in Lorraine, site of the home where he spent his childhood, and fought for more funding for construction in that area. Maginot was the main proponent for the project, but most of the actual designs for the Maginot Line were the work of the Minister of War for most of 1926 to 1929, Paul Painlevé.
Өлім және мұра
Мажино 1931 жылдың желтоқсанында ауырып қалғандықтан, оның салған желісі аяқталған жоқ. Ол 1932 жылдың 7 қаңтарында Парижде обадан қайтыс болды. Франция бойынша көптеген адамдар оны жоқтап қайғырды, ал ол қайтыс болғаннан кейін ғана ол жақтаған қорғаныс желісі оның есімімен атала бастады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германия Мажино ұсынғанда танкілер өтпейтін төбелер мен батпақтар арқылы "Панзерлерін" өткізіп, осы желіні айналып өтті. 1966 жылдың қыркүйек айында Верденге жақын жерде Мажиноның құрметіне ескерткіш ашылды.
Maginot never saw the line completed, since he became ill in December 1931 and died in Paris on 7 January 1932 of typhoid fever. Many people mourned him throughout France, and it was only after his death that the line of defences that he had advocated came to bear his name. During the Second World War, Germany bypassed the line by passing Panzers through hills and marshlands, which were impenetrable to tanks when Maginot had made his recommendations. A monument in memory of Maginot was dedicated near Verdun in September 1966.