Алтын бағасын белгілеу және тарихы

Кіріспе

Алтын бағасын белгілеу
Лондон алтын фиксингі (немесе алтын фиксингі) – арнайы конференциялық желі арқылы жүзеге асырылатын алтын бағасын белгілеу. Бұрын ол Нейтан Майер Ротшильд пен ұлдарының Лондон кеңсесінде, Лондон алтын нарығын реттеуші серіктестіктің мүшелері арқылы өткізілген. Бұл көрсеткіш Лондон алтын-көмір бағамы нарығының әр жұмыс күні екі рет анықталады (Рождество және Жаңа жыл алдындағы күндерден басқа, онда таңертең бір ғана белгіленеді). Ол Лондон алтын базарларының мүшелері арасындағы келісімшарттарды реттеу үшін бағаны белгілеуге арналған, бірақ алтын фиксингі әлемдік нарықтарда алтын өнімдері мен туынды құралдарының бағасын белгілеу үшін негізгі көрсеткіш ретінде танылған бағаны бейресми түрде ұсынады. LBMA алтын бағасы әр жұмыс күні Лондон уақыты бойынша сағат 10:30 және 15:00-де АҚШ долларында (USD) екі рет белгіленеді. Бағалар британ фунты, канадалық доллар, қытай юані және евро сияқты 16 басқа валютада да қолжетімді, бірақ олар LBMA мүшелері арасындағы есептесу үшін ғана индикативтік бағалар болып табылады. Қазіргі фиксингке қатысушылар: Bank of China, Bank of Communications, Coins 'N Things, Industrial and Commercial Bank of China, INTL FCStone, Jane Street Global Trading, HSBC Bank USA, JPMorgan Chase, Koch Supply and Trading, Marex Financial, Morgan Stanley, Standard Chartered, Bank of Nova Scotia және Toronto Dominion Bank.

Тарих

1919 жылғы 12 қыркүйекте сағат 11:00-де күнінің басты бес алтын саудагері мен тазартушысы (N. M. Rothschild & Sons, Mocatta & Goldsmid, Pixley & Abell, Samuel Montagu & Co. және Sharps Wilkins) алғашқы Лондон алтын бағасын белгілеп, осылайша бес негіздейтін мүше болды. Алтын бағасы троялық унциясына 4 фунт 18/9 (4.9375 фунт стерлинг) деп анықталды. Нью-Йорк алтын бағасы 19,39 АҚШ долларын құрады. Алғашқы бірнеше баға белгілеу телефон арқылы жүргізілді, кейін мүшелер Ротшильд кеңсесінде, Нью-Корт, Сент-Свитин-Лейнде жинала бастады. 1933 жылы АҚШ президенті Франклин Д. Рузвельт 6102-ші жарлыққа қол қойды, ол АҚШ азаматтарының алтынын унциясына 20,67 доллардан мемлекетке тапсыруын міндеттеді. Содан кейін алтын бағасы унциясына 35 долларға белгіленді. Соғыс кезеңіндегі төтенше жағдайлар мен үкіметтік бақылауларға байланысты, 1939 және 1954 жылдар аралығында Лондон алтын базары жабылды. 1980 жылғы 21 қаңтарда алтын бағасы 850 долларға жетті, бұл көрсеткіш 2008 жылғы 3 қаңтарда таңертеңгілік бағада 865,35 долларға жеткенше асып түспеді. Дегенмен, инфляцияға түзетілгенде, 1980 жылғы ең жоғары баға 2011 жылғы доллармен 2305,18 долларға тең келеді, сондықтан 1980 жылғы рекорд нақты құны бойынша әлі де күшінде. Баға белгілеу тарихи түрде N M Rothschild & Sons компаниясының Лондондағы Сент-Свитинс-Лейн кеңсесінде өтті, бірақ 2004 жылғы 5 мамырдан бастап арнайы телефондық конференция жүйесі қолданылатын болды. Бұл қажеттілік туды, себебі бірқатар банктер өздерінің Лондон операцияларын Англия банкінен алыс, мысалы, Канар Уарф сияқты аймақтарға көшірді. 1968 жылға дейін баға күніне бір рет ғана белгіленді, содан кейін АҚШ нарықтарының ашылуымен сәйкес келетін сағат 15:00-де екінші баға белгілеу енгізілді, өйткені Лондон алтын қорының құлауынан кейін алтын бағасы енді Англия банкінің бақылауында болмады. 2004 жылдың сәуір айында N. M. Rothschild & Sons компаниясы алтын саудасынан және Лондон алтын бағасын белгілеуден бас тартуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. Barclays Capital 2004 жылғы 7 маусымда оның орнын алды, ал отырыстың төрағалығы, бұрын Ротшильдтер тұрақты түрде атқарған, енді жыл сайын алмасады. 2012 жылғы 28 маусымда Barclays компаниясының бір қызметкері клиентке бұрын сатылған туынды өнімнен пайда табуына кедерлес болу үшін алтын бағасын белгілеу процесін манипуляциялады. Қызметкер, содан кейін Barclays компаниясы, оқиға туралы өздері хабарлады. 2014 жылдың қаңтарында Deutsche Bank алтын мен күміс бағасын белгілейтін топтардан шықты. 2014 жылғы 23 мамырда Қаржылық мінез-құлық агенттігі Barclays компаниясына 2013 жылға дейінгі тоғыз жыл ішіндегі жүйелер мен бақылаулардың жетіспеушілігі және алтын бағасын белгілеуге байланысты мүдделердің қақтығысы үшін, сондай-ақ 2012 жылғы 28 маусымда алтын бағасын манипуляциялау үшін 26 миллион фунт стерлинг айыппұл салды.

On 12 September 1919 at 11:00 am, the five principal gold bullion traders and refiners of the day (N. M. Rothschild & Sons, Mocatta & Goldsmid, Pixley & Abell, Samuel Montagu & Co., and Sharps Wilkins) performed the first London gold fixing, thus becoming the five founding members. The gold price was determined to be £4 18/9 (GBP 4.9375) per troy ounce. The New York gold price was US$19.39. The first few fixings were conducted by telephone until the members started meeting at the Rothschild offices in New Court, St Swithin's Lane. In 1933, Executive Order 6102 was signed by U. S. President Franklin D. Roosevelt, requiring US citizens to turn in their gold for $20.67 per ounce. Afterwards, the price of gold was set at $35.00 per ounce. Due to wartime emergencies and government controls, the London gold fixing was suspended between 1939 and 1954, when the London gold market was closed. On 21 January 1980 the gold fixing reached the price of $850, a figure not surpassed until 3 January 2008 when a new record of $865.35 per troy ounce was set in the a. m. fixing. However, when indexed for inflation, the 1980 high corresponds to a price of $2,305.18 in 2011 dollars, thus the 1980 record still holds in real terms. The fixing historically took place at the London offices of N M Rothschild & Sons in St Swithin's Lane, but since 5 May 2004 it takes place by a dedicated telephone conferencing system. This was necessary as some banks moved their London operations away from the Bank of England towards areas such as Canary Wharf. Until 1968, the price was fixed only once a day, when a second fixing was introduced at 3 p. m. to coincide with the opening of the US markets, as the price of gold was no longer under control of the Bank of England, a result of the collapse of the London Gold Pool. In April 2004, N. M. Rothschild & Sons announced that it planned to withdraw from gold trading and from the London gold fixing. Barclays Capital took its place on 7 June 2004 and the chairmanship of the meeting, formerly held permanently by Rothschilds, now rotates annually. On 28 June 2012, an employee of Barclays manipulated the gold fixing process to prevent a derivative product previously sold to a client from leading to a payout. The employee, and subsequently Barclays, self reported the incident. In January 2014, Deutsche Bank withdrew from the panels setting the gold and silver fixings. On 23 May 2014 the Financial Conduct Authority announced it had fined Barclays £26 million for systems and controls failures, and conflict of interest in relation to the gold fixing over the nine years to 2013, and for manipulation of the gold price on 28 June 2012.

Процесс

Бес қатысушы банк нарық жасаушы болып табылады. Олар өздерінің атынан (жеке сауда), клиенттерінің атынан (брокерлік) немесе көбінесе екеуінің де алтын тапсырыстарын орындай алады. Клиенттердің тапсырыстары көбінесе лимит тапсырыстары болады. Сату лимит тапсырысы бағасы алдын ала белгіленген мәннен жоғары болмаса орындалмайды. Сатып алу лимит тапсырысы бағасы алдын ала белгіленген мәннен төмен болмаса орындалмайды. Басты қатысушы алтынның ағымдағы спот бағасына жақын баға ұсыну арқылы бекіту процесін бастайды. Содан кейін қатысушылар сол бағамен сауда жасаудың нәтижесін симуляциялайды. Симуляциялар физикалық алтынды ғана емес, сонымен қатар маржиналды қолдауға ие алтын сауда шартыларын ("Қағаз алтын") қамтиды, бұл нарық көлемін ұлғайтады және физикалық алтынға қатысты қолданылатын сұраныс пен ұсыныс бағалау формулаларын өзгертеді. Біріншіден, әр банк өзінің лимит тапсырыстарын қарап, қаншасы осы бағамен сауда жасауға құқылы екенін анықтайды. Олар сондай-ақ өздерінің жеке сауда бөлімінің осы бағамен қанша алтын саудалайтынын ескере алады. Содан кейін банк бір мәнді айтады – сатып алуға немесе сатуға ниетті алтынның таза сомасы (унциямен). Әр банк осы мәнді ұсынғаннан кейін, олар жалпы таза соманың нөлге тең екенін анықтайды. Егер солай болса, барлық мәмілелер сәтті аяқталады және бекіту процесі аяқталады. Төраға содан кейін: «Ешқандай сигнал жоқ, бекітілді» дейді. Әйтпесе, төраға ұсынылған бағаны өзгертуі керек. Егер банктердің сатып алуға ұсынған алтын мөлшері сатуға ұсынғаннан көп болса, ол бағаны көтеруі керек. Бұл ұсынылған сатып алулардың санын азайтады, себебі көбірек сатып алу лимит тапсырысы орындалмайды және жеке саудагерлердің әрекетінен. Сонымен қатар, ол ұсынылған сатулардың санын арттырады, себебі көбірек сату лимит тапсырысы орындалады және жеке саудадан. Керісінше, егер сатуға ұсынылған сома көп болса, ол бағаны төмендетуі керек. Бұл жоғарыда айтылғаннан кері әсер етеді, сатып алу ұсыныстарының санын арттырып, сату ұсыныстарының санын азайтады. Бұл процесс бекіту табылғанша қайталанады. Сатып алушылар бекіту процесін қаржыландыру үшін троялық унциясына 20 центтік сыйлық төлейді; бұл сұраныс-ұсыныс аралығының жасырындығын тудырады. Басқа нарық жасау формаларындағыдай, қатысушылар нарықтың бағытын болжауға және уақытты дұрыс таңдау арқылы пайда табуға тырысады. Қатысушылар процесті кез келген уақытта тоқтата алады. Бастапқыда бұл олардың үстелінде шағын Ұлыбритания туын көтеру арқылы жасалды. Телефон арқылы бекіту жүйесінде қатысушылар «сигнал» деген сөзді айту арқылы үзіліс жасай алады.

The five participating banks are market makers. They may have gold orders on their own behalf (proprietary trading), their clients' behalf (brokerage), or frequently some of each. Client orders will generally be limit orders. A sell limit order isn't executed unless the price is above a preset value. A buy limit order isn't executed unless the price is below a preset value. The lead participant will begin the fixing process by proposing a price near the current gold spot price. The participants then simulate the result of trading at that price. The simulations do not merely factor physical gold, but include gold trading contracts ("Paper Gold") which are marginally backed and which therefore inflate market volumes and alter the supply/demand valuation formulas that would otherwise apply to the physical gold commodity. First, each bank looks at its limit orders and determines how many are eligible to trade at that price. They can also consider how much gold their proprietary trading desk would trade at the same price. The bank then states a single value, the net amount (in ounces) of gold they wish to buy or sell. After each bank provides this value, they determine if the overall net amount is zero. If so, all transactions succeed and the fix is complete. The chair then states, "There are no flags, and we're fixed." Otherwise, the chair must change the proposed price. If the amount of gold the banks proposed to buy is higher than the amount proposed for sale, he must raise the price. That will decrease the number of proposed purchases, both because more buy limit orders will fail and because of proprietary traders. At the same time, it increases the number of proposed sales, both because more sell limit orders succeed and because of proprietary trading. Conversely, if the amount proposed for sale is higher, he must lower the price. This will have the exact opposite effects from above, increasing the number of proposed purchases and decreasing the number of proposed sales. This process iterates until a fix is found. Buyers are charged 20 cents per troy ounce as a premium to fund the fix process; this results in an implicit bid–ask spread. As with other forms of market making, participants attempt to predict the direction of the market and increase profits through timing. Participants can pause proceedings at will. Originally, it was done by raising a small Union Jack on their desk. Under the telephone fixing system, participants can register a pause by saying the word "flag."