Лондонның «Қаролица залы»: Тарихы мен маңызы

Кіріспе

Лондондағы концерт алаңы Лондонның Лэнгем-плейс ауданындағы бұрынғы концерт залы (1893–1941)

Королеваның залы – 1893 жылы ашылған Лондонның Лэнгем-плейс ауданындағы концерт залы. Архитектор Томас Найтлидің жобалауымен, залға шамамен 2500 адам сыятын. Ол Лондонның басты концерттік алаңына айналды. 1895 жылдан 1941 жылға дейін Роберт Ньюман мен Генри Вуд құрған «Промс» серуендік концерттерінің үйі болды. Залдың интерьері қарапайым, орындықтары тар болғанымен, акустикасы өте жақсы еді. Ол «Британ империясының музыкалық орталығы» ретінде танымал болды, және 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Клод Дебюсси, Эдвард Элгар, Морис Равел және Рихард Штраус сияқты көрнекті музыканттар мен композиторлар концерттер өткізді. 1930 жылдары зал екі жаңа оркестрдің – BBC Симфониялық оркестрі мен Лондон филармониялық оркестрінің негізгі Лондондық базасына айналды. Бұл екі ансамбль Лондондағы оркестрлік орындаудың деңгейін жаңа биікке көтерді, ал 1893 жылы құрылған залдың тұрақты оркестрі маңызын жойып, 1930 жылы таратылды. Жаңа оркестрлер Еуропа мен АҚШ-тан Серж Куссевицкий, Виллем Менгельберг, Артуро Тосканини, Бруно Вальтер және Феликс Вайнгартнер сияқты музыканттардың жаңа буынын тартты. 1941 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ғимарат Лондон бомбалау кезінде өртке қарсы бомбалардың салдарынан қирады. Залды қайта жаңарту үшін көптеген күш-жігер жұмсалды, бірақ үкімет оны қайта салудан бас тартты. Королеваның залының музыкалық функцияларын «Промс» үшін Корольдік Альберт залы, ал жалпы концерттік маусым үшін Жаңа Корольдік фестиваль залы қабылдады.

Өмірбаян

Зал салынған жер қазіргі Лэнгем-плейс, Райдинг-хаус-стрит және Грейт-Портленд-стрит көшелерімен шектелген. 1820 жылы жерді Джон Нэштің Регент-стрит дамыту кезінде Король сатып алды. Сол кезден бастап залдың салынуына дейін, жер алдымен арба жасаушы мен жылқы шаруашылығымен айналысушыға жалға берілді, ал 1851 жылы осы жерде базар орналасты. 1887 жылы жалға алушы Фрэнсис Равенскрофт Корольдікпен келісім шарт жасасты, ол жерді тазалауды және жаңа концерт залын салуды көздеді. Жаңа ғимараттың аты "Виктория концерт залы" немесе "Королеваның концерт залы" болуы тиіс еді. Ақыры таңдалған "Королева залы" атауы зал ашылғанға аз уақыт қалғанда шешілді. Тарихтанушы Роберт Элкин бұл атаудың "Корольдік Виктория музыкалық залымен" шатасуы мүмкін болғандықтан "Виктория концерт залы" деген баламасы қабылданбағанын болжайды, ал ол Old Vic-тің ресми аты еді. C. J. Phipps бұрын дайындаған жоспарды пайдалана отырып, Найтли 21 000 шаршы фут (2000 м²) алақаны және 2500 адамдық сыйымдылығы бар зал жобалады. Сол кездегі газеттер ғимараттың ерекше биіктігі, көше деңгейінде орналасқан үлкен сатысы және төменгі қабаттағы жайлар мен арена туралы жазды. Бастапқы безендіру сұр және терракота түсті қабырғалардан, венециялық қызыл орындықтардан, оркестр басының үстінен ілінген үлкен қызыл шамдардан, аренаны қоршаған айналардан және платформаның екі жағындағы көрнекті композиторлардың портреттерінен тұрды. Бояудың түсі "лондондық тышқанның құрсағының" түсіне ұқсауы керек еді, ал Найтли дұрыс тонды қамтамасыз ету үшін бояу шеберханасында өлген тышқандарды сақтапты. Аренаның ортасында тас, алтын балық және сулы гүлдер салынған фонтан болды. Дирижер сэр Томас Бичемнің айтуынша, "әр үш-төрт минут сайын бір қызықты жас әйел фонтанға түсіп, оны қайратты жігіт құтқаруға тиіс еді. Бұл әр түні отыз бес рет болған болуы керек. Оны көру үшін Еуропаның түкпір-түкпірінен шетелдіктер келіп тұрды". Ғимараттың жоғарғы жағында, консерваторияға іргелес, 500 орындық Королеваның кішкентай залы болды, ол концерттерге, камералық музыка концерттеріне және басқа да кішкентай шараларға арналған. 1894 жылдың шілдесінде Бернард Шоу оны "терезелері төбесінде орналасқан, сигара пішіндес және қазіргі уақыттағы кішкентай концерт залдарымыздың ең ыңғайлысы – кеме салонын еске түсіретін" деп сипаттады. Сол кезде және кейіннен залдың Лондонның басқа үлкен залдарымен салыстыруға келмейтін керемет акустикасы үшін мақтауы айтылды. Ашылғаннан кейін көп ұзамай Шоу оны "акустикалық жағынан сәтті" деп бағалады. Найтли бұрынғы ғимараттардың үлгісін ұстанды, олардың жақсы акустикасымен танымал болғандығы мәлім, аудиторияның қабырғалары ағашпен қапталды, қабырғалардан қалың тақташалармен бекітілді, ал ағаш үстіне ірі кенеп созылып, содан кейін жабылып, безендірілді. Ол бұзылмаған беткей мен ағаш қаптамасының "виолончельдің денесі сияқты дыбыс беруге қабілетті" екенін есептеді. Оның қалған өмірі Королева залымен байланысты болды, ал залдың және менеджердің есімдері бір-бірімен синоним атанды.

The site on which the hall was built was bounded by the present day Langham Place, Riding House Street and Great Portland Street. In 1820 the land was bought by the Crown during the development of John Nash's Regent Street. Between then and the building of the hall, the site was first sublet to a coachmaker and stablekeeper, and in 1851 a bazaar occupied the site. In 1887, the leaseholder, Francis Ravenscroft, negotiated a building agreement with the Crown, providing for the clearing of the site and the erection of a new concert hall. The name of the new building was intended to be either the "Victoria Concert Hall" or the "Queen's Concert Hall". The name finally chosen, the "Queen's Hall", was decided very shortly before the hall opened. The historian Robert Elkin speculates that the alternative "Victoria Concert Hall" was abandoned as liable to confusion with the "Royal Victoria Music Hall", the formal name of the Old Vic.|group= n Using a floor plan previously prepared by C. J. Phipps, Knightley designed a hall with a floor area of 21,000 square feet (2,000 m²) and an audience capacity of 2,500. Contemporary newspapers commented on the unusual elevation of the building, with the grand tier at street level, and the stalls and arena downstairs. The original decor consisted of grey and terracotta walls, Venetian red seating, large red lampshades suspended just above the orchestra's heads, mirrors surrounding the arena, and portraits of the leading composers to the sides of the platform. The paintwork was intended to be the colour of "the belly of a London mouse", and Knightley is said to have kept a string of dead mice in the paint shop in order to ensure the correct tone. In the centre of the arena there was a fountain containing pebbles, goldfish and waterlilies. According to the conductor Sir Thomas Beecham, "Every three or four minutes some fascinating young female fell into the fountain and had to be rescued by a chivalrous swain. It must have happened thirty five times every night. Foreigners came from all parts of Europe to see it". At the top of the building, adjoining the conservatory, was the Queen's Small Hall, seating 500, for recitals, chamber music concerts and other small scale presentations. In July 1894, Bernard Shaw described it as "cigar shaped with windows in the ceiling, and reminiscent of a ship's saloon now much the most comfortable of our small concert rooms". At the time, and subsequently, the hall was celebrated for its superb acoustics, unmatched by any other large hall in London. Soon after its opening, Shaw praised it as "a happy success acoustically". Knightley followed the example of earlier buildings noted for fine acoustics; the walls of the auditorium were lined with wood, fixed clear of the walls on thick battens, and coarse canvas was stretched over the wood and then sealed and decorated. He calculated that the unbroken surface and the wooden lining would be "like the body of the violin – resonant". The rest of his career was associated with the Queen's Hall, and the names of the hall and the manager became synonymous.

Алғашқы жылдар

Король залы алғашқы есіктерін 1893 жылдың 25 қарашасында ашты. Ньюман түстен кейін балаларға арналған кеш өткізді, ал кешке 2000 шақырылған қонақ Элкиннің "бір түпті жеке көрме" деп сипаттаған шарасына қатысты. Онда Ұлыбритания гвардиясының оркестрінен танымал пьесалар орындалды, сондай-ақ белгілі музыканттар ән шырқады, фортепиано мен органмен жеке орындаулар жасады. Орындаулар аяқталған соң, аренадағы орындықтар алынып тасталды, қонақтарға мол тамақ-сусын ұсынылды және олар би биледі. 27 қарашада Корольдік әуесқой оркестр қоғамының темекі шегуге арналған концерті өтті, оның меценаты және жетекшісі – принц Альфред (Королева Викторияның екінші ұлы). Шараға Уэльс принці мен Коннот герцогы қатысты. Найтли үлкен дөңгелектің ішінде патшалық ложа салдырды, бірақ принц Альфред Ньюманға: «Менің бауырлым онда отырмайды», – деді, сосын Ньюман оны бұздырды. Бағдарламада Салливан, Гуно, Обер, Мендельсон және Чайковскийдің оркестрлік туындылары, скрипкашы Тивадар Нахец пен баритон Дэвид Фрэнкон Дэвистің жеке орындаулары болды. Залдың ресми ашылуы 2 желтоқсанда өтті. Фредерик Хаймен Коуэн дирижерлік етті, Ұлттық әнұранды Эмма Альбани және Ньюманның шақыруымен жиналған 300 дауысты хор орындады, содан кейін Мендельсонның «Мақтау гимні» орындалды, онда Альбани, Маргарет Хоар және Эдвард Ллойд жеке орындаушылар ретінде қатысты. Бағдарламаның екінші бөлігінде Бетховеннің «Императорлық концерті» қойылды, оны Фредерик Доусон орындады. 1894 жылдың күзінен бастап зал Лондон филармониялық қоғамының жылдық қысқы концерттер өтетін орны ретінде қабылданды, бұрын олар Сент-Джеймс залында өткізілген. Филармонияның Король залындағы алғашқы концертінде Александр Маккензи Чайковскийдің «Патэтикалық симфониясын» Англияда алғаш рет орындады, ол жақсы қабылданып, халықтың ықыласымен келесі концертте қайта орындалды. 1894–95 жылғы маусымда Эдвард Григ пен Камиль Сен-Санс өзінің шығармаларын орындады. Қоғам 1941 жылға дейін Король залында болды.

The Queen's Hall first opened its doors on 25 November 1893. Newman gave a children's party in the afternoon, and in the evening 2,000 invited guests attended what Elkin describes as "a sort of private view", with popular selections played by the Band of the Coldstream Guards, and songs, piano and organ solos performed by well known musicians. After the performances, the seats in the arena were removed, lavish refreshments were served, and the guests danced. On 27 November there was a smoking concert given by the Royal Amateur Orchestral Society, of which Prince Alfred (the second son of Queen Victoria) was both patron and leader. The performance was attended by the Prince of Wales and the Duke of Connaught. Knightley had built a royal box in the grand circle, but Prince Alfred told Newman, "my brother would never sit in that", and Newman had it demolished. The programme consisted of orchestral works by Sullivan, Gounod, Auber, Mendelssohn and Tchaikovsky, and solos from the violinist Tivadar Nachéz and the baritone David Ffrangcon Davies. The official opening of the hall took place on 2 December. Frederic Hymen Cowen conducted; the National Anthem was sung by Emma Albani and a choir of 300 voices assembled at short notice by Newman; Mendelssohn's Hymn of Praise followed, with Albani, Margaret Hoare and Edward Lloyd as soloists. In the second part of the programme there was a performance of Beethoven's Emperor Concerto, with Frederick Dawson as soloist. From the autumn of 1894, the hall was adopted as the venue for the annual winter season of concerts of the Philharmonic Society of London, which had formerly been held at St James's Hall. At the first Philharmonic concert at the Queen's Hall, Alexander Mackenzie conducted the first performance in England of Tchaikovsky's Pathétique Symphony, which was so well received that it was repeated, by popular acclaim, at the next concert. During the 1894–95 season, Edvard Grieg and Camille Saint Saëns conducted performances of their works. The Society remained at the Queen's Hall until 1941.

Саябақ концерттері

Жаздың ыстығында, лондондық көрермендер театрлар мен концерт залдарына бармауға бейім болған кезде, залды толтыру үшін Ньюман он апталық кезеңді өткізуді жоспарлады. Қаржыны үнемдеу қажет болды, сондықтан Ньюман жұлдызды дирижер шақырмауға шешім қабылдады, бірақ жас және көпке танылмаған Генри Вудты бүкіл маусымды жүргізуге шақырды. 1838 жылдан бері Лондонда Луи Антуан Жюльеннен Артур Салливанға дейінгі дирижерлермен түрлі серуен концерттері өткізіліп келді. Салливанның 1870-ші жылдардағы концерттері ерекше табысқа ие болды, себебі ол көрермендеріне әдеттегі жеңіл музыкадан гөрі көбірек ұсынды. Ол әдетте Филармониялық қоғам және басқалар ұсынған қымбат концерттерде ғана орындалатын Бетховеннің симфониялары сияқты ірі классикалық туындыларды таныстырды. Ньюман да сондай мақсатты қойды: «Мен күнделікті концерттер өткізіп, халықты кезең-кезеңмен дамытамын. Бастапқыда танымал болып, бірте-бірте стандартты көтеріп, классикалық және заманауи музыканы ұнататын тыңдарман қалыптастырамын». Ньюманның концерттерді баршаға ұнату үшін жасауға тырысуы оны концерттер кезінде темекі шегуге рұқсат беруге итерді, бұл 1971 жылға дейін Промста ресми түрде тыйым салынбады. Концерттер барысында, ғана емес, залдың барлық бөлімінде тағамдар сатылды. Бағалар классикалық концерттерге арналған әдеттегі бағадан бес есе арзан болды: тұрған орын бір шиллинг, балкон екі шиллинг, ал үлкен шеңбердегі (алдын ала салынған) орындар үш және бес шиллингке сатылды. Ньюманға алғашқы маусымы үшін қаржылық қолдау табу қажет болды. Құлақ, мұрын және тамақ ауруларын емдеуші маман доктор Джордж Кэткарт екі талаппен демеушілік етуге келісті: Вуд барлық концерттерді жүргізсін және оркестр аспаптарының дыбысы еуропалық стандартқа сәйкес төмендетілсін. Англиядағы концерттік дыбыс континентальды дыбыстан жарты тон жоғары болды, ал Кэткарт оны әншілердің дауысына зиянды деп есептеді. Вуд, дирижер болғандықтан, ән оқытушысы ретінде де келісті. Корольдік зал оркестрінің мырыш және ағаш аспаптарын ойнаушылары жаңа, төмен дыбысты аспаптар сатып алуға құштар емес еді; Кэткарт Бельгиядан жиынтық аспаптар импорттап, оларды ойнаушыларға берді. Бір маусымнан кейін ойнаушылар төмен дыбыстың қалыпты жағдайға айналатынын түсінді және оларды одан сатып алды. Ньюман мен Вуд бірте-бірте жеңіл музыкадан негізгі классикалық туындыларға көшті; ашылу концертінен кейін бірнеше күн ішінде Шуберттің аяқталмаған симфониясы және Вагнер операларынан үзінділер орындалды. Бірінші маусымда Шуберттің Ұлы C мажор, Мендельсонның итальяндық және Шуманның төртінші симфониялары да орындалды. Концерттерге Мендельсонның скрипкалық концерті мен Шуманның фортепианолық концерті кірді. Маусымда 23 жаңа туынды орындалды, оның ішінде Рихард Штраус, Чайковский, Глазунов, Массне және Римский-Корсаковтың шығармаларының лондондық тұңғыш орындалуы болды. Ньюман мен Вуд жақын арада маусымның әр дүйсенбі күнін негізінен Вагнерге, ал әр жұма күнін Бетховенге арнауға мүмкіндік алды, бұл үлгі ондаған жылдар бойы сақталды.

To fill the hall during the heat of the late summer period, when London audiences tended to stay away from theatres and concert halls, Newman planned to run a ten week season of promenade concerts, with low priced tickets to attract a wider audience than that of the main season. Costs needed to be kept down, and Newman decided not to engage a star conductor, but invited the young and little known Henry Wood to conduct the whole season. There had been various seasons of promenade concerts in London since 1838, under conductors from Louis Antoine Jullien to Arthur Sullivan. Sullivan's concerts in the 1870s had been particularly successful because he offered his audiences something more than the usual light music. He introduced major classical works, such as Beethoven symphonies, normally restricted to the more expensive concerts presented by the Philharmonic Society and others. Newman aimed to do the same: "I am going to run nightly concerts and train the public by easy stages. Popular at first, gradually raising the standard until I have created a public for classical and modern music". Newman's determination to make the promenade concerts attractive to everyone led him to permit smoking during concerts, which was not formally prohibited at the Proms until 1971. Refreshments were available in all parts of the hall throughout the concerts, not only during intervals. Prices were about one fifth of those customarily charged for classical concerts: the promenade (the standing area) was one shilling, the balcony two shillings, and the grand circle (reserved seats) three and five shillings. Newman needed to find financial backing for his first season. Dr George Cathcart, a wealthy ear, nose and throat specialist, offered to sponsor it on two conditions: that Wood should conduct every concert, and that the pitch of the orchestral instruments should be lowered to the European standard diapason normal. Concert pitch in England was nearly a semitone higher than that used on the continent, and Cathcart regarded it as damaging for singers' voices. Wood, who was a singing teacher as well as a conductor, agreed. The brass and woodwind players of the Queen's Hall Orchestra were unwilling to buy new low pitched instruments; Cathcart imported a set from Belgium and lent them to the players. After a season, the players recognised that the low pitch would be permanently adopted, and they bought the instruments from him. Newman and Wood gradually tilted the balance from light music to mainstream classical works; within days of the opening concert, Schubert's Unfinished Symphony and further excerpts from Wagner operas were performed. Among the other symphonies presented during the first season were Schubert's Great C Major, Mendelssohn's Italian and Schumann's Fourth. The concertos included Mendelssohn's Violin Concerto and Schumann's Piano Concerto. During the season there were 23 novelties, including the London premieres of pieces by Richard Strauss, Tchaikovsky, Glazunov, Massenet and Rimsky Korsakov. Newman and Wood soon felt able to devote every Monday night of the season principally to Wagner and every Friday night to Beethoven, a pattern that endured for decades.

Басқа презентациялар

Король сарайында өткен көптеген шараларды Ньюман ұсынбады. Зал жиі Бах хоры мен Филармониялық қоғамға (1903 жылдан бастап Корольдік филармониялық қоғам), содан кейін Лондон хор қоғамы мен Корольдік хор қоғамы сияқты ұйымдарға жалға берілді. Зал түрлі басқа да шаралар үшін пайдаланылды, оның ішінде кештер, Сузаның әскери оркестр концерттері, лекциялар, қоғамдық жиналыстар, Моррис билері, Эвритмика және діни қызметтер. 1896 жылдың 14 қаңтарында Ұлыбританиядағы алғашқы публицистік кино көрсетілімі Корольдік фотоқоғам мүшелері мен олардың жұбайларына, Кинэоптиконды жасаған және қоғамның мүшесі Бирт Акс пен оның әріптесі Артур Мелбурн Купер көрсетті. Бұл ертедегі Кинетоскоптың жетілдірілген нұсқасы болды. Ньюман жаңа ойын-сауықтарға қызығушылық таныта берді. Музыкалық зал әртісі Альберт Шевалье оны 1899 жылдың 16 қаңтарынан бастап Корольдің кіші залында эстрадалық қойылымдар ұйымдастыруға көндірді. Бұл қойылымдар жақсы қабылданды; The Times газеті Шевальедің "мәдени жандармен байланысы бұрынғы демеушілерімен болғандай күшті және тұрақты" екенін жазды. Осының барлық түрлі шараларына қарамастан, көпшілік санасында Король сарайы ең алдымен серуендеп жүріп тыңдайтын концерттермен байланысты болды. Ньюман "промдар" деп аталған концерттерді жыл бойындағы беделді әрі қымбат концерттермен теңестіруге тырысты. Промдарды ең шағын бюджетпен өткізу қажет болды, бірақ Симфониялық концерттер сериясы үшін Ньюман ең танымал музыканттарды шақыру үшін жомарт ақы төлеуге дайын болды. Орындаушылардың арасында Джозеф Йоахим, Фриц Крейслер, Нелли Мельба, Пабло де Сарасате, Эжен Исаэ және ең қымбаттысы Игнаси Ян Падеревски болды. Дирижерлердің қатарында Артур Никиш пен Ханс Рихтер де болды. Залда алғашқы 20 жылында өз шығармаларын орындаған композиторлардың ішінде Дебюсси, Эльгар, Григ, Равел, Сен-Санс, Шенберг, Рихард Штраус және Салливан бар еді.

ХХ ғасырдың басында

1901 жылы Ньюман залды жалға алып, сонымен қатар оның басқарушысы болды, бірақ келесі жылы театрлық қойылымдарға тиімсіз инвестиция салғаннан кейін банкрот деп жарияланды. «Chappell and Co» музыкалық баспасы ғимаратты жалға алып, Ньюманды менеджер ретінде қалдырды. «Король залы» оркестрі мен концерттерін неміс тегіндес банкир, музыканы меценаттық деңгейде қолдау көрсеткен сэр Эдгар Шпейер құтқарып қалды. Шпейер қажетті қаражатты ұсынды, Ньюман мен Вудты музыкалық білім беру жобасын жалғастыруға ынталандырды және «Промс» пен негізгі симфониялық концерт маусымын қаржыландырды. Ньюман 1906 жылға дейін залдың менеджері, ал 1926 жылы қайтыс болғанға дейін концерттердің менеджері болды. «Король залы» оркестрінің мүшелеріне жоғары жалақы төленбеді; Вуд өзінің естеліктерінде: «Оркестрдің қатардағы мүшелері алты «Променад» концерті мен үш репетиция үшін аптасына 45 шиллинг, бір симфониялық концерт пен репетиция үшін гинея, ал жексенбі күнгі түстен кейін немесе кешкі концерттер үшін репетициясыз жарты гинея алатын еді». Басқа менеджменттер жақсырақ жалақымен біржолғы тапсырыстар ұсынғандықтан, көптеген музыканттар орынбасарлық жүйені толық пайдаланды. Ньюман оған нүкте қоюға бел буды. Бір репетицияда Вуд өзінің оркестрінде мүлдем таныс емес беттерді көргеннен кейін, Ньюман сахнаға шығып: «Мырзалар, енді орынбасарлар болмайды; таң жақсы болсын» деді. Соның салдарынан 40 музыкант өздерінің жеке оркестрін – «Лондон симфониялық оркестрін» құрды. Ньюман жаңа оркестрді «Король залынан» шығаруға тырыспады, ал оның алғашқы концерті 9 маусымда 1904 жылы Рихтер жетекшілігімен өтті. Ішкі безендірісінің қарапайымдылығы мен отыратын орынның аяқтарға арналған жеткіліксіз кеңістігі сынға ұшырады. 1913 жылы «The Musical Times» газетінде былай делінген: «Орындықтарды орналастыруда төменгі аяқ-қолдың орташа ұзындығы ескерілмеген сияқты, және аяқтарды киім бөлмесінде қалдыру керек деген түсінік болған сияқты. Бұл екі пенске қымбатқа түсер еді, және киім бөлмесіндегі сұрыптаудың тәртібі мінсіз болмаса, қиындықтар туындауы мүмкін еді». «Chappells» орындықтарды кеңірек орналастыруға уәде берді және бір жыл ішінде солай істеді; залдың отыратын жері 2400-ге дейін азайтылды. Декорацияны жаңарту мәселесі шешілгенге дейін соғыс басталды. Ньюман неміс музыкасы жоспарланғандай орындалатындығын мәлімдеген мәлімдеме жасады: «Музыка мен өнердің ең ұлы үлгілері әлемнің иелігінде және тіпті осы шақтың әуесқойлығы мен құмарлықтарына да қол сұғылмауы керек». 1915 жылы Шпейер Ұлыбританиядан кеткеннен кейін «Chappell’s» «Король залы» концерттері үшін қаржылық жауапкершілікті өз мойнына алды. Оркестр «Жаңа Король залы оркестрі» деп аталды. Зал неміс әуе шабуылына ұшырады, бірақ аз ғана зақымдалды. Вудтың хорының бір мүшесі кейін концерттің ортасында болған оқиғаны еске алды: Соғыстан кейін «Король залы» 1914 жылға дейін болғандай жұмыс істеді, бірақ Вуд бұл жаңа безендіруді «көптеген жағымсыз көк-жасыл» деп атады. Жаңа орындаушылар пайда болды, соның ішінде Соломон, Лориц Мелхиор және Пол Хиндемит. Алайда 1920 жылдары зал радио хабарларын таратуды жақтаушылар мен қарсыластар арасындағы шайқас алаңына айналды. Уильям Бузи, «Chappells» компаниясының басшысы және «Король залының» иесі, жаңадан құрылған «Британдық радиокомпаниясының» (BBC) музыка таратуына қатаң қарсы болды. Ол «BBC» үшін жұмыс істеген әртістердің ешқайсысына «Король залында» өнер көрсетуге рұқсат етілмейтінін жарлықтады. Бұл орындаушыларды қиын жағдайға түсірді; олар Ұлыбританияның ең маңызды музыкалық орындарында өнер көрсету құқығын жоғалтпай, эфирде көрінгісі келді. Сол кезде зал көптеген көрнекті орындаушыларды тарту мүмкіндігінен уақытша айырылды. Бұл тұрақсыздықтың ортасында Ньюманның денсаулығы нашарлап, ол қысқа сырқаттан кейін 1926 жылдың қарашасында қайтыс болды. Вуд былай деп жазды: «Мен бәрі тоқтап қалады деп қорықтым, өйткені мен онымен талқыламастан қосымша музыкантты ешқашан жалдаған емеспін». «Промс» сақталды, ал зал 1920-шы және 30-шы жылдардағы танымал концерттерге қонақ болды, кейбіреулерін «BBC», ал басқаларын осы уақытқа дейін хорлық қоғамдар, импресариолар мен оркестрлер ұйымдастырды. «Chappells» «Жаңа Король залы оркестрі» атағына ие болғандықтан, тұрақты оркестр өзінің атын тағы да өзгертуге мәжбүр болды және енді ол сэр Генри Дж. Вуд симфониялық оркестрі деп аталды.

In 1901 Newman became the lessee of the hall as well as its manager, but the following year, after unwise investment in theatrical presentations, he was declared bankrupt. The music publisher Chappell and Co took over the lease of the building, retaining Newman as manager. The Queen's Hall orchestra and concerts were rescued by the musical benefactor Sir Edgar Speyer, a banker of German origin. Speyer put up the necessary funds, encouraged Newman and Wood to continue with their project of musical education, and underwrote the Proms and the main Symphony Concert seasons. Newman remained manager of the hall until 1906 and manager of the concerts until he died in 1926. The members of the Queen's Hall Orchestra were not highly paid; Wood recalled in his memoirs, "the rank and file of the orchestra received only 45s a week for six Promenade concerts and three rehearsals, a guinea for one Symphony concert and rehearsal, and half a guinea for Sunday afternoon or evening concerts without rehearsal". Offered ad hoc engagements at better pay by other managements, many of the players took full advantage of the deputy system. Newman determined to put an end to it. After a rehearsal in which Wood was faced with a sea of entirely unfamiliar faces in his own orchestra, Newman came on the platform to announce: "Gentlemen, in future there will be no deputies; good morning". Forty players resigned en bloc and formed their own orchestra, the London Symphony Orchestra. Newman did not attempt to bar the new orchestra from the Queen's Hall, and its first concert was given there on 9 June 1904, conducted by Richter. The drabness of its interior decor and the lack of leg room in the seating attracted criticism. In 1913, The Musical Times said, "In the placing of the seats apparently no account whatever is taken even of the average length of lower limbs, and it appeared to be the understanding that legs were to be left in the cloak room. At twopence apiece this would be expensive, and there might be difficulties afterwards if the cloak room sorting arrangements were not perfect". Chappells promised to rearrange the seats to give more room and did so within the year; the seating capacity of the hall was reduced to 2,400. War intervened before the question of refurbishing the decor could be addressed. Newman put out a statement declaring that German music would be played as planned: "The greatest examples of Music and Art are world possessions and unassailable even by the prejudices and passions of the hour". When Speyer left Britain in 1915, Chappell's took on financial responsibility for the Queen's Hall concerts. The resident orchestra was renamed the New Queen's Hall Orchestra. The hall was hit by German air raids, but escaped with only minor damage. A member of Wood's choir later recalled a hit in the middle of a concert:

After the war, the Queen's Hall operated for a few years much as it had done before 1914, except for what Wood called "a somewhat disagreeable blue green" new decor. New performers appeared, including Solomon, Lauritz Melchior and Paul Hindemith. During the 1920s, however, the hall became the battleground between proponents and opponents of broadcasting. William Boosey, the head of Chappells, and effective proprietor of the Queen's Hall, was adamantly against the broadcasting of music by the recently established British Broadcasting Company (BBC). He decreed that no artist who had worked for the BBC would be allowed to perform at the Queen's Hall. This put performers in a dilemma; they wished to appear on the air without forfeiting the right to appear at Britain's most important musical venue. The hall became temporarily unable to attract many of the finest performers of the day. In the middle of the impasse Newman's health failed, and he died in November 1926 after a brief illness. Wood wrote, "I feared everything would come to a standstill, for I had never so much as engaged an extra player without having discussed it with him first". The Proms were saved, and the hall continued to play host to celebrity concerts throughout the rest of the 1920s and the '30s, some promoted by the BBC, and others as hitherto by a range of choral societies, impresarios and orchestras. As Chappells owned the title "New Queen's Hall Orchestra", the resident orchestra had to change its name once again and was now known as Sir Henry J. Wood's Symphony Orchestra.

Соңғы жылдар

1927 жылы Берлин филармониялық оркестрі, дирижері Вильгельм Фуртвенглер басшылығымен, Король сарайында екі концерт берді. Бұл концерттер, сондай-ақ оркестрдің 1928 және 1929 жылдардағы келесі концерттері Лондон оркестрлерінің салыстырмалы түрде төмен деңгейін анық көрсетті. Би-Би-Си де, сэр Томас Бичэм де Лондонның оркестрлік деңгейін Берлин деңгейіне жеткізуді көздеді. Би-Би-Си мен Бичэм арасындағы алғашқы ынтымақтастық әрекетінен кейін, олар өздерінің жолдарын айырды: Би-Би-Си Адриан Боултпен бірге Би-Би-Си симфониялық оркестрін құрды, ал Бичэм Малкольм Сарджентпен бірлесіп Лондон филармониялық оркестрін құрды. Екі оркестр де Король сарайындағы концерттермен дебют жасады. Би-Би-Си оркестрі өзінің алғашқы концертін 1930 жылғы 22 қазанда өткізді, дирижерлік еткен Боулт Вагнер, Брамс, Сен-Санс және Равельдің шығармаларынан тұратын бағдарлама орындады. Жаңа оркестр туралы сын-ескертпелер өте жағымды болды. The Times оның «виртуоздығына» және Боулттың «тамаша» дирижерлік өнеріне тоқталып өтті. Musical Times газеті: «Би-Би-Си бірінші сыныпты оркестр құруға ниеттенгені бекер болған жоқ» деп жазды және орындау кезіндегі «қуанышқа» тоқталып айтты. Лондон филармониясы 1932 жылғы 7 қазанда Бичэм дирижерлігімен дебют жасады. Бірінші номерден кейін, Берлиоздың «Рим карнавалы» увертюрасынан соң, көрермендер өте қуанды, олардың кейбіреулері қол соғып, шулап орындарынан тұрды. Келесі сегіз жыл ішінде оркестр Король сарайында жүзге жуық рет өнер көрсетті. Ескі тұрақты оркестрге рөл болмады, оның көптеген мүшелері Би-Би-Си-ге жұмысқа алынды, ал 1930 жылы ол таратылды. 1930 жылдары залда қонақ дирижерлер ретінде Серж Куссевицкий, Виллем Менгельберг, Артуро Тосканини, Бруно Вальтер және Феликс Вайнгартнер болды. Композитор-дирижерлердің қатарында Рихард Штраус және Антон Веберн де болды. Осы кезеңде залда жасалған кейбір жазбалар CD-ге қайта басылды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, BBC дереу радио хабарларын Лондоннан бомбалау қаупі аз деп есептелген жерлерге көшіру жоспарларын іске қосты. Оның музыкалық бөлімі, BBC симфониялық оркестрімен бірге, Бристольге көшірілді. BBC орындаушыларды ғана емес, сонымен қатар "Промс" фестиваліне қаржылық қолдау көрсетуді де тоқтатты. Вуд 1940 жылғы маусымның бәрібір өтетінін шешті. Корольдік филармониялық қоғам және жеке кәсіпкер Кит Дуглас сегіз апталық маусымды қолдауға келісті, ал Лондон симфониялық оркестрі шақырылды. Маусым төрт аптадан кейін қысқартылды, өйткені қарқынды бомбалау салдарынан Король залы жабылуға мәжбүр болды. Король залында өткен соңғы "Промс" 1940 жылдың 7 қыркүйегінде болды. 8 желтоқсанда залдың есіктері мен терезелері жарылыстан қирады. Уақытша жөндеуден кейін концерттер жалғасты, ал 1941 жылдың 6 сәуірінде болған келесі зардаптан кейін жөндеу жұмыстары қайтадан тездетілді және зал бірнеше күн ішінде қайта ашылды. 1941 жылдың 10 мамырында түстен кейін залда Элгардың концерті өтті. Сержант «Энигма вариациялары» мен «Геронтийдің арманы» шығармаларын дирижерлік етті. Орындаушылар Мюриэль Бранскилл, Вебстер Бут және Рональд Стир болды, Лондон филармониясы мен Корольдік хор қоғамымен бірге. The Times газетінің пікірінше, бұл концерт, залдың соңғы концерті, «шын мәнінде ерекше орындалуларға» толы болды. Сол түні интенсивті әуе шабуылы болды, оның салдарынан Парламент палатасы мен көптеген басқа ғимараттар қирады, ал Британ мұражайы мен Вестминстер аббаттығы ауыр зақымдар алды. Бір өрт сөндіруші бомба Король залына тиді, нәтижесінде залдың ішкі бөлігі толығымен өртеніп, қалпына келтіру мүмкін болмады. Ғимарат қираған үйінділердің арасында күйіп жатты, ал Лондон филармониясы мыңдаған фунт стерлингке бағалы аспаптарын жоғалтты. Оқиға орнында Вудтың қоладан жасалған бюсті ғана зақымсыз қалды. Концерттер Лондонның Корольдік Альберт залында және басқа да орындарда жалғасты. "Промс" Альберт-холлға көшірілді, ол олардың негізгі орны болып қала береді. 1951 жылы Корольдік фестиваль залы ашылды және "Промс" емес, симфониялық концерттер үшін Лондонның басты орны болды. 1946 жылдың соңында Корольдік жерлер комиссарлары жердің жалдау ақысын 850 фунттан 8000 фунтқа дейін көтергені хабарланды, бұл залды қайта салу немесе жаңа Генри Вуд концерт залын салу мүмкіндігін қиындатты. 1954 жылы үкімет залды қайта құрудың мүмкіндігін зерттеу үшін Лорд Роббинстің төрағалығымен, құрамында сэр Адриан Болт бар комитет құрды. Комитет «музыкалық негізде және қоғамның жалпы мәдени өмірінің мүддесі үшін» залды ауыстыру қажет екенін мәлімдеді, бірақ «қазіргі субсидияланатын залдардың көрермендерінен елеулі түрде кемітпей» жұмыс істеуге мүмкіндік беретін сұраныс бар-жоғы күмәнді болды. 1982 жылдан бастап Лондонда симфониялық концерттерге жеткілікті үлкен екінші зал болды, ол Барбикан орталығында орналасқан. Қазір ол жерде Saint Georges Hotel орналасқан. 2004 жылы Ричард Моррисон Король залы туралы былай деп жазды:
«Осы залда концерттер тыңдағандардың барлығы оның акустикасы мен атмосферасы туралы жылы сезімдермен әңгімелейді немесе әңгімеледі – есептерге сүйенсек, ол өте тамаша болған. Соғыстан кейін оны қайта құру керек еді: жоспарлар, комитеттер, тіпті қаржы жинау науқанының басталуы болды. Бірақ олай болмады, содан бері Лондонда осы кемелдікке жақын симфониялық концерт залы жоқ». Моррисон бұл жағдайға кабинет министрі Герберт Моррисонды кінәлайды; Герберт Моррисон өзінің сүйікті жобасы – Корольдік фестиваль залына басымдық беруге бейім болған. «Жаңа Корольдік фестиваль залының дұрыс емес жерде, дұрыс емес материалдардан жасалғаны және дұрыс емес пішінде болғаны ешқандай маңызға ие емес еді». Ричард Моррисон Король залының кемелділігін Фестиваль залының («апатты құрғақ акустикасы»), Альберт залының («үлкен ванна бөлмесінің дыбысы») және Барбиканның («акустикалық апат») кемшіліктерімен салыстырады.

On the outbreak of the Second World War in September 1939, the BBC immediately put into effect its contingency plans to move much of its broadcasting away from London to places thought less at risk of bombing. Its musical department, including the BBC Symphony Orchestra, moved to Bristol. The BBC withdrew not only the players, but financial support from the Proms. Wood determined that the 1940 season would nevertheless go ahead. The Royal Philharmonic Society and a private entrepreneur, Keith Douglas, agreed to back an eight week season, and the London Symphony Orchestra was engaged. The season was curtailed after four weeks, when intense bombing forced the Queen's Hall to close. The last Prom given at the Queen's Hall was on 7 September 1940. On 8 December doors and windows of the hall were blown out by blast. After temporary repairs, concerts were continued; after further damage on 6 April 1941 repairs were again quickly made, and the hall re opened within days. On the afternoon of 10 May 1941, there was an Elgar concert at the hall. Sargent conducted the Enigma Variations and The Dream of Gerontius. The soloists were Muriel Brunskill, Webster Booth and Ronald Stear, with the London Philharmonic and the Royal Choral Society. This concert, the last given at the hall, comprised in the view of The Times "performances of real distinction". That night there was an intensive air raid in which the chamber of the House of Commons and many other buildings were destroyed, and the British Museum and Westminster Abbey were seriously damaged. A single incendiary bomb hit the Queen's Hall, and the auditorium was completely gutted by fire beyond any hope of replacement. The building was a smouldering ruin in heaps of rubble; the London Philharmonic lost thousands of pounds' worth of instruments. All that remained intact on the site was a bronze bust of Wood retrieved from the debris. Concerts continued in London at the Royal Albert Hall and other venues. The Proms were relocated to the Albert Hall, which remains their principal venue. In 1951, the Royal Festival Hall was opened and succeeded the Queen's Hall as the main London venue for symphony concerts other than the Proms. It was reported in late 1946 that the Commissioners of Crown Lands had increased the site's ground rent from £850 to £8,000, setting back the possibility of re building the hall, or of building a new Henry Wood Concert Hall. In 1954 the government set up a committee, chaired by Lord Robbins with Sir Adrian Boult among its members, to examine the practicability of rebuilding the hall. The committee reported that "on musical grounds and in the interest of the general cultural life of the community" it was desirable to replace the hall, but it was doubtful whether there was a potential demand that would enable it to run without "seriously subtracting from the audiences of subsidised halls already in existence". From 1982, London had a second hall large enough for symphony concerts, in the Barbican Centre. It is now occupied by the Saint Georges Hotel. In 2004, Richard Morrison wrote of the Queen's Hall:
Quote|Everybody who heard concerts in that hall speaks, or spoke, warmly of its acoustics and atmosphere by all accounts it was perfect. It should have been rebuilt after the war: there were plans, committees, even the start of a fundraising campaign. But it wasn't, and since then London has not had a symphonic concert hall that comes remotely close to perfection.#tag:ref|Morrison blames the cabinet minister Herbert Morrison for this; Herbert Morrison was determined that his pet project, the Royal Festival Hall, should take precedence. "The fact that the new Royal Festival Hall was in the wrong place, made of the wrong materials, and designed to the wrong shape, mattered not one whit". Richard Morrison compares the perfection of the Queen's Hall to the imperfections of the Festival Hall ("disastrously dry acoustics"), the Albert Hall ("giant bathroom reverberation") and the Barbican ("an acoustical calamity").