Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джеймс Уотсон Жерард III (1867 жылдың 25 тамызы – 1951 жылдың 6 қыркүйегі) – американдық саясаткер, АҚШ-тың заңгері, дипломаты және Нью-Йорк Жоғарғы Сотының судьясы. Оның әкесі, сондай-ақ Джеймс Уотсон Жерард, Нью-Йорктегі танымал сот адвокаты және қоғамдық қайраткер болған. Ол Колумбия университетін (А. Б. 1890; А. М. 1891) және Нью-Йорк құқық мектебін (LL. B. 1892) бітірген.
American politician
James Watson Gerard III (August 25, 1867 – September 6, 1951) was a United States lawyer, diplomat, and justice of the New York Supreme Court. and his grandfather, also James Watson Gerard, was a noted trial lawyer and civic reformer in New York. He graduated from Columbia University (A. B. 1890; A. M. 1891) and from New York Law School (LL. B. 1892).
Мансап
Жерар төрт жыл бойы Нью-Йорк округінің Демократиялық сайлауалды комитетінің төрағасы болды. Ол Нью-Йорк штатының Ұлттық гвардиясында төрт жыл қызмет етті. Ол испан-американ соғысында (1898) генерал Маккоскри Батт штабында қызмет етті. 1900-1904 жылдары 1-ші гвардиялық бригаданың майор дәрежесінде квартирмейстері болды. Ол 1907 жылы Нью-Йорк Жоғарғы Сотына сайланды, онда 1911 жылға дейін судья болып қызмет етті. 1913 жылдан 1917 жылға дейін. 1914 жылы Джерард Нью-Йорк штатынан АҚШ сенаторына Демократиялық (Таммани Холл) кандидат болды. Ол демократиялық партияның алғашқы сайлауында Анти-Тамани кандидат Франклин Д. Рузвельтті жеңіп, бірақ сайлауда Джеймс Уодсвортқа жеңіліске ұшырады.
Gerard was chairman of the Democratic campaign committee of New York County for four years. He served on the National Guard of the State of New York for four years. He served through the Spanish–American War (1898) on the staff of General McCoskry Butt. From 1900 to 1904, he was quartermaster, with the rank of major, of the 1st Brigade of the Guard. He was elected to the New York Supreme Court in 1907, where he served as a judge until 1911. from 1913 to 1917. In 1914, Gerard was the Democratic (Tammany Hall) candidate for U. S. Senator from New York. He defeated the Anti Tammany candidate, Franklin D. Roosevelt, in the Democratic primary, but lost the election to James W. Wadsworth, Jr.
1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Джерард Германиядағы британдық мүдделерді қорғауды өз міндетіне алды, кейіннен британдық тұтқындар ұсталған лагерьлерді аралап, олардың жағдайын жақсартуға көп еңбек етті. Оның жауапкершілігі Франция, Ұлыбритания және Ресейдегі неміс мүдделері сол елдердегі американдық елшіліктерге тапсырылғандықтан, Берлиндегі американдық елшілігі біршама ақпаратты жинау және тарату ортасына айналды. Ол өзі білгеннен кейін, немістердің арасында қызу талқыланған, неміс үкіметінің бельгиялық бейтараптықты бұзуға қатысты ресми ұстанымы туралы мәселені шешті.
At the outbreak of World War I, in 1914, Gerard assumed the care of British interests in Germany, later visited the camps in which British prisoners were confined, and did much to alleviate their condition. His responsibilities were further increased by the fact that German interests in France, Britain, and Russia were placed in the care of the American embassies in those countries, which made the American embassy in Berlin become a sort of clearing house. From first hand knowledge, he settled the question, much disputed among the Germans themselves, as to the official attitude of the German government toward the violation of Belgian neutrality.
Кейінгі мансап
Ол Нью-Йоркте заңгерлік тәжірибесімен айналысты. Нью-Йорктегі Джордж Х. Доран компаниясы 1917 жылы жарық көрген Джерардтың өзінің тәжірибесі туралы жазған екі кітабын шығарды: «Менің Германиядағы төрт жылым» және келесі жылы – «Кейзерлікке бетпе-бет». «Менің Германиядағы төрт жылым» 1918 жылы түсірілген. Джерард Warner Brothers киностудиясының дамуында маңызды рөл атқарды, өйткені оның «Менің Германиядағы төрт жылым» кітабы Warner-дің сол аттас алғашқы ұлттық таралымдағы фильмінің бастауы болды. Бірде Джерард сөйлеген сөзінде былай деді: «Германияның Сыртқы істер министрі маған бірде: «Сіздің еліңіз Германияға қарсы ештеңе істеуге батылы жетпейді, себебі сіздің еліңізде бес жүз мың неміс резервисі [эмигранттар] бар, егер Германияға қарсы қимыл жасауға батылыңыз келсе, олар үкіметіңізге қарсы қару көтереді» деді. Мен оған, мүмкін солай шығар, бірақ біздің елімізде бес жүз мың бір шам бар, және олар осы резервистер көтеріліске тырысқаннан кейін бір күні сол шамдарға ілініп қалады, – дедім». 1920 жылы АҚШ президентіне сайлауға жасаған сәтсіз әрекеттен кейін Джерард сайлауға түсуден бас тартты, бірақ АҚШ Демократиялық партиясы саясатында баяндамашы, қаржы жинаушы, кеңесші және бұқаралық ақпарат құралдарына материалдар дайындаушы ретінде белсенді рөл атқарды. 1933 жылы Джерард «Нью-Йорк Таймс» газетінде Адольф Гитлердің «Менің күресім» кітабына шолу жасады. Оның сын-пікірі бөлімнің бүкіл алдыңғы бетін алып, ішкі беттерде де жалғасты. «Гитлер Германия үшін көп іс жасап жатыр», – деп бастады Джерард, «немістерді біріктіруі, коммунизмді жоюы, жастарды тәрбиелеуі, патриотизммен рухтандырылған Спарта мемлекетін құруы, неміс мінезіне сай келмейтін парламенттік үкіметті шектеуі, жеке меншік құқығын қорғауы» – бәрі де «жақсы» деді. Бірақ ол Гитлердің антисемитизмін айыптады. «Біздің барлығымыздың да қараңғы ғасырлардағы қорқынышты қуғын-сүргінге қайта оралған елді сынауға, бойкоттауға құқығымыз бар, сондай-ақ осы жаңылысқан ел туралы қоғамдық пікірді қалыптастыруға құқығымыз бар», – деп жазды ол. Джерард былай деп қорытындылады: «Біз Гитлердің ғылым, медицина, хирургия, музыка және өнер, әдебиет және адамзатты дамытуға бағытталған барлық ізгіліктер саласында көптеген есімдерді қосқан ұлтқа қарсы жеккөрушілік гимнін қайғымен және әлемнің болашағына қатысты алаңдаушылықпен оқыдық». Джерардтың соңғы кітабы – «Америкадағы алғашқы сексен үш жылым» (1951) атты автобиографиясы.
He took up the practice of law in New York City. The George H. Doran Company of New York City published two books Gerard wrote on his experiences, My Four Years in Germany, released in 1917, and the following year, Face to Face with Kaiserism. My Four Years in Germany was filmed in 1918. Gerard was of major incidental importance in the rise of Warner Brothers movie producers as his book My Four Years in Germany was the source of the Warner's first nationally syndicated film of the same name. Gerard once said in a speech, "The Foreign Minister of Germany once said to me 'your country does not dare do anything against Germany, because we have in your country five hundred thousand Germans reservists [emigrants] who will rise in arms against your government if you dare to make a move against Germany.' Well, I told him that that might be so, but that we had five hundred thousandand onelamp posts in this country, and that that was where the reservists would be hanging the day after they tried to rise." After an unsuccessful campaign for U. S. president in 1920, Gerard ceased active pursuit of elected office but accepted a central role in U. S. Democratic Party politics as a public speaker, fundraiser, consultant, and mass media contributor. In 1933, Gerard reviewed Adolf Hitler's Mein Kampf for The New York Times Book Review. His critique occupied the entire front page of the section and continued inside. "Hitler is doing much for Germany," Gerard began, citing "his unification of the Germans, his destruction of communism, his training of the young, his creation of a Spartan State animated by patriotism, his curbing of parliamentary government, so unsuited to the German character; his protection of the right of private property," which he said "are all good". But he went on to condemn Hitler's anti Semitism. "We have all of us a right to criticize, to boycott a nation which reverts to the horrible persecutions of the Dark Ages, we have a right to form a blockade of public opinion about this misguided country," he wrote. Gerard concluded, "It is with sadness, tinged with fear for the world's future, that we read Hitler's hymn of hate against that race which has added so many names to the roll of the great in science, in medicine, in surgery, in music and the arts, in literature and all uplifting human endeavor." Gerard's final book was an autobiography, My First Eighty Three Years in America (1951).
Жеке өмір
Жерардың әйелі, бұрынғы Мэри Аугуста Дейли ("Молли" деп аталған), мыс магнаты Маркус Дейлидің қызы, ол Монтана штатының Бутте кен орындарын дамытқан және Монтана штатының Анаконда қаласын салған "Анаконда Мыс Тау-кен Компаниясының" басшысы болған. Олардың балалары болмады. Мэридің екі ата-анасы қайтыс болғаннан кейін, ол Дейли ранчосының, Монтана штатының Гамильтон қаласының солтүстігінде орналасқан "Bitter Root Stock Farm" мұрагерлерінің бірі атанды, олар осы шаруашылыққа жиі баратын. Жерар Дейли отбасының заңдық мүдделерін басқарды және сол аймақта өзіне ірі қара мал шаруашылығын сатып алды. Қазір Монтана университетінде оның жинаған құжаттары сақталуда. Ол Нью-Йорк қаласының Бруклин ауданындағы Грин Вуд зиратына жерленді.
Gerard's wife, the former Mary Augusta Daly (called “Molly”), was the daughter of copper magnate Marcus Daly, head of the Anaconda Copper Mining Company that developed the mines of Butte, Montana, and built the town of Anaconda, Montana. They had no children. After both of Mary's parents died, she was one of the heirs to the Daly ranch, the Bitter Root Stock Farm, north of Hamilton, Montana, where the couple had frequently visited. Gerard oversaw a number of the legal interests of the Daly family, and he purchased a cattle ranch of his own in the area. Today the University of Montana holds his collected papers. He was interred at Green Wood Cemetery in Brooklyn, New York City.
Негізгі дереккөздер
Джерард, Джеймс В. Германиядағы төрт жылым (1917) онлайн
Джерард, Джеймс В. Кайзерлікпен жүзбе-жүз (1918) онлайн
Джерард, Джеймс Уотсон. Америкадағы алғашқы сексен үш жылым: Джеймс В. Джерардтың естеліктері (Даблдей, 1951).
Gerard, James W. My four years in Germany (1917) online
Gerard, James W. Face to Face with Kaiserism (1918) online
Gerard, James Watson. My first eighty three years in America: the memoirs of James W. Gerard (Doubleday, 1951).