Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суретші (1871–1951)
American painter (1871–1951)
Джон Френч Слоан (2 тамыз 1871 – 7 қыркүйек 1951) – американдық суретші және гравер. Ол американдық өнердің «Ашкан мектебінің» негізін қалаушылардың бірі саналады. Сонымен қатар, ол «Сегіз» тобының мүшесі болған. Ол көбінесе Челсидегі студиясының терезесінен байқаған Нью-Йорк қаласындағы аудандық өмірдің мәнін бейнелейтін қалалық жанрлық суреттерімен танымал. Слоан «Ашкан мектебінің» ең көрнекті суретшісі деп аталады, және социализм принциптерін қабылдаған, бірақ өнерін саясатынан бөліп қараған реалист суретші ретінде де танылады.
John French Sloan (August 2, 1871 – September 7, 1951) was an American painter and etcher. He is considered to be one of the founders of the Ashcan school of American art. He was also a member of the group known as The Eight. He is best known for his urban genre scenes and ability to capture the essence of neighborhood life in New York City, often observed through his Chelsea studio window. Sloan has been called the premier artist of the Ashcan School, and also a realist painter who embraced the principles of Socialism, though he himself disassociated his art from his politics.
Өмірбаян
Джон Слоан 1871 жылдың 2 тамызында Пенсильвания штатының Лок-Хейвен қаласында дүниеге келді. Оның әкесі, Джеймс Диксон Слоан, өнерге бейімділігі бар, бірақ тұрақсыз табыс көздерімен айналысқан адам еді, ал анасы, Генриетта Айрленд Слоан, әулетті отбасынан шыққан мектеп мұғалімі болды. Слоан Филадельфияда өсті, 1904 жылға дейін, Нью-Йоркке көшіп келгенге дейін сол қалада тұрып жұмыс істеді. Ол және оның екі әпкесі (Элизабет және Марианна) ерте жасынан сурет салу мен бояуға ынталандырылды. 1884 жылдың күзінде ол Филадельфиядағы беделді Орталық орта мектепке түсті, оның сыныптастары Уильям Глэкенс пен Альберт С. Барнс болды. 1888 жылдың көктемінде оның әкесі психикалық күйзеліске ұшырап, жұмыс істей алмай қалды, және Слоан он алты жасында ата-анасы мен әпкелерінің күтімін алуға жауапкершілік жүктеді. Ол мектепті тастап, Портер мен Коутс кітап дүкенінде және баспа өнімдерін сатушы компаниясында толық уақытты кассирдің көмекшісі болып жұмыс істеді. Оның міндеттері жеңіл болды, сондықтан ол дүкеннің баспа бөліміндегі жұмыстарды қарап, кітаптарды оқуға көп уақыт таба алды. Дәл сол жерде Слоан өзінің ең ерте сақталған туындыларын жасады, олардың арасында Дюрер мен Рембрандттың қалам мен бояумен салған көшірмелері бар. Ол сондай-ақ дүкенде шағын сомаға сатылатын гравиюралар жасауды бастады. 1890 жылы жоғары жалақы ұсынысы Слоанды А. Эдвард Ньютонға жұмыс істеуге көндірді, ол Портер мен Коутс компаниясының бұрынғы клеркі болған және өз кеңсе тауарлары дүкенін ашқан еді. Ньютонның дүкенінде Слоан құттықтау карточкалары мен күнтізбелерді жасады және өз гравиюраларымен айналысуын жалғастырды. Сол жылы ол Спринг-Гарден институтында кешкі сурет салу сабағына қатысты, бұл оған алғашқы ресми өнер білімін берді. Ол көп ұзамай Ньютонның бизнесін тастап, 1891 жылы еркін коммерциялық суретші ретінде үлкен еркіндік іздеді, бірақ бұл кәсіп аз табыс әкелді. 1892 жылы ол "The Philadelphia Inquirer" газетінің сурет бөлімінде иллюстратор болып жұмыс істей бастады. Кейін сол жылы Слоан Пенсильвания Көркемсурет академиясында реалист Томас Аншуцтың жетекшілігімен кешкі сабақтарға қатысты. Оның сыныптастарының арасында оның бұрынғы сыныптасы Уильям Глэкенс болды. 1892 жылы Слоан талантты суретші және өнер тәуелсіздігін жақтаушы Роберт Анримен танысты, ол оның ұстазы және жақын досы болды. Анри Слоанды графикалық жұмысына ынталандырып, ақырында оны сурет салуға көндірді. Олар ортақ көркемдік көзқарасқа ие болды және алдағы жылдары американдық өнердің "Ашкан мектебі" деп белгілі болған реализмнің жаңа түрін насихаттады. 1893 жылы Слоан мен Анри қысқа ғұмырлы Charcoal Club-ты құрды, оның мүшелеріне Глэкенс, Джордж Люкс және Эверетт Шинн де кірді. Олар 1901 жылдың 5 тамызында үйленді, бұл Слоанға оған толық сенетін, бірақ қателіктері мен психикалық тұрақсыздығы жиі дағдарыстарға әкелетін сүйіспеншілікпен серіктес берді. Нью-Йорк жылдарында осы дағдарыстардың көп бөлігін жеңуге көмектескен жақын досы - суретші Джон Батлер Йейтс, ақын Уильям Батлер Йейтстің қарт әкесі болды. 1903 жылы Слоан шамамен алпыс майлы сурет жасады, бірақ өнер әлемінде өзін таныта алмады. Ол сондай-ақ "Collier's Weekly", "Good Housekeeping", "Harper's Weekly", "The Saturday Evening Post" және "Scribner's" сияқты журналдар үшін жұмыс істеді. Слоан 1908 жылы Макбет галереясында өткен көрмеде Филадельфияның Charcoal клубынан төрт суретшіні (Генри, Глэкенс, Люкс және Шинн), сондай-ақ реалистік емес, импрессионистік стильде жұмыс істеген үш суретшіні, Морис Прендергаст, Эрнест Лоусон және Артур Б. Дэвистің қатысуымен өткен маңызды көрмеге қатысты. Бұл топ кейіннен "Сегіздер" деп аталды. Слоанның "Плутократияның үкіметі" деп атаған нәрсеге наразылығы күшейіп, 1910 жылы Социалистік партияға қосылуға итермеледі. Долли Слоан да осы уақытта социалистік жобаларда белсенді болды. Джон Слоан 1912 жылдың желтоқсанындағы "The Masses" журналының көркемдік редакторы болды және басқа да социалистік басылымдарға, мысалы "Call" және "Coming Nation" сияқты соғысқа қарсы және капитализмге қарсы суреттер жасады. Слоанның үгіт-насихатқа деген ықыласы толық болмағандықтан, оның осы журналдардағы жұмысында саяси мазмұн әрдайым байқалмайтын. Оның "The Masses" журналы тым доктриналық болып барады деген сенімі, бас редакторлар Макс Истман және Флойд Деллмен дау тудырды, бұл 1916 жылы оны осы журналдың лауазымынан кетуге мәжбүр етті. Ол ешқашан АҚШ-тағы Коммунистік партияның одақтасы болған емес, бірақ Совет Одағы теңгерімді қоғам құруға жететініне үміт білдірді. Өмір бойы солшыл саяси көзқарастармен танысып, Американың экономикалық жүйесінің әділетсіздігіне қарсы күресті. Бейбітшілдік жақтасы болғандықтан, ол сондай-ақ Американың Бірінші дүниелік соғысқа қатысуына қарсы болды. 1913 жылы Слоан Джон Рид белсендісі мен қайырымдылық шаруасы Мабель Додж ұйымдастырған радикалды саясат пен өнердің даулы туындысы болған Патерсон ереуілінің көрінісі үшін екі жүз футтық фон жасады. Патерсон, Нью-Джерсидегі жібек фабрикасының жұмысшылары үшін ұйымдастырылған бұл қойылым Мэдисон Сквер Гарденде өтті және 1000-нан астам қатысушыны қамтыды. Слоан "ХХ ғасырдың басында Нью-Йорк қаласының күшті энергиясын және өмірін суреттеген Ашкан мектебінің ең көрнекті суретшісі" деп аталды. 1913 жылы Слоан сондай-ақ аңызға айналған Армори Шоуға қатысты. Ол ұйымдастыру комитетінің мүшесі болды және екі сурет пен бес гравиюраны көрмеге қойды. Сол жылы маңызды коллекционер Альберт С. Барнс Слоанның суретін сатып алды; бұл Слоан үшін сатылған төртінші сурет болды (бірақ оны көбінесе оның бірінші сатуы деп қате санады). Слоан үшін Армори Шоудағы еуропалық модернистік туындылармен танысу оның бұрынғы он жыл бойы суреттеген реалистік қалалық тақырыптардан біртіндеп алшақтауына әкелді. 1914–15 жылдары, Массачусетс штатының Глостер қаласында өткізген жаздарды, ол Ван Гог пен Фовистердің ықпалымен жаңа, еркін және түрлі-түсті стильде эйрде пейзаждарды суреттеді. 1914 жылдан бастап Слоан Көркем студенттер лигасынан сабақ берді, онда ол келесі он сегіз жыл бойы харизматикалық, бірақ эксцентриктік ұстаз болды. Слоан Джордж Люкс өнер мектебінде де қысқа ғана уақыт сабақ берді. Оның студенттері оның тәжірибелік білімі мен адалдығына құрмет көрсетті, бірақ оның тілінің қаталдығынан қорқып, өте аз сурет сатқан белгілі суретші болғандықтан, студенттеріне "Сіздерге өмір сүруге көмектесетін ештеңе үйрете алмаймын" деп кеңес берді. Ол суретшілер арасында мансапты ұнатпады және шәкірттерін тек шығармашылық процесте қуаныш табуға шақырды. 1918 жылдың жазы Глостерде өткізген соңғы жазы болды. Келесі тридцать жыл бойы ол әр жазда Санта-Фе, Нью-Мексикода төрт ай өткізді, онда шөл пейзажы форманы бейнелеуге жаңа назар аударуға шабыттандырды. Дегенмен, оның көптеген туындылары Нью-Йоркте аяқталды. Оңтүстік-Батыста өткізген уақытының нәтижесінде ол және Долли американдықтардың өнері мен рәсімдеріне қызығушылық танытып, Нью-Йорке қайтып келгеннен кейін үнді суретшілерін қолдады. 1922 жылы ол Нью-Йорктегі тәуелсіз суретшілер қоғамында американдықтардың туындыларының көрмесін ұйымдастырды. Ол сондай-ақ Диего Ривераның жұмысын жақтады, оны "бұл континенттегі ескі шеберлер деңгейіндегі жалғыз суретші" деп атады. 1943 жылы Долли Слоан жүрек қан тамырларының ауруынан қайтыс болды. Келесі жылы Слоан 1930 жылдары онымен романдық қарым-қатынаста болған, өзінен қырық жыл кіші Хелен Фаррға үйленді. 1951 жылдың 7 қыркүйегінде Слоан Нью-Гэмпшир штатының Хановер қаласында демалыс кезінде рактан қайтыс болды. Келесі қаңтарда Америка өнерінің Уитни мұражайы оның мансабына арналған сәтті ретроспективті көрме ұйымдастырды. Кейіннен атақты қайырымдылық шаруашысы болған Хелен Фарр Слоан, оның сатылмаған туындыларын елдегі маңызды мұражайларға таратуды ұйымдастырды.
John Sloan was born in Lock Haven, Pennsylvania, on August 2, 1871, to James Dixon Sloan, a man with artistic leanings who made an unsteady income in a succession of jobs, and Henrietta Ireland Sloan, a schoolteacher from an affluent family. Sloan grew up in Philadelphia, Pennsylvania, where he lived and worked until 1904, when he moved to New York City. He and his two sisters (Elizabeth and Marianna) were encouraged to draw and paint from an early age. In the fall of 1884 he enrolled at the prestigious Central High School in Philadelphia, where his classmates included William Glackens and Albert C. Barnes. In the spring of 1888, his father experienced a mental breakdown that left him unable to work, and Sloan became responsible, at the age of sixteen, for the support of his parents and sisters. He dropped out of school in order to work full time as an assistant cashier at Porter and Coates, a bookstore and seller of fine prints. His duties were light, allowing him many hours to read the books and examine the works in the store's print department. It was there that Sloan created his earliest surviving works, among which are pen and ink copies after Dürer and Rembrandt. He also began making etchings, which were sold in the store for a modest sum. In 1890, the offer of a higher salary persuaded Sloan to leave his position to work for A. Edward Newton, a former clerk for Porter and Coates who had opened his own stationery store. At Newton's, Sloan designed greeting cards and calendars and continued to work on his etchings. In that same year he also attended a night drawing class at the Spring Garden Institute, which provided him his first formal art training. He soon left Newton's business in quest of greater freedom as a freelance commercial artist in 1891, but this venture produced little income. In 1892, he began working as an illustrator in the art department of The Philadelphia Inquirer. Later that same year, Sloan began taking evening classes at the Pennsylvania Academy of the Fine Arts under the guidance of the realist Thomas Anshutz. Among his fellow students was his old schoolmate William Glackens. In 1892, Sloan met Robert Henri, a talented painter and charismatic advocate of artistic independence who became his mentor and closest friend. Henri encouraged Sloan in his graphic work and eventually convinced him to turn to painting. They shared a common artistic outlook and in the coming years promoted a new form of realism, known as the "Ashcan school" of American art. In 1893, Sloan and Henri founded the short lived Charcoal Club together, whose members would also include Glackens, George Luks, and Everett Shinn. They were married on August 5, 1901, providing Sloan with an affectionate partner who believed in him absolutely, but whose lapses and mental instability led to frequent crises. A particularly close friend in their New York years, who helped the couple to weather many of these crises, was the artist John Butler Yeats, the elderly father of poet William Butler Yeats. By 1903, Sloan had produced almost sixty oil paintings but had yet to establish a name for himself in the art world. and for such journals as Collier's Weekly, Good Housekeeping, Harper's Weekly, The Saturday Evening Post, and Scribner's. Sloan participated in the landmark 1908 exhibition at the Macbeth Galleries of a group that included four other artists from the Philadelphia Charcoal Club (Henri, Glackens, Luks and Shinn) as well as three artists who worked in a less realistic, more impressionistic style, Maurice Prendergast, Ernest Lawson, and Arthur B. Davies. The group was afterward collectively known as "The Eight." Sloan's growing discontent with what he called "the Plutocracy's government" led him to join the Socialist Party in 1910. Dolly Sloan also became active in Socialist projects at this time. John Sloan became the art editor of The Masses with the December 1912 issue and contributed powerful anti war and anti capitalist drawings to other socialist publications as well, such as the Call and Coming Nation. As Sloan was never entirely comfortable with propaganda, his work for these magazines did not always contain overt political content. His belief that "The Masses" was becoming too doctrinaire led to a dispute with fellow editors Max Eastman and Floyd Dell, causing him to resign his position with that journal in 1916. He was never an ally of the Communist Party in the United States, although he remained hopeful that the Soviet Union would succeed in creating an egalitarian society. Throughout his life, he identified with left wing political causes and expressed vehement disapproval of the inequities of the American economic system. A pacifist, he also opposed the American entry into World War I. In 1913, Sloan painted a two hundred foot backdrop for the Paterson Strike Pageant, a controversial work of performance art and radical politics organized by activist John Reed and philanthropist Mabel Dodge. The play, a benefit staged for the striking silk mill workers of Paterson, New Jersey, took place in Madison Square Garden and incorporated over 1,000 participants. Sloan has been called "the premier artist of the Ashcan School who painted the inexhaustible energy and life of New York City during the first decades of the twentieth century". Also in 1913, Sloan participated in the legendary Armory Show. He served as a member of the organizing committee and also exhibited two paintings and five etchings. In that same year, the important collector Albert C. Barnes purchased one of Sloan's paintings; this was only the fourth sale of a painting for Sloan (although it has often erroneously been counted as his first). For Sloan, exposure to the European modernist works on view in the Armory Show initiated a gradual move away from the realist urban themes he had been painting for the previous ten years. In 1914–15, during summers spent in Gloucester, Massachusetts, he painted landscapes en plein air in a new, more fluid and colorful style influenced by Van Gogh and the Fauves. Beginning in 1914, Sloan taught at the Art Students League, where for the next eighteen years he became a charismatic if eccentric teacher. Sloan also taught briefly at the George Luks Art School. His students respected him for his practical knowledge and integrity, but feared his caustic tongue; as a well known painter who had nonetheless sold very few paintings, he advised his students, "I have nothing to teach you that will help you to make a living." He disdained careerism among artists and urged his pupils to find joy in the creative process alone. The summer of 1918 was the last he spent in Gloucester. For the next thirty years, he spent four months each summer in Santa Fe, New Mexico, where the desert landscape inspired a new concentration on the rendering of form. Still, the majority of his works were completed in New York. As a result of his time in the Southwest, he and Dolly developed a strong interest in Native American arts and ceremonies and, back in New York, became advocates of Indian artists. In 1922 he organized an exhibition of work by Native American artists at the Society of Independent Artists in New York. He also championed the work of Diego Rivera, whom he called "the one artist on this continent who is in the class of the old masters." In 1943, Dolly Sloan died of coronary heart disease. The next year, Sloan married Helen Farr, a former student forty years his junior with whom he had been romantically involved for a time in the 1930s. On September 7, 1951, Sloan died of cancer while vacationing in Hanover, New Hampshire. The following January the Whitney Museum of American Art presented a well received retrospective of his career. Helen Farr Sloan, who became a noted philanthropist in her later years, oversaw the distribution of his unsold works to major museums throughout the country.
Оқыту
Слоанның білім алуы Рембрандт сияқты суретшілердің туындыларын зерттеу және көшіру, түрлі оқу орындарындағы бірнеше сабақтар, Роберт Анридің жетекшілігі, сондай-ақ эчер және суретші ретіндегі жұмыс тәжірибесінен құралды. Ол оқыған орта мектепте жақсы көркем өнер бөлімі болған, бірақ ол онда қандай да бір білім алды ма, жоқ па, белгісіз. Пенсильвания Көркемөнер академиясына түсуге дейін Слоан сурет салу, гравировка және коммерциялық өнер саласында бірнеше жұмыс істеді, онда ол Томас Аншуцтан қысқаша оқыды. Слоанның түрлі баспа жұмыстарында жинаған тәжірибесі оған белгілі бір білім сыйлап, бос уақытында зерттеулер жасауға және өзін жетілдіруге мүмкіндік берді. Анридің жетекшілігі Слоанның білімі үшін маңызды болды, себебі ол оны көбірек сурет салуға ынталандырды және түрлі суретшілердің туындыларымен таныстырды, олардың техникасын, композициясын және стилін Слоан зерттеді. Ол сонымен қатар Раскиннің «Сурет салу негіздері» және Джон Коллиердің «Майлы бояулар бойынша нұсқаулық» еңбектерінен қосымша кеңес алды. Слоан Пенсильвания Көркемөнер академиясындағы оқу мен жетекшілік, сондай-ақ Филадельфиядағы алғашқы тәжірибелерін өзінің «жоғары білімі» деп есептеді.
Sloan's training consisted of his study and reproduction of works by painters such as Rembrandt, a few classes at various institutions, mentorship by Robert Henri, and his work experience as an etcher and draughtsman. The high school that Sloan attended had a good art department, but it is not known whether he gained any training there. Sloan worked several jobs in draughtsmanship, etching, and commercial artwork before he attended the Pennsylvania Academy of the Fine Arts, where he studied briefly under Thomas Anshutz. The experience Sloan gathered from his various press jobs provided him with a certain amount of knowledge and allowed room for him to explore and expand in his free time. Henri's mentorship was significant in Sloan's training because he encouraged him to paint more, and introduced him to the work of various artists, whose techniques, composition, and style Sloan studied. He sought additional guidance from Ruskin's The Elements of Drawing and John Collier's A Manual of Oil Painting. Sloan believed his study and mentorship at the Pennsylvania Academy of the Fine Arts, as well as his early Philadelphia experiences, to be his "college education."
Ертедегі әсерлері
Кішкентай кезінде Слоанның ағасы Александр Пристлидің кітапханасында көптеген кітаптар мен көшірмелерге қол жеткізді. Оның ең маңызды ықпалының бірі – ағылшын карикатурисі Джон Лич болды. Слоан «The Philadelphia Press» газетінде жұмыс істеген кезде, оның газеттік суреттері Лич, Чарльз Кин және Джордж дю Мориердің стилінде болды. Бірақ 1894 жылға қарай ол плакаттар қозғалысына байланысты жаңа стильдегі әсем суреттерімен назар аудара бастады; бұл туындылар 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басындағы еуропалық суретшілердің, соның ішінде Уолтер Крейннің ықпалын біріктіреді және Слоанның Боттичелли мен жапондық гравюраларды зерттегенін көрсетеді. Слоанның ерте суреттері Аншуцпен оқығандықтан Томас Эйкинстің ықпалында болған болуы мүмкін. 1893 жылы Слоан мен Глэкенс Генридің студиясындағы апталық «ашық есік» жиындарына тұрақты қатысты, онда ол жас жігіттерді Уитман мен Эмерсонды оқуға ынталандырды және Джордж Мурдың «Заманауи сурет салу» және Уильям Моррис Ханттың «Өнер туралы әңгімелер» сияқты кітаптарды талқылады. Генри замана рухына тікелей сөйлейтін, жаңа, әдепсіз американдық өнерді жасау қажеттігіне сенді, және бұл көзқарас Слоан мен Глэкенсте жақын қолдау тапты.
At a young age, Sloan had been exposed to numerous books and reproductions through his uncle, Alexander Priestley, who held an extensive collection in his library. One major influence that he discovered was John Leech, an English caricaturist. When Sloan entered his position at The Philadelphia Press his newspaper drawings reflected the style of Leech, Charles Keene and George du Maurier. But by 1894 he had begun attracting attention with decorative illustrations in a new style related to the poster movement; these works combine the influences of European artists of the late nineteenth and early twentieth century, including Walter Crane, and reveal Sloan's study of Botticelli and Japanese prints. Sloan's early paintings may have been influenced by Thomas Eakins as a result of his time studying under Anshutz. In 1893, Sloan and Glackens became regulars at a weekly "open house" at Henri's studio, where he encouraged the young men to read Whitman and Emerson and led discussions of such books as George Moore's Modern Painting and William Morris Hunt's Talks on Art. Henri believed in the need to create a new, less genteel American art that spoke more immediately to the spirit of the age, an outlook that found ready adherents in Sloan and Glackens.
Стиль және ашкан мектебі
Қалалық көпшілік пен үйлерді, дүкен қыздары мен көшедегі әйелдерді, үй шаруашылықшыларын және шаштараздарды суреттеген Слоан, Ашкан мектебімен ең байланысты суретшілердің бірі. Дегенмен, Слоан бұл терминді жек көретін. Ол оның көптеген суретшілерді біркелкілендіріп, көрермендердің назарын стильге емес, мазмұнға аударатынын, ал тұрмыстық жағдайды әшкерелеу ниетін болжайтынын сезінді. Оның күдігі орынсыз емес: соңғы онжылдықтардағы Ашкан өнерінің көрмелері көбінесе оның деректік сипатын және тарихи жазбаның бір бөлігі ретіндегі маңыздылығын баса көрсетсе, Слоан кез келген суретшінің шеберлігіне, түсіне және композициясына қарай бағалануын қалаған. Генриден айырмашылығы, Слоан оңай суретші емес еді және жұмысына көп еңбектенді, сондықтан Генри "Слоан" сөзінің "баяудың өткен шаққа шаққан түрі" екенін айтқан. (Глакенс пен Слоан "Филадельфия Инквайер" газетінде жұмыс істеген кезде, Глакенс көбінесе репортаждық тапсырмаларды алатын, өйткені ол Слоаннан гөрі жылдам эскиздер жасауға шебер еді. Бұл оның стилінің маңызды ерекшелігі болды, ол Ашкан мектебінің мақсатына сәйкес келеді – бір тақырыпты көрерменге фотосуреттей дереу көрсету. Слоан қала тұрғындарының жақын ортадағы әрекеттесуін бақылаған. Оның бір шәкірті былай деп жазды: "Ол біз жанр деп атайтын нәрселермен айналысты: көше көріністері, мейрамхана өмірі, салон суреттері, паромдар, үй шатырлары, аулалар және т.б., барлық күнделікті тақырыптар." Эдвард Хоппер сияқты, Слоан да суретіндегі нысанына жақын фокус алу үшін, сонымен қатар оны байқаусыз бақылау үшін терезе перспективасын жиі қолданды. Ол 1911 жылы күнделігіне былай деп жазды: "Мен тереземнен көретін адам өмірінің кез келген детальін бақылауға тырысамын, бірақ осыны байқаусыз жасауға ұмтыламын. Қарап отырған адамдарға ешқандай әдепсіздік жоқ, оларды көрінбей бақылау." Слоанның қалалық ортадағы жеке оқиғаларға назар аударуы, оның ұнаған реалистік әдебиеттері мен Голливуд фильмдерінде қолданылған повестеу тәсілдерін еске салады. Бірақ Слоаннан суреттерінің әлеуметтік контексті туралы немесе оның ынталы социализмі туралы сұрағанда, ол суреттерін "шынайылықпен, бірақ әлеуметтік санасыз" жасағанын айтты. Мен суреттерімде үгіт таратуға ешқашан қызығушылық танытпадым, сондықтан өнер тарихшылары менің қалалық өмір суреттерімді "әлеуметтік саналы" деп түсіндіруге тырысқанда маған ренжімеуге болмайды. Мен адамдардың күнделікті өмірін көрдім және көбінесе суреттерім үшін адам өміріндегі қуанышты сәттерді таңдадым."
As someone who painted city crowds and tenement rooms, shop girls and streetwalkers, charwomen and hairdressers, Sloan is one of the artists most closely identified with the Ashcan School. Yet it was a term Sloan despised. He came to feel that it homogenized too many different painters, concentrated viewers' attention on content rather than style, and presupposed a muckraking intent. His wariness was not misplaced: exhibitions of Ashcan art in recent decades often stress its documentary quality and importance as part of an historical record, whereas Sloan felt that any artist worth anything had to be appreciated for his skilled brushwork, color, and composition. Unlike Henri, Sloan was not a facile painter and labored over his work, leading Henri to remark that "Sloan" was "the past participle of 'slow.'" (When Glackens and Sloan were at The Philadelphia Inquirer, Glackens usually got the reportorial assignments because he was more adept than Sloan in making quick sketches. This was a major characteristic of his style, consistent with the Ashcan School's goal of presenting a subject to the viewer with all the immediacy of a snapshot. Sloan tended to observe city dwellers interacting in an intimate setting. A student of his wrote, he "concerned himself with what we call genre: street scenes, restaurant life, paintings of saloons, ferry boats, roof tops, back yards, and so on through a whole catalogue of commonplace subjects." Like Edward Hopper, Sloan often used the perspective of the window in his painting, in order to gain a tight focus, but also to observe his subject undetected. He wrote in his diary, in 1911; "I am in the habit of watching every bit of human life I can see about my windows, but I do it so that I am not observed at it No insult to the people you are watching to do so unseen." Sloan's attention to isolated incidents within the urban environment recalls the narrative techniques used in the realist fiction and Hollywood films he enjoyed. Yet whenever Sloan was asked about the social context of his paintings or about his fervent Socialism, he said that his paintings were made with "sympathy, but no social consciousness I was never interested in putting propaganda into my paintings, so it annoys me when art historians try to interpret my city life pictures as 'socially conscious.' I saw the everyday life of the people, and on the whole I picked out bits of joy in human life for my subject matter."
Мұра
Слоанның суреттері Американың барлық ірі музейлерінде ұсынылған. Оның ең танымал туындыларының қатарында Вадсворт Афинеум коллекциясындағы «Шаштараздың терезесі» (1907), Уитни американдық өнер мұражайының коллекциясындағы «Пикник алаңы» (1907), Бруклин мұражайының коллекциясындағы «Хеймаркет» (1907), Коркоран өнер галереясының коллекциясындағы «Петтипастағы Йейтс», Детройт өнер институтының коллекциясындағы «Максорлидің бары» (1912), Ұлттық өнер галереясының коллекциясындағы «Гринвич ауылынан «Қала»» (1922) және Филадельфия өнер мұражайының коллекциясындағы «Ақ жол» (1927) бар. 1971 жылы оның «Паромның оянуы» (1907) картинасы Слоанды құрметтеп шығарылған АҚШ пошта маркасында бейнеленді. Оның шәкірттері Пегги Бэкон, Аарон Бород, Александр Кальдер, Реджинальд Марш, Ксавьер Дж. Барил, Барнетт Ньюман, Минна Ситрон және Норман Раэбен болды. 1939 жылы ол өзінің оқулары мен афоризмдерінен құралған «Өнердің мәні» атты кітап жариялады, ол алпыс жылдан астам уақыт бойы басылымда болды. «Американдық көріністерде» сыншы Роберт Хьюз Слоанның өнерін «шынайы адамгершілігі, ашыққан сымбаты, оның кейіпкерлерін таптық қайғының стереотиптеріне айналдырудан бас тартуы» үшін жоғары бағалады. Ол өз халқын үлкен бірлік бөлігі ретінде қарастырды, қаланың денесінің жайлы да, сезімтал да бөлігі. «Америкалық сурет: қару-жарақ көрмесінен дағдарысқа дейін» еңбегінде өнер тарихшысы Милтон Браун Слоанды «Аш-Кен мектебінің көрнекті өкілі» деп атады. Досы, суретші Джон Батлер Йейтс және өнер сыншысы Генри Макбрайд үшін ол «америкалық Хогарт» болды. Нью-Йорк штатының Бронксвилл қаласындағы АҚШ пошта кеңсесінің вестибюлінде Слоанның 1939 жылы салған және «1846 жылы Бронксвилл қаласына келген алғашқы пошта» деп аталған фрескасы орналасқан, ол фресканы жасауға Қаржылық өнер бөлімі тапсырыс берген. Пошта кеңсесі мен фреска 1988 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді.
Sloan's paintings are represented in almost all major American museums. Among his best known works are Hairdresser's Window (1907) in the collection of the Wadsworth Atheneum, The Picnic Ground (1907) in the collection of the Whitney Museum of American Art, The Haymarket (1907) in the collection of the Brooklyn Museum, Yeats at Petitpas in the collection of the Corcoran Gallery of Art, McSorley's Bar (1912) in the collection of the Detroit Institute of Arts, The 'City' from Greenwich Village (1922) in the collection of the National Gallery of Art, and The White Way (1927) in the collection of the Philadelphia Museum of Art. In 1971, his painting Wake of the Ferry (1907) was reproduced on a U. S. postage stamp honoring Sloan. His students included Peggy Bacon, Aaron Bohrod, Alexander Calder, Reginald Marsh, Xavier J. Barile, Barnett Newman, Minna Citron, and Norman Raeben. In 1939, he published a book of his teachings and aphorisms, Gist of Art, which remained in print for over sixty years. In American Visions, the critic Robert Hughes praised Sloan's art for "an honest humaneness, a frank sympathy, a refusal to flatten its figures into stereotypes of class misery He saw his people as part of larger totality, the carnal and cozy body of the city itself." In American Painting from the Armory Show to the Depression, art historian Milton Brown called Sloan "the outstanding figure of the Ash Can School." To his friend, the painter John Butler Yeats, and to art critic Henry McBride, he was "an American Hogarth." The lobby of the United States Post Office in Bronxville, New York, features a mural by Sloan painted in 1939 and titled The Arrival of the First Mail in Bronxville in 1846 commissioned by the Treasury Section of Fine Arts. The post office and mural were listed on the National Register of Historic Places in 1988.