Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голландтық сәулетші
Dutch architect
Ф. П. Ж. Пейц (7 сәуір 1896 – 24 қазан 1974) – голландтық сәулетші.
F. P. J. Peutz (7 April 1896 – 24 October 1974) was a Dutch architect.
Өмірбаян
Путц Голландияның солтүстігіндегі, көбінесе протестанттық Гронинген провинциясындағы Уитхуайзенде католик отбасында дүниеге келген. 1910 жылы ол жоғары білім алу үшін католиктік Лимбург провинциясындағы Керкраде қаласындағы Рольдук пансионатына жіберілді. 1914 жылы ол Голландияның ескі үлгідегі жоғары мектебін бітірді. Содан кейін ол Делфт қаласында азаматтық инженерияны оқыды. 1916 жылы сәулет өнеріне ауысты. 1920 жылы, әлі бітірмеген болатын, Лимбургке оралып, Херлен қаласында тәуелсіз сәулетші ретінде қоныстанды, онда қарқынды дамитын көмір өндіру индустриясы оған көптеген тапсырыстар берді. Пютц Херленді нағыз, заманауи қалаға айналдыруда маңызды рөл атқарды. 1925 жылы ол сәулет мамандығы бойынша диплом алды. 1926 жыл шамасында оның тұңғыш ұлы Виктор Пютц дүниеге келді, ол аудиолог және акустик болды. Пютц пен оның әйелі Изабел Тиссеннің он үш баласы болды. Олардың бірі әкесінің жолын жалғап, азаматтық инженерия мамандығын бітіріп, сәулетші болды.
Peutz was born in a Catholic family in Uithuizen in Groningen, a mostly Protestant province in the north of the Netherlands. In 1910 he was sent to the Rolduc boarding school in Kerkrade in the Catholic province of Limburg for his higher education. In 1914 he graduated at the HBS, an old type of Dutch high school. After that he studied civil engineering in Delft. In 1916 he changed to architecture. In 1920, while still not graduated, he returned to Limburg to settle as an independent architect in the town of Heerlen, where the booming coal mining industry provided him with many assignments. Peutz played a major role in transforming Heerlen in a true, modern city. In 1925 he received his degree in architecture. Around 1926 his first son, Victor Peutz was born, who became audiologist and acoustician. Peutz and his wife Isabelle Tissen had thirteen children together. One of whom followed in his father's footsteps to get a degree in civil engineering and become an architect.
Жұмыс
Путц өзінің шығармашылығында әр түрлі тарихи стильдерді пайдаланды. Ол қазіргі заманғы қозғалысқа (мысалы, Германиядағы Баухаус сияқты) өзінің ерекше түсінігімен ерекше жақын болды. Оның діни емес туындылары мен дәстүрлі шіркеулері арасында зор контраст бар. Өмірінде ол халықаралық деңгейде белгілі болды. Бірақ оның жұмысы алдағы онжылдықтарда өнеркәсіптік орталық мәртебесін жоғалтқан Херлен қаласы мен оның төңірегінде жасалғандықтан, ол біршама ұмытылып қалды. Дегенмен, соңғы жылдары оны қайта ашуда, оның Glaspaleis-інің 20 ғасырдың ең маңызды 1000 ғимаратының бірі деп жариялануы, сондай-ақ Херленнен шыққан қазіргі голланд сәулетшісі Wiel Arets-тің соңғы он жылда Пеутц туралы көптеген жарияланымдары осыған дәлел. Пютц іргелес орналасқан Панкратиус шіркеуіне де (Monumentenzorg – 'Монументтерді қорғау') жауапты болды, ал осы ескі романдық шіркеу мен ультрамодерні дүкеннің қатар орналасуы оның ескі мен жаңаны үйлестіру ерекшелігін көрсетеді. Шалғайдағы үй және Глазпалей оның 1926 жылы Женевадағы Palais des Nations жобалау конкурсына қатысқаннан кейін дамытқан құрылыс стилінің жаңа кезеңінің жарқын мысалдары, ал осы жаңа стиль Херлен қалалық әкімшілігінде толыққанды көрініс тапты.
Peutz incorporated various historical styles in his work. He had a special affinity with the modern movement (such as Bauhaus in Germany), with his own distinct interpretation. There is a big contrast in style between his secular work and his much more traditional churches. During his lifetime he had quite an international reputation. But because his work was done in and around Heerlen, a city that lost its status as an industrial centre in the decades to come, he has been somewhat forgotten. But in recent years he is being rediscovered, exemplified by the proclamation of his Glaspaleis as one of the world's 1000 most important buildings of the 20th century, and also due to Wiel Arets' – a contemporary Dutch architect also from Heerlen – many publications on Peutz produced in the past ten years. Peutz was also responsible for the adjacent Pancratiuskerk (for Monumentenzorg – 'Monument Care') and the juxtaposition between this old Romanesque church and the ultramodern department store is typical for his mixing of the old and the new. The retreat house and the Glaspaleis are good examples of a new phase in his building style that he developed after entering a competition to design the Palais des Nations in Geneva (1926), this new style accumulated in the Town hall of Heerlen.