Неміс опера әншісі Элизабет Ретбергтің өмірі мен шығармашылығы
Elisabeth Rethberg
Неміс опера әншісі Элизабет Ретберг (1894-1976) – спинто сопрано. "Die Frau ohne Schatten", "Aida" рөлдерімен танымал. Биографиясы, өнері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс опера әншісі
German opera singer
Элизабет Ретберг (Ли́збет Зеттлер; 22 қыркүйек 1894 – 6 маусым 1976) – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінен 1940 жылдардың басына дейін өнер талған неміс опералық спинто сопрано әншісі. 1919 жылы Рихард Штраус оған Дрезден операсындағы "Көлеңкесіз әйел" операсындағы императрица рөлін бергеннен кейін, ол Нью-Йорктегі Метрополитен операсы мен Миландың Ла Скаласында Вердидің "Аидасын" орындады, және тағы басқа да театрларда өнер көрсетті. Ол Дрезденге жиі қайтып келді, соның ішінде әлемдік премьерасында "Мысырлық Елена" операсының бас рөлін сомдады.
Elisabeth Rethberg ( Lisbeth Sättler; 22 September 1894 – 6 June 1976) was a German operatic spinto soprano singer who was active from the period of the First World War through the early 1940s. After Richard Strauss assigned the role of the Empress in his Die Frau ohne Schatten to her at the Dresden Opera in 1919, she went on to perform as Verdi's Aida at the Metropolitan Opera in New York City and La Scala in Milan, among others. She returned to Dresden often, including to appear in title role of Die ägyptische Helena in the world premiere.
Алғашқы жылдар
Лисбет Сеттлер Шварценберг қаласында дүниеге келген. Әкесі мұғалім болғандықтан, оның алғашқы музыкалық білімін осы ол берді. Ол өзінің опералық дебютін 16 маусым күні 1915 жылы Дрезденде Рихард Таубермен бірге Иоганн Штраустың "Жыртқыш барон" ("Der Zigeunerbaron") опереттасында Арсена рөлінде жасады. 1916 жылы ол Моцарттың "Фигаро" графесі, Вагнердің "Нюрнберг шебер әншілері" ("Die Meistersinger von Nürnberg") операсындағы Ева сияқты басты рөлдерді орындады. 1919 жылы Рихард Штраус оған өзінің "Көлеңкесі жоқ әйел" ("Die Frau ohne Schatten") операсындағы императрица рөлін тапсырды, ол осы рөлде осыншалықты сәтті болды, Штраус оны Вена мемлекеттік операсына шақыруды қалады. Ол халықаралық деңгейде танылып, Еуропаның ірі опера театрларында өнер көрсетті. Ол АҚШ-қа көшіп, 20 маусым бойы Метрополитен операсында 30 рөлді орындады. Оның төрт Мет ашылу кеші (Вагнердің "Валькириясы", Моцарттың "Фигаро" және екі рет "Аида") оны Лисия Албанеземен бірге Мет ашылу кештерінде ең көп сахна алған сопрано ретінде теңестіреді. Ол сондай-ақ Лондонның Корольдік опера театрында 1925 жылы және 1934-1939 жылдары ән шырқады. 1942 жылы ол сахнадан зейнеткерлікке шықты.
Lisbeth Sättler was born in Schwarzenberg. Her father was a teacher, and supplied her first musical education. She made her operatic debut in Dresden opposite Richard Tauber on 16 June 1915, as Arsena in the operetta Der Zigeunerbaron by Johann Strauss. In 1916 she performed leading roles such as the Countess Mozart's Figaro, Eva in Wagner's Die Meistersinger von Nürnberg. In 1919, Richard Strauss entrusted her to perform the role of the Empress in his Die Frau ohne Schatten, she was so successful that he wanted to engage her at the Vienna State Opera. She was then recognised internationally, and appeared at major operas houses in Europe. She moved to the US and remained with the Metropolitan Opera for 20 seasons, singing 30 roles. Her four Met opening nights (Wagner's Die Walküre, Mozarts Figaro and two times Aida) tie her with Licia Albanese as the soprano awarded the most Met opening nights. She also was engaged by London's Royal Opera House, where she sang in 1925 and from 1934–1939. She retired from the stage in 1942.
Жеке өмір
Ретберг алғашқыда Эрнст Альберт Дорманға тұрмысқа шықты. 1956 жылы ол Ресейде туған, Метрополитен Операсының компримарио әншісі Джордж Чехановскийге үйленді. Оның өнерінің ең танымал жазбаларына толық опералардағы рөлдерінің тікелей Метрополитен Операсы жазбалары кіреді, оның ішінде «Фигароның үйлену тойы», Вердидің «Саймон Бокканегра» және «Отелло», Вагнердің «Лоэнгрин» опералары бар. Оның әндер дискографиясына қатысты, ол 1930-шы жылдардағы Хьюго Вольф қоғамының жазу жобасына қатысты (мысалы, «Müh'voll komm' ich und beladen»). Ретберг ерекше лирикалық, бірақ назарлы, бірден өте нәзік және терең дауысқа ие болды. Ол мансабының кейінгі кезеңінде Лоэнгринде Лауриц Мелхиормен, Отеллода Джованни Мартинелли мен Лоуренс Тибетпен, ал Саймон Бокканеграда тағы да Мартинелли мен Тибетпен бірге тікелей жазбаларда ойнады. Вердидің «Иль-троваторе» операсында Мартинелли мен Ричард Бонеллиге қарсы оның Леонорасының тек бірнеше бөлімдері ғана сақталған. Оның ең әйгілі рөлі – Аиданың толық жазбалары болмаса да, ол студияда одан көптеген үзінділерді жазды. Оның Вердидің «Un Ballo in Maschera» операсынан Әмелияны орындауының тікелей концерттік жазбалары мен студиялық жазбалары оның дауысының лирикалық және драмалық мүмкіндіктерін ең жақсы көрсетеді.
Rethberg was first married to Ernst Albert Dormann. In 1956, she married the Russian born Met comprimario singer George Cehanovsky. The most notable records of her art include live Metropolitan Opera recordings of her role in the complete operas, including Marriage of Figaro, Verdi's Simon Boccanegra and Otello, and Wagner's Lohengrin. Concerning her lieder discography, she was included in the 1930s Hugo Wolf Society recording project (e. g. "Müh'voll komm' ich und beladen"). Rethberg had a distinctive lyrical but focused voice felt to be at once extremely feminine and penetrating. She is heard in live recordings later in her career of Lohengrin opposite Lauritz Melchior, Otello opposite Giovanni Martinelli and Lawrence Tibbett, and Simon Boccanegra, again with Martinelli and Tibbett. Only a few measures exist of her Leonora in Verdi's Il trovatore opposite Martinelli and Richard Bonelli. While no full recordings exist of her most famous role, Aida, she recorded many extracts from it in the studio. A combination of live performances and studio recordings remain of her rendition of Amelia from Verdi's Un Ballo in Maschera, that possibly best illustrate the combined lyric and dramatic potential of her voice.