Мистер және Миссис Бридж: 1930-40 жылдардағы отбасының тарихы
Mr. & Mrs. Bridge
«Мистер и миссис Бридж» (1990) – Джеймс Айворидің драмы. Пол Ньюман мен Джоан Вудворд басты рөлдерде. 1930-40жж. АҚШ отбасының өмірі. Фильм, роман, актерлар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1990 жылы Джеймс Айворидің түсірген фильмі
1990 film by James Ivory
"Мистер және миссис Бридж" – 1990 жылы түсірілген американдық драмалық фильм, ол Эван С. Коннеллдің осы аттас романдары негізінде жасалған. Фильмді Джеймс Айвори режиссерлік еткен, сценарий авторы – Рут Правер Жабвала, ал продюсері – Исмаил Мерчант. Фильмде нағыз өмірдегі жұбайлар Пол Ньюман мен Джоан Вудворд Мистер және Миссис Бридж рөлінде ойнаған. Миссис Бридж кейіпкері Коннеллдің анасы Рут Коннеллдің бейнесімен жасалған.
Mr. & Mrs. Bridge is a 1990 American drama film based on the novels by Evan S. Connell of the same name. It is directed by James Ivory, with a screenplay by Ruth Prawer Jhabvala, and produced by Ismail Merchant. The film stars real life couple Paul Newman and Joanne Woodward as Mr. and Mrs. Bridge. The character of Mrs. Bridge is based on Connell's mother, Ruth Connell.
Сюжет
Бұл 1930-1940 жылдары Миссури штаты Канзас-Сити қаласының Кантри-клуб ауданында тұратын дәстүрлі көзқарастағы отбасының тарихы. Бриджтерлер өзгеретін әдет-ғұрыптар мен қоғамдық үміттермен күреседі. Бридж мырза – заңгер, ол балаларының өзі бағалайтын консервативті құндылықтарға қарсы шығуына қарсы тұрады. Миссис Бридж күйеуінің сезімдік жақындықтан алыстауына және балаларының өзінен заманауирақ көзқарасты қабылдауға құштарлығына қарамастан, әлемді оңды көруге тырысады.
The story of a traditionally minded family living in the Country Club District of Kansas City, Missouri, during the 1930s and 1940s. The Bridges grapple with changing mores and expectations. Mr. Bridge is a lawyer who resists his children's rebellion against the conservative values that he holds dear. Mrs. Bridge labors to maintain a Pollyanna view of the world, against her husband's emotional distance and her children's eagerness to adopt a world view more modern than her own.
Өндіріс
Джоан Вудворд Коннеллдің 1959 жылы жарық көрген екі романының біріншісін оқыды және көп жылдар бойы оны теледидарлық қойылымға бейімдеуге үміттенді. Бастапқыда ол жас айырмашылығына байланысты миссис Бридж рөлін ойнауға ниеттенбеген, бірақ 1980-ші жылдардың соңында жобаны дамыту қиын болған кезде, жағдай өзгерді. Джеймс Айвори Ньюманмен алғаш рет кездескен кештен кейін кітаптарды толық метражды фильмге бейімдеуді шешті. Сценарий дайын болғаннан кейін Пол Ньюман мистер Бридж рөлін ойнауға келісті, бұл фильмді түсіруге қажетті қаржыны қамтамасыз етті. 7,5 миллион долларға бағаланған, соның ішінде 500 000 доллары қарызға алынған ақшаның сыйақы төлемдеріне жұмсалды. Бұл өте шағын бюджет саналды, бірақ ол Мерчант пен Айвориға фильмді өздері қалағандай жасауға мүмкіндік берді. Түсірілім тобының барлық мүшелері өте төмен жалақы алды, ал Ньюман мен Вудвард әдеттегіден гөрі әлдеқайда аз төленді. Париждегі бір көріне мен Оттавадағы қарлы көрінеден басқа, «Мистер және миссис Бридж» фильмі толығымен Канзас-Ситиде, Миссури штатында, Коннелл бала кезінде және жасөспірім шағында жүрген көшелерде түсірілді. Нақты үйлер, залдар мен кеңселер түсірілім алаңдары ретінде пайдаланылды, саундтеатрлар қолданылмады. Бриджтердің үйі ретінде пайдаланылған үй 54-ші көшедегі Лоуз паркінен бір блок батысқа қарай орналасқан. Сондай-ақ, ескі Бірінші Ұлттық банктің (қазіргі Орталық кітапхана) сақтау бөлмесінде де бір көріне түсірілді; сол сақтау бөлмесі қазір Стэнли Х. Дюрвудтың кино сақтау бөлмесі ретінде пайдаланылуда. Ақшаны үнемдеу үшін фильмнің көп бөлігі ретімен түсірілмеді. Мысалы, мистер Бриджтің кеңсесін бір таңертең түсірген кезде, әр сағат сайын жиһаз, Ньюманның макияжы мен киімдері ауыстырылды, көріністер 1932 жылдың көктеміне, 1938 жылдың күзіне, 1945 жылдың қысына және 1938 жылдың жазына секіріп өтті. Бюджеттік шектеулер көркемдік бөлімге де декорларды жалға алуға мүмкіндік бермеді, сондықтан олар қарыздар мен сыйлықтарға сүйенуге мәжбүр болды. Brunschwig & Fils 100 000 долларлық маталар мен обойларды, Солтүстік Каролинаның Glen Raven Mills заманауи шатыр материалдарын, ал Benjamin Moore 100 галлон бояу сыйлады. Жергілікті заң фирмасы Канзас-Сити суретшілерінің 1930-шы жылдардағы суреттерін және Тиффанидің оншақты шамдарын берді. Саудагер жергілікті қоғамнан бридж үстелдерін және Hallmark сәлемдесу карточкаларының негізін қалаушы қолданған үстелді, сол кезде компанияның басшысы болған ұлынан қарыз алды. Өндіріс дизайнері Дэвид Гропманның айтуынша, Бриджтердің үйі Коннелл отбасының жеке заттарымен толтырылған, Эван Коннеллдің қарындасы Барбара Циммерман өзінің барлық фарфорын, күмістің барлық коллекциясын, Рождестволық әшекейлерін және кофе құмырасын берген. Эван Коннелл бала кезінде жасаған шам Дуглас Бриджтің жатын бөлмесінде көрінеді, ал Эван Коннеллдің әкесіне тиесілі болған мәрмәр кітап тіреуіштері мистер Бриджтің кеңсесін безендіру үшін пайдаланылды. Костюм дизайнері Кэрол Рамси өндірістің бүкіл гардеробын, оның ішінде 4000 долларлық белбеулерді, марапаттарды, қолмен оюланған мойындық слайдтарын және 1938 жылғы Дуглас Бриджтің Игл Скаут салтанаты үшін Бой Скаут белгішелерін алуға мәжбүр болды. Лондондық Gieves & Hawkes киім тігушілер фильмнің ер адам кейіпкерлерінің бүкіл киім шкафын жасауға келісті, оның орнына экранда көрсетуге рұхсат берді. Орегон штатының Кламат-Фолс қаласында туып-өскен Айвори Нью-Йорк Таймс газетіне былай деді: «Мистер және миссис Бридж әлемі мен өскен ортам. Бұл менің балалық шағым мен жасөспірімдігім туралы түсірген жалғыз фильмім. Бұл туралы сөйлескенде, Пол мен Джоанның да осылай сезінгені көрінді. Біз әдеп туралы, бұрынғы істерді қалай істегеніміз туралы көп сөйлестік». 2014 жылы Хьюстон кино өнері фестивалінде Айвориге құрмет көрсетілген кезде, ол «Мистер және миссис Бридж» фильмін өзінің сүйікті фильмі ретінде таныстырды, оны қайта қарастыруды қалайтынын айтты: «Оның керемет тарихы, ұлы сценарийі және тамаша актерлік шеберлігі бар. Сондықтан, оның басқа фильмдерге қарағанда жақсы қабылдамағаны көңіл көшірді. Мүмкін, америкалықтар үшін мистер және миссис Бридж туралы мұқият ойлау, қарау өте қиын болса керек. Фильм шыққан кезде біз фильмнен кейін фокус-топтар өткіздік. Коннелл жазған отбасы мен көрермендер арасында кем дегенде екі ұрпақ айырмашылық болды. Адамдар миссис Бриджтің неліктен осылай әрекет еткенін түсінбеді, өйткені олар 1930 және 1940 жылдары америкалық өмірдің қандай болғанын білмеді».
Joanne Woodward read the first of Mr. Connell's two novels when it was published in 1959, and for many years, she hoped to adapt it into a television production. Originally, she did not intend to play the character of Mrs. Bridge due to the difference in age, but by the late 1980s, when developing the project proved difficult, that was no longer the case. After a dinner at which James Ivory met the Newmans for the first time, they decided to adapt the books into a feature length film. After a script was finished, Paul Newman agreed to play Mr. Bridge, which brought in enough financing to shoot the film. Estimated at $7.5 million, with $500,000 immediately earmarked on interest payments for loans, it was considered a very modest budget, but it also granted Merchant and Ivory the freedom to make the film as they wished. The entire crew took very low salaries, while Newman and Woodward both took much lower salaries than to which they were accustomed. With the exception of a scene in Paris and another that took advantage of an Ottawa snowfall, Mr. & Mrs. Bridge was shot entirely in Kansas City, Missouri, on the same streets that Connell would have traveled as a child and teenager. No sound stages were used as real houses, auditoriums and office buildings were all used as sets. The residence used as the Bridge home is just a block west of Loose Park on W. 54th St. There is also a scene set in the vault of the old First National Bank (now the Central Library); the same vault has been repurposed as the Stanley H. Durwood Film Vault. Much of the film was shot out of sequence to save money. For example, when filming the law office of Mr. Bridge over a single morning, the furniture and Newman's makeup and clothes were changed every hour, as the scenes jumped through spring 1932, autumn 1938, winter 1945, and summer 1938. Budget constraints also prevented the art department from renting their set dressings, forcing them to rely on loans and donations. Brunschwig & Fils donated $100,000 worth of fabrics and wallpaper, Glen Raven Mills of North Carolina donated period awning material, and Benjamin Moore donated 100 gallons of paint. A local law firm lent a dozen Tiffany lamps and paintings by Kansas City artists of the 1930s. Merchant borrowed bridge tables from a local society woman and a desk used by the founder of Hallmark greeting cards from his son, who was the head of the company at the time. According to production designer David Gropman, the Bridges' home was filled with the personal belongings of the Connell family, with Evan Connell's sister, Barbara Zimmermann, lending all of her porcelain, her whole collection of silver, her Christmas tree ornaments and her coffee urn. A lamp that Evan Connell made as a boy can be seen in the bedroom of Douglas Bridge, while marble bookends that used to belong to Evan Connell's father were used to dress the law office of Mr. Bridge. Costume designer Carol Ramsey also had to borrow the production's entire wardrobe, including $4,000 of sashes, merit badges, handcarved neckerchief slides and Boy Scout pins from 1938 for Douglas Bridge's Eagle Scout ceremony. The London tailors Gieves & Hawkes agreed to make the entire wardrobe for the film's male characters in return for a screen credit. A native of Klamath Falls, Oregon, Ivory would tell The New York Times: "The world of Mr. and Mrs. Bridge is the world I grew up in It's the only film I've ever made that was about my own childhood and adolescence. When we talked about it, that seemed true of Paul and Joanne, too. We talked a lot about manners, about the way things used to be done." When Ivory was honored by the Houston Cinema Arts Festival in 2014, he presented Mr. & Mrs. Bridge as a personal favorite, adding that it was the one film that he would most like to see reappraised: "It had a wonderful story, great script and fabulous acting. So the fact that it was not as well received as some of the others was disappointing. Maybe there is something inherently depressing for Americans to think about, to look carefully at Mr. and Mrs. Bridge. When it was released we had focus groups after the film. And there was a gap of at least a couple of generations between the audiences and the family Connell had written about. People couldn't understand why Mrs. Bridges was acting the way she did, because they didn't know what American life was like in the 1930s and '40s."
Қабылдау
Джонатан Розенбаум, The Chicago Reader газетінде былай деп жазды: "Мен Джеймс Айворидің жанкүйері емеспін, бірақ Эван С. Коннеллдің романдарының 1990 жылғы бейімделуі кем дегенде екі себептен көруге және құрметтеуге лайық: біріншіден, Джоан Вудвордтың өте күрделі және нәзік ойыны үшін, екіншіден, сценарист Рут Правер Джабваланың кітаптардың эпизодтық, қысқаша бөлімдерін сақтап қалғаны үшін. Олар Айворимен бірге кейбір қараңғы тұстарын жұмсартқандары рас, бірақ [The Village Voice] сыншысы Джорджия Браун айтқандай, Вудвордтың кейіпкерді жанымен суреттеуі түпнұсқадан да жақсы. Коннеллдің осы кейіпкерге қатысты қиялы мен мейірімі шектеулі, ал Вудвард оларды сәтті басып өтеді". Винсент Канби, The New York Times газетінде фильмді "екі наразылық тудыратын прозалық шығарманы драмалық формаға келтіруге жасалған күшті, өткір, сатиралық әрекет" деп мақтады. Ол сондай-ақ Пол Ньюман мен Джоан Вудвордты "олардың мансабындағы ең батыл, ең қатал рөлдері" үшін жоғары бағалады, олардың кейіптемелеріндегі қорғаныш, юмор және үмітсіздік оларды қоршаған баяндаудың өзіне сенімсіздігін күшейтеді деп атап өтті. Rotten Tomatoes сайты 17 рецензияға негізделген 82% рейтинг берген.
Jonathan Rosenbaum of The Chicago Reader wrote, "I'm not much of a James Ivory fan, but this 1990 adaptation of Evan S. Connell's novels deserves to be seen and cherished for at least a couple of reasons: first for Joanne Woodward's exquisitely multilayered and nuanced performance, and second for screenwriter Ruth Prawer Jhabvala's retention of much of the episodic, short chapter form of the books. It's true that she and Ivory have toned down many of the darker aspects, but as [The Village Voice] critic Georgia Brown has suggested, Woodward's humanization of her character actually improves on the original. Connell's imagination and compassion regarding this character have their limits, and Woodward triumphantly exceeds them." Vincent Canby of The New York Times praised the film, calling it "a vigorous, witty, satiric attempt to give dramatic shape to two aggressively anti dramatic prose works". He also commended Paul Newman and Joanne Woodward for "the most adventurous, most stringent performances of their careers", observing that "there is a reserve, humor and desperation in their characterizations that enrich the very self conscious flatness of the narrative terrain around them". Rotten Tomatoes gives the film a rating of 82%, based on 17 reviews.