Кіріспе
Барокко музыкасының сүйемелдеуі Барокко дәуірінде (1600–1750) дерлік барлық музыкада кездесетін бассо континуо бөлімдері, музыканың гармониялық құрылымын басс сызығы мен акордтар тізбегін ұсына отырып, қамтамасыз етті. Бұл тіркес көбінесе «континуо» деп қысқартылады, ал континуо бөлімін орындайтын музыканттар «континуо тобы» деп аталады.
Basso continuo parts, almost universal in the Baroque era (1600–1750), provided the harmonic structure of the music by supplying a bassline and a chord progression. The phrase is often shortened to continuo, and the instrumentalists playing the continuo part are called the continuo group.
Қуаттар
Континуолық топтың құрамы көбінесе орындаушылардың (немесе үлкен орындау үшін дирижердің) қалауына қалдырылады, ал барокко кезеңінде практика өте әртүрлі болды. Кем дегенде бір аспап, мысалы, клавесин, орган, лютня, теорбо, гитара, регал немесе арфа сияқты, акорда ойнауға қабілетті болуы керек. Сонымен қатар, бас регистрде ойнайтын кез келген аспаптар қосылуы мүмкін, мысалы, виолончель, контрабас, бас виола немесе фагот. Қазіргі заманғы камералық шығармаларды орындауда ең көп тараған комбинация – аспаптық шығармалар үшін клавесин мен виолончель, сондай-ақ опера сияқты секулярлық вокалдық шығармалар және қасиетті музыка үшін орган мен виолончель. Төменгі ырғақты солист дауысқа (мысалы, бас әншісіне) сүйемелдеу кезінде контрабас қосылуы мүмкін. Үлкен оркестрлік шығармаларда орындаушылар әдетте толық ансамбльде қолданылатын аспаптар отбасыларына сәйкес келеді: шығармада гобойлар немесе басқа да ағаш аспаптары болса, фагот қосылады, бірақ тек ішекті аспаптар болса, виолончель және/немесе контрабаспен шектеледі, әйтсе де кейде музыкалық жетекшінің қалауы бойынша сюиталардың жеке бөлімдері бұдан ауытқуы мүмкін (мысалы, гобойсыз фагот). Арфалар, лютнялар және басқа қол аспаптары көбінесе 17 ғасырдың басындағы музыкаға тән. Кейде композитор аспаптарды нақтылайды: L'Orfeo (1607) шығармасында Монтеверди пасторальдық сахналарда бірнеше клавесиндер мен лютнялармен бірге бас виоласын, содан кейін органо ди легно мен китараронның сүйемелдеуімен ағымды көріністерді, ал Харон регалдың үніне қарап тұрады. Контрабас континуо аспапы ретінде сирек кездеседі, бірақ ол жиі Дж. С. Бахтың «Иоанн құмарлығында» қолданылады, онда «bassono grosso» деп көрсетілген. Пернетақта (немесе басқа акорда ойнайтын аспап) орындаушысы континуо бөлігін орындайды (яғни, импровизацияланған түрде қосады), ноталанған бас сызығынан басқа, оның үстіндегі ноталарды орындау арқылы акорды толықтырады, бұл ноталар алдын ала белгіленген немесе орындау кезінде импровизацияланған болуы мүмкін. Төменде сипатталған фигуралы бас нотациясы нұсқау болып табылады, бірақ орындаушылар өздерінің музыкалық талғамын және басқа аспаптарды немесе дауыстарды (әсіресе, жетекші мелодияны және ондағы кездейсоқ белгілерді) нұсқау ретінде пайдалануы керек. Тәжірибелі орындаушылар кейде басқа аспаптық бөлімдердегі мотивтерді өздерінің импровизацияланған акордық сүйемелдеуіне енгізеді. Мұндай музыканың қазіргі заманғы басылымдары әдетте импровизацияның орнына орындаушы үшін толық жазылған пернетақталық бөлімді ұсынады. Алайда, тарихи тұрғысынан негізделген орындаушылықтың өсуімен, барокко дәуіріндегі орындаушылар сияқты, сандардан өздерінің бөліктерін импровизациялай алатын орындаушылардың саны артты.
Нөмірлік
Континуо аспаптарымен аккордты ойнау бөлімдері көбінесе фигуралы баспен жазылады. Мұндай ноталармен белгіленген бөлімде музыкалық таяқшадағы нота түріндегі бас партиясымен қатар, бас ноталарынан жоғары интервалдарды ойнау керек екенін көрсету үшін сандар мен альтерациялар (немесе кейде санға қосылған кері қисық сызықтар) орналасады, соның арқасында қандай инверсиядағы қандай аккордтар ойналатыны анықталады. "Tasto solo" деген сөз қысқа мерзімге, әдетте келесі фигура пайда болғанға дейін, тек бас партиясын (жоғарғы аккордтарсыз) ойнау қажеттігін көрсетеді. Бұл аккордты ойнаушыны белгілі бір уақытқа дейін импровизацияланған аккордтарды ойнамауға шақырады. "Tasto solo" жазылуының себебі, фигуралы бас партиясының бөлігінде ешқандай фигура болмаса, аккордты ойнаушы оны тамырлық триада деп есептейтін немесе гармониялық қозғалыстан басқа фигураның болжалатындығын анықтайтын болған. Мысалы, егер C тональдығындағы континуо бөлімі бірінші тактта C бас нотасымен басталып, екінші тактта B нотасына төмендесе, тіпті фигуралар болмаған жағдайда да, аккордты ойнаушы бірінші инверсиядағы V аккордын (төменнен жоғарыға қарай B–D–G ноталарымен жазылған) ойнау керектігін білер еді.
Тарих
Басо континуо, барокко дәуірінің маңызды құрылымдық және анықтамалық элементі болғанымен, көптеген шығармаларда, көбінесе (бірақ тек соған ғана шектелмей) қасиетті хорлық шығармаларда классикалық дәуірде де (шамамен 1800 жылға дейін) қолданыла берді. Мысалы, С. П. Э. Бахтың флейта, скрипкалар және басо континуоға арналған ре минорындағы концерті. 19 ғасырда оның қолданылу мысалдары сирек, бірақ кездеседі: мысалы, Антон Брукнер, Людвиг ван Бетховен және Франц Шуберттің массаларында органшыға арналған басо континуо партиясы бар.